Άχρηστη ανάμνηση #76638446

1989, Φθινόπωρο. Ετοιμαζόμαστε οικογενειακώς να πάμε στο πάρτυ γενεθλίων του ξαδέρφου μου. Εγώ παίζω στο σαλόνι με δύο απ' τα πέντε νεογέννητα γατιά της Γκρίζως, της γάτας μας. Τα πετάω στον αέρα, τα βάζω να παλεύουν μεταξύ τους, μέχρι που ο πατέρας μου με φωνάζει απ' την εξώπορτα να φύγουμε κι εγώ τα παρατάω πάνω στον τριθέσιο, λεοπάρ, υφασμάτινο καναπέ.

Επιστρέφουμε στο σπίτι μετά από ώρες και διαπιστώνουμε ότι τα γατιά έχουν χέσει τον καναπέ. Εγώ κάνω τον αδιάφορο. Ο πατέρας μου με ρωτάει αν φταίω εγώ γι' αυτό, του λέω όχι. Με πλησιάζει, σκύβει από πάνω μου και μου λέει με αυστηρή φωνή -χαμογελώντας ωστόσο- "Για κοίτα με στα μάτια" -το περίφημο κόλπο του πατέρα μου για να καταλάβει αν λέω ψέμματα.

'Επιανε πάντα. Κάθε φορά που ερχόταν κοντά και με κοιτούσε μέσ' στα μάτια νόμιζα ότι μπορεί να δει μέσα στο μυαλό μου. Αν είχα κάτι να κρύψω πανικοβαλλόμουν, αποτραβούσα το βλέμμα μου, έπαιρνα το χαριτωμένα ένοχο ύφος μου και έλεγα την αλήθεια.
Εκτός από εκείνη τη φορά.

Ήξερα ότι δεν με είχε δει κανείς να τα παρατάω πάνω στον καναπέ. Ήξερα ακόμη ότι στην αντίστοιχη περίπτωση που θα έλεγα την αλήθεια, θα κοιτούσα τον πατέρα μου με τη βεβαιότητα εκείνου που ξέρει ότι έχει δίκιο. Ήμουν αποφασισμένος να τα παίξω όλα για όλα και το έκανα. Κορδώθηκα, τον κοίταξα μέσα στα μάτια και -σχεδόν θυμωμένα- επανέλαβα "Όχι σου είπα".

Μουρμούρισε ένα "εντάξει", μου χαΐδεψε το κεφάλι κι έφυγε. Τον άκουσα, καθώς απομακρυνόταν, να γαμωσταυρίζει τη γάτα και να λέει στη μάνα μου να καθαρίσει τα μαξιλάρια.

Πόσο κρατάει ένα κουτί Happy Hippo; #1

Θέλω να είμαι ειλικρινής, τουλάχιστον για το αποψινό ποστ.

Σκόπευα να γράψω άλλο ένα "Πόσο κρατάει ένα τσιγάρο" με διαφορετικό τίτλο. Μου ήρθε αμέσως στο μυαλό ήταν το "δωσ' μου ένα τσιγάρο" κι η μελωδία απ' το τραγούδι "Συναυλία". Δεν θυμόμουν καν τον τίτλο, είχα πολλά χρόνια να το ακούσω. Το έψαξα αμέσως στο γιουτιούμπ και το ξανάκουσα.

Το άκουσα 2-3 φορές μέχρι που αποφάσισα να γράψω εδώ πέρα.

Στην αρχή έπαθα σοκ. Τελευταία φορά που άκουσα το τραγούδι ολόκληρο ήμουν, νομίζω, στο Λύκειο. Καταλαβαίνω τώρα ότι η τότε ηλικία μου δεν επέτρεπε να εκτιμήσω κάποιους στίχους.

Η εισαγωγή "Δώσ' μου ένα τσιγάρο να σταθώ να πάρω εισιτήριο, δίπλα στα ζευγάρια τα δεκαοχτάρια, τι μυστήριο", και το ρεφραινάκι "Εγώ στα νιάτα μου ξημέρωνα Ελλάδα, Ευρώπη, Αμερική" με γοήτευσαν. Με φαντάστηκα να είμαι σε συναυλία με τη γκόμενα που γουστάρω, γύρω μας άγνωστα μαλακισμένα να γαργαλάνε τις αγοραφοβικές μου τάσεις κι ένα τσιγάρο στο χέρι.

"Κοίτα να δεις" σκέφτηκα, "που βιάστηκες να απορρίψεις κάτι που έπρεπε να είσαι μεγαλύτερο για να εκτιμήσεις. Α, ρε Νικόλα! Πόσα άλλα τέτοια πράματα πρέπει να αναθεωρήσεις;"

Όμως, όπως είπα και πριν, το ξανάκουσα το τραγούδι. Και βρήκα και τους στίχους. Δεν θέλω αυτό το ποστ να καταλήξει σε απόπειρα θαψίματος, γι' αυτό θα είμαι σύντομος. Όλο το υπόλοιπο τραγούδι μου έδωσε την εικόνα ενός μεσήλικου ζευγαριού που πάει να δει τους Σκόρπιονς στο γήπεδο του Σπόρτινγκ. "Μας έμεινε η ροκιά" και τα τριγλυκερίδια.

Και μ' αυτήν τη σκέψη ξέχασα τι ήθελα να γράψω στην αρχή αρχή.

Κάτι σε σχέση με το τσιγάρο και το κάπνισμα. Ότι όντως, απ' το τελευταίο μου ποστ, είχαν περάσει πολλές μέρες χωρίς να καπνίσω. Μέχρι που ανέβηκα στην Αθήνα, βγήκα με μια φίλη μου, που μου είπε "Δε νομίζω ότι είσαι σε φάση να το κόψεις τώρα", κι εγώ σκέφτηκα αμέσως "Έχει δίκιο, ποιον κοροιδεύω", και της ζήτησα ένα τσιγάρο.

Μέχρι να τελειώσει η βραδιά τής είχα καπνίσει το μισό πακέτο. Έφυγα λίγο μετά για Θεσσαλονίκη. Δεν ένιωθα ανάγκη να καπνίσω.

Στο τρένο έγραψα αυτό:

8.7.2011


Στην αμαξοστοιχία 500, πηγαίνοντας Θεσσαλονίκη. Στο "εστιατόριο", πλησιάζουν μεσάνυχτα κι η κοπέλα δίπλα μου λέει σε κάποιον "Η ελάχιστη κατανάλωση είναι ενάμιση ευρώ"
Τι μάθαμε σήμερα;
1) Εισιτήριο για το τρένο τουλάχιστον 4 ώρες νωρίτερα. Αυτό το "μόνον όρθιοι" είναι κάπως περιοριστικό
2) Γι' αυτή τη δουλειά -το γράψιμο δηλαδής- όσο πιο μικρό, τόσο πιο καλό. Το στυλό 0.1 βολεύει τελικά.
3) Δεν υπάρχει λόγος να προβληματιζόμαστε. Αν μετά από τόσο καιρό φαίνονται περίεργα κάποια πραγματα, γάμα τα. Μαθαίνουμε μέσα απ' αυτήν την κατάσταση


Αυτό το τετράδιο δεν ευνοεί το γράψιμο ιστοριών. Σημειώσεις, αποτυπώσεις βιωμάτων, απογραφή αναμνήσεων μοιάζουν πιο ευπρόσδεκτες. Γενικολογίες όμως, άσκοπες υπεραναλύσεις δεν φαίνεται να χωράνε σ' αυτά τα τετράγωνα.
Θα δοκιμάσω την τύχη μου, όπως και νά 'χει.
Τα πάντα απόψε μοιάζουν ιδανικά. Η θέση μου, στο κέντρο του βαγονιού - κυλικείου είναι ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί τις τελευταίες εβδομάδες.
Οι άνθρωποι που με περιβάλλουν λένε ολόκληρες ιστορίες σε δυο κουβέντες. Το ζευγάρι που με φιλοξενεί στο τραπέζι του, μάλλον Αλβανοί, ηλικιωμένοι μ' αγαπημένοι.
Η γιαγιά πίσω, με την εμμονή στη βαλίτσα από πάνω μας. "Προσέξτε μην πέσει, εσύ ιδιαίτερα που είσαι και ψηλό παιδί έχε το νου σου, ρίχνε πότε πότε καμιά ματιά". Ο κύριος δίπλα μου λέει "Αν πάθει τίποτα η γυναίκα μου απ' την τσάντα σου, θέλω αποζημίωση", κι η γυναίκα του γελάει.
Ο πιτσιρικάς στο τραπέζι δεξιά που λέει "Στη ζούλα μπορείς να κάνεις κάνα τσιγαράκι, εκεί στο ενδιάμεσο των βαγονιών. Σκέφτομαι τόση ώρα να πάω αλλά φοβάμαι μη μου φάνε τη θέση". Στη μπλούζα του έχει τρία καρέ-ταμπελάκια: "a woman", "a good woman", "a great woman"-κάτι σχετικό με μπύρα. Ο κύριος δίπλα μου προσφέρεται να του προσέχει τη θέση κι ο πιτσιρικάς πάει να καπνίσει.
Ο κλασικός σφίχτης στη γωνία με τη μάνα του και τα δυο του παιδιά. Έκατσε στο "μόνο για φαγητό" τραπέζι πουλώντας τσαμπουκά, αφού τον συμβούλεψε κάποιος μπαίνοντας στο βαγόνι. "Τα εισιτήρια τα έχεις πληρώσει" του είπε. Τα τικ του είναι αξιοπρόσεχτα.
Ο κύριος δίπλα μου κατάγεται απ' το Σούλι, γεννημένος στην Κορυτσά. Πριν λίγο μιλούσε βλάχικα με τη γυναίκα του. Ήρθε το '91 στην Ελλάδα. Ξυλάς στο Γαλάτσι με τρία παιδιά. Ο μεγάλος γιος 31, η κόρη 29 κι ο μικρός γιος 21. Ήταν έξι μηνών όταν έφτασαν στην Αθήνα. Μου είπε "Καλός ηθοποιός να γίνεις, να μάθεις να μιλάς με τους ανθρώπους". Μιλήσαμε για τα νοίκια, για την αγάπη του για την Κρήτη. Μου είπε για τότε που είχε πάει στα Σφακιά κι ήπιε κρασί 25 χρονών "σαν κονιάκ, μ' ένα ποτήρι γίνεσαι ντέφι" και γέλασε.
Θεσσαλονίκη πάνε για την πεθερά. Θα έπαιρναν το αμάξι αλλά δεν αξίζει, μόνο για τα διόδια δίνεις 36 ευρώ λέει, κι οι βενζίνες φτάνουν τα 150 ευρώ να πας και νά 'ρθεις.
Στο τραπέζι απέναντί μου μια τρελή Ρωσίδα που θα ήθελε να είναι 17 χρονών αλλά έχει περάσει τα 40. Γελάει προκλητικά με το παραμικρό.
Δεξιά μου -στο ίδιο τραπέζι με τον κουλ πιτσιρικά- μια πανέμορφη μαυρούλα. Δεν μιλάει ελληνικά. Πίσω μου το χάος.
Η νύχτα μας κάνει όλους να μοιάζουμε παράνομοι. Το air condition του βαγονιού προβλέπεται να μου αφήσει για ενθύμιο μια ψύξη που θα μου κρατάει συντροφιά μέχρι να επιστρέψω στην Κρήτη.
-περαστικός παππούς με αραιό, ασημένιο μαλλί, ευγενικά γαλανά μάτια, περπατάει νωχελικά προς τα πίσω βαγόνια. Φοράει μπεζ ρούχα, παντελόνι, μπλούζα με γιακά και γιλέκο. Μάλλον για να αναγνωρίζεται πιο εύκολα αν χαθεί.
Επιστρέφω στο φλέγον ζήτημα.
Το βαγόνι κουνιέται και τα γράμματά μου θά 'ναι δυσανάγνωστα ακόμη και για 'μένα αλλά πρέπει να συνεχίσω.
Δεν ξέρω αν είμαι χαρούμενος λόγω της συνειδητοποίησής μου για [ΔΥΣΑΝΑΓΝΩΣΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ] 
-τελικά ο παππούς φοράει πουκάμισο, όχι μπλούζα με γιακά-
[ΔΥΣΑΝΑΓΝΩΣΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ]
Έκλεισα τα μάτια μου για δυο στιγμές, κάνοντας διάλειμμα απ' τον Ξένο του Καμύ και σκέφτηκα ξανά τις "διακοπές μας", τον πολυφασικό ύπνο και το "green line" drinking game που έμαθα πρόσφατα.
Μου φαίνεται περίεργο που δεν μ' έχει πιάσει ακόμα το στερητικό σύνδρομο απ' την απουσία νικοτίνης στον οργανισμό μου. Η ζέστη μοιάζει καθοριστικός παράγοντας. Αν ήμουν άλλος και με παρακολουθούσα θα αναρωτιόμουν τι στο διάολο γράφω τόση ώρα. Με εκπλήττω (ή εκπλήσσω;). Σαν να πήρα μια βαθειά ανάσα και εκπνέω λέξεις. Το καλύτερο timing. Είχα καιρό  να το νιώσω, σίγουρα πάνω από μήνα. Αυτό σίγουρα δεν σημαίνει ότι είμαι ερωτευμένος ή κάτι τέτοιο.
*Να φάω τώρα είναι να κρατήσω τα μετρημένα φράγκα μου γι' αργότερα;
Μετά από ένα διάλειμμα για διάβασμα του Ξένου, μια πίτσα "σπέσιαλ" των 3,50 ευρώ που μού 'κατσε βαριά και μια στάση του τρένου στο πουθενά, ακούω Στρόφαλη στο mp3 με μεγάλη ευχαρίστηση. Προσπαθώ να ακούσω όλα τα όργανα στο "parormissis" ενώ την προσοχή μου αποσπά η επιφάνεια του νερού στο μπουκαλάκι μπροστά μου. Παίρνει ξεχωριστές μορφές απ' τους κραδασμούς.


Κι άλλο σημάδι καλού timing: άνοιξα τα μάτια μου κι είδα το μωβ-ροζ-πορτοκαλί-γαλάζιο (από κάτω προς τα πάνω) του ουρανού, όταν ο Morrison έλεγε "I tell you this: No eternal reward will forgive us now for wastin' the dawn"
Ακούγοντας το "The WASP"

Δεν κάπνισα όσο ήμουν στη Θεσσαλονίκη. Κάπνισα επιστρέφοντας στην Κρήτη. Αυτή τη στιγμή δεν καπνίζω. Αυτό μπορεί να σημαίνει κάτι, μπορεί και να μη σημαίνει.

Πόσο κρατάει ένα τσιγάρο; #2

Έχω μια συνήθεια

Τη μέρα ή τη νύχτα που τελειώνω κάποιο πακέτο τσιγάρα, αν θεωρώ ότι έζησα κάποιο αξιομνημόνευτο γεγονός, σημειώνω πάνω του την ημερομηνία και κάποια λέξη-κλειδί που να υπενθυμίζει το γεγονός αυτό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το παρακάτω πακέτο, τοποθετημένο στον τοίχο πάνω απ' το κρεβάτι μου. Ίσως κάποια άλλη στιγμή να περιγράψω και την ιστορία που υπενθυμίζει.

Αυτό είναι το πιο πρόσφατο

Δεν έχω αγοράσει άλλο πακέτο απ' την αναγραφόμενη ημερομηνία.
Έχουν περάσει πάνω από 24 ώρες απ' την τελευταία φορά που κάπνισα. Απόψε μάλιστα πέρασα και μια δύσκολη δοκιμασία: έκατσα στην αυλή της Guernica παρέα με τη φίλη μου την Αμαλία, πίνοντας μπύρες και κάνοντας μια εκτενή κουβέντα πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις.
Γκομενοσυζήτηση δηλαδή, με αναφορές σε πρόσφατο και μακρινό παρελθόν, αναλύσεις, θεωρίες και διλήμματα. Χωρίς τσιγάρο.

Η αλήθεια είναι ότι σε κάποιες στιγμές δυσκολεύτηκα κι έριξα μια-δυο κλεφτές ματιές στον πράσινο Golden Virginia καπνό της. "Ποιος ο λόγος" σκέφτηκα όμως αμέσως, πριν προλάβω καν να μπω στη διαδικασία να στρίψω, κάτι που συνήθως κάνω ασυναίσθητα. 

Αφού δεν έχω νιώσει να μου λείπει η νικοτίνη, λέω να μην αφήσω τέτοια ευκαιρία να πάει χαμένη. Μάλλον κόβω το τσιγάρο για πολλοστή φορά. Όπως λέω συνήθως: "Αν καταφέρω να το κόψω, μπορώ να κάνω τα πάντα".

Θα δείξει. "Νo stress", που λέει κι ο παππούς που πουλάει πασατέμπο στον Κούλε.

Κι αυτήν την ανάρτηση δεν τη γράφω τόσο για να πείσω τον εαυτό μου ότι κόβω το κάπνισμα, όσο για να θυμάμαι ότι αν κάπνιζα απόψε, τελειώνοντας το πακέτο θα έπαιρνα το μαρκαδοράκι μου και θα έγραφα πάνω:

29 προς 30.6.2011

Gue με Αμαλία - Στ κ' Στ

Νύστα

Το παρακάτω ερωτηματολόγιο είναι ένα κακέκτυπο του περίφημου Ερωτηματολογίου του Προυστ (τόσο αστείο όνομα). Έχει κυκλοφορήσει σε διάφορες εκδοχές, με πρόσθετες ή/και παραλλαγμένες ερωτήσεις.  Στην παρακάτω του μορφή εξυπηρετεί το χτίσιμο του χαρακτήρα για μια ταινία. Εξ ου και οι ερωτήσεις σε τρίτο πρόσωπο. Τώρα εξυπηρετεί την αυτοκατανάλωση, λόγω ελεύθερου χρόνου.

Ερωτηματολόγιο ηρώων

 ή αλλιώς "εγώ-εγώ-εγώ-εγώ-εγώ-εγώ" σε τρίτο πρόσωπο

1)      Η απόλυτη ευτυχία είναι ;

Η άγνοια; Δεν ξέρω.

2)      Τι τον κάνει να σηκώνεται το πρωί ;

Τι τον κάνει να κοιμάται το πρωί; (Δεν θα απαντήσω ξανά με ερώτηση, υπόσχομαι.)

3)      Η τελευταία φορά που ξέσπασε στα γέλια ;

Ακούγοντας το κατασκευασμένο ανέκδοτο:

«Με τι λούζεται ο ντεμέκ εναλλακτικός καλλιτέχνης;

  Με σαμποέμ»

4)      Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα του ;

Η γκρίνια θα πουν κάποιοι. Ο χαζορομαντισμός θα πω εγώ. Και σίγουρα θα βρεθεί κάποιος να πει «Η μύτη».

5)      Το βασικό ελάττωμά του ;

Η «αποστασιοποίηση» ως άμυνα. Διακρίνεται άλλοτε σαν τεμπελιά, άλλοτε σαν κατ’ επίφαση χαλαρότητα, άλλοτε σαν δειλία, άλλοτε σαν.. Επίσης ανάγει τυχαία γεγονότα σε εγωκεντρικά, «συμπαντικά» patterns και χάνει την ψυχραιμία του όταν του χαλάνε την ξεκούραση και τα "πράγματά του".

6)      Σε ποια λάθη δείχνει τη μεγαλύτερη επιείκεια ;

Σ’ εκείνα που φαίνεται να μην έχουν κάποιο κόστος, ως εκ τούτου και στα δικά του. Και στα δικά σας.

7)      Η τελευταία φορά που έκλαψε ;

Κάποια στιγμή μεσ’ στο περασμένο Πάσχα.
Βράδυ, περασμένες τέσσερις, φεύγει από ένα μπαρ για να πάρει τσιγάρα. Σκέφτεται «Τα κάνω όλα λάθος. Θα πεθάνω μόνος» και ξεσπάει σε λυγμούς. Επιστρέφοντας στο μπαρ, βρίσκει στο δρόμο ένα πενηντάευρω και βάζει τα γέλια.

8)      Ποιοι είναι οι ήρωες του ;

O Bill Hicks, o Jeff Buckley και, πρόσφατα, ο Bruce Lee. Είναι αυτό το «Β» (μπη) που κάνει τη διαφορά. Ως εκ τούτου και οι μελισσοκόμοι (beekeepers)

9)      Το αγαπημένο του ταξίδι ;

Το γνωστό. Ηράκλειο-Αθήνα με πλοίο Minoan. Ιδιαίτερα όταν προσμένει να δει κάποιον.

10)   Οι αγαπημένοι του συγγραφείς ;

Τσέχωφ, Πεσσόα και Λάβκραφτ. Παρ’ όλα αυτά είναι λιγότερο διαβασμένος απ’ όσο θα έπρεπε.

11)  Ποια αρετή προτιμάει σε ένα άντρα ;

Της ψυχραιμίας.

12)   Ποια αρετή προτιμάει σε μία γυναίκα ;

Της θηλυκότητας

13)   Αγαπημένο συγκρότημα, συνθέτης ;

The Doors. Ως προς το συνθέτη, θα απαντούσε «Ο Καρβέλας».

14)   Το τραγούδι που σιγοτραγουδάει ;

Ένα που σκέφτηκε πριν λίγες μέρες. Έχει reggae επιρροές και λέει

  “Ι woke up yesterday, tears in my eyes

    said I woke up yesterday, tears in my eyes

   You said you gonna leave me and in my sleep I cried

   lord, you said you gonna leave me ‘n now my soul ran dry”

Όπως πάντα, δεν πρόκειται να αναρωτηθεί για παρακάτω στίχους.

15)   Το βιβλίο που τον σημάδεψε ;

«Η ώρα του διαβόλου» του Φερνάντο Πεσσόα.

16)   Η ταινία που τον σημάδεψε ;

Αυτός θα έλεγε «Ο Νονός» αλλά μάλλον «Το Κοράκι» τον σημάδεψε περισσότερο.

17)   Αγαπημένος ζωγράφος ;

Πρώτη σκέψη είναι ο Gustav Klimt.

18)   Αγαπημένο κόμικς ;

“The Crow” του James O’ Barr.

19)   Με ποια διασημότητα θα ήθελε να κάνει έρωτα ;

Με τη Laure Sainclair. Αλλά αυτός θα έλεγε "Με τη μάνα σου".

20)   Αγαπημένο χρώμα ;

Το μωβ θα απαντούσε, επειδή δεν μπορεί να επιλέξει ανάμεσα στο μπλε και το πράσινο.

21)   Αγαπημένη και απεχθής μυρωδιά ;

Αγαπημένη αυτή του γιασεμιού, απεχθής της κολπίτιδας.

22)   Αγαπημένη και απεχθής αφή ;

Αγαπημένη του τριχώματος της γάτας, απεχθής της πίσσας.

23)   Αγαπημένη και απεχθής γεύση ;

Αγαπημένη του cornetto,  απεχθής του χαλασμένου τυριού.

24)   Αγαπημένα ζώα (τρία) ;

Γατιά, άλογα, σκυλιά.

25)   Ποια θεωρεί ότι είναι η μεγαλύτερη επιτυχία του.

Που ζει ακόμα κι υπάρχουν κάποιες προοπτικές για το αύριο.

26)   Ποια θεωρεί ότι είναι η μεγαλύτερη αποτυχία του.

Που δεν έχει εκπληρώσει τους κοινωνικά προσδοκώμενους για την ηλικία του στόχους, που δεν καταλαβαίνει τι είναι αυτοί οι στόχοι και πώς εκπληρώνονται.

27)   Αγαπημένο του ποτό ;

Το Jameson, μετά από πολλές δοκιμές.

28)   Ανομολόγητη ερωτική φαντασίωση ;

Ω, ας μείνει ανομολόγητη.

29)   Ο μεγαλύτερος φόβος του ;

Αυτός του θανάτου.

30)   Κάτι που δεν έχει πει ποτέ σε κανέναν ;

Βλ.  ερ. 28.

31)   Κάτι που έχει πει μόνο σ’ έναν άνθρωπο ;

«Πας να με χρησιμοποιήσεις σαν σωσίβιο. Όχι όμως για να βγεις στην επιφάνεια αλλά για να με τραβήξεις μέσα και να νιώσεις την ικανοποίηση ότι δεν είσαι μόνη».

Ναι, απ' την επόμενη μέρα που ειπώθηκε αυτό το πράμα το θεωρεί κι ο ίδιος αστείο.

32)   Πώς θα ήθελε να πεθάνει ;

Παραδειγματικά.

33)   Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεται αυτόν τον καιρό.

Ντάξει, καλά τον βλέπω.

Εξομολογήσεις #1

Πρώτη εικόνα:

Ξημέρωμα Παρασκευής 17 Ιουνίου, σπίτι του Στέλιου. Προσπαθώ να καταλάβω γιατί ήπια τόσο άγαρμπα. Ζαλίζομαι τόσο, που χώνομαι στην τουαλέτα, παίρνω μια ζεστή αγκαλιά τη λεκάνη και ξερνάω εκούσια. Νιώθω καλύτερα. Ξεπλένω το στόμα μου με μισό σωληνάριο οδοντόκρεμα, πίνω 2 λίτρα νερό απ' τη βρύση και πάω για ύπνο.

Ξεφυλλίζοντας το σημειωματάριό μου λίγες ώρες αργότερα, συνειδητοποιώ ότι αυτή βραδιά προετοιμαζόταν από μέρες

Μεσάνυχτα Τρίτης 14 Ιουνίου στο πλοίο για Κρήτη:

Επιστρέφω στη θέση μου μετά από ένα κρουασάν κι ένα τσιγάρο στο ελικοδρόμιο του πλοίου. Πλησιάζει πανσέληνος. Ενδιαφέρον, θα με βρει στο Ηράκλειο η Πανσέληνος του Ιούνη. Κάπου πήρε το μάτι μου ν' αναφέρεται έκλειψη. Λες;

Ακούω Τρύπες: "Ο χρόνος είν' ένα θλιμμένο καρναβάλι". Σαν να προετοιμάζομαι για συνάντηση με το Γιάννη.

Τώρα παίζει Artistz

                                       Σκιά λαμπερή

                                                            χα! Μια ανοιγμένη πληγή!

Λίγες στιγμές πριν παρακολουθούσα τη θάλασσα γαλήνια, σκοτεινή. Φωτάκια στον ορίζοντα και το καθρέφτισμα μιας μεγάλης αλλά ατελούς σελήνης. Ευχήθηκα γι' άλλη μια φορά να συνέβαινε κάτι το απόκρυφα συνταρακτικό.

Νά 'βλεπα παράξενες λάμψεις στο βυθό ή στον ουρανό, να άκουγα κάποιο κάλεσμα από οικεία ή ανοίκεια φωνή. Κάτι που να δικαιολογεί ή να κάνει ακόμη πιο ενδιαφέρουσα την ύπαρξη.

Τι είναι πιο τραγικό; Η πίστη σ' έναν θεό-φάντασμα που στηρίζεται σε λαϊκές δοξασίες ή η συνειδητοποίηση της ανυπαρξίας;

 Τώρα ακούω Sleepin Pillow - Once, ό,τι έπρεπε γι' αυτή τη στιγμή.

Πρέπει να συνεχίσω να γράφω, να αφήνομαι χωρίς αυτοκριτική, σχολιασμό και

και;

Ροή, ας πούμε; Προσοχή; Νόημα;

Once I was with you, now I 've lost you λέει το τραγούδι τώρα.

στο 6.41" είμαστε.

Τι ειρωνεία, όπως πάντα.

Ταυτόχρονα η τηλεόραση παίζει "America's got talent" κι ο Ντέηβιντ Χάσελχοφ-Μητς Μπιουκάναν-Μάικλ Νάϊτ δίνει συγχαρητήρια σ' ένα πιτσιρίκι που παίζει ηλεκτρική. Γουάου.

Winter Dreams (επόμενο κομμάτι) στο κατακαλόκαιρο.

Ρε, ναι! Το αποφάσισα, θα πάω έξω να τελειώσω το κρουασάν. Έχω τίποτα να χάσω; Time is on my side, γες ιτ ιζ!

Κάποιο βράδυ θα ξαναδιαβάζω αυτή τη σελίδα και μπορεί να γελάω (το καλύτερο κομμάτι του mp3 στο 05.30"κάτι)

Πρέπει να συνεχίσω να γράφω παρόλαυτά (παρ' όλ' αυτά, παρόλ' αυτά?)

 Λοιπόν, πάω έξω και επιστρέφω Δημήτριος-

τόσο χαζό αλλά τόσο ταιριαστό.

Επιστρέφοντας πίσω, μετά από κρουασάν και τσιγάρο #2, χαμήλωσα την ένταση του Eulogy που έπαιζε, σκέφτηκα ότι θα ερωτευόμουν εκείνη που είχε δίπλα της ένα Μίκυ Μάους, ένα περιοδικό για διατροφή κι ένα σταυρόλεξο, και βέβαια αναρωτήθηκα γιατί είμαι τόσο συγκεκριμένος στα γούστα μου.

Πώς στο διάολο θα ρίξω τα στάνταρ(ντς) μου;

Να μην ξεχάσω: Εσωτερική αντιπαράθεση, ο Χεσμένος κι ο Νηφάλιος:

"Θα χωθώ ρε"

"Σταμάτα-σταμάτα! Όποτε πίνεις κάνεις μαλακίες"

βασισμένη στην έξοδο που κατέληξε στα σκαλοπάτια ενός νεοκλασικού στην Πλάκα. Ωραία βραδιά

-

Ξύπνησα με καούρα στο στομάχι. Πρόλαβα να σκεφτώ άπειρους λόγους (όπως το ταμπάσκο στα μακαρόνια) αλλά ο νους μου έμεινε λίγο παραπάνω στη Β. Απ' το παράθυρο φαίνεται το Ηράκλειο.

"Όλοι σηκώνονται και φεύγουνε" λέει με παράπονο η κυρία πίσω μου. Ζηλεύω την υπομονή του άντρα της. Για κάποιο λόγο θυμήθηκα το μικρό ναό της Παναγίτσας. Φταίει πού 'ναι δίπλα το σπίτι μου

Πρωινό Πέμπτης 16 Ιουνίου, σπίτι του Στέλιου:

Το επόμενο πρωί:

Φωτογράφισε αυτήν την αίσθηση ζαλάδας, αδυναμίας και ανακατωσούρας.

Έτσι δεν είναι πάντα;

Αλλά πώς να την κατευθύνω αλλού την αίσθηση αυτή;

Διάσπαση του Εγώ, ταξίδι έξω απ' το σώμα, συνειδητότητα του Όλου, αναπνευστικές ασκήσεις

για να βουτήξω πάλι σ' ένα κενό που στερείται εξωτερικών ερεθισμάτων, κι η μόνη φωνή που αχνοακούγεται είναι αυτή της "συνείδησής μου" να λέει "Πάλι τα ίδια ρε μαλάκα; Τι θα γίνει με την περίπτωσή σου;"

Συνέχεια..

Έφτασε μεσημέρι. Περιμένω να ξυπνήσω εγώ και όλοι.

Μοιράζομαι με τον εαυτό μου ένα τσιγάρο σ' ένα στρώμα που μου πέφτει λίγο. 

Ζηλεύω; Δεν ξέρω. Ήταν σωστή η πρόβλεψή μου για τις "διακοπές"; Η πολύωρη ανταλλαγή μηνυμάτων ήταν μια ένδειξη του αναπόφευκτου. Δεν χρειάζεται καν να ρωτήσω για να βεβαιωθώ. Εκείνη δεν πρόκειται να πει τίποτα για να μην πληγωθώ.  Με πείραξε η κουβέντα; Δεν ξέρω. Το βράδυ δεν ένιωθα ότι πιέζομαι. Η τελευταία μεθυσμένη αγκαλιά όμως μού 'κοψε τα γόνατα.

Χρειάζομαι ένα μπάνιο. Η θάλασσα πάντα βοηθάει να ξεπλυθούν σκέψεις που μοιάζουν με περιττό βάρος.

"Like a bag of fuckin bricks. All you gotta do, set it down"

και ξάφνικά μια παράξενη πείνα με κυριεύει

το δέρμα να χορτάσει άγγιγμα, η γλώσσα την αλμύρα του ιδρώτα, η μύτη ψεύτικα αρώματα, τ' αυτιά αναστεναγμούς και τα μάτια ΨΑΡΙΑ

    μπαρμπούνια, κουτσομούρες, ξέρεις..

Γι' άλλη μια φορά συμμετέχω σε μια συνομιλία τόσο μυστική που δεν την ακούω. Ξέρω μόνο ότι λαμβάνει χώρα στο πίσω-αριστερά μέρος του μυαλού μου. 

Προσπαθώ να γίνω Νερό. Ν' αφήνω όλ' αυτά να περνούν από μέσα μου και να φεύγουν ξανά στο σύμπαν. Κι ας μην κρατώ τίποτα μέσα μου. Αρκεί η ανάμνηση του παφλασμού.

Καρδιά από νερό, μυαλό-κυψέλη από apidae, apis mellifera.

Μεσημέρι Παρασκευής 17 Ιουνίου, σπίτι του Στέλιου:

Επόμενο λοιπόν πρωί..

Με κάπως πιο εύθυμη διάθεση, για να πω την αλήθεια. Ξερνώντας κανείς τα σ'κώτια του ξεχνάει για λίγο συναισθηματικοτέτοιους προβληματισμούς. Θέλω να βγω έξω για κάποιο λόγο. Να δω ήλιο, κόσμο, χρωματιστά πράματα.

Στο repeat το Once

Δε χανγκ-όβερ #2

Ακούγοντας το Grace, περιμένοντας έναν καφέ. Αυτό είναι κάτι καινούριο, ας πούμε. Ο καφές εννοώ.

Χθες που είχα πιει επίσης πολύ έγραφα με μια κάποια ροή. Ωραία... Τώρα δεν μπορώ να γράψω δηλαδή.

Πάω να δω τι γίνεται με τον καφέ.

Τελευταία εικόνα:

Απόγευμα προς βράδυ Παρασκευής 17 Ιουνίου, ξαπλωμένος στο γρασίδι, δίπλα απ' τον τάφο του Καζαντζάκη. Ακούμε μαζί το Doo Wop, αφού το mp3 player έχει δύο υποδοχές για ακουστικά.

"Είναι σαν την εφηβεία" μου λέει

"Είναι καλύτερα απ' την εφηβεία" λέω εγώ. Δεν είμαι σίγουρος αν το εννοώ.

Και θυμάμαι άλλη μια κουβέντα απ' το σημειωματάριο:

Το πιο δύσκολο είναι να βρεις κάποιον να του πεις "σ' αγαπώ". Σ' εσένα τό 'χω πει ήδη

Υλικό για ιστορίες.

I am tired, I am weary, I could sleep for a thousand years

Δε Χανγκ-όβερ #5

Δεύτερη μέρα Ηράκλειο. Καλώς σας βρήκα. Χθες βράδυ βγήκαμε βόλτα. Ένιωσα όσο περίεργα μπορούσα να αντέξω, ήπια και κατιτίς γιορτάζοντας την ολική σεληνιακή έκπληξη. Ωραία περάσαμε(;)

Κοιμήθηκα στο κρεβάτι του Στέλιου, ο Στέλιος στον καναπέ. Ξύπνησα μετά από τέσσερις ώρες ζέχνοντας μοχίτο. Έκτοτε δεν έχει σώσει να με ξαναπάρει ο ύπνος.

Απ' τις 9 π.μ. που είμαι ξύπνιος λοιπόν, έχω κάνει διάφορα πράματα. Έχω διαβάσει, έχω γράψει κάτι ασυναρτησίες στο σημειωματάριό μου -τις οποίες μπορεί να εντάξω σ' αυτήν την καταχώρηση, γιατί είμαι και πολύ αλάνι- και άλλα πολλά. Άκουσα μουσική, κάπνισα, έκανα την αυτοκριτική μου, δοκίμασα να ξανακοιμηθώ αλλά τίποτα.

Μέχρι το μεσημέρι που ξύπνησα και το Στέλιο, είχα χύσει καφέδες, είχα αναποδογυρίσει τασάκια και για αρκετή ώρα προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω αν είχα όντως εύθυμη διάθεση ή αν είχα ψυχωτικές εκλάμψεις.

Μέσα σε λίγες μόνο ώρες κατάφερα να ζήσω ένα συναισθηματικό ρόλερ-κόστερ, να μάθω πράματα, να συνειδητοποιήσω ανείπωτα πράματα.. Γενικώς, πράματα.

Μέχρι που κάποια στιγμή είπα να βάλω μουσική απ' την playlist του blog, κι άρχισα λίγο να διαβάζω τις τελευταίες ιστορίες κλπ κλπ.

Ρε, δεν με καταλαβαίνω.

Αντιλαμβάνομαι ότι στην αυτοκατανόηση παίζει μεγάλο ρόλο η νηφαλιότητα αλλά και πάλι, ακόμη κι αν ξεκουραστώ δεν νομίζω ότι θα έχει αλλάξει κάτι.

Γι' αυτό λοιπόν, είπα να κάνω το πρώτο καθοριστικό βήμα. Αλλάζω το τεμπλέητ του μπλογκ!

Όπως όταν νιώθουμε "περίεργα" και αλλάζουμε τη διαρρύθμιση των επίπλων στο σπίτι. Αυτό δεν λύνει όλα μας τα προβλήματα;

Βεβαίως και τα λύνει.

Εγώ νιώθω άλλος άνθρωπος τώρα. Δεν το συζητώ-

Όσο κρατάει ένα τσιγάρο #666

Lucky Strike, μαλακό

Λένε πως όταν συνομιλούμε με τον εαυτό μας, καλό είναι να χρησιμοποιούμε φιλικό λεξιλόγιο. Να λέμε πχ "Οκ, έκανες λάθος αλλά δεν πειράζει, απλά νά 'χεις το νου σου την επόμενη φορά" κι όχι "Πάλι σκατά τά 'κανες, γελοίε, άχρηστε" κλπ. Διαφορετικά, ερεθίζουμε εμμέσως την αμυγδαλή του εγκεφάλου, το κέντρο του άγχους, του Φόβου, του Τρόμου, του ΠΑΝΙΚΟΥ. Και ρέει η κορτιζόλη απ' τα επινεφρίδια και γαμιέται το σύμπαν.

Αυτή τη στιγμή καλούμαι να συνομιλήσω με τον εαυτό μου, προσπαθώντας να καταλήξω σ' ένα πόρισμα για τη φύση αυτού του μπλογκ και δεν ξέρω πώς να με αντιμετωπίσω.

Παρατηρώ ότι οι τέσσερις τελευταίες αναρτήσεις ανήκουν στην κατηγορία που ονομάζω "γκομενοϊστορίες", ιστορίες δηλαδή που, παρουσιάζοντας αλήθειες και ψέμματα, έχουν περισσότερο έναν εξομολογητικό χαρακτήρα, παρά κάποιο λογοτεχνικό ενδιαφέρον.

Οκ, η τελευταία λεπτομέρεια είναι σχεδόν inside info, αλλά νομίζω ότι κάθε αναγνώστης-τρια μπορεί να καταλήξει σ' αυτό το πόρισμα, απλώς διαβάζοντας ό,τι έχω γράψει εδώ μέσα.

Και προβληματίζομαι εγώ τώρα. Νά 'ναι αλήθεια ότι η Τέχνη αρχίζει εκεί που σταματάει η αυτοβιογραφία;

Κι έστω ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο (για 'μένα τουλάχιστον, που δεν θα συμφωνήσω ποτέ με αυτήν τη δογματικά ηλίθια φράση), πόσο υλικό περιμένω να αντλήσω από τη "βιογραφία" μου σε ό,τι έχει να κάνει με τις ανθρώπινες σχέσεις; Νομίζω ότι μπορεί να αφορά κάποιον πέρα από εμένα; Νομίζω ότι προσφέρω κάτι;

Κι αναρωτιέμαι γιατί, όπως και να το κάνω, το μπλογκ είναι μέσο αυτοπροβολής, ναι; Κι αυτοπροβολή για αυτοκατανάλωση πάει; Δεν πάει νομίζω.

Μόλις έπαθα κρίση ταυτότητας. Τέλειωσε και το τσιγάρο.

Μια καλή αρχή

Απόπειρα μή νηφάλιας καταχώρησης.

Ξέρω ότι είναι παράτολμο επιχείρημα, συνηθίζω να παρατάω κάτι πριν το τελειώσω, αλλά η προσπάθεια αξίζει.

Απόψε επιβεβαίωσα το λόγο ύπαρξης της προηγούμενης ανάρτησης. Έχω όντως αλλάξει, έχω μάθει πράγματα, και σαφώς έχω πολύ δρόμο ακόμα μπροστά μου. Είναι κι αυτό κάτι όμορφο, η επιθυμία να να μάθεις τι στο μπούτσο θα σου ξημερώσει η επόμενη μέρα. Με τη μαγική αυτή ιδιότητα των ανθρώπων να ξεχνούν για λίγο ότι οι πιθανότητες είναι εναντίον τους, να αδιαφορούν για τις αντίξοες συνθήκες και να ελπίζουν για ένα καλύτερο αύριο. Στη δική μου περίπτωση μάλιστα, αγνοώ παντελώς την επιπλέον ψευδαίσθηση οποιασδήποτε "ανιδιοτέλειας". Εγώ θέλω να ζήσω το αύριο, αδιαφορώ για τις επόμενες γενιές. Άλλωστε, όπως με βοήθησε ο  φίλος και συγκάτοικος να καταλάβω, η ανθρωπότητα θα επιβιώσει με κάποιο τρόπο.

Αφορμή για όλη αυτήν την αισιόδοξη διάθεση είναι για άλλη μια φορά το Diamonds and Pearls. Πήγαμε κι απόψε με το Στέλιο, για να τιμήσουμε την περσινή Πρωτοχρονιά.

ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ

Τη στιγμή αυτή που γράφω ακούω το Dark Side of the Moon. Μόλις μπήκε το Brain Damage. Τι ειρωνεία! Ταυτόχρονα, έχω και στο έμέσέν μια πολύ αξιόλογη συνομιλία.
Στο πίσω πίσω μέρος, υπάρχει και μια φωνή επιπλέον που λέει:

"Τι είν' αυτά που γράφεις ρε; Ποιος χέστηκε; 
Πέσε για ύπνο να 'ουμ"

Για το λόγο αυτό, κλείνοντας την παρένθεση, θα προσπαθήσω να καταγράψω τη βραδιά με highlights:

• Μπύρα στη Γκουέρνικα. Στη γωνία, μπροστά απ' το ντιτζέι ένα αξιοπρόσεχτο milf. Bonus ο κορσές, μειονέκτημα ότι στο φως του ήλιου δεν θα κρύβεται τίποτα.
• Μικρό διάλειμμα στα σκαλιά έξω απ' το μαγαζί, με το Στέλιο (τον κολλητό), το Στέλιο (τον άλλο) και την Τσβέτα.
• Στο δρόμο για D.P απόπειρα να πείσω το Στέλιο (τον άλλο) να έρθει μαζί μας. Η Τσβέτα (που φοράει τέλειες μπότες) θα πήγαινε για ύπνο ούτως ή άλλως. Του περιγράφω λεπτομέρειες απ' την προηγούμενη ανάρτηση. Είναι σε φάση άρνησης. Attempt failed.
• Φτάνουμε στο μαγαζί. Η Τάνυα είναι εκεί, μας θυμάται (ένα χρόνο μετά, γουάου), την κερνάμε ποτό, τα λέμε για λίγο και φεύγει. Υπερβολικά επαγγελματική συμπεριφορά. Χαίρομαι όμως. Δεν την χρειάζομαι πλέον.
• Ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού μας κερνάει δεύτερο γύρο Jameson. Ωραία κίνηση.

και τώρα πάμε στο Νικόλας' point of view:

Οι γκόμενες που (μου προτείνω να) θυμάμαι: 

(κατά πάσα πιθανότητα ακολουθούν αναληθείς πληροφορίες)

1. Alexia, Ρουμάνα, 24. Nice. Σπουδάζει κάτι που δε θυμάμαι στη Ρουμανία. Καταπιεστική. Χειρότερα αγγλικά από 'μένα αλλά συνεννοηθήκαμε. Με κατάφερε. Να θυμηθώ ότι έτσι συμπεριφέρομαι συνήθως. Όσο εύκολα φεύγω, τόσο εύκολα πέφτω. Στο περίπου και αντιστρόφως.
2. Βικτώρια, Λιθουανή. ΑΧ! Θεά στο stage. Μέχρι κι ο ιδιοκτήτης τη χάζευε. Μιλήσαμε λίγο για τον κομμουνισμό και κατά πόσο ελέγχουν οι Εβραίοι τον κόσμο. Μου έκατσε για μασάζ (σιγά το δύσκολο) και με παρακάλεσε έντονα να την κεράσω ποτό να τα πούμε για να δικαιολογήσει το χρόνο της. Της είπα να με κεράσει για να ξεχρεώσει το μασάζ. Έφυγε μ' ένα χαμόγελο. Να θυμηθώ να αντιλαμβάνομαι πότε πρέπει να θέλω.
3. Χριστάβ. Λευκό μακρύ φόρεμα. Γεννημένη πέντε μέρες μετά από 'μένα στη Βουλγαρία. 7 χρόνια στην Ελλάδα, διαβάζει και μιλάει πολύ καλά ελληνικά, εκτιμάει την ελληνική γλώσσα. Φανερά προσγειωμένη. Η μυρωδιά της θα μείνει στο χρονοντούλαπο των ανεκπλήρωτων ερώτων μου. Με παράτησε τη στιγμή που άρχισε να παίζει το Lullaby των Cure. Να θυμηθώ ότι ίσως ερωτεύομαι με κάποιο pattern.

Συνολικό κόστος: 80κάτι ευρώ

Με κάθε ειλικρίνεια, εύχομαι και του χρόνου.

Another night in

(Ο τίτλος, εμπνευσμένος από αυτό το τραγούδι)


Ένας χρόνος μετά απ' αυτήν την ανάρτηση.

Κάποια πράγματα παραμένουν ίδια.

Ο γάτος μου για άλλη μια φορά δυσανασχετεί λίγες ώρες μετά τα μεσάνυχτα, νιαουρίζει ακατάπαυστα, προσπαθώντας να επικοινωνήσει με μια παράλληλη, λαβκραφτική διάσταση. Σμήνη κουνουπιών περιτριγυρίζουν το κεφάλι μου έτοιμα να επιτεθούν, μιας και -όπως και πριν ένα χρόνο- οι τελευταίες μέρες του Δεκέμβρη είναι υπερβολικά ζεστές, προσφέροντας τις κατάλληλες συνθήκες για την αναπαραγωγή των φτερωτών αυτών σατανάδων.

Ανεξάρτητα από τις εξωτερικές συνθήκες, νιώθω μια γνώριμη, διεστραμμένη σύγκρουση μέσα μου. Απ' τη μία, μια ανάγκη έκφρασης προσπαθεί να μου τρυπήσει το κρανίο και να ξεχυθεί σαν πράσινο υγρό στο πάτωμα, απ' την άλλη, μια ανάμικτη αίσθηση παράξενης πείνας και μοναξιάς κατακάθεται στο ηλιακό μου πλέγμα, δημιουργώντας μια μαύρη τρύπα που μοιάζει να εξαφανίζει καθετί μέσα μου, ακόμη κι αυτό το περισσευούμενο πράσινο υγρό.

Θέλω να γράψω και δεν θέλω να πω τίποτα. Θέλω να βγω έξω και δεν θέλω να δω κανέναν.

Συνεπάγεται χριστουγεννιάτικο κοκομπλόκο. Ούτ' ο ίδιος δεν καταλαβαίνω τι προσπαθώ να πω.

Γι' αυτό σκαρφίστηκα μια παραδοσιακή λύση, μια μικρή αναδρομή στο 2010.

Ήταν καλή η χρονιά Νικόλα;

Μόνο καλή; Η καλύτερη, φίλε. 

Θες να μας πεις κάποια highlights του 2010;

Δώσ' μου 2 λεπτά να βρω κάπου ένα τσιγάρο και θα σου πω ό,τι θυμάμαι.

Δεν το έκοψες τελικά;

(γελάει) Έκανα μια τίμια προσπάθεια, τον Αύγουστο που μας πέρασε, να το κόψω. Η έβδομη ή όγδοη απόπειρα, έχω χάσει το μέτρημα. Δεν θεωρώ ότι κοροίδεψα τον εαυτό μου, το έχω ελαττώσει άλλωστε πάρα πολύ. Ξέρεις όμως ότι κάποιες στιγμές το σηκώνουν το τσιγαράκι τους, ιδιαίτερα αν είσαι άτομο που ρέπει στη μελαγχολία-

Θα κάνω σε όλους μας μια μεγάλη χάρη να επιστρέψω στο θέμα μας. Τι άλλαξε αυτήν τη χρονιά λοιπόν;

Φχαριστώ για την προσγείωση. Λοιπόν, είμαι βαθιά πεπεισμένος ότι οι βάσεις της "αλλαγής" τέθηκαν εκείνο το βράδυ που πήγα στο στριπτητζάδικο με το Στέλιο. Η κουβέντα της Τάνιας φώτισε κάποια σκοτεινά σημεία της συμπεριφοράς μου και η ζωή άρχισε να μοιάζει -έστω και ανεπαίσθητα- λιγότερο μπερδεμένη.

Μιλάς για τη συμπεριφορά σου και μοιάζεις να αναγνωρίζεις ότι ήταν λάθος..

Εξακολουθεί να είναι "λάθος"! Απλώς αρχίζω να αντιλαμβάνομαι το πώς η συμπεριφορά μου επηρεάζει τους γύρω μου, πόσο επηρεάζει τη διάθεσή μου.. 

Μα η περίφημη αυτή ατάκα της στριπτητζούς μιλάει μονάχα για ανασφάλεια. Είναι, συνεπώς, οι ανασφάλειές σου η πηγή του κακού;

Οκ, αρχίζω να μπερδεύομαι ως προς το "κυρίως θέμα", αλλά θα σου απαντήσω. Σε ένα μεγάλο βαθμό, οι διάφορες ανασφάλειές μου γίνονται πηγή γκρίνιας και πικρόχολων σχολίων, τροφοδοτούν μια συνεχή απαισιοδοξία.. Γενικά, απομακρύνουν ανθρώπους από δίπλα μου, και στρεβλώνουν την εικόνα που έχω για τον εαυτό μου. Με λίγα λόγια, μου γαμάνε λίγο λίγο την καθημερινότητα. Κι η καθημερινότητα είναι το υλικό των αναμνήσεών μου-

Μου γαμάς τη συνέντευξη..

Σόρρυ, δεν είχα διάθεση να πάει προς τα εκεί η κουβέντα. Και πρόσεχε τη συμπεριφορά σου!

(γέλια)

Καταλαβαίνω τι εννοείς! Ας το πάμε πιο χαλαρά.

Καλή ιδέα..

Καλές στιγμές απ' το 2010; Επιτυχίες, αναμνήσεις που σού 'ρχονται στο μυαλό;

Καταρχάς, κατάφερα να φτιάξω μια κόκκινη σάλτσα-βάση για μακαρόνια που να μου αρέσει. Μεγάλο πράμα. Συνειδητοποίησα κάποιους ψυχαναγκασμούς μου. Εξετάζοντας τη δική μου συμπεριφορά, έμαθα ότι κάποιες φορές πρέπει να γινόμαστε ο καθρέφτης του άλλου για να αντιλαμβάνεται το αντίκτυπο της συμπεριφοράς του. Εκτίμησα τη θάλασσα περισσότερο, κολύμπησα χωρίς ιδιαίτερες κρίσεις πανικού. Αγάπησα ακόμα πιο πολύ τη σοκολάτα. Έμαθα να ντύνομαι περισσότερο σαν άνθρωπος. Έμαθα να είμαι περισσότερο άνθρωπος. Έμαθα ότι στη δημιουργική διαδικασία το "πώς" έχει πολύ μεγαλύτερη αξία απ' το "γιατί". Έκανα μια νορμάλ σχέση, παράδειγμα προς μίμηση για το μέλλον. Φύλαξα στο χρονοντούλαπο κάποιες γκομενοεμμονές μου. Υπήρχαν στιγμές που έπαψα να αυτολογοκρίνομαι. Άρχισα να εξοικειώνομαι με τη συγκατοίκηση-

Συγγνώμη που σε διακόπτω- Ξέρεις κάτι; Βαρέθηκα..

Κι εγώ ρε μαλάκα, γιατί δεν το λες τόση ώρα;

Το γαμάμε;

Τό 'χουμε γαμήσει προ πολλού.


Καλές γιορτές!

(φιλιούνται, αγκαλιάζονται)

Μου έλειψες :*

Γιορτές.

Επιστροφή στο σπίτι μου στην Κρήτη, επιστροφή στο γραφείο μου, στο πισί μου.

Ω, οθόνη με τις εικοσιδυό σου ίντσες, πόσες φορές δεν χάιδεψα τις γρατζουνιές πάνω σου, ευχόμενος να είχα μια τριαντάρα LED οθόνη από αχάρακτο κρύσταλλο.
Ω τάουερ, πόσες φορές δεν σε κοπάνησα για να φύγουν οι σκόνες απ' τα ανεμιστηράκια, για να σταματήσει αυτό το επαναλαμβανόμενο "χράκα-χράκα-χράκα".
Ω, πληκτρολόγιο ασύρματο, που τα δάχτυλά μου σ' άγγιξαν με πιότερο πάθος απ' όσο κάθε γυναίκ-
οκ, σταματάω..

Μου έλειψε το πισί μου. Μετράω τέσσερις μήνες χώρια του, τέσσερις δύσκολους μήνες μέσα στους οποίους μετακόμισα, ταξίδεψα Βερολίνο, εξερεύνησα καλλιτεχνικά βάθη, γοήτευσα-γοητεύτηκα-απογοήτευσα-απογοητεύτηκα ερωτικά, έφαγα, ήπια, είπα ένα τραγούδι, ήπια κι άλλο, έστιψα 200 κιλά ρούχα πλυμμένα στο χέρι, ΕΖΗΣΑ ΤΟΣΑ ΠΟΛΛΑ και το πισί ήταν μακριά μου.

Θέλω να γράψω για όλα αυτά, μα είμαι σίγουρος πως δεν θα μου φτάσει ο χρόνος. Επίσης, ανάθεμα κι αν θυμάμαι τα μισά απ' αυτά.

Σ' αυτήν την ανάρτηση θα αρκεστώ σ' αυτήν την ατάκα:

"Δεν είναι της μοίρας μας γραφτό να σμίξουμε αυτό το βράδυ. Μέσα παίζει Michael Jackson. Συγγνώμη, αλλά δεν σε βάζω πάνω απ' το Michael Jackson. Φεύγω".

Πάω να βρω το Στέλιο. Ίσως πιω λίγο ακόμα.

Movie Review #1

Με την πρώτη μου χειρουργική επέμβαση κλείνει το φετινό καλοκαίρι. Μια γλυκύτατη και πανέμορφη οφθαλμίατρος έσφαξε σήμερα το πρωί και τα δυο βλέφαρα του δεξιού μου ματιού. Ο λόγος, δυο τυπικές φλεγμονές, κριθαράκι και χαλάζιο, που δεν ξέρω κατά πόσο συνηθίζεται να εμφανίζονται μαζί αλλά άξιζε τον κόπο η όλη ιστορία.

Τα δεκαεφτά κολλύρια, οι ενέσεις ξυλοκαΐνης (στο μάτι ρε φίλε), οι λαβίδες, τα ψαλίδια, τα νυστέρια κι ό,τι άλλο δεν έβλεπα αλλά ένιωθα να χρησιμοποιείται τη στιγμη που προσπαθούσα να διαχειριστώ τις τάσεις πανικού λόγω επιβεβλημένης ακινησίας, ενώ το ραδιοφωνάκι παραδίπλα έπαιζε όλα τα σκυλοκαλοκαιρινά χιτ (όπως αυτό) συνέθεσαν μια εμπειρία ζωής!

Η μαγεία συνεχίζεται, αρχικά για ένα 24ωρο, όσο δηλαδή το μάτι μου θα είναι σφραγισμένο με μια υπέροχη και υπέρογκη οφθαλμική γάζα, αλλά και για μια εβδομάδα επιπλέον, που αναμένεται να είναι πρησμένο και μελανιασμένο. Νιώθω πιο άντρας από τώρα.

Στο θέμα μας όμως

Χθες βράδυ, όταν ήταν λειτουργικοί και διαθέσιμοι και οι δύο μου οφθαλμοί, είδα το Inception του Κρίστοφερ Νόλαν, που πολύ τον συμπαθώ.

Αφού ξεπέρασα το σοκ του πανάκριβου εισιτηρίου στα γαμημένα Odeon (9 ευρώ;), αφού γέλασα με τις διαφημίσεις και τα τρέηλερς των προσεχώς ταινιών, αφού τίναξα στα ύψη την αρτηριακή μου πίεση με την κατανάλωση μεγάλης ποσότητας αλατιού και ζάχαρης (βλ. ποπκορν και αναψυκτικό, 5 ευρώ επιπλέον), ήμουν έτοιμος να παρακολουθήσω μπλοκμπάστερ. 

Και το έκανα, για 148 λεπτά άνευ διαλείμματος.

Δηλώνω ικανοποιημένος και αυτό φτάνει. Δεν το παίζω κριτικός ταινιών, δε γουστάρω τα σπόϊλζ. Το μόνο που θέλω είναι να προτείνω να τη δείτε, είναι αξιόλογη κινηματογραφική εμπειρία. Χα!

Κάποιος ρώτησε: "Ήταν καλύτερο από το Matrix;"

Γιατί να ρωτήσει κάποιος κάτι τέτοιο; Καταλαβαίνω ότι και οι δυο ταινίες θέτουν προβληματισμούς σε ζητήματα που αφορούν το πώς αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα (μπλα-μπλα-μπλα), αλλά αυτό το πλαίσιο από μόνο του είναι τόσο γενικό, που με την ίδια λογική μπορούμε να συγκρίνουμε το Inception με το Rashomon ή το Neverending Story.

Παρ' όλα αυτά μπαίνω στον πειρασμό να απαντήσω σε μια τέτοια ερώτηση σε περίπου ένα λεπτό:

1. Μέσα σε δυο ώρες και κάτι, το Inception δικαιολογεί καλύτερα τον κόσμο του απ' ότι ολόκληρη η τριλογία Matrix.

2. To Inception πουλάει έρωτα με μέτρο, και όχι μέχρι εμετού. Θυμάστε όλοι φαντάζομαι εκείνη την ενοχλητική σκηνή "Αχ μην πεθάνεις-Πεθαίνω-Όχι δε θα σ'αφήσω-Πεθαίνω σου λέω" προς το τέλος της τρίτης ταινίας του Matrix.

3. Μουσική από Hans Zimmer. Nice.

4. ΝτιΚάπριο vs Κηάνου Ρηβς; Case fuckin closed.

Και για να κλείσω καλύτερα αυτή την υπέροχη ανάρτηση που αποχαιρετά το ΓΑΜΗΜΕΝΟ Καλοκαίρι, και καλωσορίζει το γλυκό Φθινόπωρο, θα αναφέρω μερικά από τα πράγματα που έμαθα στις φετινές μου διακοπές:

1. Ευφυΐα και Ευαισθησία, ποιότητες (;) που καθορίζουν έναν ηθοποιό. Ανάλογα με το πόσο μεγάλη την έχει την ευαισθησία ή την ευφυΐα ο (ζ)ηθοποιός λοιπόν -απ' όσο καταλαβαίνω εγώ τουλάχιστον- βολεύεται με κάποια συγκεκριμένη αντίληψη ή μέθοδο περί υποκριτικής. 

Στόχος επίσης για τον ηθοποιό είναι να αποκτήσει τη χαμένη του παιδική διαθεσιμότητα. Να ξαναγίνει παιδί εν ολίγοις. Κι απ' όσο ξέρουμε, υπάρχουν καλά παιδάκια εκεί έξω, αλλά τα περισσότερα είναι κακομαθημένα, μαλακισμένα και σου ζαλίζουν τα παπάρια.

Τέλος, ενδιαφέρον είναι ο συσχετισμός της υποκριτικής με μια ερωτική σχέση, αλλά σ' αυτό θα αναφερθούμε αργότερα.

2. Την ύπαρξη αυτού του άσματος (πού ζούσα τόσα χρόνια;)

3. Την ύπαρξη αυτής της μπάντας

4. Την απόδειξη ότι μια "νορμάλ σχέση" είναι εφικτή. Ποιος βάζει μυαλό όμως;

5. Την άσκηση αυτοσχεδιασμού "Ασανσέρ".

Γειά σας Καλενότσες!

Γιατί μισώ τον Paulo Coelho #2

Απόψε είχα τη χαρά να ανακαλύψω τα εξής σχόλια σε παλιότερή μου ανάρτηση:

Ανώνυμος είπε...
xalarwse ligo... gia poio logo toso misos? akomh kai an exeis dikio me ton tropo pou ekfrazese to xaneis. den nomizw oti exeis katalabei to nohma apo kanena biblio tou Paulo Coelho. pouthena den anaferei h uponoei oti einai teleios. milaei kurios gia anthrwpous me adinamies kai pathoi pou katalabenontas ta lathoi tous prospathoun na ginoun kaluteroi, opws oloi mas pistevw. den kserw gia poio logo ekfrazese etsi alla esu fainetai na exeis perisotera provlhmata apo auton. kai kati teleutaio... exeis to dikaioma na ekfrazeis eleuthera thn gnwmh sou, alla auto den shmainei oti prepei na upotimas tous anthrwpous pou exoun diaforetikh apopsh apo sena. osoi diabazoun ton Paulo den shmainei oti einai aparethta eukolopistei isws apla exoun anakalupsei kati pou esu den mporeis h den thes


Ανώνυμος είπε...
για τον πούτσο καβάλα είσαι φίλε.

Στην αρχή γέλασα. Ιδιαίτερα με το δεύτερο σχόλιο, στο οποίο δεν θα αναφερθώ ξανά στην υπόλοιπη ανάρτηση. Μου φαίνεται ιδιαίτερα διασκεδαστική η πιθανότητα να υπάρχει έστω κι ένας άνθρωπος που παίρνει στα σοβαρά -ακόμη και για μια στιγμή- αυτά που γράφω εδώ μέσα. Για λίγο μάλιστα ένιωσα και καλύτερα με τον εαυτό μου. "Με διαβάζει κόσμος" σκέφτηκα, "Γουάου!".

Εκνευρίστηκα κιόλας, αλλά μετά θυμήθηκα ότι έχω κάνει κι εγώ ηλίθια, ανώνυμα σχόλια στο παρελθόν, μάλλον για παρεμφερείς σκοπούς. Στο κάτω κάτω, δεν είναι να παίρνει κανείς στα σοβαρά το Διαδίκτυο απ' τη στιγμή που υπάρχει η ελευθερία να λέει ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του.

Ψυχραιμία, κριτική σκέψη και τέτοια, αυτή είναι η καλύτερη συμβουλή που μπορεί να δώσει κάποιος σε ό,τι σχετίζεται με διαδικτυακές δραστηριότητες.

Δεν κρύβω όμως το γεγονός ότι προβληματίστηκα. Αυτός είναι και ο λόγος που κάθομαι και ασχολούμαι ξανά με την περίπτωση Coelho. Επειδή νιώθω ότι επιβεβαιώνομαι. Επειδή για 'μένα, το άτομο που έκατσε κι έγραψε ένα τέτοιο λογύδριο ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΓΚΡΗΚΛΙΣ, είναι ο χαρακτηριστικός αναγνώστης (ή αναγνώστρια, ποιος ξέρει;) της βιογραφίας του Coelho που -απ' ότι είδα σε βιτρίνες- κυκλοφόρησε πρόσφατα.

Σαφώς σέβομαι την άποψή του. Κι εγώ άλλωστε έχω υποστηρίξει με πάθος στο παρελθόν ιδέες και απόψεις, οι οποίες μου φαίνονται ολωσδιόλου άχρηστες πλέον. Δεν αφαίρεσα από κανέναν το δικαίωμα να λέει και να πιστεύει ό,τι στο διάολο θέλει. Απλώς η δική μου άποψη λέει αυτή τη στιγμή ότι τέτοια άτομα σαν τον Ανώνυμο είναι ο καρκίνος της ανθρωπότητας.

Είναι γνωστό τοις πάσι ότι εδώ και χιλιάδες χρόνια ζούμε με ψευδαισθήσεις. Δεν είναι κακό να το παραδεχτούμε, άλλωστε αυτός είναι ο μόνος τρόπος να ξεχνάμε πόσο εύθραυστο και αδύναμο είδος είμαστε κι ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να ψοφήσουμε. Ο φόβος του αναπόφευκτου θανάτου, ριζωμένος σε κάθε φιλοσοφία, θρησκεία, πολιτικό σύστημα κλπ κλπ, μας γαμάει καθημερινά είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε είτε όχι.

Μια από τις ψευδαισθήσεις που επικρατεί στο σύγχρονο τρόπο σκέψης είναι η ιδέα ότι η υψηλή αυτοπεποίθηση είναι το μυστικό της επιτυχίας και της καλής ζωής. Για να πετύχουν αυτό το στόχο οι υποστηρικτές της ιδέας αυτής χρησιμοποιούν την εξής καθιερωμένη τακτική: χαϊδεύει ο ένας τ' αυτιά του άλλου. Χαϊδεύονται και μόνοι τους άμα λάχει. Αυνανισμός χωρίς όρια. Έχουν εφεύρει μάλιστα και ένα σωρό κόλπα για να μπορούν να αυνανίζονται πιο εύκολα. Ανακυκλώνουν, υποστηρίζουν φιλοζωικές οργανώσεις, κάνουν δωρεές, κάνουν κομπλιμέντα χωρίς να τα εννοούν, the sky is the limit που λένε και οι Εγγλέζοι.

Σε τι μας βοηθάνε όλα αυτά; Ουσιαστικά σε τίποτα λέω εγώ. Δεν είναι αποδεδειγμένο ότι η υψηλή αυτοπεποίθηση σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που σπάνε το αμάξι του καθηγητή που τους έκοψε, που δέρνουν τις γυναίκες τους και ό,τι άλλο μπορώ να φανταστώ αλλά βαριέμαι να γράψω, λόγω της υψηλής τους αυτοπεποίθησης.

Με λίγα λόγια, ο μαλάκας που ανακυκλώνει εξακολουθεί να είναι μαλάκας.

Κάπου εδώ έρχεται και κολλάει ο Coelho λοιπόν που λέει "Δεν είσαι μαλάκας. Είσαι ένας άνθρωπος με αδυναμίες, που παλεύει να τις ξεπεράσει όπως όλοι μας. Είσαι ξεχωριστός και τρυφερός σαν χιονονιφάδα. Θα σου πω ένα μυστικό. Κρύβεις μια πολύ μεγάλη δύναμη μέσα σου, μπορείς να αλλάξεις τον εαυτό σου, τον κόσμο. Και ξέρεις κάτι γλυκούλη; Όταν θες κάτι πάρα πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να-"

Ε, άντε και γαμήσου ρε φίλε. 

Δεν γράφεις κάτι καινούριο, πώς να το κάνουμε; Το να χαϊδεύεις αυτιά δεν είναι η εφεύρεση του τροχού. Το να αγγίζεις με χαριτωμενιές τον κάθε καημένο, που γράφει με γκρήκλις για να κρύψει τις αδυναμίες του στην ορθογραφία, δεν είναι δα και μεγάλο κατόρθωμα. Τα παλιά χρόνια οι γιαγιάδες κοιμόντουσαν αγκαλιά με το προσευχητάρι, τώρα υπάρχει η γενιά που κοιμάται αγκαλιά με τον Πολεμιστή του Φωτός.

Εμένα προσωπικά στ' αρχίδια μου, κι ο πραγματικός λόγος που τα γράφω όλα αυτά είναι επειδή έχω ελεύθερο χρόνο.

Αυτό που θέλω να πω, πέρα απ' όλα αυτά, είναι ότι καταλαβαίνω την ανάγκη να νιώθουμε καλά με την πάρτη μας. Ξέρω ότι η έλλειψη αυτοπεποίθησης είναι καταστροφική για έναν άνθρωπο. Ακόμη πιο καταστροφική όμως είναι η στοιχειώδης έλλειψη αυτογνωσίας.

Δεν είναι κακό να νιώθεις μαλάκας, ούτε να συνειδητοποιείς ότι έχεις περιορισμένες δυνατότητες. Ίσως αυτή η συνειδητοποίηση να σε κάνει να θέλεις να αξιοποιήσεις της δυνατότητες αυτές με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ίσως το να συνειδητοποιήσεις ότι είσαι μαλάκας, να σε κάνει να θέλεις να πάψεις να είσαι.

Κι όταν πάψεις να είσαι μαλάκας, μπορεί να σταματήσεις να κάνεις και ανώνυμα σχόλια.

Αληθινή Ιστορία #297708

Απόγευμα Πέμπτης, ζέστη και υγρασία. Έχω διασχίσει τη μισή Αθήνα με το μετρό για να φτάσω στον τερματικό σταθμό του Αγίου Δημητρίου. Βγαίνω έξω κι αρχίζω να περπατάω τη Βουλιαγμένης προς τη μεριά της Γλυφάδας.

Στ' αυτιά μου έχω ακουστικά. Δεν ακούω μουσική γιατί έχω μαζί μου για τη διαδρομή ένα βιβλίο και διαβάζω. Όταν ακούω μουσική ενώ διαβάζω αποσυγκεντρώνομαι τελείως, διαβάζω την ίδια πρόταση δεκαπέντε φορές για να καταλάβω τι γίνεται. Απ' την άλλη μεριά, όταν έχεις ακουστικά στ' αυτιά σου ο κόσμος νομίζει ότι ακούς μουσική και σε αγνοεί, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Περπατάω λοιπόν τη Βουλιαγμένης και σταματάω στην πρώτη στάση λεωφορείου που βρίσκω. Ο μόνος που κάθεται εκεί είναι ένας γέρος. Τον λέω "γέρο" και όχι "παππού" όπως θα συνήθιζα σε ανάλογη περίπτωση, επειδή μυρίζει γεροντίλα -αυτό το περίεργο οσφρητικό αποτύπωμα αποσύνθεσης και πράσινου σαπουνιού, το οποίο αντιλαμβάνομαι με το που κάθομαι δίπλα του.

Βγάζω έξω το βιβλίο. "The Catcher in the Rye". Από τα πρώτα κεφάλαια κιόλας έχω καταλάβει το λόγο που θεωρείται κλασικό. Ελπίζω απλώς να μην επιθυμήσω κι εγώ να σκοτώσω κάποιον τελειώνοντάς το, βλέπε την υπόθεση του Mark David Chapman.

Στη Βουλιαγμένης τα αυτοκίνητα πηγαίνουν σαν τον επιτάφιο. Ρίχνω κλεφτές ματιές μπας και φανεί στον ορίζοντα το 247, το λεωφορείο που περιμένω. Πού και πού το βλέμμα μου πέφτει σε όμορφες γυναίκες οδηγούς, μόνες μέσα στα καλοδιατηρημένα τους γκομενοαυτοκινητάκια.
Φαντάζομαι μια απ' αυτές, σταματημένη έτσι κι αλλιώς λόγω κίνησης μπροστά μου, να κατεβάζει το τζάμι και να μου λέει "Θες να σε πετάξω κάπου;". Έπειτα εμένα να εκσφενδονίζω με πάθος το βιβλίο, μιας και παύω πλέον να το χρειάζομαι, να της χαμογελάω με ειλικρίνεια, να σηκώνομαι από τη γαμημένη στάση λεωφορείου, να ανοίγω την πόρτα και να μπαίνω μέσα, μέσα στον παράδεισο του γκομενοαυτοκινήτου, να ακούω τη μουσική της επιλογής μου απ' το ραδιόφωνο, με το aircondition να δροσίζει τα μούτρα μου.

Και ξαφνικά σκάνε από το πουθενά τρία ανήλικα τσόκαρα στη στάση και πιάνουν την κουβέντα, και μου γαμάνε τη φαντασίωση.

Ο ορισμός του τσόκαρου.

Δήθεν μέηνστρημ-τρέντυ, αλλά ταυτόχρονα αλτέρνατιβ γκομενάκια, που μετά βίας τέλειωσαν φέτος την πρώτη λυκείου, με το αντιαισθητικό καλοκαιρινό τους ντύσιμο, φορώντας σορτσάκια που αποκαλύπτουν χοντρά μπούτια, σανδάλια που αποκαλύπτουν παρδαλά βαμμένα νύχια ποδιών, μιλώντας με τις πιο εκνευριστικές φωνές του κόσμου, με το πιο δήθεν ύφος, για τις πιο ρηχές μαλακίες που θα μπορούσε να πει κάποιος ένα ζεστό απόγευμα Πέμπτης, του μήνα Ιουνίου.

Παρά ταύτα, θέλοντας και μη συνεχίζω να διαβάζω το βιβλίο μου, να μυρίζω το γέρο δίπλα μου και να ρίχνω κλεφτές ματιές μπας και φανεί το γαμήδι το λεωφορείο και να φύγω.

Αδυνατώ να αγνοήσω την κουβέντα της ξανθιάς πατσαβούρας να λέει:

"Τον έσβησα για δεύτερη φορά. Αν μου ξανακάνει request σημαίνει ότι είναι και πολύ μεγάλος μαλάκας το άτομο"

Φτάνω στα όρια της υπομονής μου. Αρχίζω τώρα να φαντασιώνομαι ότι βγάζω ένα στυλό από την τσάντα μου και τις καρφώνω στο λαιμό, τη μια μετά την άλλη, το αίμα τους να πιτσιλίζει τα μούτρα μου, τις κραυγές των περαστικών, το γέρο να παθαίνει έμφραγμα από το σοκ.

Για καλή μου τύχη σταματάνε να μιλάνε για μια στιγμή.

Μέχρι που η ξανθιά πατσαβούρα αρχίζει να λέει στην καστανομάλλα πατσαβούρα με το piercing στο χείλι τα εξής λόγια, με τη χειρότερη γκρήκλις προφορά:

"Γιου αρ.. δε Σαν.. εντ Μουν.. εντ Σταρς αρ γιου"

Οι πρώτοι στίχοι ενός απ' τα πολύ αγαπημένα μου τραγούδια, των Radiohead.
Ήταν εκείνη η στιγμή που ένιωσα το Σύμπαν να καταρρέει γύρω μου.

Ευτυχώς, πριν προλάβω να βγάλω όντως ένα στυλό από την τσάντα μου, ήρθε ένα λεωφορείο (δεν πρόσεξα ποτέ ποιο ήταν, σίγουρα δεν ήταν αυτό που περίμενα) και τις μάζεψε κι αυτές και το γέρο.

Δεν θα καταλάβω ποτέ το ηθικό δίδαγμα του Κοσμικού αυτού Αστείου που παίχτηκε εις βάρος μου, ένα ζεστό απόγευμα Πέμπτης, του μήνα Ιούνη.

Όσο κρατάει ένα τσιγάρο #13

(Golden Virginia κίτρινος, με γαλάζια rizla και φιλτράκια rizla-ultra slim)


Καλοκαίρι του 2000.
Ήμουνα απ' τους τύπους που συχνάζουν σε καφετέριες. Το στέκι της "κυριλέ" παρέας ήταν η καφετέρια "Χαμάμ".

Στο "Χαμάμ" δούλευε η Φωφώ. Ήταν 26, ήμουν 15 στα 16. Ήταν πανέμορφη. Βέβαια, όταν είσαι αγοράκι στα 15 του, όλες οι σερβιτόρες μοιάζουν ημίθεες. Η Φωφώ όμως ήταν όντως όμορφη. Τόσο όμορφη, που έδωσε νόημα σ' ένα τόσο αδιάφορο όνομα όπως το "Φωφώ".

Την πρώτη φορά που μου πήρε παραγγελία ήταν βράδυ, κι εγώ της ζήτησα να μου φέρει ένα τζιν με κόκα κόλα. Γέλασε χαριτωμένα.

"Φαίνεσαι σίγουρος" μου λέει
"Ε, μάλλον είμαι" της απαντάω, αφού έσκασα ένα χαμογελάκι και άλλαξα τέσσερα χρώματα.

Τελειώνω το ποτό, παραγγέλνω και δεύτερο. Το φέρνει και λίγο πριν το ακουμπήσει στο τραπέζι με ρωτάει "Μπορώ να σου πιω λίγο; Από περιέργεια.."
"Ναι, αμέ.." της απαντάω ευγενέστατα, αλλά όντας φανερά προβληματισμένος.

"Μμμ.. Οκ, πίνεται.." μου κάνει, χαμογελάει, αφήνει το ποτήρι μπροστά μου και φεύγει.

Λίγο πολύ, αυτή ήταν η αρχή της γνωριμίας μας, που κράτησε το πολύ δυο μήνες.

Δε χρειάζεται να μπαίνω σε λεπτομέρειες. Σημασία έχει ότι τη θυμάμαι ακόμα.

Απόψε λοιπόν μάθαμε δύο πράγματα: ότι έχω θέμα με τις σερβιτόρες, κάτι το οποίο είναι ήδη γνωστό, κι ότι το τζιν με κόκα κόλα είναι μια αηδία που πίνεται από 15χρονα και γεροντοκόρες.

Jameson, σ' ευχαριστώ.

...και Χρώνια Πωλά!

Έχοντας κλείσει τρία χρόνια ζωής, αυτό το μπλογκ θα έπρεπε να έχει ήδη μάθει να μιλάει. Δεν παρατηρούμε όμως κάποια ουσιαστική εξέλιξη στις επικοινωνιακές του ικανότητες, κι έτσι μπορούμε εύκολα να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι πάσχει από κάποιου είδους τετραπληγία.

ΣΤΑ ΠΑΠΑΡΙΑ ΜΑΣ!

Δε λέω, καλό είναι στη ζωή μας να αναζητούμε βαθύτερες έννοιες και κρυμμένα νοήματα, αυτό όμως δε σημαίνει ότι υπάρχουν. Κι όσοι από εσάς διακρίνετε μια μηδενιστική φιλοσοφία σ' αυτήν την άποψη, να πα' να γαμηθείτε. Άλλωστε, αυτή ακριβώς η ικανότητά μας, να δίνουμε υπόσταση και αξία σε κάτι που δεν προϋπήρχε, είναι ο πυρήνας της ανθρώπινης Ιδιαιτερότητας. Είναι η βάση της δημιουργίας των Θρησκειών, των Τεχνών, των Επιστημών και του Μάϊκλ Τζάκσον. Είναι η λεπτομέρεια που μας διαχωρίζει από τα φυτικό και το ζωικό βασίλειο.

Και για να μην παρεξηγηθώ από τους νεοεποχίτες, οικολογοτέτοιους φίλους μας, που δεν θα διαβάσουν ποτέ αυτό το μπλογκ, ξεκαθαρίζω ότι θαυμάζω τον πλανήτη Γη και τη μέχρι τώρα πορεία του στο ηλιακό σύστημα, παρότι είναι πολύ πιθανό να μην έχει ΚΑΝΕΝΑ λόγο ύπαρξης. Συμπαθώ επίσης όλη την υπάρχουσα χλωρίδα και πανίδα, αλλά δεν δηλώνω εντυπωσιασμένος. Τη μέρα που κάποιος χιμπατζής αποφασίσει από μόνος του να φτιάξει το ομοίωμα ενός μικρού ζώου χρησιμοποιώντας μικρά κλαδιά και κουράδες, υπόσχομαι να μείνω άφωνος και να χειροκροτήσω με πάθος.

Κάπως έτσι, αναγγέλω τη συνέχεια της διαδικτυακής παρουσίας αυτού του ιστολογίου και παρουσιάζω το καινούριο τεμπλεϊτ.



Ενδέχεται να αλλάξω και τον τίτλο του μπλογκ.

A night to be remembered

Ξεκινάω να γράφω με το που μπαίνω σπίτι. Καταβάλω προσπάθειες να αγνοήσω τις παραμέτρους που με προκαλούν να σταματήσω να γράφω. Είναι πολλές. Ο γάτος μου, η ημινηφάλεια κατάστασή μου, η συσσωρευμένη κούραση, ΤΑ ΚΟΥΝΟΥΠΙΑ και διάφορες σκέψεις που μου αποσπούν την προσοχή.

Συνεχίζω ακάθεκτος.

Ο Χρόνος μπήκε περίεργα ΚΑΙ φέτος. Δε χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση, τέτοιες στιγμές, είτε μας αρέσει είτε όχι, είναι προσωπικές.

Θα αφήσω την παρακάτω φωτογραφία να δώσει απλώς μια γεύση από το ξημέρωμα της δικής μου Πρωτοχρονιάς και, ως εκ τούτου, μια μικρή ιδέα από τις συνέπειες της αλκοόλης στην εξέλιξη της υπόλοιπης ημέρας.

Μπύρες (πολλές) - κακός ύπνος με άσχημα όνειρα - ξύπνημα μετά από 4 ώρες - παραδοσιακό χανγκόβερ - παραδοσιακό οικογενειακό τραπέζι - απόπειρα να βγάλω ελάχιστη από τη δουλειά που έχω για τη σχολή και τέλος:

πρόταση από τον κολλητό για νυχτερινή έξοδο, υπό τη μορφή γραπτού μηνύματος που έλεγε:

"...ΜΟΥ ΕΠΑΚΑΣΕ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ xxx € ΚΑΛΗ ΧΕΡΑ. ΜΑΝΤΕΨΕ ΤΙ ΚΕΡΝΑΩ"

Για τους μη Κρητικούς φίλους, το μήνυμα σημαίνει "Μού 'σκασε φράγκα ο πατέρας μου (xxx χρηματικό ποσό σε ευρώ), τιμώντας το κρητικό πρωτοχρονιάτικο έθιμο."

Μάντεψε τι κερνάω..

Κάθε φορά που έχουμε λεφτά για πέταμα, ένας από τους προορισμούς μας είναι το αείμνηστο D.P. (προφέρεται Ντι.Πι), γνωστό και ως Diamonds and Pearls. Ένα από τα στριπτητζάδικα που έχει γαλουχήσει γενιές και γενιές Ηρακλειωτώνε, και όχι μόνο.

Τρομάζω στην ιδέα ότι θα πρέπει να εξηγήσω τι σημαίνει για 'μας το συγκεκριμένο μαγαζί. Βαριέμαι ακόμη και να μπω στη διαδικασία να αναφέρω τι ρόλο βαράνε τα στριπτητζάδικα, σε όλους αυτούς που δεν έχουν ιδέα.

Μια πολύ καλή αρχή, μπορεί να κάνει κάποιος ρίχνοντας μια ματιά στο http://striptizadiko.blogspot.com/ ή να γίνει θαμώνας σε κάποιο μαγαζί του είδους. Προσωπικά, αδιαφορώ, μιας και το συγκεκριμένο ποστάκι λειτουργεί ως προσωπικό αναμνησιακό δεκανίκι, και δεν έχει ούτε αφοριστικό, ούτε υπερασπιστικό χαρακτήρα.

Προσπερνάω όλα αυτά τα δήθεν βαθύτερα νοήματα και προχωράω παρακάτω.

Η απάντησή μου στο μήνυμα του κολλητού ήταν η εξής:

"Ντύνομαι και κατεβαίνω σιγά σιγά. Πουτάνας γιε, θα με καταστρέψεις"

Μαζεύω τα κομμάτια μου και ξεκινάω να βαδίζω προς το κέντρο της πόλης. Στον έρημο δρόμο συναντάω έναν ανεκπλήρωτο εφηβικό μου έρωτα, τη Γ., μιλάμε για ένα τέταρτο, δίνουμε μια ημιειλικρινή υπόσχεση ότι "θα τα πούμε" και συνεχίζω.

Βρίσκω τον κολλητό. Παρόλο που είμαστε και οι δυο ράκη από τη χθεσινή κραιπάλη, αποφασίζουμε να πιούμε πριν πάμε. Μια ελαφριά ζαλάδα προσθέτει πολλά συν στην εκτίμηση μιας στριπτητζοφάσης. Το στομάχι μας όμως δεν σηκώνει παραπάνω αλκοόλ, και αποφασίζουμε, με το που μπαίνουμε στο μαγαζί, να τη βγάλουμε με ανθρακούχο νερό.

Ανθρακούχο νερό, 10 ευρώ έκαστος. Η έκφραση "Μας πιάσανε τον κώλο" αποκτάει άλλη διάσταση.

Τυπική διαδικασία: με το που καθόμαστε αρχίζουν να μας προσεγγίζουν οι εργαζόμενες. "Θα με κεράσεις ένα ποτό;", "Θέλεις να πάρεις χορό;", κι άλλες ΣΤΑΝΤΑΡ ερωτήσεις σε σπαστά ελληνικά. Ακόμη κι αυτή όμως η διαδικασία έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Αρχικά, μου έκανε εντύπωση η Γαλλίδα Σόνια και η ολιγόλεπτη συζήτηση που είχαμε. Δε νομίζω να τη θυμάμαι όμως αύριο.

Η βραδιά ξεκίνησε όταν η Τάνια (τη γνώρισα απόψε, ανάθεμα κι αν είναι το πραγματικό της όνομα), προσπάθησε να με προσεγγίσει αιφνιδιάζοντάς με. Ήρθε μουλωχτά από πίσω μου και προσπάθησε να με "αγκαλιάσει" με το πόδι της. Γλύστρισε την ίδια στιγμή. Λίγο πριν με πνίξει, αφού κατάφερα να ισορροπήσω την καρέκλα μου και να μη βρεθούμε στο πάτωμα, κατάφερε να βρει κι αυτή την ισορροπία της και ήρθε κι έκατσε στα πόδια μου γελώντας.

Η ξανθιά τριαντάρα (και βάλε) Ρωσίδα, με το κουρασμένο πρόσωπο και το σώμα εικοσάρας έκανε μια δυνατή πρώτη κίνηση.

Η συζήτηση που ακολούθησε μεταξύ εκείνης, εμένα και του κολλητού έχει ήδη περάσει στα πρακτικά. Αξίζει να τονίσω ότι είναι ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΟ να κάνεις χαβαλέ με αλλοδαπή στριπτητζού. Οι περισσότερες είναι αμείλικτες επαγγελματίες. Αρκούνται στο περιορισμένο λεξιλόγιο, στα κάλλη τους και την ψευτοερωτική τους συμπεριφορά.

Κι εμείς με τη σειρά μας όμως, είμαστε αμείλικτοι πελάτες. Το ότι έχουμε λεφτά για χάσιμο δε σημαίνει ότι θα τα χαραμίσουμε στην τυχαία γκόμενα. Επιζητούμε την Ψευδαίσθηση, αυτός είναι ο λόγος που βρισκόμαστε εκεί. Το κατά πόσο έχουμε λιγότερο ή περισσότερο αισιόδοξη ματιά από κάποιους άλλους στην αναζήτηση της Ψευδαίσθησης αυτής, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι έχουμε -σχεδόν σαφή- κριτήρια αξιολόγησης.

Η Τάνια μας κέρδισε και τους δύο. Περισσότερο εμένα βέβαια, αφού βρήκε το ζώδιό μου με την πρώτη, και μου ανέλυσε τη σχέση των ζωδίων μας (Ζυγός με Τοξότη) όπως ακριβώς την έχω βιώσει. Χτύπησε φλέβα η πουτάνα. Χρησιμοποίησα αυτές ακριβώς τις λέξεις για να την κάνω να καταλάβει την κατάστασή μου.

Κάπου εδώ, θα παραλληλίσω το "κέρασμα ποτού" και τον "πριβέ χορό" με την Πρωτοχρονιά. Προσωπικές στιγμές που ο καθένας βιώνει διαφορετικά, συνεπώς δεν έχει νόημα να μπαίνει κανείς σε λεπτομέρειες.

Με το θράσος της οικειότητας με ημερομηνία λήξης λοιπόν, ενώ ήμασταν στη μέση του δεύτερου συνεχόμενου "χορού", κι αφού είχαμε μιλήσει ακόμα και για τη μηλόπιτα που έφτιαξε το μεσημέρι, τη ρώτησα "..και δε μου λες, εσύ καυλώνεις καθόλου ή είμαι μόνος μου στη φάση;"

Σταμάτησε να τρίβεται.

Έδειξε ξενερωμένη και μου είπε με τον πιο σωστό τρόπο "Δε χρειάζεται να ρωτάς. Μερικά πράγματα απλώς τα νιώθεις. Δε χρειάζεσαι καμία ανασφάλεια. Είσαι τέλειος σε αυτό που κάνεις και αυτό να σκέφτεσαι"

Όλα τα υπόλοιπα είναι περιττά. Ειπώθηκαν κι άλλα πράγματα, έγιναν επίσης κι άλλα πράγματα ανείπωτα. Το πώς εξελίχθηκε η βραδιά μέχρι να φύγουμε το ξέρω εγώ και ο κολλητός.

"Μου έφτιαξες τη χρονιά" της είπα, και το εννοούσα.

"Σας ευχαριστώ" μας είπε όταν φεύγαμε, "είναι ωραίο που υπάρχουν άνθρωποι σαν εσάς".

Μπορεί και να το εννοούσε.

Προτελευταίο (;) ποστ για το 2009

(θα ήθελα μια ωραία φωτογραφία σ' αυτό το σημείο, αλλά βαριέμαι τόσο πολύ)

Περασμένα μεσάνυχτα. Ξημερώνει παραμονή Πρωτοχρονιάς. Ζήτω.

Μόλις σκότωσα ένα κουνούπι με τη μυστική καράτε κίνηση Πετάω-Βιβλίο-στο-Ταβάνι-ΚΛΑΤΣ! και αισθάνομαι ότι θα μπορούσα να κερδίσω τους Ολυμπιακούς με ένα τέτοιο κόλπο. Κοιτάζω πάνω τα ευδιάκριτα αποτυπώματα νεκρών κουνουπιών στο ταβάνι. Το προσωπικό μου ταμπλώ με επιτυχίες και μετάλλια.

Που βρέθηκε το κουνούπι τέτοιες μέρες, αναρωτιέστε.

Τις τελευταίες μέρες ο καιρός έχει γαμηθεί. Ζέστη. Προχθές έφτασε 26 βαθμούς έξω. Απογευματάκι στο σπίτι, με ανοιχτή πόρτα και κοντομάνικο. Λος Άντζελες γίναμε. Αποτέλεσμα της ζέστης: Επώαση αυγώνε κουνουπιώνε. Γίνεται χαμός.

Τα μαλακισμένα ξέρουνε ότι θα ξαναπέσει η θερμοκρασία και τρέχουν λυσσασμένα για να πιούν αίμα, να θρέψουνε την επόμενη σούπερ-γενιά κουνουπιών. "Βζζζιίουν-The race must continue!" κραυγάζουν κάθε φορά που επιτίθενται. ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ. Δε μπορώ να κάτσω στο πι-σι, μου την πέφτουν από παντού! Έχει διαταραχθεί η ψυχική μου υγεία. Ο θάνατος λοιπόν ενός τέτοιου κουνουπιού νίντζα, σηκώνει μουσική υπόκρουση από το soundtrack του Ρόκυ.

Τώρα που το κλείσαμε αυτό το θέμα, παμ' παρακάτ'

Αυτή είναι ίσως η προτελευταία ανάρτηση του χρόνου. Σιγά το πράγμα. Το πρόβλημά μου είναι ότι έχω σταματήσει να γράφω -στο τετράδιό μου κυρίως, χεστήκαμε για το μπλογκ- εδώ και μήνες. Θέλω να ξεβουλώσω από άχρηστες αναμνήσεις (#36398), κατεστραμμένες ιδέες κλπ, αλλά έχω μπλοκάρει.

Αυτή τη στιγμή λοιπόν, όσο το επιτρέπει ο διαθέσιμος χώρος και χρόνος, θα προσπαθήσω να ξεφορτώσω ένα πολύ μικρό βάρος.

A tale from urban bohemia

Αφόρητη ζέστη και υγρασία. Βγήκα με το ζόρι από το σπίτι απόψε.

Μετά από μια μεγάλη βραδιά που με έχει ήδη αποζημιώσει, αποχαιρετώ την Ισμήνη στα Λιοντάρια κι ετοιμάζομαι να περπατήσω προς την πλατεία Κορνάρου, μέσα απ' την αγορά.

"Πολύς δρόμος" σκέφτομαι, "δε βγαίνει χωρίς μουσική, σ' αυτήν την κατάσταση". Περπατώντας λοιπόν αφήνω πίσω μου την πιάτσα ταξί στο Μεϊντάνι και παλεύω να ξεμπλέξω τα ακουστικά, που έχουν γίνει κόμπος, ως συνήθως, μέσα στην τσέπη μου.

Με το που τα βάζω στ' αυτιά μου και πάω να πατήσω το play συνειδητοποιώ ότι έχει τελειώσει η μπαταρία. Μαλακία. Κοντοστέκομαι λίγο και αποφασίζω να κάνω αναστροφή και να βαδίσω προς την πιάτσα ταξί.

Μπαίνω στο πρώτο που είχε σειρά, με βαριά καρδιά.

-Κάπου εδώ με διακόπτει ο γάτος μου, ο οποίος έχει πάθει παροξυσμό αγάπης και δε μ' αφήνει να πληκτρολογήσω, το συνηθίζει σε τέτοιες φάσεις-

Μπαίνω με βαριά καρδιά λοιπόν, έχω πιει ΠΑΡΑ πολύ, έχω πει και ακούσει επίσης πολλά και δεν είμαι σε κατάσταση να υποστώ την ελάχιστη εξάσκηση διαπροσωπικής επικοινωνίας.

Το αμάξι είναι mercedes δεκαετίας '90, ο ταρίφας είναι πενηντάρης, γκριζομάλης με γαλάζιο κοντομάνικο πουκάμισο και γυαλιά. Ραδιο-ταξί Ικαρος. ΚΑΛΤ.

Αφού του λέω τον προορισμό μου και βάζει μπροστά, μετά από ένα αντιληπτό διάστημα νεκρικής σιγής, μιας και έχει κλειστό ραδιόφωνο και ασύρματο στο αμάξι, λέει "Αναποφάσιστος ε; Πώς και δεν το πήρες με τα πόδια;"

Σ' αυτή τη φάση θέλω πολύ να του εξηγήσω την κατάστασή μου με τρόπο κατανοητό. "Έμεινε από μπαταρία το μαραφέτι που παίζει μουσική και δεν παλεύεται αλλιώς το περπάτημα" του λέω.

Γελάει χαλαρά, ευδιάθετα.

"Φίλε μου" λέει, "πού νομίζεις ότι βρίσκεσαι; Πες 'mp3 player', μην προβληματίζεσαι!"

Χαμογελάω αμήχανα και μου ξεφεύγει ένα ευγενικό γελάκι. "Άτσα ο θείος!" λέω από μέσα μου.

Πριν προλάβω να χτίσω στο μυαλό μου την πιθανή εικόνα του πενηντάρη ταρίφα που ξέρει από mp3 player, μου λέει την εξής ατάκα:

"Τώρα θα σε φτιάξω"

και κουμπώνει ένα usb stick στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου -το οποίο δεν πρόλαβα να δω από πού ξετρύπωσε- αρχίζοντας να πατάει κουμπάκια.

"Αυτός είναι ο καλύτερος δίσκος για τέτοιες φάσεις, θα με θυμηθείς" μου λέει.

Δυναμώνει την ένταση και ακούω την εισαγωγή του Godless.

"13 Tales of urban bohemia" λέει.

"Dandy Warhols" του λέω.

"Έτσι!" απαντάει, χαμογελάει και δεν ξαναβγάζει μιλιά μέχρι το τέλος της διαδρομής.

Ίσα που πρόλαβα να ακούσω ολόκληρο το τραγούδι μέχρι να φτάσω έξω από την πόρτα μου.

Τον καλημέρισα, πλήρωσα κι έφυγα. Δεν χρειάστηκε καν να ρωτήσω το όνομά του. Αυτό είναι ρε! Δε χρειάστηκε καν να ρωτήσω!

Κλεμμένες Εμπειρίες #1

Αφήγηση τρίτου:

Τη μάνα μου τη λένε Τσώκου. Ο αδερφός της λέγεται Τσώκος. Με την οικογένειά του συνηθίζει να μας επισκέπτεται στο σπίτι μας στην Αθήνα. Ένα βράδυ λοιπόν ετοιμαζόμουν να πέσω από νωρίς για ύπνο, και κατά τις δεκάμιση (22:30) χτυπάει το θυροτηλέφωνο.

Αγχώνομαι εγώ, βγαίνω στο σαλόνι, βλέπω τη μάνα μου που ετοιμάζεται να ανοίξει την πόρτα και της λέω "Καλά, ποιος είναι τέτοια ώρα;"

και γυρίζει και μου λέει με καθησυχαστικό ύφος "Οι Τσωκαίοι"

ΟΙ ΤΣΩΚΑΙΟΙ!

Προδιαγεγραμμένο Τροχαίο

Βραδιά ανάρτησης. Κανονικά θα έπρεπε να καπνίζω και να την ονομάσω "Όσο κρατάει ένα τσιγάρο #666" αλλά δεν έχω το κουράγιο να καπνίσω.

Μετά από μια κουραστική μέρα (η οποία έχει ακολουθήσει μια ακόμα κουραστικότερη κυριακάτικη νύχτα), καταλήγω σπίτι του Βασίλη, παρέα με το Γιώργο. Λίγη ώρα πριν, ήμασταν στο σπίτι της Μαρίας, της γκόμενας που προξενεύει η Κλεοπάτρα στο Βασίλη. Είμαστε στον καναπέ του Βασίλη λοιπόν, σε οριακά κωματώδη κατάσταση, και συζητάμε για το σκηνικό που ο Βασίλης απέσπασε με έντεχνο τρόπο το κινητό της Μαρίας, στοιχείο που σηματοδοτούσε το πέρασμα στην επόμενη φάση.

Γενικεύουμε λοιπόν τη συζήτηση, και ο Γιώργος λέει ότι στο αρχικό στάδιο μπορεί εύκολα να χειριστεί την κατάσταση. Αναφέρει αυτολεξεί  "Με την πρώτη ταχύτητα τα πάω καλά (ίσως και τη δεύτερη). Ξέρεις, συζητησούλα, ανταλλαγή τηλεφώνου κλπ, αλλά το πρόβλημά μου είναι όταν πρέπει να αλλάξω ταχύτητα. Εκεί είτε τσουλάει το αμάξι κανονικά, ή ανεβάζει 10.000 στροφές και καίγεται το σασμάν".

Κι εγώ συνειδητοποιώ ότι δεν τα πάω καλά ούτε καν με την πρώτη ταχύτητα. Συνήθως πρέπει να βάλει κάποιος μπροστά το αμάξι, να το τσουλήσει σε μια μεγάλη κατηφόρα, κι εγώ να προσπαθώ να το προλάβω τρέχοντας από πίσω του, για να ανοίξω την πόρτα και να κάτσω στη θέση του οδηγού. Ποιες είναι οι πιθανότητες να πάει καλά;