Μια καλή αρχή

Απόπειρα μή νηφάλιας καταχώρησης.

Ξέρω ότι είναι παράτολμο επιχείρημα, συνηθίζω να παρατάω κάτι πριν το τελειώσω, αλλά η προσπάθεια αξίζει.

Απόψε επιβεβαίωσα το λόγο ύπαρξης της προηγούμενης ανάρτησης. Έχω όντως αλλάξει, έχω μάθει πράγματα, και σαφώς έχω πολύ δρόμο ακόμα μπροστά μου. Είναι κι αυτό κάτι όμορφο, η επιθυμία να να μάθεις τι στο μπούτσο θα σου ξημερώσει η επόμενη μέρα. Με τη μαγική αυτή ιδιότητα των ανθρώπων να ξεχνούν για λίγο ότι οι πιθανότητες είναι εναντίον τους, να αδιαφορούν για τις αντίξοες συνθήκες και να ελπίζουν για ένα καλύτερο αύριο. Στη δική μου περίπτωση μάλιστα, αγνοώ παντελώς την επιπλέον ψευδαίσθηση οποιασδήποτε "ανιδιοτέλειας". Εγώ θέλω να ζήσω το αύριο, αδιαφορώ για τις επόμενες γενιές. Άλλωστε, όπως με βοήθησε ο  φίλος και συγκάτοικος να καταλάβω, η ανθρωπότητα θα επιβιώσει με κάποιο τρόπο.

Αφορμή για όλη αυτήν την αισιόδοξη διάθεση είναι για άλλη μια φορά το Diamonds and Pearls. Πήγαμε κι απόψε με το Στέλιο, για να τιμήσουμε την περσινή Πρωτοχρονιά.

ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ

Τη στιγμή αυτή που γράφω ακούω το Dark Side of the Moon. Μόλις μπήκε το Brain Damage. Τι ειρωνεία! Ταυτόχρονα, έχω και στο έμέσέν μια πολύ αξιόλογη συνομιλία.
Στο πίσω πίσω μέρος, υπάρχει και μια φωνή επιπλέον που λέει:

"Τι είν' αυτά που γράφεις ρε; Ποιος χέστηκε; 
Πέσε για ύπνο να 'ουμ"

Για το λόγο αυτό, κλείνοντας την παρένθεση, θα προσπαθήσω να καταγράψω τη βραδιά με highlights:

• Μπύρα στη Γκουέρνικα. Στη γωνία, μπροστά απ' το ντιτζέι ένα αξιοπρόσεχτο milf. Bonus ο κορσές, μειονέκτημα ότι στο φως του ήλιου δεν θα κρύβεται τίποτα.
• Μικρό διάλειμμα στα σκαλιά έξω απ' το μαγαζί, με το Στέλιο (τον κολλητό), το Στέλιο (τον άλλο) και την Τσβέτα.
• Στο δρόμο για D.P απόπειρα να πείσω το Στέλιο (τον άλλο) να έρθει μαζί μας. Η Τσβέτα (που φοράει τέλειες μπότες) θα πήγαινε για ύπνο ούτως ή άλλως. Του περιγράφω λεπτομέρειες απ' την προηγούμενη ανάρτηση. Είναι σε φάση άρνησης. Attempt failed.
• Φτάνουμε στο μαγαζί. Η Τάνυα είναι εκεί, μας θυμάται (ένα χρόνο μετά, γουάου), την κερνάμε ποτό, τα λέμε για λίγο και φεύγει. Υπερβολικά επαγγελματική συμπεριφορά. Χαίρομαι όμως. Δεν την χρειάζομαι πλέον.
• Ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού μας κερνάει δεύτερο γύρο Jameson. Ωραία κίνηση.

και τώρα πάμε στο Νικόλας' point of view:

Οι γκόμενες που (μου προτείνω να) θυμάμαι: 

(κατά πάσα πιθανότητα ακολουθούν αναληθείς πληροφορίες)

1. Alexia, Ρουμάνα, 24. Nice. Σπουδάζει κάτι που δε θυμάμαι στη Ρουμανία. Καταπιεστική. Χειρότερα αγγλικά από 'μένα αλλά συνεννοηθήκαμε. Με κατάφερε. Να θυμηθώ ότι έτσι συμπεριφέρομαι συνήθως. Όσο εύκολα φεύγω, τόσο εύκολα πέφτω. Στο περίπου και αντιστρόφως.
2. Βικτώρια, Λιθουανή. ΑΧ! Θεά στο stage. Μέχρι κι ο ιδιοκτήτης τη χάζευε. Μιλήσαμε λίγο για τον κομμουνισμό και κατά πόσο ελέγχουν οι Εβραίοι τον κόσμο. Μου έκατσε για μασάζ (σιγά το δύσκολο) και με παρακάλεσε έντονα να την κεράσω ποτό να τα πούμε για να δικαιολογήσει το χρόνο της. Της είπα να με κεράσει για να ξεχρεώσει το μασάζ. Έφυγε μ' ένα χαμόγελο. Να θυμηθώ να αντιλαμβάνομαι πότε πρέπει να θέλω.
3. Χριστάβ. Λευκό μακρύ φόρεμα. Γεννημένη πέντε μέρες μετά από 'μένα στη Βουλγαρία. 7 χρόνια στην Ελλάδα, διαβάζει και μιλάει πολύ καλά ελληνικά, εκτιμάει την ελληνική γλώσσα. Φανερά προσγειωμένη. Η μυρωδιά της θα μείνει στο χρονοντούλαπο των ανεκπλήρωτων ερώτων μου. Με παράτησε τη στιγμή που άρχισε να παίζει το Lullaby των Cure. Να θυμηθώ ότι ίσως ερωτεύομαι με κάποιο pattern.

Συνολικό κόστος: 80κάτι ευρώ

Με κάθε ειλικρίνεια, εύχομαι και του χρόνου.

Προδιαγεγραμμένο Τροχαίο

Βραδιά ανάρτησης. Κανονικά θα έπρεπε να καπνίζω και να την ονομάσω "Όσο κρατάει ένα τσιγάρο #666" αλλά δεν έχω το κουράγιο να καπνίσω.

Μετά από μια κουραστική μέρα (η οποία έχει ακολουθήσει μια ακόμα κουραστικότερη κυριακάτικη νύχτα), καταλήγω σπίτι του Βασίλη, παρέα με το Γιώργο. Λίγη ώρα πριν, ήμασταν στο σπίτι της Μαρίας, της γκόμενας που προξενεύει η Κλεοπάτρα στο Βασίλη. Είμαστε στον καναπέ του Βασίλη λοιπόν, σε οριακά κωματώδη κατάσταση, και συζητάμε για το σκηνικό που ο Βασίλης απέσπασε με έντεχνο τρόπο το κινητό της Μαρίας, στοιχείο που σηματοδοτούσε το πέρασμα στην επόμενη φάση.

Γενικεύουμε λοιπόν τη συζήτηση, και ο Γιώργος λέει ότι στο αρχικό στάδιο μπορεί εύκολα να χειριστεί την κατάσταση. Αναφέρει αυτολεξεί  "Με την πρώτη ταχύτητα τα πάω καλά (ίσως και τη δεύτερη). Ξέρεις, συζητησούλα, ανταλλαγή τηλεφώνου κλπ, αλλά το πρόβλημά μου είναι όταν πρέπει να αλλάξω ταχύτητα. Εκεί είτε τσουλάει το αμάξι κανονικά, ή ανεβάζει 10.000 στροφές και καίγεται το σασμάν".

Κι εγώ συνειδητοποιώ ότι δεν τα πάω καλά ούτε καν με την πρώτη ταχύτητα. Συνήθως πρέπει να βάλει κάποιος μπροστά το αμάξι, να το τσουλήσει σε μια μεγάλη κατηφόρα, κι εγώ να προσπαθώ να το προλάβω τρέχοντας από πίσω του, για να ανοίξω την πόρτα και να κάτσω στη θέση του οδηγού. Ποιες είναι οι πιθανότητες να πάει καλά;

Νικόλας και φίλοι: Μέρος τρίτο

Επίπονη διαδικασία αλλά υποσχέθηκα στον εαυτό μου να το κάνω κι αυτό. Πρώτα όμως μια μικρή, "γυμνή" εισαγωγή:

Ξημέρωμα Τετάρτης 13 Αυγούστου. Βρίσκομαι στο Αγιοφάραγγο, ένα σπάνιο ησυχαστήριο στη νότια Κρήτη, παρέα με τον Νίκο και το Βασίλη. Λίγες ώρες πριν βουτούσαμε στα ήρεμα και ασημένια υπό το σεληνόφως νερά της θάλασσας, πίναμε άφθονη μαυροδάφνη και παρακολουθούσαμε τη "Βροχή των Περσίδων". Γεμίζαμε μπαταρίες και αδειάζαμε το μυαλό μας από κακές σκέψεις. Ο Νίκος όμως μας είχε προειδοποιήσει εξ αρχής ότι η ενέργεια του Αγιοφάραγγου προκαλεί πότε-πότε αβάσταχτες συνειδητοποιήσεις. Να 'μαι λοιπόν ξύπνιος από τις πρώτες ακτίνες του ήλιου και το έντονο ροχαλητό του Βασίλη που κοιμάται δίπλα μου, να σκέφτομαι ότι αυτό που λείπει από το ιστολόγιο είναι το τρίτο μέρος του "Νικόλας και Φίλοι". True story.

(Δεν τράβηξα ούτε μία φωτογραφία από το Αγιοφάραγγο, εξ ου και η "γυμνή εισαγωγή". Τον τελευταίο καιρό αντιπαθώ τις αναμνηστικές φωτογραφίες, τις θεωρώ αναμνηστικές πατερίτσες μιας εγκεφαλικής αναπηρίας που όπως και μια φωτογραφία, αδυνατεί να συγκρατήσει ήχους, μυρωδιές, γεύσεις και αγγίγματα)

Και χωρίς περαιτέρω εισαγωγές:

Με τη Μαρίνα "γνωρίστηκα" ένα ξημέρωμα του Μάη του 2004, στο διαδικτυακό κανάλι του Αινίγματος. Χρησιμοποιώ εισαγωγικά στη "γνωριμία", επειδή οι cyberγνωριμίες είναι επίσης ανάπηρες κατά μία έννοια, κάτι που θα προσπαθήσω να εξηγήσω παρακάτω.

Ήταν μια τυπική κουβέντα περί ανέμων και υδάτων, ζωδίων και Αινιγματικών τεκτενομένων. Ανώδυνες μπούρδες που βοηθούσαν το χρόνο να κυλήσει ευκολότερα.


Οι διαδικτυακές μας τυχαίες συναντήσεις συνεχίστηκαν για λίγους μήνες, μέχρι που αποκτήσαμε την ψευδαίσθηση της οικειότητας σε τέτοιο σημείο, ώστε να μπορεί μια απλή συζήτηση μέσω irc να μοιάζει με ψυχοθεραπευτικό session σε ψυχαναλυτή.

Αυτή ήταν η πρώτη φωτογραφία που είδα, η οποία μου έδωσε μια ιδέα της υλικής υπόστασης της Μαρίνας.


Η πρώτη μας συνάντηση έγινε στην Αθήνα, στο παλιό "Πανδοχείο του Δρακοφοίνικα" τέλη Δεκέμβρη του 2004. Αποδείχθηκε παταγώδης αποτυχία.

Μετά βίας ανταλλάξαμε δέκα κουβέντες, αφού συνειδητοποιήσαμε και οι δύο ότι ήμασταν παντελώς άγνωστοι. Εκεί ακριβώς έγγυται η προαναφερθείσα αναπηρία των διαδικτυακών γνωριμιών. Αμηχανία, πανικός, υψοφοβία με μια δόση αβεβαιότητας, στη συνειδητοποίηση ότι ο καθένας μας είχε πλάσει μια πιο ιδανική εικόνα για τον άλλον, η οποία εικόνα απείχε σημαντικά από την πραγματική. Κι όμως, ακόμη και μετά από αυτό οι διαδικτυακές συνευρέσεις μας συνεχίστηκαν κανονικά, σαν να μην είχε αλλάξει σχεδόν τίποτα. Και ο παραλογισμός συνεχίζεται.

Βρεθήκαμε ξανά το Μάρτη του 2005 σο Fair των Μαγικών Πυλών που φιλοξενούσε το ξενοδοχείο Stanley, κι άλλη μια το Μάη χωρίς καμία ουσιαστική εξέλιξη στην επικοινωνία μας, πέρα από το τράβηγμα τις παρακάτω φωτογραφίας:


(to be continued...)

Γυμνή εισαγωγή #2:

Ξημέρωμα Σαββάτου 30 Αυγούστου. Βρίσκομαι στο Bass, πίνοντας μαύρο Pampero με πάγο στου Άγγελου. Λίγες στιγμές πριν έχει γίνει ένα ωραιότατο black out στο κέντρο του Ηρακλείου, που μας επιτρέπει να γαρνίρουμε το αλκοόλ με αμυδρό φως από σκόρπια ρεσώ και την απουσία μουσικής υπόκρουσης. Άλλη μια κατάσταση που έτυχε να μου θυμίσει ότι πρέπει να ξεμπερδεύω επιτέλους με αυτήν την καταχώρηση.

Part 2.

Τολμώ να επισημάνω πως δε μου αρέσει καθόλου το ύφος με το οποίο ξεκίνησα να γράφω. Είναι όντως πιο εύκολη απ' όσο μου φαίνεται αυτή η καταγραφή του χρονικού της γνωριμίας μου με τη Μαρίνα, αλλά πώς διάολο θα μπορέσω να χωρέσω μια τέτοια "σχέση" σε μια απλή απαρίθμηση μεμονομένων γεγονότων;


Μόλις άρχισα να αμφισβητώ τη μοναδική ιδέα του ιστολογίου που μου φαινόταν αξιόλογη, το "Νικόλας και Φίλοι". Όμορφα.


Εν κατακλείδι, αυτό που μου μένει από την ολιγόχρονη επαφή μου με τη Μαρίνα είναι οι συζητήσεις και οι διαφωνίες μας, και το γεγονός ότι ανεξάρτητα από το παράδοξο της γνωριμίας μας και της μετέπειτα επικοινωνίας μας, κατάφερα να νιώσω ότι έμαθε ο ένας τον άλλον σε τέτοιο βαθμό, που να θεωρώ ότι αξίζει να αναφερθεί το όνομά της σε αυτή τη σειρά καταχωρήσεων (η οποία πιθανώς να μη συνεχιστεί).


Γνωρίζω ότι το αλκοόλ κάθε άλλο παρά βοηθάει στο να γίνω κατανοητός, αλλά έχω την πεποίθηση ότι υπάρχουν τρία τουλάχιστον άτομα στο περιβάλλον μου που αντιλαμβάνονται πλήρως αυτό που προσπαθώ να πω.

The End

p.s. Chasing Amy

Νικόλας και... Νικόλας;

Σκόπευα να φτάσω σε αυτήν την καταχώρηση πολύ πολύ αργότερα, δυστυχώς όμως μετά την "παράκληση" της Μαρίνας να ασχοληθώ με το 5-tag (μα δε μπορούσαν να βρούν καλύτερο αριθμό;) σκέφτηκα να το συνδιάσω λίγο και να το διευρύνω. Η παρούσα καταχώρηση λοιπόν έχει να κάνει με το γράφων, και ίσως είναι προσπάθεια να δω λίγο τα πράγματα από αντικειμενική σκοπιά. Μην περιμένετε συγκεκριμένα πράγματα, δεν κάνω κατάθεση ψυχής, τρώω ευχάριστα την ώρα μου.

Γεννήθηκα δύο μήνες πρόωρα, έναν Οκτώβρη της δεκαετίας του '80. Νομίζω ότι εσκεμμένα επέλεξα να γεννηθώ Ζυγός, οι Τοξότες είναι λίγο αλλοπρόσαλα ζώδια -συγγνώμη RaZz, αλλά είναι αλήθεια- και άλλωστε θα ταίριαζα πολύ καλύτερα με μάνα Ζυγό, πατέρα και μεγαλύτερο αδερφό Διδύμους.

Μεγάλωσα στα πρώτα μου χρόνια ως ένα χαριτωμένο, υλιστικό κάθαρμα, που σπάνια του χάλαγαν χατήρι. Από μπόμπιρας προσπαθούσα να χειραγωγήσω τους άλλους για προσωπικά συμφέροντα, το αναφέρω επειδή θυμάμαι τις στιγμές που με ρωτούσε η μάνα μου όταν είμασταν μόνοι μας, "Ποιόν αγαπάς πιο πολύ;" να απαντάω "Εσένα μαμά!", και αντίστοιχα στον πατέρα μου "Εσένα μπαμπά!". Δυστυχώς η πρώτη μου αυτή πλεκτάνη έληξε άδοξα ένα μεσημέρι που με ρώτησαν και οι δύο μαζί, και αναγκάστηκα να απαντήσω "Πιο πολύ αγαπάω τη γιαγιά μου!".

Τα προσχολικά και τα πρώτα σχολικά χρόνια δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο. Μεγάλωσα όπως οφείλουν τα παιδιά να μεγαλώνουν, με ευτυχισμένη απερισκεψία, παιχνίδια σε αλάνες, τρομακτικές ιστορίες από μεγαλύτερους τα βράδια και καλή σχέση με τον περισσότερο κόσμο. Σημείο των καιρών ότι μεγάλωσα με χωρισμένους γονείς από τα 6 μου, αλλά δε θεωρώ ότι με επηρέασε στο ελάχιστο.


Το μόνο που με σημάδεψε ουσιαστικά από αυτήν την ευαίσθητη ηλικία μέχρι σήμερα, ήταν η μουσική του μέγιστου παιδεραστή Michael Jackson, την οποία έχω και σε μεγάλη εκτίμηση (τη μουσική, όχι τον καλλιτέχνη) ακόμα και τώρα.


Έφυγε γρήγορα το Δημοτικό, ήρθε το Γυμνάσιο με δραστικές αλλαγές στη ζωή και το χαρακτήρα μου. Τσιγάρο, αλκοόλ, ερωτικά κολλήματα, Τρύπες, Σιδηρόπουλο, "Ελληνική Ροκ Σκηνή" (που υποτίθεται ότι άνθιζε εκείνη την, όχι και τόσο μακρυνή, εποχή), "Ελληνικό Έντεχνο" (που μου φαινόταν πάντα φασιστικός και γελοίος ο χαρακτηρισμός "έντεχνο"), "τα φτιάχνουμε-τα χαλάμε", διάφορα διαπροσωπικά μπερδέματα, και κάπου προς το τέλος του Γυμνασίου μια γενικότερη τάση για πειραματισμό (από τους πειραματισμούς που καπνίζονται).


Ήρθε και το Λύκειο το οποίο μου αποπροσανατόλισε τη ζωή μέχρι αηδίας. Παρέα με τη fusion, τους Doors, τους Zeppelin και τους Pink Floyd -και όχι μόνο- ήρθαν και τα πρώτα χαστούκια, που προκάλεσαν προβληματισμούς όσον αφορά τη ζωή και τον άνθρωπο. Έφυγαν κι αυτά κι άφησαν πίσω τους έναν ενήλικο χωρίς ιδιαίτερη δίψα για ζωή, στόχους ή σταθερές βάσεις.


Κάπου μέσα στην αναζήτηση, αφού ήρθαν κι έφυγαν πολλοί φίλοι και γνωστοί και "γκόμενες", ήρθε η εποχή του Στυλιανού που έφερε μια απότομη στροφή 180°, μια σχετική ωριμότητα σε πολλά ζητήματα και επαναπροσδιορισμό στόχων. Ήταν η αρχή θέσης καινούριων ανθρώπων βάσεων, που δίχως το Στέλιο δε θα είχα γνωρίσει ποτέ. Κώστα, Μαρίνα, Χριστίνα, Βίκη και οι λοιποί, μπορείτε να τον ευχαριστήσετε που μπήκα στη ζωή σας;)

5*5 πράγματα που θέλω να θυμάμαι για'μένα:

Αγαπημένα φαγητά:

1. Mακαρόνια με κιμά απ'τα χέρια της μάνας μου
2. Texas double από πάλαι ποτέ Goodys
3. Ρολό κοτόπουλο σπέσιαλ από Ντόναλντ
4. Γεμιστά απ'τα χέρια της μάνας μου
5. Ντολμαδάκια απ'τα χέρια της γιαγιάς μου

Αγαπημένες ατάκες:

1. "Έεεελα ρε μαλάκα"
2. "Σε φάση..."
3. "Ε, ντάξ..."
4. "Ο-μι-τζί!"
5. "Το έλουσα"

Άνθρωποι -ή μη- που τους οφείλω συγγνώμη:

1. Στο Μανώλη
2. Στο Γιάννη aka Walker
3. Στην Αμαλία (ίσως)
4. Στη Τζένη
5. Στην Αναστασία

Αγαπημένες ασχολίες:

1. Να κάνω κοινωνική κριτική
2. Να βοηθάω κόσμο να βλέπει πιο χαλαρά τα πράγματα
3. Να καπνίζω (δυστυχώς)
4. Να μου την πέφτουν (σπάνιο φαινόμενο αλλά συμβαίνει)
5. Να τρώω ζυμαρικά

Δε μου αρέσει:

1. Ο υπερφίαλος εγωισμός και τα παράγωγά του
2. Το να με σχολιάζει κόσμος που δεν έχει κάνει ποτέ του αυτοκριτική
3. Η λογική "Όλα για τα φράγκα"
4. Το να επιμένει κάποιος να μου λέει ψέμματα όταν ξέρω την αλήθεια
5. Να απογοητεύω τον εαυτό μου

Ελπίζω αυτή η παπαριά με τα "tag" και τα "5 πράγματα για'σένα" να τελειώσει από ανθρώπους που δεν το συνεχίζουν, σαν κι εμένα..

Καλό Σαββατοκύριακο!

Νικόλας και φίλοι: Μέρος δεύτερο

Δεν είμαι σίγουρος για το κατά πόσο πάει με βαθμό προτεραιότητας η σειρά παρουσίασης των ανθρώπων που θεωρώ σημαντικούς στη ζωή μου (μιλώντας για τη δεδομένη στιγμή, έχω αναθεωρήσει για πολλούς, και πιθανώς να αναθεωρήσω ξανά στο μέλλον), αλλά δεύτερος στη σειρά έρχεται ο Κώστας, γνωστός ως Kucci, ένα όνομα που του προσδίδει μια ιταλιάνικη φινέτσα και ποιότητα.

Για να πω την αλήθεια, ήταν το πρώτο άτομο που είχα υπόψιν να παρουσιάσω, αφού τόσο εγώ όσο και ο Στέλιος, έχουμε σχεδόν βαρεθεί να βλέπουμε ο ένας τον άλλο, οπότε δε θα έκανε διαφορά κάτι τέτοιο. Λόγω όμως του εναύσματος δημιουργίας του weblog που –κακά τα ψέματα- πήρα απ’το Στέλιο, είπα να δώσω αυτόν πρώτο στο ευρύτατο αναγνωστικό μου κοινό. Αλλά επειδή, όπως αποκαλύπτει και η εισαγωγή, το κομμάτι αυτό αφιερώνεται στον Κώστα, συνεχίζω για άλλη μια φορά, προσπαθώντας να μην ξεφύγω απ’το κυρίως θέμα.



Ναι, αυτός είναι ο Κώστας, αν και έλεγα να βάλω φωτογραφία κάποιο ξέμπαρκου, έτσι για αλλαγή. Κρατώντας την κιθάρα του, σχεδόν προέκταση του χεριού του, στη συγκεκριμένη απαθανατισμένη σκηνή –ευχαριστούμε το Μπάμπη για τη φωτογραφία- χρωματίζει τον αέρα του σαλονιού ενός πλοίου με μουσική. Αν δε με απατά η μνήμη μου, γνωριστήκαμε κάπου μέσα στον Οκτώβρη του 2004 στην Αθήνα, στο live του Αινίγματος (οι γνώστες ξέρουν, οι άλλοι καλό είναι να μη μάθουν) στην Ακρόπολη. Πιο κοινωνικός από’μένα, ίσως πιο επικοινωνιακός θα ήταν το καλύτερο σχόλιο, άρχισε να μου κάνει τυπικές ανώδυνες ερωτήσεις, λίγες στιγμές αφού ανταλλάξαμε ονόματα. Διαπιστώσαμε ότι είχαμε κοινό γνωστό, κι ότι είχε κατέβει στο Ηράκλειο πρόσφατα τότε, και είχε περάσει αρκετές μέρες.



Μέσα σε λίγες σκόρπιες ώρες μόνο, είχαμε βρει αρκετά κοινά στοιχεία. Μπορούσαμε με ευκολία να κάνουμε κοινωνική κριτική έχοντας στόχο οποιονδήποτε άνθρωπο (νομίζω ότι στην αρχή εγώ έθαβα κι αυτός διασκέδαζε), είχαμε μια συγκλίνουσα άποψη για την αντικειμενικότητα στα μουσικά ακούσματα –παρόλο που δε μιλάμε μόνο για σκαλοπάτια, ο Κώστας θα είναι πάντα αρκετούς ορόφους πάνω από’μένα-, και τον συμπάθησα απ’την αρχή, γιατί ήταν ξεκάθαρα φανερή η οξυδέρκειά του και αξιοσημείωτη η σεμνότητά του, αναφορικά με το πόσο εγωίσταρος του κερατά είναι:Ρ



Είναι απορίας άξιον πως καταφέραμε να θεωρούμαστε φίλοι αυτή τη στιγμή, δεδομένων των συνθηκών που επικράτησαν. Αν εξαιρέσουμε το διάστημα μεταξύ Οκτώβρη-Δεκέμβρη του 2004, που ανέβηκα Αθήνα για 3-4 φορές και είχαμε μια σχετική επικοινωνία, από το Γενάρη του 2005 που ήμουν επίσημα μαζί με τη Χριστίνα, οι live συναναστροφές μας άρχισαν να αραιώνουν. Ήταν όμως άλλο ένα παράδειγμα διαπροσωπικής σχέσης της εποχής, ένα κράμα ολιγάριθμων επαφών και απομακρυσμένης επικοινωνίας, που απλά πήγαν βήμα το βήμα τη γνωριμία μας, εκεί που ήμαστε.



Δε θα ξεχάσω τη φορά που είχε κατέβει Ηράκλειο μαζί με το Στέλιο (που για δυο φεγγάρια συγκατοίκησαν κιόλα) από Αθήνα, κάνοντάς μου εμφραγματική έκπληξη. Η μαλακία της υπόθεσης είναι βέβαια ότι δε με είχαν ενημερώσει (είπαμε, έκπληξη) κι εγώ είχα ξενυχτήσει την προηγούμενη μέρα, με συνέπεια να περάσουμε λιγότερες ώρες μαζί απ’όσες θα μπορούσαμε, αφού κάποια στιγμή ήταν επιτακτική ανάγκη να κοιμηθώ για το συνηθισμένο δεκάωρο της ημέρας. Δε θα ξεχάσω επίσης ποτέ, όλες τις στιγμές που εξευμένισε τη σιχαμένη ψωνάρα μέσα μου, παίζοντας κιθάρα και αφήνοντάς με να τραγουδήσω.



Παρά λοιπόν τις ιδιόμορφες συνθήκες, η σχέση μας μοιάζει απ’την αρχή τόσο φυσιολογική, που δε λείπουν και οι κακές στιγμές. Λογικό είναι, όταν εμπιστεύεσαι τον άλλο, να αφήνεις άθελά σου ελεύθερο τον εαυτό σου, φανερώνοντας τις πιο ηλίθιες και κακές πλευρές του χαρακτήρα σου. Η αδικία είναι βέβαια ότι τις μαλακίες της υπόθεσης τις έχω κάνει εγώ, και δεν έχω τίποτα να προσάψω στον Κώστα. Όσο απίστευτο κι αν ακούγεται ή γλείψιμο για να ελαφρύνω το βάρος της τελευταίας σωρείας μαλακιών, είναι απλά μια ρεαλιστική άποψη, αφού δεν έχουμε κανένα λόγο να κρυβόμαστε πίσω απ’το δάχτυλό μας. Είναι ο μόνος άνθρωπος στα χρονικά των υποδειγματικών μου σχέσεων, που μπορώ να πω ότι με τρώει στη μάπα. Και δε ντρέπομαι κιόλας.

"Ε τι, μαλακίες θα λέμε;"

Όπως είχα περιγράψει σε προηγούμενη καταχώρηση, οι αναφορές σε φίλους δε θα είναι καθόλου αναλυτικές, οι προσωπικές στιγμές παραμένουν προσωπικές (είδες Κώστα; Τελικά το συνειδητοποίησα:Ρ), σημασία έχει να δειχθεί απ’τη μεριά μου η γενική εικόνα –ε μην επισημαίνω ξανά και ξανά τον τίτλο του blog- αφού στην ουσία, δεν υπάρχει ανάγκη να βγάλει κανείς άλλος νόημα εκτός απ’τα αναφερόμενα άτομα, που ακόμα κι εκείνοι να βγάλουν άκρη, το θεωρώ πολυτέλεια.

"Κοίτα Κώστα, ΚΑΠΟΙΟΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΤΟ ΠΟΣΤ!"

Κλείνοντας λοιπόν τη σημερινή, γενική, αόριστη αναδρομή, θέλω να εκφράσω την επιθυμία μου, να συμμετάσχω στο μέλλον σ’ένα βιβλίο με τίτλο από κάποιο πιασάρικο στιχάκι, στο κεφάλαιο «Ο Κώστας και οι φίλοι», όπου κάποιος μελλοντικός δημοσιογράφος, κάποιος πιτσιρίκος που για την ώρα δεν έχει μπει ακόμα σε σχολή δημοσιογραφίας, να μου κάνει ερωτήσεις για τον Κώστα που βίωσα εγώ σαν κοντινό του πρόσωπο, εξυπηρετώντας την ανάγκη των αμέτρητων θαυμαστών του, για να μάθουν την ανθρώπινη πλευρά του μεγάλου καλλιτέχνη που θα προσφέρει, ακόμα και μέχρι εκείνη τη στιγμή, μουσικές δημιουργίες που θα γεμίζουν τις ζωές πολλών ανθρώπων. Ακόμα ιδανικότερο θα είναι βέβαια να με ρωτάει αργότερα και για τον τελευταίο μου δίσκο αλλά μάλλον είναι πολύ πιθανότερο να κάνω καριέρα σαν κομμωτής.

Στην περίπτωση που τυγχάνει αγαπητέ αναγνώστη να μη γνωρίζεις τον Κώστα, κάνε στον εαυτό σου μια χάρη. Άκου κανά τραγουδάκι από εδώ. Αξίζει τον κόπο. Μέχρι το επόμενο post, ελπίζω να μην έχω αρπάξει γρίπη.

"Μη δίνετε σημασία... Μαλακίες λέει πάλι"

Προσεχώς στο «Νικόλας και φίλοι»:

*Μαρίνα
*Ειρήνη
*Χριστίνα
*Save και οι σχετικοί
*Σκόρπιοι
*Χαμένοι

Νικόλας και φίλοι: το πρώτο μέρος

Ξημερώνει Χριστούγεννα, ακούω Zeppelin, και μιλώντας στο messenger με τον Κώστα αυτή κιόλας τη στιγμή, σκέφτηκα να παραθέσω ένα μεγάλο κομμάτι του blog αφιερωμένο στους ανθρώπους που είναι στο κοντινό μου περιβάλλον τη δεδομένη στιγμή, μαζί με ένα σύντομο ιστορικό σε ότι έχει να κάνει τη σχέση αυτή καθ'εαυτή, όχι τόσο αναφορικά με τους ίδιους τους ανθρώπους.

Καλώς ή κακώς είμαι από τα φαεινότερα παραδείγματα που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Ένα κανόνα που λέει ότι τίποτα δεν κρατάει για πάντα, κάτι που έχω διαπιστώσει πολλάκις, αλλά κυρίως όταν στα 22 μου χρόνια δεν έχω κρατήσει σχεδόν καμία φιλία από τα παιδικά μου χρόνια (αναφέρομαι κατά βάση στις ενδοσχολικές φιλίες), για μυστηριώδεις λόγους που ακόμα προσπαθώ να διαλευκάνω. Ίσως προσπάθησα να γυρίσω την πλάτη μου στην "παιδικότητά" μου με το που ενηλικιώθηκα, και προσπάθησα να αποκόψω τους όποιους δεσμούς με αυτήν. Τότε όμως, πως εξακολουθώ να νιώθω πιτσιρίκι στο σώμα ενός μαντράχαλου; Ίσως πάλι, απλώς ακολούθησα διαφορετικό δρόμο από τους τότε φίλους μου και καταλήξαμε αρκετά χιλιόμετρα μακριά ο ένας απ'τον άλλο. Θαρρώ πως στο μέλλον, αν εξακολουθήσω να ασχολούμαι με το blog, θα τους αφιερώσω κι από ένα κομμάτι στον καθένα ξεχωριστά.

Δεν είναι μελαγχολική η φύση αυτού του post όμως, γι'αυτό και θα μπω κατευθείαν στο θέμα προσπερνώντας την εισαγωγή, ακόμη κι αν δεν είναι όσο κατατοπιστική θα ήθελε ο αναγνώστης.

Πρώτος τυχερός λοιπόν είναι ο Στέλιος (με το blog του να φιγουράρει στη λίστα των συνδέσμων), ο "κολλητός", που έχουμε φάει ο εις τη μάπα του άλλου για ένα διόλου ευκαταφρόνητο διάστημα.

*ψάχνω το φάκελο με τις φωτογραφίες*
*προσπαθώ να αλλάξω την playlist, από Zeppelin το γυρνάμε σε FF.C*



Στο περίπου, αυτός είναι ο Στέλιος που γνώρισα στις αρχές του 2003. Δούλευε τότε σ'ένα netcafe, απ'το οποίο είχα παραιτηθεί σαν εργαζόμενος λίγους μήνες πριν. Γνωριζόμασταν φατσικά αρκετό καιρό, απ'το καθυστερημμένο cyber-klein-gaming community που υποτίθεται ανήκαμε, οπότε το μόνο που έλειπε ήταν η εξοικείωση του ενός με τη φάτσα του άλλου, όσο και η ευκαιρία να πούμε μια μαλακία παραπάνω, εγώ σαν πελάτης με την εμπειρία του υπαλλήλου, κι αυτός σαν ανοιγοκλείστης PCιών και master γενικών καθαριοτήτων.

Το πρώτο που θυμάμαι από τις συζητήσεις μας ήταν να σχολιάζουμε μια πανέμορφη, μυστήρια κοπέλα που δούλευε μαζί του τότε (παρένθεση: όταν μιλάμε για netcafe, εννοούμε ολόκληρα 12ωρα λιωσίματος σε διάφορες cyberδραστηριότητες, οπότε θες δε θες εξοικειώνεσαι με τον άλλο αφού τον ανέχεσαι για αρκετές ώρες της ημέρας σου), τη Βιβή, η οποία χωρίς καμία δυσκολία κατάφερε να μας εξάψει το ενδιαφέρον. Αρχικά, αυτό το ενδιαφέρον ήταν απλά η αφορμή των συζητήσεών μας για το είδος των ανθρώπων παρόμοιας ηλικίας, νοοτροπίας και προφανώς, εμφάνισης. Μετά κατέληξε σε μικρό κόλλημα από μέρους του Στέλιου, μ'εμένα ως συνομιλητή του -ήταν πολύ νωρίς για να ήμασταν φίλοι- να προσπαθώ να τον βοηθήσω να ξεπεράσει τη φάση. Κουβέντα στην κουβέντα, καφέ στον καφέ, συνειδητοποιήσαμε ότι είχαμε περισσότερα κοινά ενδιαφέροντα απ'ότι φανταζόμασταν, μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε (όχι πάντα επιτυχώς) και να εκτιμήσουμε μικρές καθημερινές απολαύσεις σε διαφορετικά μέρη. Πόσες φορές είχαμε περάσει ώρες σε μια ταράτσα πολυόροφου κτηρίου στο κέντρο του Ηρακλείου, με εφόδια τα τσιγάρα μας και κανά κουτάκι μπύρα. Άλλες φορές στο μόλο του Ηρακλείου, στον Κούλε, το Ενετικό κάστρο της πόλης, αγναντεύοντας και συζητώντας το οτιδήποτε. Ήξερε πλέον καλά ο ένας τον άλλο, σε σημείο ώστε να αποκαλούμαστε "κολλητοί". Το αστείο της ιστορίας είναι ότι σ'αυτό το σημείο, ο Στέλιος με βοήθησε να ξεπεράσω εγώ τη φάση της Βιβής, μια φάση που αναπόφευκτα βάρεσε κι εμένα.

Στις αρχές του 2004, ο Στέλιος πέτυχε στο internet ένα ελληνικό RPG παιχνίδι, το Αίνιγμα, όπου και έψησε κάποια από τα άτομα του netcafe να σχηματίσουμε μια "Αδελφότητα" (ο ορισμός του "party" για το παιχνίδι αυτό) και να παίξουμε. Θα ήταν πολύ αχάριστο εκ μέρους μου να πω ότι αυτή η τυχαία στιγμή ΔΕΝ μου άλλαξε τη ζωή. Για την ακρίβεια, μέσω αυτού του χαζού παιχνιδιού, γνώρισα ανθρώπους που μέχρι και αυτή τη στιγμή σημαίνουν πολλά για'μένα. Αρκετά ώστε να τους αναφέρω στα επόμενα μέρη αυτής της post-ο-μυθίας. Καλώς ή κακώς λοιπόν, αυτό είναι ένα από τα κομμάτια που οφείλω στο Στέλιο.


*Ο Στέλιος με το φίλος μας το Σπέτσο*

Συνεχίζοντας, γεννάται η ουσιαστική απορία στο μυαλό μου.. Πως να περιγράψεις μια σχέση με λόγια; Πως μπορείς να χωρέσεις εικόνες και συναισθήματα τριών και πλέον χρόνων, μέσα σ'ένα απλό κειμενάκι; Για την ακρίβεια, αγχώνομαι για τα επόμενα κομμάτια και μπαίνω στον πειρασμό να σβήσω ότι έχω γράψει και να πέσω επιτέλους για ύπνο. Αξίζει όμως και να χάσω τον ύπνο μου, τόσο γι'αυτό το κομμάτι, όσο και για τα υπόλοιπα.

Με το Στελιο καταφέραμε να ξεπεράσουμε το εγωιστικό κακομαθημένο κομμάτι του εαυτού μας, και να κάνουμε και μερικές υποχωρήσεις για να μπορέσουμε να εξακολουθήσουμε να είμαστε φίλοι μέχρι τώρα. Αντιμετώπισε ο ένας δύσκολες φάσεις του άλλου, με αποτέλεσμα να ωριμάσουμε και οι δύο σε καταστάσεις που δεν έτυχαν σε προσωπικό επίπεδο, αλλά τις βιώσαμε μέσα από τον άλλο. Ακόμα και τώρα περνάμε το στάδιο "γνωρίζω τον κόσμο και τους ανθρώπους" σε έντονο βαθμό, ώστε να έχουμε συνεχώς κάτι να μοιραστούμε.

Αν παρά όλα αυτά καταφέρουμε να πλακωθούμε για μεγάλο διάστημα στο μέλλον, σπάζοντας τα μέχρι τώρα ρεκόρ μας, θα έχουμε και μια άλλη σχέση να μας δένει, αφού στο κοντινό μέλλον (σε λίγους μήνες), ο Στέλιος θα γίνει Νονός μου:)



Καλημέρα:Ρ