Άχρηστη ανάμνηση #2482009

Τέλη Αυγούστου του 2009, αρκετές ώρες μετά τα μεσάνυχτα, είμαι μόνος στο δωμάτιό μου και παλεύω να διαβάσω έναν από τους θεατρικούς μονολόγους που σκοπεύω να δώσω στις επερχόμενες Εξετάσεις.

Από κάπου έξω στο δρόμο, αρχίζει να ακούγεται ένα γελοίο, μακρόσυρτο κλάμα. Κάπου δίπλα στο σπίτι μου, έχει σκάσει ένας τυχαίος τύπος που κάνει "Όοοοοο-ουυυυυυ, όοοοο-οοουυυ", κι ακούγεται σαν καταθλιπτικός Άγγλος που του σκότωσαν το κατοικίδιο. Oh! ΟΗ!
Ανά διαστήματα ακούγεται και η φωνή μιας γκόμενας. 

Αράζω στο μπαλκόνι με ένα τσιγάρο στο χέρι και προσπαθώ να καταλάβω τι συμβαίνει.

Επεξηγηματικό διάλειμμα: Πίσω από την πολυκατοικία στην οποία μένω υπάρχει ένας κενός χώρος που χρησιμοποιείται σαν parking. Πρεζάκια, γάτες σε οίστρο, ζευγαράκια (επίσης σε οίστρο) και λοιποί περίεργοι έχουν βρει καταφύγιο στο σιχαμένο, μεταλλικό υπόστεγο που έχουν στήσει εκεί πέρα. Είχα ακούσει διάφορα πράγματα κατά καιρούς, αλλά τέτοιο πράγμα ποτέ.

Λίγη ώρα μετά, ακούω τον τύπο να ξερνάει, ενώ τα ελάχιστα κομμάτια της "συνομιλίας" μού επιτρέπουν να καταλήξω στα εξής συμπεράσματα:
Η γκόμενα μένει στη διπλανή πολυκατοικία, έχει χωρίσει τον τύπο πρόσφατα, κι αυτός, όπως κάθε νορμάλ άνθρωπος, έχει πιει ό,τι μπορεί και κι έχει πάει έξω απ' την πόρτα της να ξεράσει τον πόνο του.

Το τελευταίο πράμα που ακούω είναι αυτόν να της φωνάζει "Παράτα με!" (αστείο δεν είναι;), ένα μηχανάκι να παίρνει μπροστά, να φεύγει, κι έπειτα νεκρική σιωπή.


Κι εγώ, αν είχα μηχανάκι, τα ίδια θα έκανα.

...και Χρώνια Πωλά!

Έχοντας κλείσει τρία χρόνια ζωής, αυτό το μπλογκ θα έπρεπε να έχει ήδη μάθει να μιλάει. Δεν παρατηρούμε όμως κάποια ουσιαστική εξέλιξη στις επικοινωνιακές του ικανότητες, κι έτσι μπορούμε εύκολα να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι πάσχει από κάποιου είδους τετραπληγία.

ΣΤΑ ΠΑΠΑΡΙΑ ΜΑΣ!

Δε λέω, καλό είναι στη ζωή μας να αναζητούμε βαθύτερες έννοιες και κρυμμένα νοήματα, αυτό όμως δε σημαίνει ότι υπάρχουν. Κι όσοι από εσάς διακρίνετε μια μηδενιστική φιλοσοφία σ' αυτήν την άποψη, να πα' να γαμηθείτε. Άλλωστε, αυτή ακριβώς η ικανότητά μας, να δίνουμε υπόσταση και αξία σε κάτι που δεν προϋπήρχε, είναι ο πυρήνας της ανθρώπινης Ιδιαιτερότητας. Είναι η βάση της δημιουργίας των Θρησκειών, των Τεχνών, των Επιστημών και του Μάϊκλ Τζάκσον. Είναι η λεπτομέρεια που μας διαχωρίζει από τα φυτικό και το ζωικό βασίλειο.

Και για να μην παρεξηγηθώ από τους νεοεποχίτες, οικολογοτέτοιους φίλους μας, που δεν θα διαβάσουν ποτέ αυτό το μπλογκ, ξεκαθαρίζω ότι θαυμάζω τον πλανήτη Γη και τη μέχρι τώρα πορεία του στο ηλιακό σύστημα, παρότι είναι πολύ πιθανό να μην έχει ΚΑΝΕΝΑ λόγο ύπαρξης. Συμπαθώ επίσης όλη την υπάρχουσα χλωρίδα και πανίδα, αλλά δεν δηλώνω εντυπωσιασμένος. Τη μέρα που κάποιος χιμπατζής αποφασίσει από μόνος του να φτιάξει το ομοίωμα ενός μικρού ζώου χρησιμοποιώντας μικρά κλαδιά και κουράδες, υπόσχομαι να μείνω άφωνος και να χειροκροτήσω με πάθος.

Κάπως έτσι, αναγγέλω τη συνέχεια της διαδικτυακής παρουσίας αυτού του ιστολογίου και παρουσιάζω το καινούριο τεμπλεϊτ.



Ενδέχεται να αλλάξω και τον τίτλο του μπλογκ.

A night to be remembered

Ξεκινάω να γράφω με το που μπαίνω σπίτι. Καταβάλω προσπάθειες να αγνοήσω τις παραμέτρους που με προκαλούν να σταματήσω να γράφω. Είναι πολλές. Ο γάτος μου, η ημινηφάλεια κατάστασή μου, η συσσωρευμένη κούραση, ΤΑ ΚΟΥΝΟΥΠΙΑ και διάφορες σκέψεις που μου αποσπούν την προσοχή.

Συνεχίζω ακάθεκτος.

Ο Χρόνος μπήκε περίεργα ΚΑΙ φέτος. Δε χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση, τέτοιες στιγμές, είτε μας αρέσει είτε όχι, είναι προσωπικές.

Θα αφήσω την παρακάτω φωτογραφία να δώσει απλώς μια γεύση από το ξημέρωμα της δικής μου Πρωτοχρονιάς και, ως εκ τούτου, μια μικρή ιδέα από τις συνέπειες της αλκοόλης στην εξέλιξη της υπόλοιπης ημέρας.

Μπύρες (πολλές) - κακός ύπνος με άσχημα όνειρα - ξύπνημα μετά από 4 ώρες - παραδοσιακό χανγκόβερ - παραδοσιακό οικογενειακό τραπέζι - απόπειρα να βγάλω ελάχιστη από τη δουλειά που έχω για τη σχολή και τέλος:

πρόταση από τον κολλητό για νυχτερινή έξοδο, υπό τη μορφή γραπτού μηνύματος που έλεγε:

"...ΜΟΥ ΕΠΑΚΑΣΕ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ xxx € ΚΑΛΗ ΧΕΡΑ. ΜΑΝΤΕΨΕ ΤΙ ΚΕΡΝΑΩ"

Για τους μη Κρητικούς φίλους, το μήνυμα σημαίνει "Μού 'σκασε φράγκα ο πατέρας μου (xxx χρηματικό ποσό σε ευρώ), τιμώντας το κρητικό πρωτοχρονιάτικο έθιμο."

Μάντεψε τι κερνάω..

Κάθε φορά που έχουμε λεφτά για πέταμα, ένας από τους προορισμούς μας είναι το αείμνηστο D.P. (προφέρεται Ντι.Πι), γνωστό και ως Diamonds and Pearls. Ένα από τα στριπτητζάδικα που έχει γαλουχήσει γενιές και γενιές Ηρακλειωτώνε, και όχι μόνο.

Τρομάζω στην ιδέα ότι θα πρέπει να εξηγήσω τι σημαίνει για 'μας το συγκεκριμένο μαγαζί. Βαριέμαι ακόμη και να μπω στη διαδικασία να αναφέρω τι ρόλο βαράνε τα στριπτητζάδικα, σε όλους αυτούς που δεν έχουν ιδέα.

Μια πολύ καλή αρχή, μπορεί να κάνει κάποιος ρίχνοντας μια ματιά στο http://striptizadiko.blogspot.com/ ή να γίνει θαμώνας σε κάποιο μαγαζί του είδους. Προσωπικά, αδιαφορώ, μιας και το συγκεκριμένο ποστάκι λειτουργεί ως προσωπικό αναμνησιακό δεκανίκι, και δεν έχει ούτε αφοριστικό, ούτε υπερασπιστικό χαρακτήρα.

Προσπερνάω όλα αυτά τα δήθεν βαθύτερα νοήματα και προχωράω παρακάτω.

Η απάντησή μου στο μήνυμα του κολλητού ήταν η εξής:

"Ντύνομαι και κατεβαίνω σιγά σιγά. Πουτάνας γιε, θα με καταστρέψεις"

Μαζεύω τα κομμάτια μου και ξεκινάω να βαδίζω προς το κέντρο της πόλης. Στον έρημο δρόμο συναντάω έναν ανεκπλήρωτο εφηβικό μου έρωτα, τη Γ., μιλάμε για ένα τέταρτο, δίνουμε μια ημιειλικρινή υπόσχεση ότι "θα τα πούμε" και συνεχίζω.

Βρίσκω τον κολλητό. Παρόλο που είμαστε και οι δυο ράκοι από τη χθεσινή κραιπάλη, αποφασίζουμε να πιούμε πριν πάμε. Μια ελαφριά ζαλάδα προσθέτει πολλά συν στην εκτίμηση μιας στριπτητζοφάσης. Το στομάχι μας όμως δεν σηκώνει παραπάνω αλκοόλ, και αποφασίζουμε, με το που μπαίνουμε στο μαγαζί, να τη βγάλουμε με ανθρακούχο νερό.

Ανθρακούχο νερό, 10 ευρώ έκαστος. Η έκφραση "Μας πιάσανε τον κώλο" αποκτάει άλλη διάσταση.

Τυπική διαδικασία: με το που καθόμαστε αρχίζουν να μας προσεγγίζουν οι εργαζόμενες. "Θα με κεράσεις ένα ποτό;", "Θέλεις να πάρεις χορό;", κι άλλες ΣΤΑΝΤΑΡ ερωτήσεις σε σπαστά ελληνικά. Ακόμη κι αυτή όμως η διαδικασία έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Αρχικά, μου έκανε εντύπωση η Γαλλίδα Σόνια και η ολιγόλεπτη συζήτηση που είχαμε. Δε νομίζω να τη θυμάμαι όμως αύριο.

Η βραδιά ξεκίνησε όταν η Τάνια (τη γνώρισα απόψε, ανάθεμα κι αν είναι το πραγματικό της όνομα), προσπάθησε να με προσεγγίσει αιφνιδιάζοντάς με. Ήρθε μουλωχτά από πίσω μου και προσπάθησε να με "αγκαλιάσει" με το πόδι της. Γλύστρισε την ίδια στιγμή. Λίγο πριν με πνίξει, αφού κατάφερα να ισορροπήσω την καρέκλα μου και να μη βρεθούμε στο πάτωμα, κατάφερε να βρει κι αυτή την ισορροπία της και ήρθε κι έκατσε στα πόδια μου γελώντας.

Η ξανθιά τριαντάρα (και βάλε) Ρωσίδα, με το κουρασμένο πρόσωπο και το σώμα εικοσάρας έκανε μια δυνατή πρώτη κίνηση.

Η συζήτηση που ακολούθησε μεταξύ εκείνης, εμένα και του κολλητού έχει ήδη περάσει στα πρακτικά. Αξίζει να τονίσω ότι είναι ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΟ να κάνεις χαβαλέ με αλλοδαπή στριπτητζού. Οι περισσότερες είναι αμείλικτες επαγγελματίες. Αρκούνται στο περιορισμένο λεξιλόγιο, στα κάλλη τους και την ψευτοερωτική τους συμπεριφορά.

Κι εμείς με τη σειρά μας όμως, είμαστε αμείλικτοι πελάτες. Το ότι έχουμε λεφτά για χάσιμο δε σημαίνει ότι θα τα χαραμίσουμε στην τυχαία γκόμενα. Επιζητούμε την Ψευδαίσθηση, αυτός είναι ο λόγος που βρισκόμαστε εκεί. Το κατά πόσο έχουμε λιγότερο ή περισσότερο αισιόδοξη ματιά από κάποιους άλλους στην αναζήτηση της Ψευδαίσθησης αυτής, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι έχουμε -σχεδόν σαφή- κριτήρια αξιολόγησης.

Η Τάνια μας κέρδισε και τους δύο. Περισσότερο εμένα βέβαια, αφού βρήκε το ζώδιό μου με την πρώτη, και μου ανέλυσε τη σχέση των ζωδίων μας (Ζυγός με Τοξότη) όπως ακριβώς την έχω βιώσει. Χτύπησε φλέβα η πουτάνα. Χρησιμοποίησα αυτές ακριβώς τις λέξεις για να την κάνω να καταλάβει την κατάστασή μου.

Κάπου εδώ, θα παραλληλίσω το "κέρασμα ποτού" και τον "πριβέ χορό" με την Πρωτοχρονιά. Προσωπικές στιγμές που ο καθένας βιώνει διαφορετικά, συνεπώς δεν έχει νόημα να μπαίνει κανείς σε λεπτομέρειες.

Με το θράσος της οικειότητας με ημερομηνία λήξης λοιπόν, ενώ ήμασταν στη μέση του δεύτερου συνεχόμενου "χορού", κι αφού είχαμε μιλήσει ακόμα και για τη μηλόπιτα που έφτιαξε το μεσημέρι, τη ρώτησα "..και δε μου λες, εσύ καυλώνεις καθόλου ή είμαι μόνος μου στη φάση;"

Σταμάτησε να τρίβεται.

Έδειξε ξενερωμένη και μου είπε με τον πιο σωστό τρόπο "Δε χρειάζεται να ρωτάς. Μερικά πράγματα απλώς τα νιώθεις. Δε χρειάζεσαι καμία ανασφάλεια. Είσαι τέλειος σε αυτό που κάνεις και αυτό να σκέφτεσαι"

Όλα τα υπόλοιπα είναι περιττά. Ειπώθηκαν κι άλλα πράγματα, έγιναν επίσης κι άλλα πράγματα ανείπωτα. Το πώς εξελίχθηκε η βραδιά μέχρι να φύγουμε το ξέρω εγώ και ο κολλητός.

"Μου έφτιαξες τη χρονιά" της είπα, και το εννοούσα.

"Σας ευχαριστώ" μας είπε όταν φεύγαμε, "είναι ωραίο που υπάρχουν άνθρωποι σαν εσάς".

Μπορεί και να το εννοούσε.

Failed #87634

Η παρούσα κατηγορία αναρτήσεων θα τολμήσει να αποτυπώσει τις στιγμές που νιώθουμε ότι αποτύχαμε στον συναισθηματικό τομέα. Λέγοντας "συναισθηματικό τομέα" βεβαίως, καταλαβαίνουμε ότι εννοούνται οι ερωτικο-σχεσο-σεξο-πεφτο-γούτσου καταστάσεις. Στιγμές αποτυχίας που θίγουν τη γονιδιακή μας αξιοπρέπεια. Catchy!

ΔΕΝ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ.

Η νύχτα μοιάζει να έχει την ιδανική εξέλιξη. Βρίσκεστε στο ιδανικό τραπέζι, του ιδανικού μπαρ. Ιδανικός φωτισμός, ιδανική ένταση μουσικής. Εκείνη -η ιδανική γκόμενα-, εσύ και ο φίλος σου, που ήταν διαθέσιμος να σε υποστηρίξει στο φαινομενικά "είμαι-τόσο-κουλ-που-έφερα-παρέα" ραντεβού.

Τελειώνεις το δεύτερο ποτό συνειδητοποιώντας πόσο εύκολα μπορείς να την κάνεις να γελάσει, νιώθεις χαλαρός, κι εκείνη στραμμένη προς τα εσένα, δηλώνει με τη γλώσσα του σώματός της ότι έχεις την απόλυτη προσοχή της. Κάπου πίσω, ο φίλος σου χορεύει σαν επιληπτικός.

"Θα πάρουμε άλλο;" ρωτάς, προσπαθώντας να δείξεις μια καλοπροαίρετη όρεξη στην έκφραση του προσώπου σου και τη φωνή σου.

"Ρεεεε.. έχει πάει ήδη αργά! Και δε σηκώνω οικονομικά και τρίτο γύρο.." σου απαντάει, με ένα ενοχικό χαμόγελο.

"Οκ" λες, και αυτόματα κάνεις σήμα στη λεσβία-σερβιτόρα-συνιδιοκτήτρια, η οποία σαν γνήσια φραγκοφόνισσα τρέχει να σε εξυπηρετήσει.

"Ένα Jameson με ένα πάγο, μια τεκίλα με στημένο λεμόνι και... -Μαλάκα, θα πιεις τίποτα;- .., Αυτά!"

Η σερβιτόρα-σοβιετικό μπουλντόγκ, φεύγει για να εκπληρώσει την καταναλωτική σου επιθυμία.

Εκείνη, με το ίδιο ντροπαλό χαμόγελο λέει "Ε.. αφού επιμένεις!"

Τα ποτά έρχονται, τσουγκρίζετε, συνεχίζετε τη συζήτηση περί του κοινού σας ενδιαφέροντος, και καθώς σβήνεις το τσιγάρο με νωχελικές κινήσεις- ΩΠ! Το Κατούρημα χτυπάει την πόρτα της κύστης σου.

Δεν μασάς.

Περιμένεις να φτάσει η συζήτηση στην επόμενη παύση άνω των 5 δευτερολέπτων, βρίσκεις την ευκαιρία να πεις "Μισό", και σηκώνεσαι βαδίζοντας προς την τουαλέτα με αυτοπεποίθηση.

Οκ, είπαμε, όλα ιδανικά, αλλά μην κοροιδευόμαστε κιόλας, έτσι; Είναι η τέταρτη φορά που σηκώνεσαι για κατούρημα. Εξακολουθείς να είσαι νευρικός από την αρχή της βραδιάς, και η συχνοουρία σε προδίδει στον εαυτό σου.

Περιμένεις μαζί με άλλα δυο άτομα στον "χώρο αναμονής" που είναι σχεδιασμένος για ένα άτομο. Αναλογίζεσαι την κατάστασή σου.

Τέταρτη φορά για κατούρημα. Καρφώνεσαι.

Την έχεις ακούσει από το αλκοόλ, αφού δεν έχεις φάει τίποτα όλη μέρα και πίνεις σαν μαλάκας.

Γάμησέ τα.

Δεν πειράζει όμως, ακόμα και τώρα που λείπω, εμένα σκέφτεται.

Έχει περάσει και η ώρα και εσύ έχεις κολλήσει στο μπλα-μπλα.

Πότε περιμένεις να κάνεις κίνηση ρε; Αφού τα λέμε και τα ξαναλέμε, "the element of surprise", η καλύτερη μέθοδος.

Τελειώνεις με κατούρημα, πλύσιμο χεριών και τα ρέστα, ρίχνεις μια προτελευταία ματιά στον καθρέφτη, ξεκουμπώνεις τα μανίκια του πουκαμίσου. Ρίχνεις μια τελευταία λάγνα ματιά, και λες μέσα απ'τα δόντια σου "Δε γαμιέται; Ή τώρα ή ποτέ"

ενώ ξέρεις ότι οι χειρότερες σκέψεις θα περάσουν απ' το μυαλό σου λίγες στιγμές πριν ακουμπήσεις τα χέρια σου στο στρογγυλό πόμολο της πόρτας που χωρίζει εσένα από εκείνη.

Σε κατακλύζει ένας συρφετός φριχτών σκέψεων διάρκειας nanosecond, με ήχους και εικόνες από αποτυχημένες σχέσεις, χυλόπιτες, χάλια σεξ, ενώ κάπου στο ενδιάμεσο αναρωτιέσαι αν έχεις ξεπεράσει όλες τις πρώην σου.

Ανοίγεις γρήγορα τη γαμημένη πόρτα έτοιμος για όλα

ΚΑΙ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΗ ΓΚΟΜΕΝΑ ΝΑ ΦΙΛΙΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΜΑΛΑΚΑ ΤΟ ΦΙΛΟ ΣΟΥ.