9.9.11

Άχρηστη ανάμνηση #76638446


1989, Φθινόπωρο. Ετοιμαζόμαστε οικογενειακώς να πάμε στο πάρτυ γενεθλίων του ξαδέρφου μου. Εγώ παίζω στο σαλόνι με δύο απ' τα πέντε νεογέννητα γατιά της Γκρίζως, της γάτας μας. Τα πετάω στον αέρα, τα βάζω να παλεύουν μεταξύ τους, μέχρι που ο πατέρας μου με φωνάζει απ' την εξώπορτα να φύγουμε κι εγώ τα παρατάω πάνω στον τριθέσιο, λεοπάρ, υφασμάτινο καναπέ.

Επιστρέφουμε στο σπίτι μετά από ώρες και διαπιστώνουμε ότι τα γατιά έχουν χέσει τον καναπέ. Εγώ κάνω τον αδιάφορο. Ο πατέρας μου με ρωτάει αν φταίω εγώ γι' αυτό, του λέω όχι. Με πλησιάζει, σκύβει από πάνω μου και μου λέει με αυστηρή φωνή -χαμογελώντας ωστόσο- "Για κοίτα με στα μάτια" -το περίφημο κόλπο του πατέρα μου για να καταλάβει αν λέω ψέμματα.

'Επιανε πάντα. Κάθε φορά που ερχόταν κοντά και με κοιτούσε μέσ' στα μάτια νόμιζα ότι μπορεί να δει μέσα στο μυαλό μου. Αν είχα κάτι να κρύψω πανικοβαλλόμουν, αποτραβούσα το βλέμμα μου, έπαιρνα το χαριτωμένα ένοχο ύφος μου και έλεγα την αλήθεια.
Εκτός από εκείνη τη φορά.

Ήξερα ότι δεν με είχε δει κανείς να τα παρατάω πάνω στον καναπέ. Ήξερα ακόμη ότι στην αντίστοιχη περίπτωση που θα έλεγα την αλήθεια, θα κοιτούσα τον πατέρα μου με τη βεβαιότητα εκείνου που ξέρει ότι έχει δίκιο. Ήμουν αποφασισμένος να τα παίξω όλα για όλα και το έκανα. Κορδώθηκα, τον κοίταξα μέσα στα μάτια και -σχεδόν θυμωμένα- επανέλαβα "Όχι σου είπα".

Μουρμούρισε ένα "εντάξει", μου χαΐδεψε το κεφάλι κι έφυγε. Τον άκουσα, καθώς απομακρυνόταν, να γαμωσταυρίζει τη γάτα και να λέει στη μάνα μου να καθαρίσει τα μαξιλάρια.

1 σχόλιο:

monsterhighgames είπε...

I am an avid reader who likes engaging content. That's why I am here. Your original views on this topic are refreshing and interesting. You've done a great job of expressing your views. Thank you.
tu 95| call of duty| clicker heroes| strike force heroes 2| kitten cannon