Bits n Pieces #20806

Έχουμε κλείσει, λοιπόν, ήδη πέντε μέρες εκεί. Οι μισοί έχουν καεί απ' τον ήλιο, οι άλλοι μισοί απ' τα ξύδια.

Το μεσημεράκι της έκτης μέρας εμφανίζεται και η Δανάη. Έχει πάρει πρωινό καραβάκι, μετά λεωφορείο, και μας έχει βρει στην παραλία.

Ήταν τότε που δεν της είχαν δώσει άδεια απ' τη δουλειά και θα έμενε μόνο για το σου/κού.

Είμαι, που λες, αραχτός στην αιώρα και την ακούω να φωνάζει από μακριά "Έφτασα! Ου-ου" κι άλλα τέτοια χαζά, γκομενίστικα επιφωνήματα. Γυρίζω και τη βλέπω να πλησιάζει. Φοράει -αξέχαστα- ένα σαλβάρι μπορντώ με μαύρες ρίγες, κι ένα πορτοκαλί μπλουζάκι με τιραντάκι, χωρίς σουτιέν, μαγιώ κλπ. Μιλάμε για τη φάση, πριν χάσει τα κιλά που δεν έπρεπε. Μιλάμε για τη φάση που τα βυζιά της θα μπορούσαν να κάνουν την Aria Giovanni να κλάψει από ζήλια και πόθο. Αλλά μιλάμε γενικότερα και για μια καλή φάση της Δανάης.

Ήταν τότε που είχε κοντό, κόκκινο μαλλί, που περίμενε να ξεκινήσει το μάστερ της, που κουβαλούσε παντού μαζί της αυτά τα "πόι" - ή όπως διάολο λένε αυτά τα ζογκλερικά μπαλάκια. Τότε που ήταν διαολεμένα ερωτεύσιμη και είχε κάτσει σε αρκετούς απ' την παρέα, εκτός βεβαίως από 'μένα.

Κι ακριβώς επειδή ήρθε για δυο μέρες κι είχε μαζί της μόνο μια αλλαξιά ρούχα κι ένα υπνόσακο, κάποιος έπρεπε να τη φιλοξενήσει.
"Ποιος έχει χώρο στη σκηνή του;"
"Ο Δημήτρης"
Θα τη φιλοξενούσα εγώ.

Εν τω μεταξύ, το απόγευμα εκείνης της μέρας άρχισε να με γρατζουνάει λίγο ο λαιμός μου. Δεν είναι τίποτα, λέω, απλό κρυολόγημα που θα κάψω με αλκοόλ. Αρχίζω λοιπόν να πλακώνω τα τσίπουρα από νωρίς, παίζουνε και κάτι τσιγάρα, μέχρι το βράδυ που είμαστε σε φάση για ύπνο έχω γίνει χάλια, κι ο λαιμός ακόμη πιο χάλια. Αρχίζουν και πονάνε τα κόκαλά μου, νιώθω να ανεβάζω πυρετό, είμαι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.

Καταλήγω με τη Δανάη στη σκηνή μου λίγο πριν το ξημέρωμα, εγώ να ψοφάω κι αυτή νά 'χει ορεξούλες.

Να μου λέει να την πάρω αγκαλίτσα, να μου τρίβεται, μέχρι που φτάνει να μου ψιθυρίσει την αξέχαστη κουβέντα
"Δημήτρη σε θέλω"
"Γενικότερα ή ειδικότερα;" ρωτάω εγώ, που ακόμα κι ετοιμοθάνατος θα την πω τη μαλακία μου.
"Εδώ και τώρα" μου λέει.
"Δεν έχω προφυλακτικά μαζί μου" της λέω.
"Δεν με νοιάζει" μου λέει "αρκεί να μην τελειώσεις μέσα μου".

Πλησιάζω να τη φιλήσω και καταπίνω λίγο σάλιο, που νιώθω να ξεσκίζει τις πρησμένες μου αμυγδαλές. Αρχίζω να ιδρώνω. Συνειδητοποιώ ότι κοντεύω να εκπνεύσω μια για πάντα. Σταματάω και της λέω "Δεν τό 'χω, άσ' το καλύτερα. Αρρωσταίνω άσχημα και υποφέρω. Δεν ψήνομαι να σε κολλήσω και τίποτα".
"Οκ" μου λέει, αλλάζει πλευρό και κοιμάται, σαν να μην έγινε τίποτα.

Να μη στα πολυλογώ, την επόμενη μέρα έφυγα για Αθήνα τρέχοντας, με σαράντα πυρετό και τη χειρότερη αμυγδαλίτιδα που έχω περάσει ποτέ. Ευτυχώς που ήρθε μαζί μου ο Παναγιώτης, αλλιώς θα είχα αφήσει τα κόκαλά μου στο καράβι.

Το ζουμί της ιστορίας είναι αλλού όμως. Λίγες βδομάδες μετά, μόλις μπήκε Σεπτέμβρης και ετοιμαζόμασταν οι περισσότεροι να φύγουμε από Αθήνα για σπουδές, δουλειές κλπ, κανονίσαμε με την αντροπαρέα να βρεθούμε για έναν τελευταίο καφέ στο poquito.

Δώσαμε ραντεβού στις δώδεκα και μαζεύτηκαμε όλοι, εκτός απ' το Λάμπρο που εμφανίστηκε κατά τη μιάμιση, φανερά άκεφος κι ανήσυχος.

"Που ήσουνα ρε μαλάκα;" τον ρωτάει ο Παναγιώτης.
"Γάμησέ τα.. Στο Συγγρό ήμουνα" να λέει ο Λάμπρος.
Κλασικά, ο Αντώνης να ρωτάει "Ποιος είναι ο Συγγρός", εμείς να την έχουμε ψυλλιαστεί τη φάση, να ρωτάμε πώς και τι, μέχρι που ο Λάμπρος λέει "Ε, τι έκανα στο Συγγρό ρε μαλάκες; Πήγα να μου κάψουν κάτι κονδυλώματα".
Και μετά σιωπή.

Μέχρι που ρώτησα "Καλά ρε φίλε, με ποια πήγες;", για να μου απαντήσει διστακτικά "Με τη Δανάη, αδερφέ"

Bits n Pieces #468311

Εκείνος περπατάει βιαστικά σε κεντρικό δρόμο, η ώρα είναι 14.52, αίθριος καιρός.

Τη διακρίνει μέσα από σκόρπιους περαστικούς να πλησιάζει από μακριά. Εκείνη φοράει ακουστικά, κρατάει μια πλαστική τσάντα γνωστού βιβλιοπωλείου και δείχνει να προχωράει αμέριμνη.

Τα βλέμματά τους συναντιούνται.

Εκείνη βγάζει τα ακουστικά, στέκεται μπρος του και του χαμογελάει με τα μάτια ανοιγμένα διάπλατα.

"Τι κάνεις;" τη ρωτάει
"Καλά είμαι, εσύ;" του απαντάει, δίνοντας στη χροιά της μια κοριτσίστικη μουσικότητα.

Λέει εκείνος "Βιάζομαι γαμώτο, πρέπει να είμαι σε 10 λεπτά στη σχολή. Πόσο καιρό έχω να σε δω; Πότε θα τα πούμε;"

"Φεύγω για διακοπές την άλλη Δευτέρα. Να κανονίσεις μέχρι τότε να έχουμε βγει, να μου πεις νέα, ξέρω 'γώ" λέει εκείνη, εξακολουθώντας να χαμογελάει.

"Άσε να επικεντρωθούμε σ' εσένα, παραδοσιακά, γιατί εγώ περνάω μεταβατική φάση και μπορεί να σου γκρινιάξω λίγο" της λέει, χαμογελώντας συνωμοτικά.

Εκείνη γελάει "Να μου γκρινιάξεις, ναι!" του λέει "Περιμένω τηλέφωνο". Δείχνει να το εννοεί.

Εκείνος, ξεκινώντας με γρήγορα βήματα να την προσπερνάει, λέει "Τρέχω, έχω αργήσει. Θα σε πάρω το βράδυ - φιλιά!" και απομακρύνεται, μέχρι που χάνεται απ' το οπτικό της πεδίο.

Εκείνη θα θυμηθεί κάθε φορά που χρειαζόταν να τον απομακρύνει, όποτε εκείνος ήθελε κάτι διαφορετικό από μια "φιλική σχέση". Θα θυμηθεί ακόμη ότι σταμάτησαν να μιλάνε μόλις εκείνος βαρέθηκε να την κυνηγάει. Θα αναρωτηθεί αν έστω τα μισά κομπλιμέντα που της είχε κάνει ήταν ειλικρινή.

Εκείνος θα θυμηθεί ότι στην προσπάθειά του να την ξεπεράσει, υποσχέθηκε στον εαυτό του να μην της ξανατηλεφωνήσει ποτέ. Θα κρατήσει την υπόσχεσή του. Εκτός κι αν

Τυχαίος Θάνατος #3

Τετάρτη βράδυ, κοντεύει 12 παρά 20 και καπνίζω στο μπαλκονάκι του σπιτιού μου.
Ξημερώνει 15 Αυγούστου και επικρατεί νεκρική ησυχία. Η πόλη έχει αδειάσει. Με κάθε νευρική μου τζούρα ακούω το σκάσιμο του χαρτιού που καίγεται, και το μόνο πράγμα που σκέφτομαι είναι
"Θα έρθει απόψε;"

Εδώ και έξι εβδομάδες, κάθε Τετάρτη βράδυ λίγο πριν τα μεσάνυχτα, ένας "κρυφός θαυμαστής" αφήνει ένα δωράκι έξω απ' την πόρτα της πολυκατοικίας μου, χτυπάει το κουδούνι του θυροτηλεφώνου και φεύγει. Στο μυαλό μου ανάκατες σκέψεις κι ερωτήσεις: "ποιος είναι αυτός;", "πως ξεκίνησε αυτή η ιστορία;". Προσπαθώ να ανατρέξω στις προηγούμενες εβδομάδες και να θυμηθώ τα διάφορα περίεργα δωράκια. Ο προβληματισμός όμως παραμένει. Θα έρθει απόψε;

Ποιος είναι αυτός που φαίνεται να ξέρει ότι κάθε Τετάρτη βράδυ είμαι μόνη στο σπίτι; Τι είναι; Πώς μοιάζει; Ξέρω τόσες μέρες ότι δεν είναι κανείς γνωστός μου, τους έχω ρωτήσει όλους.

Κι αν δεν έρθει;

Είναι δεκαπενταύγουστος, μπορεί να έχει φύγει για διακοπές, μπορεί να έπαθε κάτι. Εγώ γιατί ασχολούμαι; Δεν είμαι 16 ρε γαμώτο. Μήπως φταίει το ότι είμαι μόνη στο σπίτι τέτοια μέρα, τέτοια ώρα; Κι αυτός τι ρόλο βαρ-

Χτυπάει το θυροτηλέφωνο!

Αυτός είναι. Με αντανακλαστικά γάτας πετάγομαι απ' το ξύλινο καρεκλάκι, αρπάζω τα κλειδιά που έχω πάνω στο τραπεζάκι, τα τσιγάρα, και τρέχω να πάω κάτω στην εξώπορτα. Κατεβαίνω σκάλες δύο ορόφων και σκέφτομαι ότι είμαι απόλυτα προετοιμασμένη γι' αυτή τη στιγμή. Θέλω να τον προλάβω. Ίσως ήταν κακή η ιδέα να φορέσω παντόφλες, δεν βοηθάνε στο κατέβασμα, αλλά δεν πρέπει να νομίσει ότι τον περίμενα κιόλας.

Με ένα σάλτο κατεβαίνω τα τρία τελευταία σκαλοπάτια, στρίβω δεξιά απ' το ασανσέρ και βρίσκομαι πίσω απ' τη τζαμαρία της εξώπορτας.

Δε βλέπω κανέναν.

Πάω να ανοίξω την πόρτα-ΚΛΕΙΔΩΜΕΝΗ! Γαμώ τους ξενοφοβικούς μου γείτονες. Ξεκλειδώνω γρήγορα, βγαίνω έξω, φτάνω στο πεζοδρόμιο, κοιτάω αριστερά και δεξιά.

Κανείς.

Και η νεκρική σιωπή παραμένει. Δεν ακούω βήματα από μακριά, ούτε καν κάποιο όχημα σε ακτίνα 100 μέτρων τουλάχιστον. Να τρέξω προς τα δεξιά, μήπως δω κάποιον να απομακρύνεται; Κι αν έφυγε από αριστερά;

Γυρίζω το βλέμα μου στην αντιαισθητική γλάστρα με το φίκο που υπάρχει στην είσοδο της πολυκατοικίας. Ένας μικρός, καφέ ταχυδρομικός φάκελος φαίνεται μπλεγμένος στα φύλλα του φίκου. Ένας μικρός, καφέ φάκελος, όπως κάθε φορά. Εκτός από εκείνη τη φορά που-

Πάνω του γράφει με κόκκινο χοντρό μαρκαδόρο

ΣΤΗΝ Κ.

Χαμογελάω, όπως κάθε φορά.

Μου ξεφεύγει ένας βαθύς αναστεναγμός που ανακατεύεται με το λαχάνιασμά μου.
"Ας είναι" σκέφτομαι κι ανοίγω την πόρτα. Μπαίνω στο ασανσέρ. Δεν υπάρχει λόγος να ανεβαίνω τόσα σκαλιά μετά απ' αυτό. Πατάω το "2" και σκίζω το φάκελο με γρήγορες κινήσεις.

Πριν φτάσει το ασανσέρ στον όροφό μου, βγάζω απ' το φάκελο μια κασέτα. "Ω, θεοι" σκέφτομαι "κασέτα". Τη στιγμή που βγαίνω απ' το ασανσέρ και ετοιμάζομαι να ανοίξω την πόρτα του σπιτιού μου, προσπαθώ να θυμηθώ αν δουλεύει το κασετόφωνο στο χιλιοταλαιπωρημένο AIWA που έχω στο δωμάτιό μου. Προσπαθώ να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που άκουσα κασέτα. Δεν θυμάμαι, για κανένα λόγο.

Μπαίνω στο δωμάτιό μου, βάζω την κασέτα στο στερεοφωνικό και γυρίζω τη λειτουργία στο tape.

"Θεούλη μου, κάνε να παίξει!" εύχομαι και πατάω το play.

PLAY

Μια καλή αρχή

Απόπειρα μή νηφάλιας καταχώρησης.

Ξέρω ότι είναι παράτολμο επιχείρημα, συνηθίζω να παρατάω κάτι πριν το τελειώσω, αλλά η προσπάθεια αξίζει.

Απόψε επιβεβαίωσα το λόγο ύπαρξης της προηγούμενης ανάρτησης. Έχω όντως αλλάξει, έχω μάθει πράγματα, και σαφώς έχω πολύ δρόμο ακόμα μπροστά μου. Είναι κι αυτό κάτι όμορφο, η επιθυμία να να μάθεις τι στο μπούτσο θα σου ξημερώσει η επόμενη μέρα. Με τη μαγική αυτή ιδιότητα των ανθρώπων να ξεχνούν για λίγο ότι οι πιθανότητες είναι εναντίον τους, να αδιαφορούν για τις αντίξοες συνθήκες και να ελπίζουν για ένα καλύτερο αύριο. Στη δική μου περίπτωση μάλιστα, αγνοώ παντελώς την επιπλέον ψευδαίσθηση οποιασδήποτε "ανιδιοτέλειας". Εγώ θέλω να ζήσω το αύριο, αδιαφορώ για τις επόμενες γενιές. Άλλωστε, όπως με βοήθησε ο  φίλος και συγκάτοικος να καταλάβω, η ανθρωπότητα θα επιβιώσει με κάποιο τρόπο.

Αφορμή για όλη αυτήν την αισιόδοξη διάθεση είναι για άλλη μια φορά το Diamonds and Pearls. Πήγαμε κι απόψε με το Στέλιο, για να τιμήσουμε την περσινή Πρωτοχρονιά.

ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ

Τη στιγμή αυτή που γράφω ακούω το Dark Side of the Moon. Μόλις μπήκε το Brain Damage. Τι ειρωνεία! Ταυτόχρονα, έχω και στο έμέσέν μια πολύ αξιόλογη συνομιλία.
Στο πίσω πίσω μέρος, υπάρχει και μια φωνή επιπλέον που λέει:

"Τι είν' αυτά που γράφεις ρε; Ποιος χέστηκε; 
Πέσε για ύπνο να 'ουμ"

Για το λόγο αυτό, κλείνοντας την παρένθεση, θα προσπαθήσω να καταγράψω τη βραδιά με highlights:

• Μπύρα στη Γκουέρνικα. Στη γωνία, μπροστά απ' το ντιτζέι ένα αξιοπρόσεχτο milf. Bonus ο κορσές, μειονέκτημα ότι στο φως του ήλιου δεν θα κρύβεται τίποτα.
• Μικρό διάλειμμα στα σκαλιά έξω απ' το μαγαζί, με το Στέλιο (τον κολλητό), το Στέλιο (τον άλλο) και την Τσβέτα.
• Στο δρόμο για D.P απόπειρα να πείσω το Στέλιο (τον άλλο) να έρθει μαζί μας. Η Τσβέτα (που φοράει τέλειες μπότες) θα πήγαινε για ύπνο ούτως ή άλλως. Του περιγράφω λεπτομέρειες απ' την προηγούμενη ανάρτηση. Είναι σε φάση άρνησης. Attempt failed.
• Φτάνουμε στο μαγαζί. Η Τάνυα είναι εκεί, μας θυμάται (ένα χρόνο μετά, γουάου), την κερνάμε ποτό, τα λέμε για λίγο και φεύγει. Υπερβολικά επαγγελματική συμπεριφορά. Χαίρομαι όμως. Δεν την χρειάζομαι πλέον.
• Ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού μας κερνάει δεύτερο γύρο Jameson. Ωραία κίνηση.

και τώρα πάμε στο Νικόλας' point of view:

Οι γκόμενες που (μου προτείνω να) θυμάμαι: 

(κατά πάσα πιθανότητα ακολουθούν αναληθείς πληροφορίες)

1. Alexia, Ρουμάνα, 24. Nice. Σπουδάζει κάτι που δε θυμάμαι στη Ρουμανία. Καταπιεστική. Χειρότερα αγγλικά από 'μένα αλλά συνεννοηθήκαμε. Με κατάφερε. Να θυμηθώ ότι έτσι συμπεριφέρομαι συνήθως. Όσο εύκολα φεύγω, τόσο εύκολα πέφτω. Στο περίπου και αντιστρόφως.
2. Βικτώρια, Λιθουανή. ΑΧ! Θεά στο stage. Μέχρι κι ο ιδιοκτήτης τη χάζευε. Μιλήσαμε λίγο για τον κομμουνισμό και κατά πόσο ελέγχουν οι Εβραίοι τον κόσμο. Μου έκατσε για μασάζ (σιγά το δύσκολο) και με παρακάλεσε έντονα να την κεράσω ποτό να τα πούμε για να δικαιολογήσει το χρόνο της. Της είπα να με κεράσει για να ξεχρεώσει το μασάζ. Έφυγε μ' ένα χαμόγελο. Να θυμηθώ να αντιλαμβάνομαι πότε πρέπει να θέλω.
3. Χριστάβ. Λευκό μακρύ φόρεμα. Γεννημένη πέντε μέρες μετά από 'μένα στη Βουλγαρία. 7 χρόνια στην Ελλάδα, διαβάζει και μιλάει πολύ καλά ελληνικά, εκτιμάει την ελληνική γλώσσα. Φανερά προσγειωμένη. Η μυρωδιά της θα μείνει στο χρονοντούλαπο των ανεκπλήρωτων ερώτων μου. Με παράτησε τη στιγμή που άρχισε να παίζει το Lullaby των Cure. Να θυμηθώ ότι ίσως ερωτεύομαι με κάποιο pattern.

Συνολικό κόστος: 80κάτι ευρώ

Με κάθε ειλικρίνεια, εύχομαι και του χρόνου.

Another night in

(Ο τίτλος, εμπνευσμένος από αυτό το τραγούδι)


Ένας χρόνος μετά απ' αυτήν την ανάρτηση.

Κάποια πράγματα παραμένουν ίδια.

Ο γάτος μου για άλλη μια φορά δυσανασχετεί λίγες ώρες μετά τα μεσάνυχτα, νιαουρίζει ακατάπαυστα, προσπαθώντας να επικοινωνήσει με μια παράλληλη, λαβκραφτική διάσταση. Σμήνη κουνουπιών περιτριγυρίζουν το κεφάλι μου έτοιμα να επιτεθούν, μιας και -όπως και πριν ένα χρόνο- οι τελευταίες μέρες του Δεκέμβρη είναι υπερβολικά ζεστές, προσφέροντας τις κατάλληλες συνθήκες για την αναπαραγωγή των φτερωτών αυτών σατανάδων.

Ανεξάρτητα από τις εξωτερικές συνθήκες, νιώθω μια γνώριμη, διεστραμμένη σύγκρουση μέσα μου. Απ' τη μία, μια ανάγκη έκφρασης προσπαθεί να μου τρυπήσει το κρανίο και να ξεχυθεί σαν πράσινο υγρό στο πάτωμα, απ' την άλλη, μια ανάμικτη αίσθηση παράξενης πείνας και μοναξιάς κατακάθεται στο ηλιακό μου πλέγμα, δημιουργώντας μια μαύρη τρύπα που μοιάζει να εξαφανίζει καθετί μέσα μου, ακόμη κι αυτό το περισσευούμενο πράσινο υγρό.

Θέλω να γράψω και δεν θέλω να πω τίποτα. Θέλω να βγω έξω και δεν θέλω να δω κανέναν.

Συνεπάγεται χριστουγεννιάτικο κοκομπλόκο. Ούτ' ο ίδιος δεν καταλαβαίνω τι προσπαθώ να πω.

Γι' αυτό σκαρφίστηκα μια παραδοσιακή λύση, μια μικρή αναδρομή στο 2010.

Ήταν καλή η χρονιά Νικόλα;

Μόνο καλή; Η καλύτερη, φίλε. 

Θες να μας πεις κάποια highlights του 2010;

Δώσ' μου 2 λεπτά να βρω κάπου ένα τσιγάρο και θα σου πω ό,τι θυμάμαι.

Δεν το έκοψες τελικά;

(γελάει) Έκανα μια τίμια προσπάθεια, τον Αύγουστο που μας πέρασε, να το κόψω. Η έβδομη ή όγδοη απόπειρα, έχω χάσει το μέτρημα. Δεν θεωρώ ότι κοροίδεψα τον εαυτό μου, το έχω ελαττώσει άλλωστε πάρα πολύ. Ξέρεις όμως ότι κάποιες στιγμές το σηκώνουν το τσιγαράκι τους, ιδιαίτερα αν είσαι άτομο που ρέπει στη μελαγχολία-

Θα κάνω σε όλους μας μια μεγάλη χάρη να επιστρέψω στο θέμα μας. Τι άλλαξε αυτήν τη χρονιά λοιπόν;

Φχαριστώ για την προσγείωση. Λοιπόν, είμαι βαθιά πεπεισμένος ότι οι βάσεις της "αλλαγής" τέθηκαν εκείνο το βράδυ που πήγα στο στριπτητζάδικο με το Στέλιο. Η κουβέντα της Τάνιας φώτισε κάποια σκοτεινά σημεία της συμπεριφοράς μου και η ζωή άρχισε να μοιάζει -έστω και ανεπαίσθητα- λιγότερο μπερδεμένη.

Μιλάς για τη συμπεριφορά σου και μοιάζεις να αναγνωρίζεις ότι ήταν λάθος..

Εξακολουθεί να είναι "λάθος"! Απλώς αρχίζω να αντιλαμβάνομαι το πώς η συμπεριφορά μου επηρεάζει τους γύρω μου, πόσο επηρεάζει τη διάθεσή μου.. 

Μα η περίφημη αυτή ατάκα της στριπτητζούς μιλάει μονάχα για ανασφάλεια. Είναι, συνεπώς, οι ανασφάλειές σου η πηγή του κακού;

Οκ, αρχίζω να μπερδεύομαι ως προς το "κυρίως θέμα", αλλά θα σου απαντήσω. Σε ένα μεγάλο βαθμό, οι διάφορες ανασφάλειές μου γίνονται πηγή γκρίνιας και πικρόχολων σχολίων, τροφοδοτούν μια συνεχή απαισιοδοξία.. Γενικά, απομακρύνουν ανθρώπους από δίπλα μου, και στρεβλώνουν την εικόνα που έχω για τον εαυτό μου. Με λίγα λόγια, μου γαμάνε λίγο λίγο την καθημερινότητα. Κι η καθημερινότητα είναι το υλικό των αναμνήσεών μου-

Μου γαμάς τη συνέντευξη..

Σόρρυ, δεν είχα διάθεση να πάει προς τα εκεί η κουβέντα. Και πρόσεχε τη συμπεριφορά σου!

(γέλια)

Καταλαβαίνω τι εννοείς! Ας το πάμε πιο χαλαρά.

Καλή ιδέα..

Καλές στιγμές απ' το 2010; Επιτυχίες, αναμνήσεις που σού 'ρχονται στο μυαλό;

Καταρχάς, κατάφερα να φτιάξω μια κόκκινη σάλτσα-βάση για μακαρόνια που να μου αρέσει. Μεγάλο πράμα. Συνειδητοποίησα κάποιους ψυχαναγκασμούς μου. Εξετάζοντας τη δική μου συμπεριφορά, έμαθα ότι κάποιες φορές πρέπει να γινόμαστε ο καθρέφτης του άλλου για να αντιλαμβάνεται το αντίκτυπο της συμπεριφοράς του. Εκτίμησα τη θάλασσα περισσότερο, κολύμπησα χωρίς ιδιαίτερες κρίσεις πανικού. Αγάπησα ακόμα πιο πολύ τη σοκολάτα. Έμαθα να ντύνομαι περισσότερο σαν άνθρωπος. Έμαθα να είμαι περισσότερο άνθρωπος. Έμαθα ότι στη δημιουργική διαδικασία το "πώς" έχει πολύ μεγαλύτερη αξία απ' το "γιατί". Έκανα μια νορμάλ σχέση, παράδειγμα προς μίμηση για το μέλλον. Φύλαξα στο χρονοντούλαπο κάποιες γκομενοεμμονές μου. Υπήρχαν στιγμές που έπαψα να αυτολογοκρίνομαι. Άρχισα να εξοικειώνομαι με τη συγκατοίκηση-

Συγγνώμη που σε διακόπτω- Ξέρεις κάτι; Βαρέθηκα..

Κι εγώ ρε μαλάκα, γιατί δεν το λες τόση ώρα;

Το γαμάμε;

Τό 'χουμε γαμήσει προ πολλού.


Καλές γιορτές!

(φιλιούνται, αγκαλιάζονται)

Κάθε φορά #1

Κάθε φορά που σου χτυπώ απαλά τα χέρια
και με πειραχτικό τόνο σου λέω
"Μην τρως τα νύχια σου"
βρίσκω απλώς μιαν αφορμή να σου ζητήσω
να με προσέξεις.
Τα μάτια σου θέλω να βλέπω
αδιαφορώ για τα δάχτυλά σου

Sketch #1489423

Λογιστής σε αυτοκινητοβιομηχανία επιστρέφει στο σπίτι του μετά από 14 ώρες δουλειάς. Είναι η έκτη συνεχόμενη μέρα που βαράει υπερωρίες προσπαθώντας να κλείσει τα βιβλία του έτους.
Έχει προσπαθήσει να επιστρατεύσει κάθε μαλαγανιά απ' το λογιστικό του οπλοστάσιο, να εξαφανίσει έγγραφα, να χρησιμοποιήσει κάθε διαθέσιμο παραθυράκι για να βγάλει πεντακάθαρο το πρόσωπο της εταιρίας.
Καθώς ξεκλειδώνει την εξώπορτα του σπιτιού του όμως, το μόνο που σκέφτεται είναι το πιάτο με το αχνιστό χταποδοπίλαφο, που τον περιμένει στο τραπέζι της κουζίνας.
Σήμερα, Πέμπτη 28 Νοεμβρίου, γιορτάζει τα γενέθλιά του και -όπως κάθε χρόνο αυτή τη μέρα- το μόνο που θέλει είναι να υπάρχει στο τραπέζι το αγαπημένο του φαγητό.
Ακούγοντας την πόρτα πίσω του να κλείνει, κάνοντας τα πρώτα βήματα στο χωλ του σπιτιού, περνούν αστραπιαία στο πίσω μέρος του μυαλού του εικόνες από προηγούμενά του γενέθλια: ομηρικοί καυγάδες με τη γυναίκα του με αφορμή ότι η δική της συνταγή για χταποδοπίλαφο δεν πλησίαζε ούτε κατά διάνοια τη συνταγή της μάνας του, ο καυγάς με τον κολλητό του, που οργάνωσε πέρσι ένα πάρτυ έκπληξη με φίλους και γνωστούς, με ένα σωρό φαγητά εκτός από χταποδοπίλαφο-
Παίρνει μια κοφτή εισπνοή απ' τη μύτη προσπαθώντας να επανέλθει στην πραγματικότητα, βγάζει το μπλέηζέρ του και το κρεμάει στον καλόγερο.



Επιλογές για συνέχεια της ιστορίας:

α. Βρίσκει τη γυναίκα του να γαμιέται.

β. Βλέπει στην κουζίνα ένα πιάτο με χταποδοπίλαφο, ξεκινάει να τρώει μόνος και κάτω απ' το ρύζι ξεθάβει με το πηρούνι του ένα ανθρώπινο μάτι.

γ. Τρώει μαζί με τη γυναίκα του, βάζει τα κλάματα συγκινημένος απ' τη νοστιμιά του χταποδοπίλαφου, στραβοκαταπίνει ένα πλοκάμι και πεθαίνει.

Μου έλειψες :*

Γιορτές.

Επιστροφή στο σπίτι μου στην Κρήτη, επιστροφή στο γραφείο μου, στο πισί μου.

Ω, οθόνη με τις εικοσιδυό σου ίντσες, πόσες φορές δεν χάιδεψα τις γρατζουνιές πάνω σου, ευχόμενος να είχα μια τριαντάρα LED οθόνη από αχάρακτο κρύσταλλο.
Ω τάουερ, πόσες φορές δεν σε κοπάνησα για να φύγουν οι σκόνες απ' τα ανεμιστηράκια, για να σταματήσει αυτό το επαναλαμβανόμενο "χράκα-χράκα-χράκα".
Ω, πληκτρολόγιο ασύρματο, που τα δάχτυλά μου σ' άγγιξαν με πιότερο πάθος απ' όσο κάθε γυναίκ-
οκ, σταματάω..

Μου έλειψε το πισί μου. Μετράω τέσσερις μήνες χώρια του, τέσσερις δύσκολους μήνες μέσα στους οποίους μετακόμισα, ταξίδεψα Βερολίνο, εξερεύνησα καλλιτεχνικά βάθη, γοήτευσα-γοητεύτηκα-απογοήτευσα-απογοητεύτηκα ερωτικά, έφαγα, ήπια, είπα ένα τραγούδι, ήπια κι άλλο, έστιψα 200 κιλά ρούχα πλυμμένα στο χέρι, ΕΖΗΣΑ ΤΟΣΑ ΠΟΛΛΑ και το πισί ήταν μακριά μου.

Θέλω να γράψω για όλα αυτά, μα είμαι σίγουρος πως δεν θα μου φτάσει ο χρόνος. Επίσης, ανάθεμα κι αν θυμάμαι τα μισά απ' αυτά.

Σ' αυτήν την ανάρτηση θα αρκεστώ σ' αυτήν την ατάκα:

"Δεν είναι της μοίρας μας γραφτό να σμίξουμε αυτό το βράδυ. Μέσα παίζει Michael Jackson. Συγγνώμη, αλλά δεν σε βάζω πάνω απ' το Michael Jackson. Φεύγω".

Πάω να βρω το Στέλιο. Ίσως πιω λίγο ακόμα.

Movie Review #1

Με την πρώτη μου χειρουργική επέμβαση κλείνει το φετινό καλοκαίρι. Μια γλυκύτατη και πανέμορφη οφθαλμίατρος έσφαξε σήμερα το πρωί και τα δυο βλέφαρα του δεξιού μου ματιού. Ο λόγος, δυο τυπικές φλεγμονές, κριθαράκι και χαλάζιο, που δεν ξέρω κατά πόσο συνηθίζεται να εμφανίζονται μαζί αλλά άξιζε τον κόπο η όλη ιστορία.

Τα δεκαεφτά κολλύρια, οι ενέσεις ξυλοκαΐνης (στο μάτι ρε φίλε), οι λαβίδες, τα ψαλίδια, τα νυστέρια κι ό,τι άλλο δεν έβλεπα αλλά ένιωθα να χρησιμοποιείται τη στιγμη που προσπαθούσα να διαχειριστώ τις τάσεις πανικού λόγω επιβεβλημένης ακινησίας, ενώ το ραδιοφωνάκι παραδίπλα έπαιζε όλα τα σκυλοκαλοκαιρινά χιτ (όπως αυτό) συνέθεσαν μια εμπειρία ζωής!

Η μαγεία συνεχίζεται, αρχικά για ένα 24ωρο, όσο δηλαδή το μάτι μου θα είναι σφραγισμένο με μια υπέροχη και υπέρογκη οφθαλμική γάζα, αλλά και για μια εβδομάδα επιπλέον, που αναμένεται να είναι πρησμένο και μελανιασμένο. Νιώθω πιο άντρας από τώρα.

Στο θέμα μας όμως

Χθες βράδυ, όταν ήταν λειτουργικοί και διαθέσιμοι και οι δύο μου οφθαλμοί, είδα το Inception του Κρίστοφερ Νόλαν, που πολύ τον συμπαθώ.

Αφού ξεπέρασα το σοκ του πανάκριβου εισιτηρίου στα γαμημένα Odeon (9 ευρώ;), αφού γέλασα με τις διαφημίσεις και τα τρέηλερς των προσεχώς ταινιών, αφού τίναξα στα ύψη την αρτηριακή μου πίεση με την κατανάλωση μεγάλης ποσότητας αλατιού και ζάχαρης (βλ. ποπκορν και αναψυκτικό, 5 ευρώ επιπλέον), ήμουν έτοιμος να παρακολουθήσω μπλοκμπάστερ. 

Και το έκανα, για 148 λεπτά άνευ διαλείμματος.

Δηλώνω ικανοποιημένος και αυτό φτάνει. Δεν το παίζω κριτικός ταινιών, δε γουστάρω τα σπόϊλζ. Το μόνο που θέλω είναι να προτείνω να τη δείτε, είναι αξιόλογη κινηματογραφική εμπειρία. Χα!

Κάποιος ρώτησε: "Ήταν καλύτερο από το Matrix;"

Γιατί να ρωτήσει κάποιος κάτι τέτοιο; Καταλαβαίνω ότι και οι δυο ταινίες θέτουν προβληματισμούς σε ζητήματα που αφορούν το πώς αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα (μπλα-μπλα-μπλα), αλλά αυτό το πλαίσιο από μόνο του είναι τόσο γενικό, που με την ίδια λογική μπορούμε να συγκρίνουμε το Inception με το Rashomon ή το Neverending Story.

Παρ' όλα αυτά μπαίνω στον πειρασμό να απαντήσω σε μια τέτοια ερώτηση σε περίπου ένα λεπτό:

1. Μέσα σε δυο ώρες και κάτι, το Inception δικαιολογεί καλύτερα τον κόσμο του απ' ότι ολόκληρη η τριλογία Matrix.

2. To Inception πουλάει έρωτα με μέτρο, και όχι μέχρι εμετού. Θυμάστε όλοι φαντάζομαι εκείνη την ενοχλητική σκηνή "Αχ μην πεθάνεις-Πεθαίνω-Όχι δε θα σ'αφήσω-Πεθαίνω σου λέω" προς το τέλος της τρίτης ταινίας του Matrix.

3. Μουσική από Hans Zimmer. Nice.

4. ΝτιΚάπριο vs Κηάνου Ρηβς; Case fuckin closed.

Και για να κλείσω καλύτερα αυτή την υπέροχη ανάρτηση που αποχαιρετά το ΓΑΜΗΜΕΝΟ Καλοκαίρι, και καλωσορίζει το γλυκό Φθινόπωρο, θα αναφέρω μερικά από τα πράγματα που έμαθα στις φετινές μου διακοπές:

1. Ευφυΐα και Ευαισθησία, ποιότητες (;) που καθορίζουν έναν ηθοποιό. Ανάλογα με το πόσο μεγάλη την έχει την ευαισθησία ή την ευφυΐα ο (ζ)ηθοποιός λοιπόν -απ' όσο καταλαβαίνω εγώ τουλάχιστον- βολεύεται με κάποια συγκεκριμένη αντίληψη ή μέθοδο περί υποκριτικής. 

Στόχος επίσης για τον ηθοποιό είναι να αποκτήσει τη χαμένη του παιδική διαθεσιμότητα. Να ξαναγίνει παιδί εν ολίγοις. Κι απ' όσο ξέρουμε, υπάρχουν καλά παιδάκια εκεί έξω, αλλά τα περισσότερα είναι κακομαθημένα, μαλακισμένα και σου ζαλίζουν τα παπάρια.

Τέλος, ενδιαφέρον είναι ο συσχετισμός της υποκριτικής με μια ερωτική σχέση, αλλά σ' αυτό θα αναφερθούμε αργότερα.

2. Την ύπαρξη αυτού του άσματος (πού ζούσα τόσα χρόνια;)

3. Την ύπαρξη αυτής της μπάντας

4. Την απόδειξη ότι μια "νορμάλ σχέση" είναι εφικτή. Ποιος βάζει μυαλό όμως;

5. Την άσκηση αυτοσχεδιασμού "Ασανσέρ".

Γειά σας Καλενότσες!

Γιατί μισώ τον Paulo Coelho #2

Απόψε είχα τη χαρά να ανακαλύψω τα εξής σχόλια σε παλιότερή μου ανάρτηση:

Ανώνυμος είπε...
xalarwse ligo... gia poio logo toso misos? akomh kai an exeis dikio me ton tropo pou ekfrazese to xaneis. den nomizw oti exeis katalabei to nohma apo kanena biblio tou Paulo Coelho. pouthena den anaferei h uponoei oti einai teleios. milaei kurios gia anthrwpous me adinamies kai pathoi pou katalabenontas ta lathoi tous prospathoun na ginoun kaluteroi, opws oloi mas pistevw. den kserw gia poio logo ekfrazese etsi alla esu fainetai na exeis perisotera provlhmata apo auton. kai kati teleutaio... exeis to dikaioma na ekfrazeis eleuthera thn gnwmh sou, alla auto den shmainei oti prepei na upotimas tous anthrwpous pou exoun diaforetikh apopsh apo sena. osoi diabazoun ton Paulo den shmainei oti einai aparethta eukolopistei isws apla exoun anakalupsei kati pou esu den mporeis h den thes


Ανώνυμος είπε...
για τον πούτσο καβάλα είσαι φίλε.

Στην αρχή γέλασα. Ιδιαίτερα με το δεύτερο σχόλιο, στο οποίο δεν θα αναφερθώ ξανά στην υπόλοιπη ανάρτηση. Μου φαίνεται ιδιαίτερα διασκεδαστική η πιθανότητα να υπάρχει έστω κι ένας άνθρωπος που παίρνει στα σοβαρά -ακόμη και για μια στιγμή- αυτά που γράφω εδώ μέσα. Για λίγο μάλιστα ένιωσα και καλύτερα με τον εαυτό μου. "Με διαβάζει κόσμος" σκέφτηκα, "Γουάου!".

Εκνευρίστηκα κιόλας, αλλά μετά θυμήθηκα ότι έχω κάνει κι εγώ ηλίθια, ανώνυμα σχόλια στο παρελθόν, μάλλον για παρεμφερείς σκοπούς. Στο κάτω κάτω, δεν είναι να παίρνει κανείς στα σοβαρά το Διαδίκτυο απ' τη στιγμή που υπάρχει η ελευθερία να λέει ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του.

Ψυχραιμία, κριτική σκέψη και τέτοια, αυτή είναι η καλύτερη συμβουλή που μπορεί να δώσει κάποιος σε ό,τι σχετίζεται με διαδικτυακές δραστηριότητες.

Δεν κρύβω όμως το γεγονός ότι προβληματίστηκα. Αυτός είναι και ο λόγος που κάθομαι και ασχολούμαι ξανά με την περίπτωση Coelho. Επειδή νιώθω ότι επιβεβαιώνομαι. Επειδή για 'μένα, το άτομο που έκατσε κι έγραψε ένα τέτοιο λογύδριο ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΓΚΡΗΚΛΙΣ, είναι ο χαρακτηριστικός αναγνώστης (ή αναγνώστρια, ποιος ξέρει;) της βιογραφίας του Coelho που -απ' ότι είδα σε βιτρίνες- κυκλοφόρησε πρόσφατα.

Σαφώς σέβομαι την άποψή του. Κι εγώ άλλωστε έχω υποστηρίξει με πάθος στο παρελθόν ιδέες και απόψεις, οι οποίες μου φαίνονται ολωσδιόλου άχρηστες πλέον. Δεν αφαίρεσα από κανέναν το δικαίωμα να λέει και να πιστεύει ό,τι στο διάολο θέλει. Απλώς η δική μου άποψη λέει αυτή τη στιγμή ότι τέτοια άτομα σαν τον Ανώνυμο είναι ο καρκίνος της ανθρωπότητας.

Είναι γνωστό τοις πάσι ότι εδώ και χιλιάδες χρόνια ζούμε με ψευδαισθήσεις. Δεν είναι κακό να το παραδεχτούμε, άλλωστε αυτός είναι ο μόνος τρόπος να ξεχνάμε πόσο εύθραυστο και αδύναμο είδος είμαστε κι ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να ψοφήσουμε. Ο φόβος του αναπόφευκτου θανάτου, ριζωμένος σε κάθε φιλοσοφία, θρησκεία, πολιτικό σύστημα κλπ κλπ, μας γαμάει καθημερινά είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε είτε όχι.

Μια από τις ψευδαισθήσεις που επικρατεί στο σύγχρονο τρόπο σκέψης είναι η ιδέα ότι η υψηλή αυτοπεποίθηση είναι το μυστικό της επιτυχίας και της καλής ζωής. Για να πετύχουν αυτό το στόχο οι υποστηρικτές της ιδέας αυτής χρησιμοποιούν την εξής καθιερωμένη τακτική: χαϊδεύει ο ένας τ' αυτιά του άλλου. Χαϊδεύονται και μόνοι τους άμα λάχει. Αυνανισμός χωρίς όρια. Έχουν εφεύρει μάλιστα και ένα σωρό κόλπα για να μπορούν να αυνανίζονται πιο εύκολα. Ανακυκλώνουν, υποστηρίζουν φιλοζωικές οργανώσεις, κάνουν δωρεές, κάνουν κομπλιμέντα χωρίς να τα εννοούν, the sky is the limit που λένε και οι Εγγλέζοι.

Σε τι μας βοηθάνε όλα αυτά; Ουσιαστικά σε τίποτα λέω εγώ. Δεν είναι αποδεδειγμένο ότι η υψηλή αυτοπεποίθηση σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που σπάνε το αμάξι του καθηγητή που τους έκοψε, που δέρνουν τις γυναίκες τους και ό,τι άλλο μπορώ να φανταστώ αλλά βαριέμαι να γράψω, λόγω της υψηλής τους αυτοπεποίθησης.

Με λίγα λόγια, ο μαλάκας που ανακυκλώνει εξακολουθεί να είναι μαλάκας.

Κάπου εδώ έρχεται και κολλάει ο Coelho λοιπόν που λέει "Δεν είσαι μαλάκας. Είσαι ένας άνθρωπος με αδυναμίες, που παλεύει να τις ξεπεράσει όπως όλοι μας. Είσαι ξεχωριστός και τρυφερός σαν χιονονιφάδα. Θα σου πω ένα μυστικό. Κρύβεις μια πολύ μεγάλη δύναμη μέσα σου, μπορείς να αλλάξεις τον εαυτό σου, τον κόσμο. Και ξέρεις κάτι γλυκούλη; Όταν θες κάτι πάρα πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να-"

Ε, άντε και γαμήσου ρε φίλε. 

Δεν γράφεις κάτι καινούριο, πώς να το κάνουμε; Το να χαϊδεύεις αυτιά δεν είναι η εφεύρεση του τροχού. Το να αγγίζεις με χαριτωμενιές τον κάθε καημένο, που γράφει με γκρήκλις για να κρύψει τις αδυναμίες του στην ορθογραφία, δεν είναι δα και μεγάλο κατόρθωμα. Τα παλιά χρόνια οι γιαγιάδες κοιμόντουσαν αγκαλιά με το προσευχητάρι, τώρα υπάρχει η γενιά που κοιμάται αγκαλιά με τον Πολεμιστή του Φωτός.

Εμένα προσωπικά στ' αρχίδια μου, κι ο πραγματικός λόγος που τα γράφω όλα αυτά είναι επειδή έχω ελεύθερο χρόνο.

Αυτό που θέλω να πω, πέρα απ' όλα αυτά, είναι ότι καταλαβαίνω την ανάγκη να νιώθουμε καλά με την πάρτη μας. Ξέρω ότι η έλλειψη αυτοπεποίθησης είναι καταστροφική για έναν άνθρωπο. Ακόμη πιο καταστροφική όμως είναι η στοιχειώδης έλλειψη αυτογνωσίας.

Δεν είναι κακό να νιώθεις μαλάκας, ούτε να συνειδητοποιείς ότι έχεις περιορισμένες δυνατότητες. Ίσως αυτή η συνειδητοποίηση να σε κάνει να θέλεις να αξιοποιήσεις της δυνατότητες αυτές με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ίσως το να συνειδητοποιήσεις ότι είσαι μαλάκας, να σε κάνει να θέλεις να πάψεις να είσαι.

Κι όταν πάψεις να είσαι μαλάκας, μπορεί να σταματήσεις να κάνεις και ανώνυμα σχόλια.