Χωρίς εκνευρισμό

Κάτι απόλυτα λογικό, αφού σήμερα το πρωί κατανάλωσα το 54% του διαθέσιμου αποθεματικού μπινελικιών. Είναι εκνευριστικό να σε ξυπνάει η μάνα σου στις 9.30 (έχοντας πέσει στις 6.30) και να σου λέει "Άνοιξα την εξώπορτα για να στεγνώσει το πάτωμα και ο γάτος έφυγε!". Συνταρακτικό, συνήθως τα γατιά ζητάνε την άδεια πριν φύγουν από ορθάνοιχτη πόρτα. Είναι εκνευριστικό να διαπιστώνεις, μετά από μία ώρα έρευνας στην πολυκατοικία, ότι η γειτόνισσά σου προσπαθεί να διώξει βιαίος τον intruder γάτο σου απ'το σπίτι της με ένα σκουπόξυλο και άλλες άγνωστες βασανιστικές μεθόδους.
Είναι επίσης εκνευριστικό να πηγαίνεις στη σχολή σου για να δώσεις ένα εύκολο εργαστηριακό μάθημα, κι εκτός του ότι ο υπεύθυνος καθηγητής σου αλλάζει το πρόγραμμα, όταν πας να δώσεις, σου ακυρώνει και την εξέταση επειδή βρίσκει την ευκαιρία να λουφάρει.

Συν τοις άλλοις, όταν σε βαραίνουν πολλά κιλά άγρυπνης τσατίλας, δε μπορείς να έχεις και την απαραίτητη συγκέντρωση. Φεύγοντας απ'το σπίτι του φίλου Χρήστου, άφησα και τα δύο μου κινητά (ούτε γιάπης να ήμουνα) εκεί.

Δόξα τω Θεώ, υπάρχει και το Prison Break, και το πιο πρόσφατο επεισόδια που σαν φανατικός περίμενα να προβληθεί για περίπου δύο μήνες, είναι πλέον στα χέρια μου:D Θα ευχόμουν να μην πάει κάτι άλλο στραβά απόψε, αλλά μου φαίνεται ότι θα προκαλέσω την τύχη μου.

Τελευταία πρόσφατη αλλαγή στο blog είναι η ταπεινή ανανέωση της playlist. Σίγουρα δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, αλλά κάνει την παραμονή μου στο blog αρκετά πιο ευχάριστη..

Ζε κέηβ

Το παρακάτω εισαγωγικό κομμάτι, ενός διηγήματος με αμφισβητήσιμη συνέχεια, είχε ως αφορμή δημιουργίας μια συγγραφική άσκηση με κεντρικό θέμα τη λέξη "Σπηλιά". Δυστυχώς είναι δουλειά του ποδαριού, χωρίς ιδιαίτερη έμπνευση ή σχεδιασμό μιας και δεν έχω καταφέρει ακόμα να ξεπεράσω το συγγραφικό κώλυμα του περιορισμένου χρόνου. Όχι ότι προσπαθώ ιδιαίτερα όταν έχω χρόνο, αλλά αυτό είναι γνωστό τοις πάσι, και δεν περιορίζεται μόνο σε λογοτεχνικές ανησυχίες.

Όταν άρχισα να αντιγράφω το συγκεκριμένο κομμάτι στο blog, συνειδητοποίησα ότι είναι πιο χάλια απ'όσο νόμιζα. Πιθανότατα όμως θα μπω στον κόπο να το γράψω απ'την αρχή, αφού έχω σχεδόν ολοκληρωμένη την εικόνα στο μυαλό μου, και θα ήταν ηλίθιο εκ μέρους μου να την αφήσω να σαπίσει εκεί μέσα. Είδωμεν...


Άνοιξε διάπλατα τα μάτια της. Θολό σκοτάδι μπορούσε να διακρίνει μοναχά, και καθώς ένιωθε τις κόρες τις να διαστέλλονται, προσαρμοζόμενες στην παντελή έλλειψη φωτός στο χώρο, άρχισε σχεδόν ακούσια, να περιστρέφει το κεφάλι της αριστερά και δεξιά με γρήγορες, σπασμωδικές κινήσεις, προσπαθώντας αγχωμένη να διακρίνει έστω μια λεπτομέρεια, η οποία θα τις απεκάλυπτε πού βρισκόταν. Οι πρώτες τις σκέψεις, δραπέτευσαν απ'τα χείλη της με τη μορφή ψιθύρου.

"Τι.. Τι γυρεύω εδώ; Που βρίσκομαι;"

Το τελευταίο πράγμα που θυμόταν, ήταν να τραβάει προς το μέρος της το αφράτο, πουπουλένιο πάπλωμα, γέρνοντας πίσω στο βολικό της μαξιλάρι για να κοιμηθεί. Κι όμως, αυτό το μέρος κάθε άλλο με όνειρο έμοιαζε. Προσπάθησε ασυνείδητα να επικεντρώσει όλες της τις αισθήσεις στον περιβάλλοντα χώρο, αλλά τα ερεθίσματα που λάμβανε δεν ήταν διόλου κατατοπιστικά, πόσο μάλλον καθησυχαστικά.

Υγρή παγωνιά της τρυπούσε το δέρμα, η έντονη μυρωδιά μούχλας και αποσύνθεσης γέμιζε τα πνευμόνια της, κατακλύζοντας το στόμα της με μια δυσάρεστη γεύση, ενώ τα γυμνά της πέλματα πληγώνονταν από το ψυχρό, πετρώδες, ανώμαλο έδαφος. Η νεκρική σιωπή που επικρατούσε της επέτρεπε να ακούει τις γρήγορες, κοφτές ανάδες της, να μετατρέπονται σε λυγμούς πανικού, ενώ ο ρυθμός των καρδιακών της παλμών αυξανόταν ολοένα και περισσότερο.

Τρεμάμενη, έκανε ένα ασταθές βήμα μπροστά, ίσως μια στιγμή πριν νιώσει ότι τρελαίνεται ολοκληρωτικά. Σε κάθε βασανιστικό δευτερόλεπτο που μετρούσε το βιολογικό της ρολόι, η όποια προσπάθεια για λογική διεργασία απέβαινε μάταιη. Τα μάτια της δεν είχαν καταφέρει να της δώσουν ακόμη κανένα οπτικό ερέθισμα, αλλά πλέον, με την απώλεια κάθε ενδοιασμού, προχώρησε ακόμα άλλο ένα βήμα.

Γιατί- ψάχνοντας το "Διότι.."

Προσπαθώ αλήθεια να σταματήσω να γράφω αυτή τη στιγμή, νομίζω όμως ότι η προσπάθεια θα αποβεί μάταιη, ακριβώς όπως λίγες στιγμές πριν που δεν κατάφερα να σταματήσω τον εαυτό μου να κάνει log in και να ξεκινήσει τη διαδικασία καταχώρησης. Δεν ξέρω κατά πόσο με έχει καταβάλλει το υποσυνείδητό μου και αυτή είναι άλλη μια διαδικασία αυτόματου πιλότου, ίσως συνειδητά να γίνεται αυτή η διαδικασία και να προσπαθώ να επιβληθώ στο σώμα μου μέσω του υποσυνειδήτου μου, νιώθοντας σαν ένας απλός θεατής του μυαλού μου.

Όχι, δεν έχω πάρει κάτι, το μόνο που εμπλουτίζει το σώμα μου αυτή τη δεδομένη χρονική στιγμή, είναι μικρά ιόντα από άγρυπνες ώρες (ατομικό στοιχείο Αω), η οποίες έχουν ως δραστική παρενέργεια τη μαζική απενεργοποίηση και καταστροφή εγκεφαλικών κυττάρων.

Αυτή τη στιγμή σκέφτομαι τους επόμενους αναγνώστες του post.. Που να πάρει, θα αρχίσω να αποκτώ κοινωνική συνείδηση, προσπαθώντας διπλωματικά να προσαρμόσω το blog μου στις ανάγκες του μέσου γνωστού μου Αναγνώστη. Κι έχω τόσα πολλά άτομα με ανάγκες διάβολε.. Ο ένας θέλει εμπρηστικά, διασκεδαστικά posts, ο άλλος δε θέλει αερολογίες, ο άλλος διαφωνεί με την παρουσίαση προσωπικών στοιχείων (ονομάτων, περιγραφή σχέσεων κλπ), ο άλλος περιμένει να γράψω κάτι εκνευριστικό για να προλάβει να κάνει προσβλητικό σχόλιο.. Σαν να μου φαίνεται πως ήρθε η ώρα να γεμίσω το weblog με διαφημιστικά banners. Και μετά θα έρχονται κι άλλοι αναγνώστες, κι άλλοι αναγνώστες, ΚΙ ΑΛΛΟΙ! Ώσπου να μπορώ κι εγώ να μπαίνω στο μυαλό δεκάδων ανθρώπων, έχοντας την αμυδρή ελπίδα ότι μπορώ να επηρεάσω τη ζωή σε προσωπικό επίπεδο, έστω και ενός από τους αναγνώστες μου. Θα γίνω ένας μικρός Δικτάτορας, θα επιβάλλω τρόπους κωδικοποίησης και αποκωδικοποίησης σκέψεων. Αλλά τι θα καταλάβω; Στο τέλος της ημέρα θα διαπιστώνω πως εγώ δεν έχω τον έλεγχο του εαυτού μου, αλλά οι πλειοψηφία των επιταγών μια μάζας, η οποία θα με υποχρεώνει να προσαρμόζομαι για χάρη της, κάθε στιγμή και με κάτι νέο.



Και μετά με χτυπάει άλλη σκέψη. Γιατί το χρειάζομαι αυτό; Γιατί νιώθω την ανάγκη να έχω στραμένη έστω και ελάχιστη προσοχή ανθρώπων πάνω μου; Γιατί να έχω την ψευδαίσθηση ότι υπάρχουν ψύγματα του μηχανισμού της ανθρώπινης επικοινωνίας μέσα σ'αυτό το μέσο; Κι ακόμη, γιατί νιώθω την επιθυμία να φτιάξω δεκάδες λογιαριασμούς σε fora και σε αυτοδιαφημιστικά sites. Myspace, άλλοι bloggers, ένα σωρό ελληνόγλωσσα και αλλόγλωσσα fora, αντιγραφείς του myspace σε διάφορες γλώσσες, και ένας σωρός με ηλεκτρονικές παροχές οι οποίες γράφουν με μια φωτεινή, πολύχρωμη ταμπέλα, φτιαγμένη από μικρές ζαχαρωτές coca colίτσες: "Καλωσήρθες! Εδώ σου δίνουμε την ελπίδα να σε γνωρίσει κάποιος. Ακόμη, σου δίνουμε την ευκαιρία να γνωρίσεις κι εσύ, όχι μόνο έναν.. Αμέτρητους νέους ΦΙΛΟΥΣ!. Δεν είναι τίποτε άλλο παρά μικρές καθημερινές επιβεβαιώσεις των ανασφαλειών για το κατά πόσο έχουμε περιεχόμενο, κατά πόσο είμαστε αρεστοί, κατά πόσο είμαστε επικοινωνιακοί τύποι. Στο τέλος της ημέρας, έχεις γιγαντώσει τόσο τις ανασφάλειές σου προσπαθώντας να τις αλλάξεις, να τις διορθώσεις ή απλά να προβάλλεις μια εντελώς αντίθετη εικόνα, που κάθε ΚΑΛΟ χαρακτηριστικό σου, κάθε κομμάτι του χαρακτήρα σου που σε κάνει περήφανο ή απλώς, δε σ'έκανε ποτέ να νιώσεις άσχημα, χάνεται. Και μένεις ανασφαλής, γεμάτος ελαττώματα, παρέα με τα αντισώματα που προσπαθείς καθημερινά να δημιουργήσεις για να νιώσεις ισορροπημένος, αντισώματα των ελαττωμάτων που σε κατασπαράζουν κάθε βράδυ.

Κι όταν κουραστείς από αυτή τη διαδικασία, ο εγωισμός σου ανδρώνεται και βροντοφωνάζει "Αυτός είμαι, με τα καλά μου και τα κακά μου και σε όποιον αρέσουμε!", μόνο που πάντα μέσα σου θα ξέρεις, ότι άφησες όλες τις λάθος πλευρές του εαυτού σου να πάρουν τον έλεγχο και πλέον δεν ξέρεις ποιός είσαι. Παρόλο που θυμάσαι κάποτε να νιώθεις πραγματικά ολοκληρωμένος, τώρα νιώθεις ημιτελής, ένα Σφάλμα. Πλάθεις λοιπόν μια ιδανική εικόνα, ενός ολοκληρωμένου ανθρώπου που δε θα μπορούσε ποτέ να υφίσταται στην πραγματικότητα, μια καρικατούρα του εαυτού σου με neon ταμπέλα στο μέπωπο που γράφει "Το ιδανικό μου Εγώ", την προβάλλεις σε ανθρώπους που δείχνουν ότι έχουν τόσα πολλά στοιχεία μαζί σου (ή μήπως, εσύ το κάνεις κι αυτό;) και αναρωτιέσαι ενδόμυχα: "Άραγε θα πιστέψουν ότι είμαι έτσι; Άραγε, αν προσπαθήσω, μπορώ να γίνω έτσι; Αν προσπαθήσω, θα πιστέψω κάποια μέρα ότι είμαι έτσι;".

Και γνωρίζεις κι άλλους στην κατάστασή σου. Ω, είναι τόσο πολλοί. Μόνο που εσύ έχεις ξεχάσει την κατάστασή σου, το ξέρεις; Μπορεί να μην πίστεψες στο είδωλο που προβάλλεις ασταμάτητα, αλλά άρχισες να ασχολείσαι με τους άλλους, προσπαθώντας να σπάσεις την εικόνα τελειότητας που σου προσφέρουν απλόχερα και προβάλλουν κι αυτή αδιάντροπα. Γιατί βαθειά μέσα σου πιστεύεις ότι η κάθε έκφανση ευτυχίας είναι υποκριτική, μα αφού ΕΣΥ δεν είσαι ευτυχισμένος, πως μπορούν να είναι οι ΑΛΛΟΙ; Κι έτσι μ'ένα μικρό καλέμι προσπαθείς να τους σπάσεις τη χαρούμενη μάσκα, ίσως για να νιώσεις να επέρχεται δικαιοσύνη, ίσως για να νιώσεις ότι ΕΚΕΙΝΟΙ είναι υποδιέστεροι από'σένα. Να αισθανθείς ότι εσύ κερδίζεις το παιχνίδι της Αρτιότητας. Σκαλίζεις λοιπόν, σκαλίζεις βαθειά τις εικόνες των άλλων, μέχρι που συνειδητοποιείς ότι όντως προβάλλουν μια εικόνα που δεν είναι δική τους. Πως έχουν ανασφάλειες, προβλήματα, άγχη. Και τότε τους αποκαλείς απροκάλυπτα "Αδύναμους", "Με ψυχολογικά προβλήματα", υπογράφοντας στο τελευταίο κεφάλαιο του παιχνιδιού του Ισχυρού και Αδύναμου.

Κι έτσι μένεις πάλι μόνος. Τώρα πια δεν είσαι σίγουρος για τίποτα. Νιώθεις απόλυτα άδειος, δε μπορείς να θυμηθείς, ούτε να βιώσεις ξανά τα παλιά σου συναισθήματα. Ένιωθες γεμάτος, απογοητευμένος; Ισχυρός; Δε θυμάσαι πια. Κι έτσι ψάχνεις ξανά με τα ίδια μέσα, μη προβάλλοντας οποιαδήποτε εικόνα τώρα, αλλά γίνεσαι παρατηρητής, σχεδόν παρακαλώντας όποιον διατείνεται ότι μπορεί και Αισθάνεται, οποιονδήποτε προκαλεί την αμφισβήτησή σου δηλώνοντας ότι μπορεί και Νιώθει, να μοιραστεί αυτά τα πολύτιμα, σπάνια συναισθήματα μαζί σου. Κάνεις ό,τι περνάει απ'το χέρι σου που, θεωρητικά, μπορεί να ενεργοποιήσει και να μεταβάλλει τα συναισθήματά του. Τον εξαναγκάζεις να νιώσει πόνο, αγάπη, ανάγκη, οδύνη, μίσος, αδιαφορία. Κι εσύ δε νιώθεις τίποτα, όσο κι αν πασχίζεις να τον μιμηθείς. Ακόμα κι όταν κυλάνε δάκρυα στο πρόσωπό σου, ακόμα και όταν καγχάζεις δυνατά, ακόμα και όταν χαμογελάς. Δε νιώθεις τίποτα. Έτσι, αποκαλείς τον άλλο ψεύτη, πως τάχα μου δε μπορεί να αισθανθεί τίποτα, πως είναι ψυχρός σαν χιόνι, κι αναίσθητος. Ψεύτες, υποκριτές, καθάρματα όλοι αυτοί που μπαίνουν στη ζωή σου, μόνο και μόνο για να παίξουν με τα αυθεντικά σου συναισθήματα.

Και ύστερα φεύγεις. Και είσαι πάλι μόνος. Κι αυτή τη φορά λες "Δε χρειάζομαι κανέναν, μπορώ και μόνος μου, σ'αυτόν τον ψεύτικο ντουνιά".
Τι θα κάνεις τώρα;

Josiah Ober: "Μάζες και Ελίτ στη Δημοκρατική Αθήνα"

Είμαι ήδη αρκετές ώρες συνδεδεμένος, κι αυτό το post θα κλείσει τη διαδικτυακή μου δραστηριότητα για σήμερα. Υποτίθεται ότι θα έπρεπε να διαβάζω Χημεία, το τρισκατάρατο εργαστήριο που δίνω σε επτά περίπου ώρες από τώρα. Είχα όμως αρκετές μέρες να ασχοληθώ με το blog, κυρίως μπας και ασχοληθεί κανείς με το βιογραφικό, clopyrighted post, αναφορικά με τους Zeppelin, που απ'ότι φαίνεται κανείς δεν ασχολήθηκε ιδιαιτέρως. Λογικό, η πλειοψηφία των πρόσφατων και παρόντων posts δεν καλύπτει τις ιδιαίτερες ανάγκες του εκλεπτυσμένου μου αναγνωστικού κοινού. Οφείλω μήπως να ζητήσω συγγνώμη;

Βρε άι σιχτήρ που μου θέλετε και ειδική μεταχείριση:Ρ Αυτές οι θεωρείες περί πνευματικών πονημάτων που αποκτούν δική τους ταυτότητα φεύγοντας απ'τα χέρια του δημιουργού, εάν και εφ'όσων βέβαια μπορεί να θεωρηθεί πνευματικό πόνημα ένα web log ή αποσπασματικά ένα post, ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΝΕ ΕΔΩ! Εντάξει, γελάσαμε μεν με το υποτιθέμενο μανιφέστο, αλλά γιατί να μπαίνω στον κόπο να επαναλαμβάνω ότι:

1. Είμαστε για το μπούτσο εδώ (συγχωρείστε με για το "Είμαστε"), λέμε ναι στην αμπελοφυλλο-σοφία, αλλά εκ βαθέων σκέψεις οι οποίες θα συνεισφέρουν στην πορεία της νεολαίας, κατά κύριο λόγο θα λείπουν. Αν έχετε πολιτικοκοινωνικές ανησυχίες: evenizelos@blogspot, εγγύηση. Δεν είμαι Πασόκος επίσης, προλαβαίνοντας όσους κάνουν έστω και από μέσα τους κάποια νύξη.

2. Το weblogging είπαμε είναι προσωπική υπόθεση. Που σημαίνει ότι, διαβάζετε-δε διαβάζετε, εγώ θα συνεχίσω να γράφω. Άλλωστε, έτσι είναι οι μεγάλοι καλλιτέχνες, οφείλουν να δείχνουν αποστασιοποιημένοι από τον παράγοντα "κοινό" για να υπάρχει η ψευδαίσθηση της αυθεντικότητας, εννοώντας βεβαίως αποστασιοποίηση από τις επιταγές του κοινού τους, γιατί η λογική "κάνω τέχνη για'μένα και την κλειδώνω στο ντουλάπι" είναι ηλίθια. Γι'αυτό στο προσεχές μέλλον θα scanάρω και μερικά από τα παλιά μου ηλίθια σκίτσα. Όσοι επίσης αμφισβητούν την καλλιτεχνική μου ταυτότητα, να ξέρουν ότι στο μέλλον θα ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ τα έργα μου, οι υπόλοιποι που έχουν αντίληψη -εγώ αποκλειστικά δηλαδή- θα τα παίρνουν τσάμπα. Κανονίστε την πορεία σας.

3. Σας αγαπώ

Συνεχίζοντας, παρατήρησα ότι το blog έχει μερικές επισκέψεις από Γερμανία (sitemeter, εγγύηση στην καταπάτηση προσωπικών δεδομένων). Επειδή προσωπικά, έχω υπόψιν... Χμ, πέντε σχεδόν σίγουρους αναγνώστες, και κανένας απ'αυτούς δεν είναι φοιτητομετανάστης στην Uber-Wunder-Deutchland, αφήστε και κανά comment που και που βρε παιδιά, να ξέρουμε ποιοί μας βρίζουν, και σε ποιά γλώσσα πάνω απ'όλα. Βοηθάνε στο ξεμάτιασμα τέτοιες πληροφορίες.

Κατά τα άλλα, ευτυχώς συνταρακτικά νέα δεν υπάρχουν. Η ζωή εξακολουθεί να κυλάει χαριτωμένα, παρά την ύπαρξη της Χημείας στα υποχρεωτικά μαθήματα, κι ακριβώς επειδή πρέπει να συνεχίσω το διάβασμα, σας αφήνω να διαβάσετε τη βιογραφία των Led Zeppelin με την ησυχία σας.

Καλημέρα, και να θυμάστε ότι δεν είναι ανάγκη να έχει σχέση ο τίτλος με το θέμα της καταχώρησης.

Led Zeppelin - Light and Shade

Hollywood, 1973. It was only the second day of Led Zeppelin's stay in Los Angeles. Already, the word was out. Hordes of fans prowled the hallways of their hotel, the infamous Continental Hyatt House. The lobby was filled with photographers, groupies teetering on platform heels, even an impatient car salesman who'd come to deliver a hot-rod to drummer John Bonham.

The cold steel elevator door slid open to reveal the ninth floor. Two beefy security guards stood there, demanding a note of authorization. One had already reached in, ready to smash the button marked "lobby." Luckily, I had a note.

Nine floors up, there was no sense of the furor downstairs. Robert Plant, fresh from the shower, strode to the window of his suite and looked out at the billboards of Sunset Strip. He noticed the gloriously run-down hotel, the Chateau Marmont, where Zeppelin had first stayed upon their arrival in America back in 1968. Plant joked to Jimmy Page, the guitarist leader of the group, that his innocence looked like it needed a paint job. Page had something else on his mind. A representative of their record company, he said, had just called to report that the sales of the new album, Houses of the Holy, were spectacular. Page had been officially told that Led Zeppelin were the biggest-selling group in the world. A silent moment of triumph passed between Plant and Page. Across the hall, an Al Green record played on Jones's portable stereo.

"Well," said Jimmy Page, turning to the visiting writer. "What do you want to know?" I wanted to say "everything." As a fledgling journalist still working at a record store, I'd fought for the opportunity to cover Led Zeppelin for the L.A. Times. The band had provided the soundtrack for my own adolescence, but I kept that to myself. I had a notebook full of questions, and as our interview progressed, Page and Plant seemed to warm from their notoriously press-wary stance. In the coming years, they would invite me to tour with them. We conducted innumerable interviews. Not many journalists were ever offered a front-row seat to the Zeppelin experience, and years later my files are still bulging with volumes of transcripts and passionately-scribbled notes I can barely read.

The Zeppelin attitude had something to do with Peter Grant, their brilliant and imposing manager. A little bit to do with the wicked humor of Richard Cole, their road-manager. Something to do with John Bonham thundering down the aisle of the Starship, performing Monty Python routines. With John Paul Jones, lost in dry-ice, playing "No Quarter." It had a lot to do with Page and Plant, side-by-side, sharing a single spotlight, ripping through "Over The Hills and Far Away."

The reverberations from those days run through most of what passes for rock and roll in the 1990's (and beyond). Led Zeppelin has never been more popular, more pervasive, more omnipresent. They broke up ten years ago, but you wouldn't know it by listening to the radio. Not since Elvis joined the Army has an audience so completely refused to acknowledge an artist's inactivity.


Decades after their formation, the warm glow of myth surrounds Led Zeppelin. Few other than Jimmy Page, Robert Plant, and John Paul Jones remember what a truly difficult road Led Zeppelin traveled in their time.

London, 1968. Noted British session guitarist Jimmy Page had taken an offer to join the Yardbirds, only to see the group splinter on an American tour. He'd vowed to continue the band as The New Yardbirds, and set about rebuilding the group from scratch. Fellow sessionmate, bassist-keyboardist John Paul Jones read an article in Disc Magazine after prodding from his wife and called Jimmy.

Page had also gotten a hot tip on a young blues-singer from Birmingham, and he traveled there to see him perform. "His vocal range was unbelievable," recalls Page. "I thought, 'Wait a minute. There's something wrong here. He's not known." Page laughs. "I couldn't figure it out. I thought, 'he must be a strange guy or something.' Then he came over to my place and I could see that he was a really good guy. I still don't know why he hadn't made it yet..."

At Page's home, they explored each other's tastes by playing favorite records—everything from Buddy Guy to the Incredible String Band to Muddy Waters and Elvis. Then Page broke out an odd choice. It was Joan Baez's dramatic version of the ballad, "Babe I'm Gonna Leave You." Page outlined a plan for a band that could play a song like that. "I'd like to play it heavy," he said, "but with a lot of light and shade."

It all made sense to Plant, who suggested they add his hometown pal and former bandmate, drummer John Bonham. The group's first get-together was in a tiny room below a record store on London's Gerard Street. The building has since been torn down, and the district reshaped as the city's Chinatown district, but Page remembers it vividly. "The room was about 18 x 30," remembers Page, "very small.

We just played one number, 'Train Kept a Rolling,' and it was there immediately. An indescribable feeling...." They rehearsed for several weeks at Page's home at Pangborne, on the River Thames. First on the agenda was a two-week tour of Scandinavia, a mop-up of some old Yardbirds commitments. Still playing under the name the New Yardbirds, they soon entered London's Olympic Studios.

It was Robert Plant's first time in a full-service recording studio. "I'd go back to the playback room and listen," he recounts. "It had so much weight, so much power, it was devastating. I had a long way to go with my voice then, but the enthusiasm and sparking of working with Jimmy's guitar...it was so raunchy. All these things, bit-by-bit, started fitting into a trademark for us. We finished the album in three weeks. Jimmy invested all his Yardbirds money, which wasn't much, into our first tour. We took a road crew of one and off we went...."

Their first British show took place October 15th, 1968 at Surrey University. They performed under a new name, Led Zeppelin, coined by the Who's drummer Keith Moon. (As in "you'll go over like a...") An early staple of the live show would be the song "Dazed and Confused", which featured an electric Page solo played in part with a violin bow. The bow later became Page's famous solo-signature, and it's an interesting historical footnote that the idea was first suggested to him during a session by the violinist father of actor David McCallum, of Man From U.N.C.L.E.

Zeppelin performed their intense, bluesy show at several stops around England. The response from the press was mild. America beckoned. Manager Peter Grant had a keen sense of U.S. audiences and the vast underground movement that was sweeping the country. Grant saw an opportunity when the Jeff Beck Group, managed out of the same office, cancelled out on an American tour with Vanilla Fudge. He called the upset promoters and talked them into a new group instead. Now all Grant had to do was convince the members of Led Zeppelin to leave their warm homes at the last minute, on Christmas Eve, for parts unknown. They agreed with gusto. Page and Jones felt like warriors embarking on a new campaign. For Plant and Bonham, it was a long long way from the hills of the Black Country. The band flew straight to Los Angeles for a series of shows at the Whisky A Go Go. They drove to the Chateau Marmont, and came upon a good omen. Keith Webb, a friend from Terry Reid's band, was standing out front in the 80 degree weather. He extended glasses of champagne.

"Oh I say, chaps," Webb intoned. "Come on in, welcome to America, and Merry Christmas."
"Bonzo and I were amazed," Plant recalled in 1975. Seven years later, the sensations were still vivid. "We'd barely even been abroad, and here we were. It was the first time I saw a cop with a gun, the first time I saw a twenty-foot long car. The whole thing was a complete bowl-over. It was Christmas and Christmas away from home for the English is the end of the world. I went wandering down the Sunset Strip with no shirt on. There were a lot of fun-loving people to crash into...and we started out on a path of positive enjoyment. Frank Zappa's girl group, The GTO's, were upstairs. We threw eggs, had silly water battles and had all the good fun that a 19 year-old boy should have. We met a lot of people who we still know, a lot of people who've faded away. Some of them literally just grew up. I don't see the point in growing up...."

The first reviews of the album were surprisingly skeptical. It was a time of "supergroups," of furiously-hyped bands who could barely cut it, and Led Zeppelin initially found themselves fighting upstream to prove their authenticity. A critical drubbing by Rolling Stone would remain painful for years. It set an ominous tone for the group as they left Los Angeles and headed up to San Francisco to begin their tour.

Manager Peter Grant had a game plan. He'd avoided releasing any singles, and had studiously booked the group into key hotspots for progressive music. This group would not compete on AM radio with Gary Puckett or the Fifth Dimension. Led Zeppelin was more about an entire album. It would be a private experience, a word-of-mouth affair, something to be passed between friends like a good joint. The key piece of this plan would be their show at San Francisco's Fillmore West.

"The important thing," Plant said recently, "was that Peter told us if we didn't crack San Francisco, we'd have to go home. That was the place that was considered to be essential, the hotbed of the whole movement. It was the acid test, forget the Kool-Aid, and if we weren't convincing, they would have known right away. I said `I've been singing for years. I'd be happy to sing anywhere.' But he had his eyes set on something I couldn't even imagine."

The band was sharing the bill with Taj Mahal and Country Joe and the Fish. They arrived to find they'd been advertised only as "Supporting Act." The mission was clear—do or die—and Led Zeppelin took the stage that night with a vengeance. Jimmy Page could feel something happening in the audience, even from the stage. "It felt like a vacuum and we'd arrived to fill it," he explains. "First this row, then that row...it was like a tornado and it went rolling across the country."

By the time the band hit New York, they were headliners. The first album went top ten and stayed on the charts more than a year. They would tour the US three times in 1969 alone.

Led Zeppelin II was largely written and recorded on the road, no small feat considering the pace of their touring. The album sported more of a band personality—they were getting to know each other—and Plant had honed his vocal approach. "Whole Lotta Love," the explosive first single from the album, would be the first big hit.

Today, none of the band members is sure when the monster "Whole Lotta Love" riff first appeared. John Paul Jones ventures that it probably came from a stage improv during "Dazed and Confused." Says Plant: "Wherever it came from, it was all about that riff. Any tribute which flows in, must go to Jimmy and his riffs. They were mostly in E and you could really play around with them. Since I've been playing guitar myself, I've realized more than ever that the whole thing, the whole band really, came straight from the blues. Everything."

By 1970, Zeppelin's popularity had spread to England and parts beyond. They had even unseated The Beatles in the prestigious annual Melody Maker readership poll. Singles were rarely released in the US, never in the UK. Concert ads were rarely taken. To be a fan of Led Zeppelin was to be a member of an exclusive club. The information traveled not in newspapers, but in the back of cars, on the telephone and on the radio. "My basic attitude toward performing live is the same now as it was then," he told me in 1990. "I don't know if you can put it in print, but it's this—shit or bust. You do it. No nerves...you just do it."

Led Zeppelin toured for two-and-a-half years straight before finally taking a break. When a vacation was planned, it was a working vacation. Plant had the idea of traveling to a cottage in the mountains of Wales for a songwriting session with Page. (Plant: "I thought we'd be able to get a little peace and quiet and get your actual Californian, San Franciscan, Marin County blues without ever actually going there.") The name of the cottage was Bron-Y-Aur, so-called for the stretch of sun that crossed the valley every day. "Bron Y-Aur" would become a title for a certain kind of Zeppelin music—acoustic, bluesy, and soulful.

"It was the first time I really came to know Robert," says Page. "Actually living together at Bron Y-Aur, as opposed to occupying nearby hotel rooms. The songs took us into areas that changed the band, and it established a standard of traveling for inspiration... which is the best thing a musician can do."

Led Zeppelin III contained echoes of Sunset Strip, of the Byrds and the Buffalo Springfield, of-Joni Mitchell and Moby Grape. Crossbred with their essential blues foundation, this was a new direction that truly pushed the envelope of hard-rock. They were rewarded with their least-selling album yet. It didn't matter to Jimmy Page. The stage shows expanded to feature the new material in an acoustic set.

Led Zeppelin's concerts became legendary affairs. "Dazed and Confused," still the roller-coaster centerpiece, could last as long as 45 minutes. When the floodgates opened, it was sometimes difficult for Page to close them again. Likewise for John Bonham's nightly solo, "Moby Dick." The "boogie" section of the show came late in the set, and it tended to feature whatever music the band was listening to at the time. (Some of the surprise songs played by Zeppelin: "Woodstock," "Shaft," "Feelin' Groovy," and "The Star Spangled Banner.") There were few effects, no tapes, just brute musical strength. Zeppelin live was a direct descendant from Elvis's early shows. Raw, direct, a reminder of when rock was young.

Undaunted by the sales of the third album, Page kept to his original goal of bringing hard rock and musical drama to an essentially acoustic base. It was all about depth of feeling, he says today. In 1990, it's that same depth of feeling that keeps the many Zeppelin imitators just that. Like with a great comedian, you can retell the jokes but the laughs just aren't the same.

The next album, "Led Zeppelin IV", was a watershed moment in the band's history. The LP slipped into stores in 1971 with little fanfare. Here was a more "mature" work that also rocked as hard as any of their previous efforts. It was remark able music for a band that was still, essentially, a trio with a great singer.

Bonham and Jones had begun to feel their confidence. It was Bonham who spontaneously interrupted work on another (never-finished) track by playing the drum-part from Little Richard's "Keep A-Knockin'." And Jones had brought in another idea, inspired by the Muddy Waters album Electric Mud.

"I wanted to try an electric blues with a rolling bass part," Jones recalls, humming the part. "But it couldn't be too simple. I wanted it to turn back on itself. I showed it to the guys, and we fell into it. We struggled with the turn-around, until Bonham figured out that you just count four-time as if there's no turn-around. That was the secret. Anyway, we titled it after a dog that was wandering in and out of the studio. The dog had no name, so we just called the song 'Black Dog."

The highlight of the album, of course, was "Stairway to Heaven." The most-played track in radio history, it began like many Zeppelin classics...on a tape from Page's home studio. Recording at Headley Grange, a converted poorhouse in Hampshire, Page first played the track to John Paul Jones. "Bonzo and Robert had gone out for the night, and I worked really hard on the thing. Jonesy and I then routined it together, and later we ran through it with the drums and everything. Robert was sitting there at the time, by the fireplace, and I believe he came up with 80% of the lyrics at that time. He was just sort of writing away and suddenly there it was....

Plant picks up the story: "Yeah, I just sat next to Pagey while he was playing it through. It was done very quickly. It took a little working but, but it was a very fluid, unnaturally easy track. It was almost as if uh-oh—it just had to be gotten out at that time. There was something pushing it, saying 'you -guys are okay, but if you want to do something timeless, here's a wedding song for you."

Houses of the Holy came next. Released in May of 1973, this richly atmospheric album was not an easy first listen. ("It usually takes people a year to really catch up to our albums," Page once said.) The band hit the road again with the new material. Their popularity was now so great that they served as a test-case. They were selling out massive stadiums that had never hosted rock and roll before.

Records were breaking at every stop, yet in 1973, it was the Rolling Stones who were getting all the magazine covers. Led Zeppelin was still rock's best-kept secret. In the entire history of the band, they had never even hired a publicist. The lack of press accessibility had kept the band mysterious, but the mystery cut both ways. What press reports did reach the papers usually centered on a) riots over concert tickets, or b) motorcycles-in-the-hallway type road behavior. Peter Grant found himself involved in constant crisis management.

(Once introducing himself to Bob Dylan at an L.A. party, Grant offered a warm handshake. "I'm Peter Grant, manager of Led Zeppelin," he said. Dylan replied, "I don't come to you with my problems, do I?" It was the only time I'd ever seen Grant at a loss for words.)

The roguish reputation dogged Led Zeppelin for years. In 1972, Elvis Presley wanted to meet the band. Their mutual promoter at the time, Jerry Weintraub, took Page and Plant up to Presley's Las Vegas hotel suite. For the first few minutes, Elvis ignored them.

Page—who had first picked up a guitar after hearing "Baby Let's Play House" on overseas radio—began to fidget. What was going on? Did he really want to meet them? Should they say something? Elvis finally turned to them. "Is it true," he said, "these stories about you boys on the road?" Plant answered, "Of course not. We're family men. I get the most pleasure out of walking the hotel corridors, singing your songs." Plant offered his best Elvis impersonation. "Treat me like a fool, treat me mean and cruuuuel, but looooove me...." For a moment Elvis Presley eyed them both very carefully. Then he burst out laughing. Then his bodyguards burst out laughing. For two hours he entertained them in his suite. He had never heard their records, he said, except for when his stepbrother played him 'Stairway to Heaven'. "I liked it," said Presley.

Later, walking down the hallway from the hotel room, Page and Plant congratulated themselves on a two-hour meeting with the King. "Hey," came a voice from behind them. Presley had poked his head out the door. "Treat me like fooool...." The double-lp Physical Graffiti was recorded over several months at Headley Grange. The intention was to make a straight-forward rock album. One song stood out early on. The album was planned to culminate in the hypnotic new track, "Kashmir." Fifteen years later, all three members point to this song as quintessential Zeppelin, the truest of their many recordings. "It's all there," explains John Paul Jones, "all the elements that defined the band..."

The "Kashmir" riff first appeared on Page's home-studio work tapes. It was first a tuning, an extension of a guitar-cycle that Page had been working on for years. (The same cycle that would produce "White Summer," "Black Mountain Side," and the unreleased "Swan Song.") "The structure of it was strange, weird enough to continue exploring," remembers Page. Jones had been late for the sessions, and Page used the time to work on the riff with John Bonham. Plant added the middle-section, and Jones later added the ascending bass riff in overdubs and all the string parts.

Originally called "Driving to Kashmir," the lyrics were inspired by the long drive from Goulimine to Tan-tan in Southern Morocco, the area once called Spanish Sahara. "the whole inspiration came from the fact that the road went on and on and on," Plant explains. "It was a single track road which cut neatly through the desert. Two miles to the East and West were ridges of sandrock. It basically looked like you were driving down a channel, this dilapidated road, and there was seemingly no end to it. 'Oh, let the sun beat down upon my face, stars to fill my dreams...' It's one of my favorites...that, 'All My Love' and 'In The Light' and two or three others really were the finest moments. But 'Kashmir' in particular. It was so positive, lyrically.

"I remember at the time there were a lot of musicians who were really insensitive about their audience's interpretation of their work. You'd get all this negatively coming out, as if to be mysterious is to be negative, to be dark. Mystery is not about darkness. It's about intrigue. There's a fine line in between, of course. Not even a fine line... it's a gossamer thread.

"How on earth do you want to purport yourself? I believed that it had to be Light. Lyrically, you have to stand by your words! There was a lot of gloom purported by guys who went back and took off their stage-clothes and played golf. And I didn't want to be one of those guys. I wanted whatever I was saying to represent what I was doing. But 'Kashmir' was tremendous for the mood. A lot of that was down to Bonzo, what he played. Page and I couldn't have done it without Bonzo's thrift. He was a real thrifty player. It was what he didn't do that made it work...."

There are many successful bands who function like co-workers. They clock-in, they clock-out, they exchange cards at Christmas. Thank you, and see you on-stage. In my time around them, Led Zeppelin functioned like four very different brothers. It was the kind of closeness that allowed for friendly competition, for privately griping over another member, and for fiercely defending that same person in the next breath. Their camaraderie stood in direct opposition to the often-heavy image of Led Zeppelin.

Once on the road, Robert Plant popped into a McDonald's for lunch. Slowly, the patrons began to recognize him. The room began to tilt towards him. Before long he was surrounded by young fans, and it's a tribute to his disarming personality that soon they were treating him not as Robert Plant, but as a co-conspirator and a fellow fan of the band.

"Hey, what's Jimmy Page really like?" "He's my mate," Plant replied simply.

To this day, Page remains an inscrutable presence. He is ethereal, yet extremely forceful. Steely, yet soulful. Jimmy Page is one of the more powerful figures ever to be over-described as 'fragile.' One afternoon in Chicago in 1975, Page let the room go dark as the sun set. He quietly, defiantly, described his future.

"To be able to fuse all these styles was always my dream in the early stages," he said, "but now the composing side of it is just as important. I think it's time to travel again....it could be a good time for that now. We've been in all these hotel rooms, touring. The balance has got to swing exactly the opposite, to the point where you've got an instrument and nothing else. I think it's time to travel, start gaining some really right in there experiences. There's always this time thing. Everything, for me, seems to be a race against time. Especially musically. I know what I want to get down and I haven't much time to do it in. I've got a real wanderlust right now. I want to move."

By July 1975, Zeppelin had accomplished all they'd dreamed of. The world tour had been a mash. Physical Graffiti was a big hit, and all five albums re-entered the charts. The band had lived in each other' pockets for years, and their spirit was still strong. Now it me to travel, to recharge.

Within three weeks Page had flown to Marrakesh to meet up with Plant, who was traveling with his wife Maureen. Veering off the tourist paths, Page and Plant rented a Range Rover and drove deep into Morocco. The mission was to discover street music, to soak up the experiences that might enhance the next album. Bob Marley tapes blasting, they travelled through Ovazazatte, Zagora, Tafraoute, the Atlas Mountains, moving north through Casablanca and Tangier to meet up with the rest of the band in Montreux, Switzerland. Page took a brief break, flying to London to check the editing of the "Dazed and Confused" sequence for The Song Remains The Same.

(The band had all but decided to shelve the 1973 concert film in favor of something filmed on their upcoming summer tour.) He had planned to catch up with Plant in a few days. Their wanderlust tour wasn't over yet, and soon they would be gearing up to perform live again.

Bad luck struck when Plant's car plunged off a cliff on the Greek island of Rhodes. Plant's wife suffered a fractured skull, and a broken leg and pelvis. Plant fractured his elbow and broke his ankle. They were taken to a small local emergency ward. Just how pervasive was Zeppelin's popularity? "I was lying there in some pain," Plant says with understatement, "trying to get cockroaches off the bed and the guy next to me, this drunken soldier, started singing 'The Ocean' from Houses of the Holy."

Plant's accident would thrust the band into their darkest period. For 18 months, it wasn't known if he'd be able to use his leg again. Plant spent a lengthy period of time drinking beer and "tinkering on the village piano." Clearly, Zeppelin needed a new album, and needed to feel their ability to make a great one. The plan was to record fast, to push the limits, to paint themselves in a corner and dare themselves to escape.

Rehearsals for Presence began in Malibu, California. It was an odd sight - Led Zeppelin with Robert Plant in a wheelchair. The band soon moved to Munich for the sessions. Every waking hour was spent in the studio, located in the basement of their hotel.

In 1977, Page described the album with a real fervor. "The general urgency and the pent-up whoa was in all of us. The mechanism was perfectly oiled. We started steaming in rehearsals. We did a lot of old rock and roll numbers just to loosen up a bit. 'For Your Life' was made up in the studio, right on the spot. I particularly enjoyed the guitar playing on the blues things. The solos never had that coloring before. I was so happy about it... especially since I have to warm up to solo. I get nervous about that kind of guitar playing. Really, very insecure about it. But that's the way I can really concentrate. I'm usually at my best when I'm really exhausted or under pressure or both. When you're exhausted all you want to know about is what you have to do. The Golden question is why this was done so fast, and why the others take so long. The fact is that this one, we lived all the way through... under circumstances that were extremely frustrating. We weren't sure about Robert, weren't sure what was going to happen. Everyone managed to pull it all in...it was great."

If each Zeppelin album was, as Jimmy Page says, a concept album detailing the mental state of the band at the time... then this one was a story of anxiety and frenzy and blues and pain. Presence, he says, is the most important Zeppelin album. It's a snapshot of a time when the group was stripped of its legendary power. They were running on pure heart and soul.


A dangerous period of inactivity followed Presence. ("You gotta keep your mind active," said Page at the time, "you can never just 'go on holiday.") Plant continued therapy on his ankle. Jones tried farming. Page retreated to Switzerland to produce "Bonzo's Montreux" with John Bonham. Each member was being asked the same question with alarming frequency—had the band broken up?

The days of gardening would soon come to an end. Plant's leg improved, and the band held their collective breath when he elected to get up on stage with Bad Company at a New York concert. It was a triumphant evening for Plant. He found he could still move the way he wanted to on a stage. It was a little wobbly, but it would improve. Yellow lights were switched to green. A Led Zeppelin tour was planned for the next year.

Meanwhile, rock had changed. Punk was raging through England, threatening to sweep all the old-time arena-size acts under the carpet. While Page admired the work of the Sex Pistols and the Damned, he was surprised to see that some of the younger musicians had their guns aimed directly for Zeppelin. (Said a member of the Clash: "I don't even have to listen to their music. Just looking at one of their album covers makes me want to vomit...") After winning the Melody Maker poll at the outset of 1977, Page had earnestly explained that "Zeppelin is not a nostalgia band." They rehearsed for two months, carefully assembling the set that would prove it.

The 1977 Zeppelin show was a three-hour tour de force. Page's guitar blazed, Plant's soul was on nightly display, Jones and Bonham swung. It was a thunderous break in the two-year silence. For the first time, critics and audiences agreed. This was Zeppelin at their tightest and loosest. The response was overwhelming. As Plant joked on-stage at Madison Square Garden, plucking up some roses left by a fan: "I didn't know you cared."

In Los Angeles in 1977, Page gave a particularly stunning description of the Zeppelin alchemy: "The motto of the group is definitely 'ever onward.' If there ever is to be a total analysis, it's that. The fact is that it's like a chemical fusion...there's so much ESP involved in it. It sounds pretentious, but it's true. That's just what it is. When there are three people playing on stage, instrumentally, and I'm in the middle of a staccato thing, and Bonzo just for some unknown reasons happens to be there doing the same beats on the snare drum... that sort of thing is definitely a form of trans-state...it is a sort of communication on that other plane. People get so scientific about it, I experience it every day. There is such a creative thing there within all of us, you just want to keep going. People really bring it down to earth when they say 'Have you ever really thought of splitting up?'.

But things would never be easy for Led Zeppelin. Tragic news hit as the band was preparing to leave the U.S. at the end of the tour. Plant's young song Karac had died suddenly from a virus infection. The effect was devastating. Plant disappeared into the country to mend the wounds. His bandmates worried about him, wondered about the future of the group, but within a year Plant had re-emerged with new dedication.

In November of 1978, Zeppelin flew to Stockholm to begin recording a new LP. In Through The Out Door was an album of new sounds and wide style-shifts, odd directions and even the gorgeous Zeppelin ballad "All My Love." "The whole search is for the unknown," Page once said. "We're always looking..."

The band came roaring back to full-power in the summer of 1979. The seventies had been their decade, and they were closing it out in style. In August, two huge appearances at Knebworth had turned out to be emotional affairs for the homeland audiences. The band swept the Melody Maker polls again. "Fool in the Rain," a rare Zeppelin single, was released in December.

After Knebworth, what would be the next step for the biggest band in the world? The answer came that next July as the group stealthily began their first European tour in three years. "Zeppelin Over Europe 80" opened with little fanfare—it was almost a dream for the Zeppelin faithful. There was a playful and generous spirit about the show. (Page had even handled some of the stage introductions himself.) The set opened with "Train Kept A Rollin'," the first song the band performed together twelve years earlier.

Rehearsals quietly began for an American tour. The group had acquired a new motto for the States, "cut the waffle," as in no-frills and fewer solos. In early September they announced the U.S. dates with a press release entitled "Led Zeppelin—The Eighties."

On September 25th, the band was locked in rehearsals at Page's home. The work was over for the day. John Paul Jones and Zeppelin associate Benjie LeFevre had playfully decided to visit John Bonham's room "just to watch him sleep." They found him dead. Bonham had turned the wrong way, accidentally, after a night of drinking. The tragic sight, according to Jones, looked shockingly arbitrary.

The decision to end the band came instantly. In a group this close, the loss was immeasurable. When the three members met in a London hotel room, it was only a matter of wording the statement.

"It was impossible to continue, really," says Page today. "Especially in light of what we'd done live, stretching and moving the songs this way and that. At that point in time especially, in the early 80's, there was no way one wanted to even consider taking on another drummer. For someone to 'learn' the things Bonham had done...it just wouldn't have been honest. We had a great respect for each other, and that needed to continue ...in life or death."

On July 13th, 1985, the band performed at Live-Aid, at JFK Stadium. There were priceless moments, but I'll remember Page's smile when Robert sang his familiar added-line to "Stairway to Heaven" - "does anybody remember laughter." It was a look that came from way down deep, and it carried with it a memory of a hundred Zeppelin shows gone by. In subsequent years the band would sometimes perform with Jason Bonham on drums, popping up at the 40th Anniversary concert for Atlantic Records or at Bonham's own wedding party.

"I look back at it all and laugh," Robert Plant says today. "I was just 19 when I got off the plane. It's like having a child, and I'm part of that child. The answer to it all is growing up, developing a balance. So much of the time was like being in the middle of a knitting pattern which hadn't been finished. There were no instructions, and the pages were re-written every day...."

by Cameron Crowe

"Δανεισμένο" από την επίσημη ιστοσελίδα των Led Zeppelin

Νικόλας και φίλοι: Μέρος δεύτερο

Δεν είμαι σίγουρος για το κατά πόσο πάει με βαθμό προτεραιότητας η σειρά παρουσίασης των ανθρώπων που θεωρώ σημαντικούς στη ζωή μου (μιλώντας για τη δεδομένη στιγμή, έχω αναθεωρήσει για πολλούς, και πιθανώς να αναθεωρήσω ξανά στο μέλλον), αλλά δεύτερος στη σειρά έρχεται ο Κώστας, γνωστός ως Kucci, ένα όνομα που του προσδίδει μια ιταλιάνικη φινέτσα και ποιότητα.

Για να πω την αλήθεια, ήταν το πρώτο άτομο που είχα υπόψιν να παρουσιάσω, αφού τόσο εγώ όσο και ο Στέλιος, έχουμε σχεδόν βαρεθεί να βλέπουμε ο ένας τον άλλο, οπότε δε θα έκανε διαφορά κάτι τέτοιο. Λόγω όμως του εναύσματος δημιουργίας του weblog που –κακά τα ψέματα- πήρα απ’το Στέλιο, είπα να δώσω αυτόν πρώτο στο ευρύτατο αναγνωστικό μου κοινό. Αλλά επειδή, όπως αποκαλύπτει και η εισαγωγή, το κομμάτι αυτό αφιερώνεται στον Κώστα, συνεχίζω για άλλη μια φορά, προσπαθώντας να μην ξεφύγω απ’το κυρίως θέμα.



Ναι, αυτός είναι ο Κώστας, αν και έλεγα να βάλω φωτογραφία κάποιο ξέμπαρκου, έτσι για αλλαγή. Κρατώντας την κιθάρα του, σχεδόν προέκταση του χεριού του, στη συγκεκριμένη απαθανατισμένη σκηνή –ευχαριστούμε το Μπάμπη για τη φωτογραφία- χρωματίζει τον αέρα του σαλονιού ενός πλοίου με μουσική. Αν δε με απατά η μνήμη μου, γνωριστήκαμε κάπου μέσα στον Οκτώβρη του 2004 στην Αθήνα, στο live του Αινίγματος (οι γνώστες ξέρουν, οι άλλοι καλό είναι να μη μάθουν) στην Ακρόπολη. Πιο κοινωνικός από’μένα, ίσως πιο επικοινωνιακός θα ήταν το καλύτερο σχόλιο, άρχισε να μου κάνει τυπικές ανώδυνες ερωτήσεις, λίγες στιγμές αφού ανταλλάξαμε ονόματα. Διαπιστώσαμε ότι είχαμε κοινό γνωστό, κι ότι είχε κατέβει στο Ηράκλειο πρόσφατα τότε, και είχε περάσει αρκετές μέρες.



Μέσα σε λίγες σκόρπιες ώρες μόνο, είχαμε βρει αρκετά κοινά στοιχεία. Μπορούσαμε με ευκολία να κάνουμε κοινωνική κριτική έχοντας στόχο οποιονδήποτε άνθρωπο (νομίζω ότι στην αρχή εγώ έθαβα κι αυτός διασκέδαζε), είχαμε μια συγκλίνουσα άποψη για την αντικειμενικότητα στα μουσικά ακούσματα –παρόλο που δε μιλάμε μόνο για σκαλοπάτια, ο Κώστας θα είναι πάντα αρκετούς ορόφους πάνω από’μένα-, και τον συμπάθησα απ’την αρχή, γιατί ήταν ξεκάθαρα φανερή η οξυδέρκειά του και αξιοσημείωτη η σεμνότητά του, αναφορικά με το πόσο εγωίσταρος του κερατά είναι:Ρ



Είναι απορίας άξιον πως καταφέραμε να θεωρούμαστε φίλοι αυτή τη στιγμή, δεδομένων των συνθηκών που επικράτησαν. Αν εξαιρέσουμε το διάστημα μεταξύ Οκτώβρη-Δεκέμβρη του 2004, που ανέβηκα Αθήνα για 3-4 φορές και είχαμε μια σχετική επικοινωνία, από το Γενάρη του 2005 που ήμουν επίσημα μαζί με τη Χριστίνα, οι live συναναστροφές μας άρχισαν να αραιώνουν. Ήταν όμως άλλο ένα παράδειγμα διαπροσωπικής σχέσης της εποχής, ένα κράμα ολιγάριθμων επαφών και απομακρυσμένης επικοινωνίας, που απλά πήγαν βήμα το βήμα τη γνωριμία μας, εκεί που ήμαστε.



Δε θα ξεχάσω τη φορά που είχε κατέβει Ηράκλειο μαζί με το Στέλιο (που για δυο φεγγάρια συγκατοίκησαν κιόλα) από Αθήνα, κάνοντάς μου εμφραγματική έκπληξη. Η μαλακία της υπόθεσης είναι βέβαια ότι δε με είχαν ενημερώσει (είπαμε, έκπληξη) κι εγώ είχα ξενυχτήσει την προηγούμενη μέρα, με συνέπεια να περάσουμε λιγότερες ώρες μαζί απ’όσες θα μπορούσαμε, αφού κάποια στιγμή ήταν επιτακτική ανάγκη να κοιμηθώ για το συνηθισμένο δεκάωρο της ημέρας. Δε θα ξεχάσω επίσης ποτέ, όλες τις στιγμές που εξευμένισε τη σιχαμένη ψωνάρα μέσα μου, παίζοντας κιθάρα και αφήνοντάς με να τραγουδήσω.



Παρά λοιπόν τις ιδιόμορφες συνθήκες, η σχέση μας μοιάζει απ’την αρχή τόσο φυσιολογική, που δε λείπουν και οι κακές στιγμές. Λογικό είναι, όταν εμπιστεύεσαι τον άλλο, να αφήνεις άθελά σου ελεύθερο τον εαυτό σου, φανερώνοντας τις πιο ηλίθιες και κακές πλευρές του χαρακτήρα σου. Η αδικία είναι βέβαια ότι τις μαλακίες της υπόθεσης τις έχω κάνει εγώ, και δεν έχω τίποτα να προσάψω στον Κώστα. Όσο απίστευτο κι αν ακούγεται ή γλείψιμο για να ελαφρύνω το βάρος της τελευταίας σωρείας μαλακιών, είναι απλά μια ρεαλιστική άποψη, αφού δεν έχουμε κανένα λόγο να κρυβόμαστε πίσω απ’το δάχτυλό μας. Είναι ο μόνος άνθρωπος στα χρονικά των υποδειγματικών μου σχέσεων, που μπορώ να πω ότι με τρώει στη μάπα. Και δε ντρέπομαι κιόλας.

"Ε τι, μαλακίες θα λέμε;"

Όπως είχα περιγράψει σε προηγούμενη καταχώρηση, οι αναφορές σε φίλους δε θα είναι καθόλου αναλυτικές, οι προσωπικές στιγμές παραμένουν προσωπικές (είδες Κώστα; Τελικά το συνειδητοποίησα:Ρ), σημασία έχει να δειχθεί απ’τη μεριά μου η γενική εικόνα –ε μην επισημαίνω ξανά και ξανά τον τίτλο του blog- αφού στην ουσία, δεν υπάρχει ανάγκη να βγάλει κανείς άλλος νόημα εκτός απ’τα αναφερόμενα άτομα, που ακόμα κι εκείνοι να βγάλουν άκρη, το θεωρώ πολυτέλεια.

"Κοίτα Κώστα, ΚΑΠΟΙΟΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΤΟ ΠΟΣΤ!"

Κλείνοντας λοιπόν τη σημερινή, γενική, αόριστη αναδρομή, θέλω να εκφράσω την επιθυμία μου, να συμμετάσχω στο μέλλον σ’ένα βιβλίο με τίτλο από κάποιο πιασάρικο στιχάκι, στο κεφάλαιο «Ο Κώστας και οι φίλοι», όπου κάποιος μελλοντικός δημοσιογράφος, κάποιος πιτσιρίκος που για την ώρα δεν έχει μπει ακόμα σε σχολή δημοσιογραφίας, να μου κάνει ερωτήσεις για τον Κώστα που βίωσα εγώ σαν κοντινό του πρόσωπο, εξυπηρετώντας την ανάγκη των αμέτρητων θαυμαστών του, για να μάθουν την ανθρώπινη πλευρά του μεγάλου καλλιτέχνη που θα προσφέρει, ακόμα και μέχρι εκείνη τη στιγμή, μουσικές δημιουργίες που θα γεμίζουν τις ζωές πολλών ανθρώπων. Ακόμα ιδανικότερο θα είναι βέβαια να με ρωτάει αργότερα και για τον τελευταίο μου δίσκο αλλά μάλλον είναι πολύ πιθανότερο να κάνω καριέρα σαν κομμωτής.

Στην περίπτωση που τυγχάνει αγαπητέ αναγνώστη να μη γνωρίζεις τον Κώστα, κάνε στον εαυτό σου μια χάρη. Άκου κανά τραγουδάκι από εδώ. Αξίζει τον κόπο. Μέχρι το επόμενο post, ελπίζω να μην έχω αρπάξει γρίπη.

"Μη δίνετε σημασία... Μαλακίες λέει πάλι"

Προσεχώς στο «Νικόλας και φίλοι»:

*Μαρίνα
*Ειρήνη
*Χριστίνα
*Save και οι σχετικοί
*Σκόρπιοι
*Χαμένοι

Κι άλλες επισκευές...

Εν τέλει κατάφερα να βάλω κι εγώ μια μικρή playlist στο blog. Για την ώρα, είναι κι αυτή σε δοκιμαστικό στάδιο, με σχεδόν σκόρπια κομμάτια -όπως σε δοκιμαστικό στάδιο βρίσκεται όλο το blog άλλωστε- αλλά προβλέπεται να ασχοληθώ εκτενέστερα στο μέλλον μ'αυτό το ζήτημα. Βέβαια, είναι πολύ πιο πιθανό να σας βαρεθώ και να σας αφήσω μόνους, ω, πολυάριθμοι αναγνώστες, αλλά σε γενικές γραμμές, μη μασάτε. Προς το παρόν δεν φεύγω, ακόμα κι αν μέσα σ'αυτούς που ρίχνουν, που και που, καμιά ματιά βρίσκονται μυστήριοι τύποι που με απεχθάνονται. Είπε κανείς ότι είμαστε τέλειοι;

Με το Στέλιο, συζητούσαμε το ενδεχόμενο δημιουργίας κοινού blog, όπου θα ποστάρουμε ελεύθερα και και αναίσχυντα, αμφότεροι. Πως θα σας φαινόταν αυτή η ιδέα αγαπητοί αναγνώστες;

Περιμένω comments κι απ'τους τέσσερις:Ρ

Επισκευαί

Χθες, κάποια στιγμή, συνειδητοποίησα ότι το site που χρησιμοποιούσα ως εργαλείο για την καταγραφή επισκέψεων και στατιστικών είναι εκτός λειτουργίας. Προφανώς, όταν παίρνεις κάτι τσάμπα, δε μπορείς να πάρεις και βεβαίωση ότι θα είναι πάντα διαθέσιμο. Το κακό είναι ότι έπρεπε να ξαναψαχτώ για κάτι ανάλογο, και από σήμερα το σκοπό αυτό εξυπηρετεί το SiteMeter. Δε βρήκα λόγο να μην ξεκινήσω απ'το μηδέν τον αριθμό επισκέψεων, μάλιστα έτσι θα δείχνουν ακόμη πιο φρέσκιες οι Γενικότητες και Μετριότητες.

Παρόλο που είναι αρκετά απλή μια τέτοια διαδικασία, στην περίπτωσή μου κατέστηκε αρκετά χρονοβόρο, καθόλου παράξενο όταν έχεις μια προαναφερθείσα dial up και ένα γάτο να μπλέκεται στα πόδια σου κάθε φορά που νιώθει ότι τον αγνοούν.

Και για του λόγου το αληθές:


Αυτός λοιπόν είναι ο Yoda, ο μονίμως χαδιάρης, γουργουρίζων γάτος, είναι 7-8 μηνών, δεν έχει κάνει κανένα εμβόλιο (for the record, θα τα ξεκινήσει σε λίγες μέρες) και παρόλο που είναι σχετικά ζωηρός, γεννήθηκε σε σπίτι, μεγάλωσε σε σπίτι και ελπίζω να καταφέρει να περάσει όλη του τη ζωή σαν σπιτόγατος. Πρωτότοκος της Αντζελίνας, ο ένας απ'τα δύο παιδιά της γάτας της Χριστίνας, με την οποία και ζούσε ώσπου τον φορτώθηκα εγώ. Δεν του αξίζει το όνομα "Yoda", μιας και δεν είναι wise master cat, και μάλλον βλαμένος θα συνεχίσει να είναι, στοιχείο που τον κάνει πιο αξιαγάπητο. Πριν του δωθεί το neutral όνομα "Yoda", τον είχα ονοματίσει Ραδάμανθυ, προς το παρόν είμαι σε δίλημμα για το κατά πόσο θα τον φωνάζω από'δω και στο εξής Ραδάμανθυ, Yoda, Garfield ή Βλάκα. Ελπίζω κάποια στιγμή να αποφασίσει να σταματήσει να τρίβεται πάνω μου για να καταφέρω να τελειώσω αυτό το post.

Δε θα σχολιάσω το διαολεμένο καιρό, που συνεχίζει να μου υπενθυμίζει ότι η κλιματολογική κατάσταση που -θεωρητικά- προσπαθούσαμε να αποφύγουμε απ'τη δεκαετία του '80, έφτασε, και νομίζω ανεπιστρεπτί.

Δε θα σχολιάσω τις εξελίξεις στην Παιδεία, ποιό το νόημα όταν η συντριπτική πλειοψηφία του φοιτητικού-σπουδαστικού κινήματος έχει στο μυαλό του κουραμπιέδες, μελομακάρονα και blackjack.

Θα συνεχίσω να χαιδεύω το γάτο μου και βλέπουμε...

post script: Άλλαξα template για την ώρα.

Πάει ο παλιός ο Κρόνος

Σύμφωνα με την εξήγηση του παλιού μου φιλόλογου κ. Κ. Ανδριώτη -καλά να είναι ο άνθρωπος-, η λέξη "χρόνος" προέρχεται από τον Κρόνο, τον αρχαιοελληνικό Θεό που έτρωγε ό,τι έβρισκε, φανερώνοντας έτσι την ιδιότητα του Χρόνου να κατασπαράζει τα πάντα, από ζωές, αναμνήσεις και αισθήματα, μέχρι και το Monitor. Αυτό το εισαγωγικό κομμάτι το αφιερώνω στο άτομο που πρόσφατα μου την είπε επειδή "σας αναγκάζω να διαβάζετε τις αμπελοφυλλοσοφίες μου". Ονόματα δε λέμε, υπολήψεις δε θίγουμε, μην ακούω πάλι μπινελίκια, και τέλειωσαν και οι γιορτές.

Πρέπει λοιπόν να το πάρω, τουλάχιστον εγώ, απόφαση. Τέλος με τις χαρτοπαικτικές εξάρσεις (43 ευρώ η χασούρα για φέτος, καλά δεν είναι;), τέλος οι απόπειρες παρουσίασης γιορτινής ατμόσφαιρας με χαζά φωτάκια και χαζοχαρούμενες μουσικές, τέλος ακόμα και στο καταραμένο δώρο των ταξιτζήδων. Δυστυχώς βέβαια, τελειώνει και όποιο δικαίωμα για ξεκούραση και ξύσιμο γεννητικών οργάνων, αφού εμείς οι Φοιτητές-Σπουδαστές πρέπει για άλλη μια φορά να αποδείξουμε στο Κράτος, ότι αξίζουμε τις πλούσιες δαπάνες για τις εξαιρετικές παροχές Δωρεάν Δημόδιας Εκπαίδευσης που μας αναλογούν. Διάβασμα, πήξιμο, κι όλα αυτά, με μόνη συμπαράσταση μια dial up, αφού οι adsl συνδέσεις αργούν να βγάλουν καμιά σοβαρή προσφορά τύπου "2 Mbps για 6 Μήνες, ΜΟΝΟ 40 ευρώ και δώρο πολυμηχάνημα usb fax-modem-καφετιέρα".

Ακόμη, οι πειραματισμοί για το εμφανισιακό μέρος του weblog δίνουν και παίρνουν. Έβαλα για αρχή ένα μικρό chatoπαράθυρο, προς το παρόν άχρηστο αλλά χρήσιμο στο εγγύς μέλλον που θα έχω δεκάδες αναγνώστες on line την ίδια στιγμή, και ψάχνομαι ακόμα για το template.. Μπορεί να επιστρέψω στο παλιό ή μπορεί να μου τη βαρέσει και να μεταφέρω το blog όπως είναι σε κανά wordpress, typepad ή άλλη blogoκατασκευή που προωθεί την πλύση εγκεφάλου και την προετοιμασία της ανθρωπότητας για την έλευση του Αντιχρίστου, κάπου μέσα στο 2012 αν δεν κάνω λάθος.

To be continued, έχω μάθημα στις 14:00...
-
Η συνέχεια επί της οθόνης λοιπόν, μετά από αρκετές ώρες μαθήματος, φοιτητοσυναναστροφών και άλλων διεστραμμένων πράξεων.

Θαρρώ πως ήθελα να επεκταθώ στο ζήτημα της εικαστικής άποψης του blog, αλλά νομίζω είναι άσκοπο, αφού από τη μία, δεν έχω την παραμικρή ιδέα για το πως θα ήθελα να μοιάζει το weblog μου, απ'την άλλη, όταν το μάθω, θα το μάθετε κι εσείς.

Έχω μια αμυδρή υποψία πως σκόπευα να κάνω μια μικρή αναφορά στο 2006 κι εγώ, όπως συνηθίζεται τουλάχιστον, προς τα τελειώματα ενός έτους. Σε λίγες ώρες θα αρχίσει να ξημερώνει η 10η μέρα του Γενάρη, που σημαίνει ότι για να μην έχω κάνει επίσημο απολογισμό, κάποιος λόγος θα υπάρχει. Ήταν τόσο γεμάτη η περασμένη χρονιά, που δε χρειάζεται συγκεκριμένη καταγραφή γεγονότων. Ήταν η πιο balanced χρονιά επίσης, αφού παρόλο που η Τύχη μου φέρθηκε πολύ καλά και δεν είχαμε "χτυπήματα της μοίρας" φέτος, κατάφερα να κάνω τις περισσότερες μαλακίες που έχω κάνει σε διάστημα 12 μηνών. Κατάφερα να πλακωθώ με τους καλύτερούς μου φίλους, τα ξαναβρήκα με όλους, εκτός από έναν που δε μου μιλάει δικαίως απ'τον περασμένο Γενάρη, ύστερα, εκεί που νόμιζα ότι είχα φτάσει στα όρια της μαλακίας μου κατάφερνα, σχεδόν διαρκώς, να τα ξεπερνάω, μέχρι που έφτασα να έχω πολλά σημεία αναφοράς στην πλάτη μου με την ταμπελίτσα "Τι να ΜΗΝ ξανακάνω", ώστε να μπορώ να ακολουθήσω μια κάπως σταθερότερη γραμμή πλεύσης.

Θα υπενθυμίσω στον εαυτό μου όμως τις Γενικότητες που αντιπροσωπεύει αυτό το weblog, κι έτσι χωρίς να επεκταθώ σε χειροπιαστά περιστατικά και αποφάσεις που θεωρητικά προσπαθώ να ακολουθήσω, έχοντας το γάτο μου στα πόδια μου να γουργουρίζει (φωτογραφίες σύντομα), και μ'ένα πολύωρο ταξίδι στην πλάτη μου απ'το χθεσινό βράδυ, μπορώ εύκολα να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι "Όλα είναι για καλό" εν τέλει. Άλλωστε, τα πράγματα πάντα μπορούν να πάνε ακόμα πιο σκατά, κι ευχαριστούμε τη μοίρα μας γι'αυτό.

Επειδή όμως για το 2007 αποφάσισα να προσπαθήσω να είμαι ειλικρινής, παραδέχομαι ότι ούτε σε εύστοχα, αισιόδοξα συμπεράσματα κατέληξα, ούτε μπήκα ακριβώς σε σταθερή πορεία, μάλιστα νομίζω ότι θα καταφέρω να ξεπεράσω τα όρια μαλακίας που έθεσα το 2006. Απλώς είμαι κομμάτια απ'τις πολλές ώρες αγρύπνιας και σπρώχνω την καρέκλα όλο και πιο κοντά στο κρεβάτι μου με κάθε επιπλέον λεπτό πληκτρολόγησης, οπότε είπα να κλείσω θεαματικά και αισιόδοξα.

Τι πιο θεαματικό όμως από έναν πολύ καλό ύπνο;
Μέχρι το επόμενο επεισόδιο λοιπόν...

Ευχές και άλλα..

Ναι, κατάφερε και μπήκε ο καινούριος Χρόνος με επιτυχία. Δυστυχώς όχι με χαρά και ευτυχία, μιας και απ'την πρώτη κιόλας μέρα του έτους, κάποιος προσπαθεί να μας μεταδώσει όσο περισσότερο σκοτάδι και πίκρα κρύβει στα σώψυχά του. Το effect αυτής της διαδικασίας έχει διάφορους ορισμούς. Μάτι, βασκανία, αρνητική ενέργεια, κακά vibes και διάφορα άλλα, ονομασίες μιας κατάστασης που όταν περιγράφεται, αντιμετωπίζεται συνήθως με γέλια, φόβο, σεβασμό ή αμφισβήτηση, ανάλογως πάντα με τον ακροατή. Δε θέλει βέβαια και ιδιαίτερη ευφυία για να καταλάβει κάποιος ότι είμαι απ'αυτούς "που πιστεύουν σ'αυτές τις μαλακίες", όπως λέει και ένας φίλος. Παρά ταύτα, δε θα προσπαθήσω να πείσω κανένα μέσω της συγκεκριμένης καταχώρησης για το αν ισχύουν, ή δεν ισχύουν τέτοια πράγματα.

Λοιπόν, λοιπόν, λοιπόν.. Το βασικότερο ζήτημα που αφορά το weblog είναι οι συχνές αλλαγές template. Ναι, παραδέχομαι ότι έκανα άλλη μια μικρή καθημερινή μαλακία, καταφέρνοντας να σβήσω επιπρόσθετες ρυθμίσεις και επιλογές απ'το προηγούμενο template, με συνέπεια να ψάχνομαι για μια καινούρια, βελτιωμένη, διαδικτυακή φάτσα που θα παρουσιάζει τις "Γενικότητες και Μετριότητες". Γι'αυτό μην παραξενευτείς που θα δεις να αλλάζει τακτικά μορφή το blog αυτές τις μέρες, όταν καταλήξω σε template, θα ενημερώσω.

Για φέτος, εύχομαι ευτυχία στους μίζερους και ωριμότητα σε όσους αρνούνται πεισματικά να συνειδητοποιήσουν ότι έχουν κλείσει τα 18. Όχι για κανένα άλλο λόγο, ΘΕΛΟΥΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΗΡΕΜΙΑ ΜΑΣ!

Εσάς πως σας μπήκε;