Κυκλοθυμικό update

Επιτέλους, μετά από αρκετά χρόνια αξιώθηκα να αποκτήσω adsl σύνδεση. Πολύ το χάρηκα! Για όσους τώρα προβοκάρουν την κατάσταση στην Ελλάδα περί γραφειοκρατίας, υποδομών ή οτιδήποτε σχετικό με το θέμα, έχω να δηλώσω ότι από τη στιγμή που έκανα αίτηση μέχρι τη στιγμή που συνδέθηκα, πέρασαν ΜΟΝΟ 32 ημέρες. Άλλος ένας μύθος καταρρίπτεται λοιπόν. Καλή μου καταστροφή εγκεφαλικών κυττάρων, καλώς μας ήρθες μυωπία και άλλες σχετικές ευχές.

Η αιτία της καταχώρησης ήταν το φρέσκο -μόλις πριν δύο λεπτάκια τελείωσα- update της εμφάνισης του weblog, και όχι μόνο. Καταρχάς, αποφάσισα να λήξει το ζήτημα του "πειραματισμού" από άποψης χρωμάτων γιατί, πολύ χαρήκαμε και πρέπει να διατηρούμε και λίγη σοβαροφάνεια στη ζωή μας. Αποφάσισα όμως να παραθέσω ένα δείγμα από την προηγούμενη εικόνα του blog, κάτι που θα κάνω μάλλον σε κάθε επόμενο update, κυρίως για να θυμάμαι τι έχω κάνει έως τώρα.


Ακόμη, πρόσθεσα κάποιους επιπλέον συνδέσμους στην κατηγορία "Ίσως χρήσιμοι σύνδεσμοι", που παραπέμπουν σε σχετικά ενδιαφέρουσες ιστοσελίδες (που λέει ο λόγος).

Να είστε καλά, να νιώθετε καλά και του χρόνου πακοτίνια που έλεγε κι ο Φάνης.

Paint it Black

Τα βάψαμε μαύρα.

Όχι αποκλειστικά μαύρα βέβαια, έβαλα και λίγο μπλε, να προδιαθέτει όσο μπορεί αυτό το blue-black feeling που με αντικατοπτρίζει αυτές τις μέρες (ναι, συνεχίζει, πάει για κορύφωση), απ'την άλλη για να επιβεβαιώσω το σκεπτικό του πατέρα μου που λέει ότι "Πρέπει να αλλάζεις την εικόνα του σπιτιού σου συχνά-πυκνά. Έτσι δεν το βαριέσαι ποτέ".

Ειλικρινά, δεν ξέρω πότε θα ασχοληθώ με το πεντάπτυχο Tag που μου έριξε ο Fingo, σίγουρα όχι τώρα μιας και δε θα ήθελα να βγει ένας καταθλιπτικός χαρακτήρας που θα περάσει σε άλλα άτομα. Βέβαια για να είμαστε ακριβέστεροι, δεν έχω υπόψιν μου πέντε άτομα στα οποία θα μπορούσα με ευκολία να πετάξω το μπαλάκι, οπότε η καθυστέρηση εξυπηρετεί και αυτό το σκοπό, μπορεί να έχω βρει στην πορεία τον αριθμό των ατόμων που λείπουν απ΄τη λίστα.

Ακόμη, αφαίρεσα για την ώρα και την (τόσο ενοχλητική πια) playlist, μιας και στην παρούσα κατάσταση είναι περισσότερο κουραστική για'μένα απ΄όσο θα έπρεπε. Φαντάζομαι ότι κάνω μερικούς ανθρώπους ευτυχισμένους επί τη ευκαιρία.

Αρνούμαι τις προτάσεις σας για δουλειά σε ραδιοφωνικό σταθμό -το έχω κάνει- ή τηλεόραση. Σίγουρα έχει πλάκα να ξέρεις ότι όλο και κάποιος σε παρακολουθεί, αλλά σε ό,τι έχει να κάνει με το συγκεκριμένο ιστότοπο, η Μαρίνα έχει δίκιο, είναι αυστηρά προσωπική υπόθεση και μ'αυτή τη λογική συνεχίζονται οι "Γενικότητες & Μετριότητες".

Χωρίς εκνευρισμό

Κάτι απόλυτα λογικό, αφού σήμερα το πρωί κατανάλωσα το 54% του διαθέσιμου αποθεματικού μπινελικιών. Είναι εκνευριστικό να σε ξυπνάει η μάνα σου στις 9.30 (έχοντας πέσει στις 6.30) και να σου λέει "Άνοιξα την εξώπορτα για να στεγνώσει το πάτωμα και ο γάτος έφυγε!". Συνταρακτικό, συνήθως τα γατιά ζητάνε την άδεια πριν φύγουν από ορθάνοιχτη πόρτα. Είναι εκνευριστικό να διαπιστώνεις, μετά από μία ώρα έρευνας στην πολυκατοικία, ότι η γειτόνισσά σου προσπαθεί να διώξει βιαίος τον intruder γάτο σου απ'το σπίτι της με ένα σκουπόξυλο και άλλες άγνωστες βασανιστικές μεθόδους.
Είναι επίσης εκνευριστικό να πηγαίνεις στη σχολή σου για να δώσεις ένα εύκολο εργαστηριακό μάθημα, κι εκτός του ότι ο υπεύθυνος καθηγητής σου αλλάζει το πρόγραμμα, όταν πας να δώσεις, σου ακυρώνει και την εξέταση επειδή βρίσκει την ευκαιρία να λουφάρει.

Συν τοις άλλοις, όταν σε βαραίνουν πολλά κιλά άγρυπνης τσατίλας, δε μπορείς να έχεις και την απαραίτητη συγκέντρωση. Φεύγοντας απ'το σπίτι του φίλου Χρήστου, άφησα και τα δύο μου κινητά (ούτε γιάπης να ήμουνα) εκεί.

Δόξα τω Θεώ, υπάρχει και το Prison Break, και το πιο πρόσφατο επεισόδια που σαν φανατικός περίμενα να προβληθεί για περίπου δύο μήνες, είναι πλέον στα χέρια μου:D Θα ευχόμουν να μην πάει κάτι άλλο στραβά απόψε, αλλά μου φαίνεται ότι θα προκαλέσω την τύχη μου.

Τελευταία πρόσφατη αλλαγή στο blog είναι η ταπεινή ανανέωση της playlist. Σίγουρα δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, αλλά κάνει την παραμονή μου στο blog αρκετά πιο ευχάριστη..

Josiah Ober: "Μάζες και Ελίτ στη Δημοκρατική Αθήνα"

Είμαι ήδη αρκετές ώρες συνδεδεμένος, κι αυτό το post θα κλείσει τη διαδικτυακή μου δραστηριότητα για σήμερα. Υποτίθεται ότι θα έπρεπε να διαβάζω Χημεία, το τρισκατάρατο εργαστήριο που δίνω σε επτά περίπου ώρες από τώρα. Είχα όμως αρκετές μέρες να ασχοληθώ με το blog, κυρίως μπας και ασχοληθεί κανείς με το βιογραφικό, clopyrighted post, αναφορικά με τους Zeppelin, που απ'ότι φαίνεται κανείς δεν ασχολήθηκε ιδιαιτέρως. Λογικό, η πλειοψηφία των πρόσφατων και παρόντων posts δεν καλύπτει τις ιδιαίτερες ανάγκες του εκλεπτυσμένου μου αναγνωστικού κοινού. Οφείλω μήπως να ζητήσω συγγνώμη;

Βρε άι σιχτήρ που μου θέλετε και ειδική μεταχείριση:Ρ Αυτές οι θεωρείες περί πνευματικών πονημάτων που αποκτούν δική τους ταυτότητα φεύγοντας απ'τα χέρια του δημιουργού, εάν και εφ'όσων βέβαια μπορεί να θεωρηθεί πνευματικό πόνημα ένα web log ή αποσπασματικά ένα post, ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΝΕ ΕΔΩ! Εντάξει, γελάσαμε μεν με το υποτιθέμενο μανιφέστο, αλλά γιατί να μπαίνω στον κόπο να επαναλαμβάνω ότι:

1. Είμαστε για το μπούτσο εδώ (συγχωρείστε με για το "Είμαστε"), λέμε ναι στην αμπελοφυλλο-σοφία, αλλά εκ βαθέων σκέψεις οι οποίες θα συνεισφέρουν στην πορεία της νεολαίας, κατά κύριο λόγο θα λείπουν. Αν έχετε πολιτικοκοινωνικές ανησυχίες: evenizelos@blogspot, εγγύηση. Δεν είμαι Πασόκος επίσης, προλαβαίνοντας όσους κάνουν έστω και από μέσα τους κάποια νύξη.

2. Το weblogging είπαμε είναι προσωπική υπόθεση. Που σημαίνει ότι, διαβάζετε-δε διαβάζετε, εγώ θα συνεχίσω να γράφω. Άλλωστε, έτσι είναι οι μεγάλοι καλλιτέχνες, οφείλουν να δείχνουν αποστασιοποιημένοι από τον παράγοντα "κοινό" για να υπάρχει η ψευδαίσθηση της αυθεντικότητας, εννοώντας βεβαίως αποστασιοποίηση από τις επιταγές του κοινού τους, γιατί η λογική "κάνω τέχνη για'μένα και την κλειδώνω στο ντουλάπι" είναι ηλίθια. Γι'αυτό στο προσεχές μέλλον θα scanάρω και μερικά από τα παλιά μου ηλίθια σκίτσα. Όσοι επίσης αμφισβητούν την καλλιτεχνική μου ταυτότητα, να ξέρουν ότι στο μέλλον θα ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ τα έργα μου, οι υπόλοιποι που έχουν αντίληψη -εγώ αποκλειστικά δηλαδή- θα τα παίρνουν τσάμπα. Κανονίστε την πορεία σας.

3. Σας αγαπώ

Συνεχίζοντας, παρατήρησα ότι το blog έχει μερικές επισκέψεις από Γερμανία (sitemeter, εγγύηση στην καταπάτηση προσωπικών δεδομένων). Επειδή προσωπικά, έχω υπόψιν... Χμ, πέντε σχεδόν σίγουρους αναγνώστες, και κανένας απ'αυτούς δεν είναι φοιτητομετανάστης στην Uber-Wunder-Deutchland, αφήστε και κανά comment που και που βρε παιδιά, να ξέρουμε ποιοί μας βρίζουν, και σε ποιά γλώσσα πάνω απ'όλα. Βοηθάνε στο ξεμάτιασμα τέτοιες πληροφορίες.

Κατά τα άλλα, ευτυχώς συνταρακτικά νέα δεν υπάρχουν. Η ζωή εξακολουθεί να κυλάει χαριτωμένα, παρά την ύπαρξη της Χημείας στα υποχρεωτικά μαθήματα, κι ακριβώς επειδή πρέπει να συνεχίσω το διάβασμα, σας αφήνω να διαβάσετε τη βιογραφία των Led Zeppelin με την ησυχία σας.

Καλημέρα, και να θυμάστε ότι δεν είναι ανάγκη να έχει σχέση ο τίτλος με το θέμα της καταχώρησης.

Κι άλλες επισκευές...

Εν τέλει κατάφερα να βάλω κι εγώ μια μικρή playlist στο blog. Για την ώρα, είναι κι αυτή σε δοκιμαστικό στάδιο, με σχεδόν σκόρπια κομμάτια -όπως σε δοκιμαστικό στάδιο βρίσκεται όλο το blog άλλωστε- αλλά προβλέπεται να ασχοληθώ εκτενέστερα στο μέλλον μ'αυτό το ζήτημα. Βέβαια, είναι πολύ πιο πιθανό να σας βαρεθώ και να σας αφήσω μόνους, ω, πολυάριθμοι αναγνώστες, αλλά σε γενικές γραμμές, μη μασάτε. Προς το παρόν δεν φεύγω, ακόμα κι αν μέσα σ'αυτούς που ρίχνουν, που και που, καμιά ματιά βρίσκονται μυστήριοι τύποι που με απεχθάνονται. Είπε κανείς ότι είμαστε τέλειοι;

Με το Στέλιο, συζητούσαμε το ενδεχόμενο δημιουργίας κοινού blog, όπου θα ποστάρουμε ελεύθερα και και αναίσχυντα, αμφότεροι. Πως θα σας φαινόταν αυτή η ιδέα αγαπητοί αναγνώστες;

Περιμένω comments κι απ'τους τέσσερις:Ρ

Επισκευαί

Χθες, κάποια στιγμή, συνειδητοποίησα ότι το site που χρησιμοποιούσα ως εργαλείο για την καταγραφή επισκέψεων και στατιστικών είναι εκτός λειτουργίας. Προφανώς, όταν παίρνεις κάτι τσάμπα, δε μπορείς να πάρεις και βεβαίωση ότι θα είναι πάντα διαθέσιμο. Το κακό είναι ότι έπρεπε να ξαναψαχτώ για κάτι ανάλογο, και από σήμερα το σκοπό αυτό εξυπηρετεί το SiteMeter. Δε βρήκα λόγο να μην ξεκινήσω απ'το μηδέν τον αριθμό επισκέψεων, μάλιστα έτσι θα δείχνουν ακόμη πιο φρέσκιες οι Γενικότητες και Μετριότητες.

Παρόλο που είναι αρκετά απλή μια τέτοια διαδικασία, στην περίπτωσή μου κατέστηκε αρκετά χρονοβόρο, καθόλου παράξενο όταν έχεις μια προαναφερθείσα dial up και ένα γάτο να μπλέκεται στα πόδια σου κάθε φορά που νιώθει ότι τον αγνοούν.

Και για του λόγου το αληθές:


Αυτός λοιπόν είναι ο Yoda, ο μονίμως χαδιάρης, γουργουρίζων γάτος, είναι 7-8 μηνών, δεν έχει κάνει κανένα εμβόλιο (for the record, θα τα ξεκινήσει σε λίγες μέρες) και παρόλο που είναι σχετικά ζωηρός, γεννήθηκε σε σπίτι, μεγάλωσε σε σπίτι και ελπίζω να καταφέρει να περάσει όλη του τη ζωή σαν σπιτόγατος. Πρωτότοκος της Αντζελίνας, ο ένας απ'τα δύο παιδιά της γάτας της Χριστίνας, με την οποία και ζούσε ώσπου τον φορτώθηκα εγώ. Δεν του αξίζει το όνομα "Yoda", μιας και δεν είναι wise master cat, και μάλλον βλαμένος θα συνεχίσει να είναι, στοιχείο που τον κάνει πιο αξιαγάπητο. Πριν του δωθεί το neutral όνομα "Yoda", τον είχα ονοματίσει Ραδάμανθυ, προς το παρόν είμαι σε δίλημμα για το κατά πόσο θα τον φωνάζω από'δω και στο εξής Ραδάμανθυ, Yoda, Garfield ή Βλάκα. Ελπίζω κάποια στιγμή να αποφασίσει να σταματήσει να τρίβεται πάνω μου για να καταφέρω να τελειώσω αυτό το post.

Δε θα σχολιάσω το διαολεμένο καιρό, που συνεχίζει να μου υπενθυμίζει ότι η κλιματολογική κατάσταση που -θεωρητικά- προσπαθούσαμε να αποφύγουμε απ'τη δεκαετία του '80, έφτασε, και νομίζω ανεπιστρεπτί.

Δε θα σχολιάσω τις εξελίξεις στην Παιδεία, ποιό το νόημα όταν η συντριπτική πλειοψηφία του φοιτητικού-σπουδαστικού κινήματος έχει στο μυαλό του κουραμπιέδες, μελομακάρονα και blackjack.

Θα συνεχίσω να χαιδεύω το γάτο μου και βλέπουμε...

post script: Άλλαξα template για την ώρα.

Το post που όλοι περιμέναμε

Ομολογώ πως με διαφορετική διάθεση ξεκίνησα να γράφω, σε διαφορετική κατάληξα. Αυτά σου κάνουν οι παλιοί φίλοι που αποφασίζουν να εμφανιστούν κάποια στιγμή απ'το messenger. Κανένα άγχος όμως, προχωράμε στο κυρίως θέμα.

Σκοπός της συγκεκριμένης καταχώρησης είναι να εκδηλωθεί η φύση του weblog, κάτι που, όπως αναφέρω σε προηγούμενο θέμα, θεωρώ αναγκαίο να ξεκαθαριστεί, για να μην παρεξηγούμαστε και στο μέλλον για πολύ πιθανές, αντικειμενικά ηλίθιες θεματολογίες:) Όπως λοιπόν περιγράφει και τίτλος, ο χώρος αυτός θα κατακλυστεί με Γενικότητες και Μετριότητες, αοριστολογίες που πασχίζουν να βρουν τη δική τους ταυτότητα μέσα από την ανυπαρξία απόλυτου χαρακτήρα και εξειδίκευσης. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι αντικατοπτρίζει την ευρεία εικόνα της "γενιάς μου", ενός μεγάλου ποσοστού νέων ανθρώπων που βομβαρδίζονται καθημερινά με θεωρείες, απόψεις, πληροφορίες, που κατά κανόνα μάχονται και αντιφάσκουν, αφήνοντάς μας στη μέση, να ταλαντευόμαστε σε μια σχεδόν παρανοϊκή, πολυδιάστατη τραμπάλα. Όταν μάλιστα σε υποχρεώνουν να βρεις και τον εαυτό σου, "να γίνεις άνθρωπος", η όλη διαδικασία κάθε άλλο με βόλτα σε παιδική χαρά μοιάζει.

Απ'την άλλη μεριά βέβαια, υπάρχει και η άποψη ότι ο Σωστός Δρόμος υπάρχει, απλά αυτή η μερίδα ανθρώπων (στην οποία και δε ντρέπομαι καθόλου να παραδεχτώ ότι ανήκω) φταίει που δεν έχει την ευφυία ή το κουράγιο να ακολουθήσει. Η ιστορία -που εν τέλει μάλλον αποδεικνύεται ότι όποιος θέλει γράφει, αντιγράφει και παραποιεί- θα δείξει.

Για να μην ξεφύγουμε όμως εντελώς από το θέμα με αντιδραστικές μαλακίες, συνεχίζω λέγοντας ότι αυτό το blog αφορά κυρίως φίλους και γνωστούς αλλά παρ'ότι είμαστε αντικοινωνικοί, δεχόμαστε και τρίτους που πιθανώς να μας βρουν από συνδέσμους αυτών των φίλων και γνωστών;) Η ουσία όμως είναι ότι οι "Γενικότητες και Μετριότητες" δεν υπάρχουν για να δηλώσουν πόσο ευφάνταστες και έξυπνες είναι, ούτε για τις κοινωνικές και ανθρωπιστικές τους ευαισθησίες, ούτε καν ως ένας πυρήνας ωφέλιμης και παραγωγικής σκέψης που ίσως θέσει νέες ανησυχίες στον οποιονδήποτε περαστικό. Έχουν άλλους τρόπους να επιβεβαιώσουν ότι υπάρχουν:Ρ Όπως αναφέρω και στην πρώτη-πρώτη καταχώρηση, το blog δημιουργήθηκε εξαιτίας υπερβολικής δόσης καφέ σε λάθος χρονική στιγμή, και ο λόγος που συνεχίζεται.. είπαμε, είναι τρελό σοκόλλημα το να γράφεις, όπως και να το κάνουμε:)

Μην περιμένεις λοιπόν φίλε αναγνώστη ένα weblog που να καταπιάνεται με ιδιαίτερα ζητήματα, ούτε σταθερή επικοινωνία με σχεδόν καθημερινές καταχωρήσεις. Δεν είναι μαγαζί για να έχει σταθερό ωράριο ή συγκεκριμένη διάθεση.

Γι'αυτό το λόγο κλείνω το σημερινό postάκι, ευχόμενος σε όλους Χρόνια Πολλά, και να σας μπει εύκολα και διασκεδαστικά ο Νέος Έτος, στην περίπτωση βέβαια που δε γράψω ξανά έως την Πρωτοχρονιά. Μέχρι την επόμενη φορά λοιπόν...

Εντοιχισμένα Χριστούγεννα

Τελικά, είναι μια πραγματικότητα που αρνιόμουν πεισματικά να παραδεχτώ. Το blogging είναι μεγάλο σοκόλλημα. Ανήμερα των Χριστουγέννων, μετά από υπερβολική ποσότητα φαγητού με συνοδεία ενός διαστημικού σαντορινιώτικου κρασιού -Θαλασσίτης, ποικιλια ασύρτικο, παραγωγής 2005- και το πρώτο μου μέλημα μετά το οικογενειακό τζέρτζελο, είναι να τσεκάρω τις ρυθμίσεις του template, προσπαθώντας να το σουλουπώσω.

Κάτι που αυτή τη στιγμή μου φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο και δυσνόητο. Ο κώδικας φέρνει λίγο σε γραμμική-Β και το dreamweaver που θα χρησιμοποιούσα σε ανάλογη περίπτωση δείχνει να έχει υπερβολικά πολλά κουμπάκια:Ο Το μόνο που κατάφερα manually να κάνω ήταν να αλλάξω κάπως την εικόνα της εισαγωγικής ταμπελίτσας, προσπαθώντας να δώσω ένα πιο γιορτινό υφάκι. Και πάλι όμως, περιέργως είναι μικρότερη από το περιθώριο των συνδέσμων και μου κακοφαίνεται. Ευτυχώς, η σκέψη που καθησυχάζει τη νεύρωση που μου επιβάλλει να είναι "τα πάντα τέλεια", είναι πως δε θα βγάλω λεφτά απ'το blog, ούτε απευθύνεται σε ευρύ κοινό. Ε δε νομίζω κιόλας να καταντήσω δημοφιλής μέσα απ'αυτή τη μαλακία, να βάλω διαφημιστικά banners και τα σχετικά. Ομολογουμένως, δε θα με χάλαγε κιόλας βέβαια, αλλά οφείλουμε να έχουμε και μια σχετική αυτογνωσία, σωστά;

Προς το παρόν αφήνω το διαδικτυακό μου χώρο στα χέρια του echelon, του βασικότερου λόγου που θα πρέπει να προσέχω (και να προσέχουν όλοι ουσιαστικά) τι γράφω όσον αφορά μη νόμιμες ενέργειες, γιατί είναι σχεδόν ηλίθιο να νομίζουμε ότι υπάρχει ανωνυμία και ασφάλεια στον κυβερνοχώρο. Ορίστε, και κοινωνικοπολιτικό μήνυμα για να σας πάει καλύτερα η μέρα κουφάλες.

Καλές Γιορτές!

Κάθε αρχή και... τέλειωσε ο καφές;

Λοιπόν, λοιπόν, λοιπόν.. Για όσους γνωρίζουν, αυτή είναι η δεύτερη προσπάθεια δημιουργίας blog. Δυστυχώς δε μπορώ να υποσχεθώ ότι η δεύτερη προσπάθεια θα είναι ουσιαστικότερη, χρηστικότερη ή θα επιβιώσει περισσότερο, αυτό όμως που μπορώ να πω με σιγουριά είναι πως είναι εντελώς ηλίθιο να πίνεις βαρύ καφέ φίλτρου μετά τα μεσάνυχτα.

Όπως είναι αντιληπτό λοιπόν, δε γράφω εγώ αυτή τη στιγμή αλλά η καφείνη, και αυτό το blog δεν είναι παρά ένα μέσο να παλέψω με την αυπνία μου (αν θυμόμουν κιόλας με ποια συντόμευση μπαίνουν τα διαλυτικά θα ήμουν ευτυχισμένος), αν και ,όπως πάντα, έχω για άλλη μια φορά μεγαλεπίβολα σχέδια γι'αυτόν εδώ τον άχρηστο διαδικτυακό τόπο.

Θα φτιάξομε ετούτον εδώ τον τόπον δια τους γνωστούς και τους φίλους του γράφων. Διά να ημπορούμε να σχολιάζομε τα κακώς και τα καλώς κείμενα της καθημερινότητος. Δια να ημπορούμε να αποδείξομε εις τους Κομμουνιστάς, ότι δυνάμεθα να καταλαμβάνομε χώρον εις το διαδίκτυον, ουχί δια να αποδείξομεν ότι είμεθα γαμηστεροί, αλλά δια να δείξομεν ότι είμεθα δια το πέος. Ναι, δια το πέος επαναλαμβάνω, το ανδρικόν μόριον ή λαικιστί, δια τον πούτσον. Να δείξομεν επιτέλους, ότι είμεθα μέτριοι, τυχαίοι και ασχολούμεθα με γενικότητες, τόσο εμείς, όσο και η πλειοψηφία της γενιάς μας, την οποίαν αγαπούμε τα μάλλα και προσπαθούμε να ακολουθήσομεν με βήμα οκνηρόν.

Ανακοινώνετε επισήμως, ότι ετούτη η ιστοσελίς θα αφιερωθεί πλήρως εις το λούσιμο και το ξύσιμο. (απ'τις γνωστές νεοελληνικές εκφράσεις: "το ξύνω", και την εξέλιξη αυτού, "το λούζω" για το οποίο θα παραθέσουμε ειδικό άρθρο).

Πέρασα τρία τέταρτα να βρω το ιδανικό template, τα ιδανικά χρώματα, τα ανάλογα links, ίσως κάποιον extra κώδικα html (ξέρω'γω, κανά γελοίο ημερολογιάκι ίσως;) αλλά δεν κατέληξα σε ικανοποιητικό αποτέλεσμα και άφησα το πρώτο ενδιαφέρον template. Είναι πολύ αποκαρδιωτικό να ξέρεις ότι έχει αλλάξει ο κόσμος από την τελευταία φορά που προσπάθησες να χρησιμοποιήσεις html (βγήκε και www2), συνεπώς, τι να κάθομαι να ψάχνω και να φτιάχνω, και να κάνω edit και άλλες περίεργες αλλαγές, που είναι του Σατανά βεβαίως και ελέγχονται από το εβραιομασωνικό lobby.

Γι'αυτό λοιπόν θα αρχίσω να τελειώνω το πρώτο post κάπου εδώ, μιας και νιώθω την επίδραση του καφέ να περνάει, αν και κατά πάσα πιθανότητα, η εξήγηση είναι ότι βαριέμαι για άλλη μια φορά να συνεχίσω, κάτι που καθιστά δυσοίωνη τη μοίρα του συγκεκριμμένου blog, για άλλη μια φορά. χαχΑ!

Τα υπόλοιπα εν γραπτώ, και για να σπάσει η γκίνια, θα κλείσω με αυτό το εξαιρετικό, ευφάνταστο quote που έκλεισε το πρώτο μου post στο άλλο blog. Είναι τόσο καλό που είναι δικό μου:

"Α-μπέμπα-blog"