Πόσο κρατάει ένα τσιγάρο;

(V6 Πράσινο τσάι γιασεμί)

Αυτή τη στιγμή έχω μια έντονη επιθυμία να καπνίσω το χέρι μου. Πριν από λίγα δευτερόλεπτα σκέφτηκα να ανάψω την τσίχλα που μασάω, τη στιγμή που την έβγαζα από το κουτί της.
Όπως είπε και ο Bill Hicks "Every one of them looks real good to me right about now. Every cigarette looks like it was made by God, rolled by Jesus and moistened shut with Claudia Schiffer's pussy".

Ναι λοιπόν, είναι η πρώτη μέρα της 17ης (;) απόπειράς μου -έχω χάσει το μέτρημα- να κόψω το τσιγάρο. Κάθε φορά που σταματούσα το κάπνισμα ήταν εξίσου μοναδική εμπειρία με κάθε φορά που το ξανάρχιζα.
Όπως εκείνη τη φορά που δοκίμασα να ξαναρχίσω το κάπνισμα έπειτα από διάλειμμα δύο μηνών, με τα ίδια τσιγάρα που είχα καπνίσει για τελευταία φορά. Χρυσή κασετίνα Καρέλια άφιλτρα. Η πρασινομπλέ απόχρωση του προσώπου μου μετά την πρώτη τζούρα, σε συνδιασμό με τα γουρλωμένα μάτια και τα ηχητικά εφέ "επιθανάτιος βήχας καρκίνου, ver. Tom Waits", θα ήταν σίγουρα πολύ διασκεδαστικό θέαμα.

Ή εκείνη τη φορά που είπα "Hey man, δεν πειράζει που το έχεις κόψει εδώ και τρείς μήνες! Είσαι σε διακοπές (Μυτιλήνη 2005), απόλαυσέ τες"! Ή τότε στα Γιάννενα, όταν ο Γιώργος ξέχασε τα τσιγάρα του στο ουζερί (R1 ήταν άραγε ή Άσος;) και σκέφτηκα "Διάολε, μόλις χώρισα και ο πόνος είναι αβάσταχτος. Το ξέρω ότι το έχω κόψει, αλλά όταν οι άντρες πονάνε, ΚΑΠΝΙΖΟΥΝ! Το έχω δει σε τόσες ταινίες".

Ε λοιπόν, να πάει να γαμηθεί! Αρνούμαι να συνεχίσω να ικανοποιώ το σωματικό μου εθισμό, θεωρώντας την όλη διαδικασία "Απόλαυση". Αυτό παρεμπιπτόντως δεν το είχα πει ποτέ μέχρι τώρα. Νιώθω ότι σαπίζω. Κατάφερα να είμαι ο τυπικός "μακροχρόνιος καπνιστής" που θα κοροΐδευα ευθέως λίγα χρόνια πριν.

"Φίλε, είσαι αισχρός. Βήχεις ακόμα και στον ύπνο σου, φτύνεις κομμάτια από το συκώτι σου και το μυελό των οστών σου κάθε πρωί και καπνίζεις ένα καπνό την ημέρα για να μπορέσεις να έχεις αρκετά αποθέματα νικοτίνης για τις στιγμές που κοιμάσαι και τρώς! Ενώ εγώ, είμαι κουλ τύπος, καπνίζω μόνο όσα τσιγάρα χρειάζονται για να το απολαύσω και μπλα μπλα μπλα-"

ΦΙΛΕ! ΑΡΑΞΕ, ΕΙΣΑΙ Ο ΤΥΠΟΣ ΠΟΥ ΚΟΡΟΪΔΕΥΕΙΣ!

Επιτρέψτε μου να μασουλήσω λίγα Kellogg's Chocos, μπας και ηρεμήσω λίγο.



Όπως είπα και λίγες παραγράφους πιο πάνω, κάθε φορά που έκοβα το κάπνισμα ήταν μια μοναδική εμπειρία. Οι λόγοι βάσει τον οποίων κατέληγα σ' αυτήν την απόφαση, αναρίθμητοι και πασίγνωστοι. Τσάμπα έξοδα, εθισμός, έλλειψη αντοχών, προβλήματα με όσφρηση και γεύση, προβλήματα στο αναπνευστικό, ΚΑΡΚΙΝΟΣ, ΚΑΡΚΙΝΟΣ, ΚΑΡΚΙΝΟΣ, ΚΑΡΚΙΝΟΣ κλπ..

ΚΑΡΚΙΝΟ!

Οι πρώτες μέρες χωρίς τσιγάρο, επίσης μοναδικές εμπειρίες. Άλλες φορές ήταν ανώδυνες, άλλες φορές ήθελα να ρουφήξω τα μάτια κάθε ανθρωπόμορφου πλάσματος που ανέπνεε κοντά μου, άλλες φορές πάλι προσπαθούσα να καλύψω αυτό το κενό που δημιουργείται ανάμεσα στο στήθος και το στομάχι με κάθε λογής φαγώσιμο πράμα σε ακτίνα 50 μέτρων. Υπήρξε και φορά που προσπάθησα να αντικαταστήσω το τσιγάρο με αργιλέδες, bong και κατοστάρια rizla στο σπίτι της Μελίνας, βλέποντας το Saw και-

Αυτή τη φορά δεν ξέρω πώς ακριβώς θα είναι η όλη διαδικασία. Το πρώτο 24ωρο χωρίς τσιγάρο δε μου δίνει καμία αφορμή να ελπίζω πως θα είναι απλή, εύκολη και ροδοστολισμένη.
Είμαι αρκετά νευρικός, θέλω να φάω το πληκτρολόγιο, να στρίψω και να καπνίσω τα μαλλιά μου, και κάθε φορά που κλείνω τα μάτια μου βλέπω χρωματιστούς καπνούς και τσιγάρα σε σχήμα βυζιών να με παρακαλάνε να τα καπνίσω.

Θα πω και κάτι κουλτουριάρικο. Οι Στωικοί θεωρούσαν την ηδονή ως αταραξία ψυχής και απονία σώματος. Το τσιγάρο δεν προσφέρει κανένα από τα προαπαιτούμενα για να θεωρηθεί ηδονή. Η αταραξία ψυχής αποτρέπεται από το "ΚΑΡΚΙΝΟΣ, ΚΑΡΚΙΝΟΣ, ΚΑΡΚΙΝΟΣ", και η απονία σώματος είναι απλώς ένα κρύο αστείο, όταν σε καθημερινή βάση φτύνεις χελωνονιντζάκια στο νιπτήρα, και δυσκολεύεσαι να ανέβεις τέσσερα σκαλοπάτια σε λιγότερο από 10 λεπτά.

Ως διαδικασία ωρίμανσης θεωρώ την αποφυγή κάθε είδους ψευδαίσθησης η οποία δεν είναι οικειοθελής και δεν οφείλεται σε ελαφριές ψυχοτρόπες ουσίες. Συνεπώς, μπορεί ο καπνός του τσιγάρου να έμοιαζε με εκατομμύρια μικροσκοπικές γυμνές γιαπωνεζούλες, που έκαναν μασάζ σε όλο μου το σώμα -συμπεριλαμβανομένης της τσουτσούς-, αλλά δεν παύει να παρομοιάζεται απείρως πιο αξιόπιστα με εκατομμύρια μικροσκοπικούς αλβανούς, οι οποίοι ρίχνουν μπετά στις κυψελίδες των πνευμόνων και τις αρτηρίες.

Και επαναλαμβάνω: Να πάει να γαμηθεί! Έχουν περάσει 11 χρόνια από τότε που άρχισα να καπνίζω. Καλά ήταν...

Οι υπόλοιποι μη μασάτε, συνεχίστε άφοβα. Καπνίστε και για 'μένα!


Η παρούσα ανάρτηση θεωρείται ακυρωθείσα στην περίπτωση προσβολής του γράφοντος από κάποια ανίατη ασθένεια. Αν δεν καπνίσω τότε, πότε θα καπνίσω;!

Όσο κρατάει ένα τσιγάρο #2

(Golden virginia με γαλάζια Rizla. Κρατάει πολλή ώρα)


Λίγη ώρα πριν τις 8 π.μ. Σε μερικές στιγμές το βιολογικό μου ρολόι θα μου υπενθυμίσει ότι είναι ώρα για ύπνο. "Το ρολόι σου χρειάζεται κούρδισμα" θα έλεγε κάποιος, και δε γνωρίζω αν μπορώ να διαφωνήσω. Ίσως η κατάσταση που βιώνω εδώ και πολλούς μήνες αναφορικά με τον ύπνο μου να μπορεί να οριστεί ως πρόβλημα. Κάπου διάβασα μάλιστα ότι μόνο κατά τη διάρκεια του νυχτερινού ύπνου μπορεί ο ανθρώπινος οργανισμός να παράγει μια ουσία, η οποία είναι άκρως απαραίτητη για την ισορροπημένη λειτουργία του εγκεφάλου, και τις γενικότερες σωματικές διεργασίες. Το όνομα της ουσίας αυτής μου διαφεύγει για την ώρα.

Επιχειρώντας να προσδιορίσω την δεδομένη "κατάσταση", προσπαθώ να θυμηθώ πότε ξεκίνησαν όλα. Νομίζω ότι η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε ένα χρόνο πριν, όταν λίγο καιρό μετά τη βάφτισή μου τα αναπάντητα ερωτήματά μου απαντήθηκαν με τον αναμενόμενο τρόπο, με τη γέννηση πολλαπλάσιων και "βαθύτερων" ερωτημάτων, τα οποία απαιτούσαν μια καθολική, "αντικειμενική" θεώρηση πραγμάτων σε συνάρτηση με μια άκρως προσωπική ενδοσκόπηση.

Ακούγεται ίσως πνευματώδες και εύκολο, αλλά είναι ο καλύτερος τρόπος που μπορώ να σκεφτώ για να περιγράψω μια διαδικασία αρκετά δύσκολη ώστε να μπερδευτώ ακόμα περισσότερο, να μην αναγνωρίζω τον εαυτό μου μετά από λίγο -κάτι που συνέβαινε από πάντα, αλλά πιο έντονα αυτή τη φορά- και να καταλήξω να προσπαθώ να ξεκουράσω το μυαλό μου περνώντας μερόνυχτα στο λάπτοπ, παρακολουθώντας όλες τις σαιζόν του South Park, περιμένοντας να ξημερώσει για να πάω στο λουκουματζίδικο τις γειτονιάς για λουκουμάδες ή κανταΐφι με παγωτό.

Σ' αυτήν την ψυχοσωματική κατάσταση, η οποία δεν ήταν πρωτόγνωρη, αλλά δε θα την έλεγε κανείς και ευχάριστη, κατάφερα να αντιμετωπίσω τις παλιότερές μου φοβίες και να συμμετάσχω στη Θεατρική Ομάδα ΤΕΙ Ηρακλείου. Η συμμετοχή σε μια ομάδα ισούται με την προσπάθεια ένταξης στο σύνολο, με τις πατροπαράδοτες μεθόδους κοινωνικοποίησης. Κι αυτό στις μέρες μας σχετίζεται άμεσα με κατανάλωση οινοπνεύματος. Δύο φορές την εβδομάδα βρισκόμασταν με την ομάδα, άρα τουλάχιστον δύο μέρες της εβδομάδας κατέληγα να βρίσκομαι με μεγάλη παρέα "για ξύδια" (το βάζω σε εισαγωγικά επειδή έχω την εντύπωση πως το υπόλοιπο κείμενο έχει μια δόση τυπικότητας).

Όσο περνούσε ο καιρός και πλήθαιναν οι διαπροσωπικές μου δραστηριότητες, αυξάνονταν οι μέρες τις εβδομάδας που σχετίζονταν με αλκοολικές δραστηριότητες. Κατάφερα λοιπόν για πρώτη φορά να καταλήξω σε ασφαλή συμπεράσματα περί της κοινωνικής επίδρασης και επιρροής του οινοπνεύματος, του συσχετισμού του με την "καλλιτεχνική πληθυσμιακή μερίδα", την απόλαυση που δίνει και κυρίως, το πόσο εύκολα μπορεί κάποιος να γίνει αλκοολικός. Παραδόξως, έχω καταφέρει να το αποφύγω μέχρι τώρα. Ή ζω με αυτήν την ψευδαίσθηση τέλος πάντων.

Οι παραπάνω λεπτομέρειες γνωρίζω ότι συντελούν στην, πλέον, παράξενη λειτουργία του βιολογικού μου ρολογιού, δεν είναι όμως παρά ελάχιστα κομμάτια που δεν είναι ικανά από μόνα τους να συμπληρώσουν την εικόνα της ανάγκης μου να κοιμάμαι αφού ξημερώσει.
Αν προσπαθούσα να το εξηγήσω "συναισθηματικά", θα έλεγα ότι στην παρούσα φάση νιώθω συνδεδεμένος με τους ρυθμούς της πόλης. Μου φαίνεται ιδιαίτερα κουραστικό να είμαι ξύπνιος όταν είναι ξύπνιοι και όλοι οι υπόλοιποι. Η αίσθηση ότι μια δεδομένη στιγμή της ημέρας συνυπάρχω με όλους εκείνους που προγραμματισμένα ορίζουν τις υποχρεώσεις τους είναι σχεδόν αβάσταχτη. Μεγαλύτερη ασφάλεια και ηρεμία νιώθω όταν η πόλη ξεκουράζεται. Προτιμώ να είμαι ξύπνιος όταν η κίνηση στους δρόμους έχει μετριαστεί, όταν έχω τη δυνατότητα να περπατήσω σ' ένα δρόμο ακούγοντας τα δικά μου βήματα, και όχι φασαρία από φωνές, κόρνες και εξατμίσεις. Θέλω να μπορώ να ορίσω εγώ τη διαδρομή που θα διανύσω, χωρίς να θέτω περιορισμούς από αναγκαστική αποφυγή "ζωντανών εμποδίων", περαστικών και κινούμενων οχημάτων δηλαδή.

Μια εν δυνάμει ψυχολόγος φίλη -θα αργήσει να πάρει πτυχίο- συμπέρανε ότι έχω αγοραφοβικές τάσεις. Ίσως ισχύει. Έχω μάλιστα την υποψία ότι αυτές οι τάσεις με βοηθούν να γράψω, κάτι που μου άρεσε να κάνω -ανεξάρτητα με το αποτέλεσμα- αλλά για αδιευκρίνιστο λόγο σταμάτησα. Μπορεί όλες αυτές οι ενδείξεις να σχετίζονται μεταξύ τους. Όπως και να 'χει, έχω την πεποίθηση πως βρίσκομαι σε καλό δρόμο.

Klein Ερωτηματολόγιο

Βρήκα την καλύτερη λύση για τον προβληματισμό της προηγούμενης ανάρτησης. Ένα ερωτηματολόγιο για να μάθω ποιος είμαι! Η αλήθεια είναι πως δεν έψαξα πολύ, αλλά έγραφε "Ερωτηματολόγιο Προυστ" και ακούγεται τόσο πιασάρικο που πείθει -σίγουρα όμως-. Δυστυχώς έχει περάσει εδώ και ώρες η επίδραση του αλκοόλ, αλλά είμαι άγρυπνος και οι ερωτήσεις μού φαίνονται τόσο ηλίθιες που δε βλέπω την ώρα να τις απαντήσω:



Πότε υπήρξατε πιο ευτυχισμένος;

Όταν ανακάλυψα τον αυνανισμό.

Πώς φαντάζεστε την τέλεια ευτυxία;

Ως ένα γεμάτο πιστόλι. Κλεμένη ατάκα, αλλά δεν παύει να ισχύει.

Τι ή ποιος είναι η μεγαλύτερη αγάπη της ζωής σας;

Το ποδόσφαιρο. χαχΆ!

Ποιο ταλέντο θα θέλατε να είχατε;

Του πέφτουλα.

Αν μπορούσατε ν' αλλάξετε ένα πράγμα στον εαυτό σας, ποιο θα ήταν αυτό;

Η αρρυθμία.

Αν μπορούσατε ν' αλλάξετε ένα πράγμα στην οικογένεια σας, ποιο θα ήταν;

Η κληρονομιά.

Ποιο θεωρείτε το μεγαλύτερο επίτευγμά σας;

Δε ροχαλίζω τόσο συχνά όσο παλιότερα.

Ποιο είναι το πιο πολύτιμο απόκτημά σας;

Οι τιράντες μου.

Που θα θέλατε να ζείτε;

Κάπου με κλιματισμό.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Να αποδειχθεί ότι είχα δίκιο

Τι αντιπαθείτε περισσότερο;

Τους επινοητές τέτοιων ερωτήσεων που εκθέτουν τις μικρόψυχες πλευρές μου.

Ποιο χαρακτηριστικό σας αντιπαθείτε περισσότερο;

Διανοητική αναπηρία κοινωνικής αντίληψης.

Τι αντιπαθείτε περισσότερο στους άλλους;

Τον υπερφίαλο εγωισμό τους, μόνο όταν αυτός έρχεται σε σύγκρουση με το δικό μου.

Ποια θεωρείτε ως μεγαλύτερή σας σπατάλη ;

Λεφτά σε τσιγάρα.

Ποιο είναι το αγαπημένο σας ταξίδι;

Οποιοδήποτε περιλαμβάνει βολική μετακίνηση και οδήγηση από τρίτους.

Ποια θεωρείτε την πιο υπερτιμημένη αρετή;

Τη χορτοφαγία (;)

Σε ποιες περιπτώσεις ψεύδεστε;

Στις περιπτώσεις που η ψευδής απάντηση είναι μακράν πιο διασκεδαστική από την πραγματική.

Ποιον άνθρωπο απεχθάνεστε;

Το Χατζηγιάννη.

Ποια λέξη ή φράση χρησιμοποιείτε κατά κόρον;

"Φάση" με όλα τα παρελκόμενα

Ποιο πράγμα θεωρείτε ότι σας χαρακτηρίζει;

Η ανισορροπία

Για ποιο πράγμα έχετε μετανιώσει;

"μετανιώσει";

Ποια είναι η αγαnημένη σας ασχολία;

Το χάσιμο χρόνου. Κι αυτό το γαμημένο ερωτηματολόγιο είναι τεράστιο.

Τι εκτιμάτε σε ένα φίλο;

Το να μπορεί να διαχωρίσει το ρόλο του φίλου από το ρόλο της γκόμενας.

Ποιοι είναι οι ήρωές σας στην πραγματική ζωή;

Οι συνταξιούχοι.

Πώς θα θέλατε να πεθάνετε;

Απότομα και αβίαστα.

Αν πεθαίνατε και επιστρέφατε στη ζωή, ποιον άνθρωπο ή πράγμα θα θέλατε να ενσαρκώσετε;

Τη μάνα σου... Κοίτα κάτι ερωτήσεις.

Ποιο είναι το αγαπημένο σας απόφθεγμα;

"Χεστήκαμε πατόκορφα"

Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;

Τίποτα, γι' αυτό κοιμάμαι το πρωί και ξυπνάω λίγο πριν βραδιάσει.

Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

Φο, Πεσσόα, Μπουκόφσκι

Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;

Να μην αισθάνεται άσχημα για το πέος του.

...; και σε μια γυναίκα;

Να μην αισθάνεται άσχημα για τα βυζιά της.

Το τραγούδι που τραγουδάτε κάνοντας ντους;

Δεν τραγουδάω στο ντους.

Το βιβλίο που σας σημάδεψε;

Ακόμα να φάω βιβλίο στο κεφάλι.

Η ταινία που σας σημάδεψε;

Usual Suspects

Το αγαπημένο σας χρώμα;

Μπλεμωβ

Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεσται αυτόν τον καιρό;

Ευτυχία που τελείωσα το ερωτηματολόγιο και περίεργο ωράριο ύπνου.

Πoιος διάολος τα σκέφτεται αυτά τα πράγματα; Πέφτω να κοιμηθώ.

Όσο κρατάει ένα τσιγάρο

(Lucky Strike για όσους αναρωτιούνται)

Μεγάλωσα σ' έναν κόσμο που προοριζόμαστε να γίνουμε κάποιοι ή... "κάτι". Αυτό το κάτι ορίζεται από την εκπαίδευση που θα ακολουθήσουμε και -βάσει αυτής- τον επαγγελματικό προσανατολισμό στον οποίο θα καταλήξουμε. Έτσι έλεγε το πλάνο για 'μένα, όπως και για πολλά παιδιά ακόμη. Θυμάμαι να με ρωτούν από μικρό τι θα γίνω όταν μεγαλώσω. Θυμάμαι να περνάω μέρες και νύχτες, πριν ακόμα ξεφύγω από την αθωότητα της παιδικής ηλικίας, να βασανίζομαι από το ίδιο ερώτημα.

"Τι θα γίνω όταν μεγαλώσω; Τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω;"

Έπαιρνα κι εγώ παραδείγματα από τους τάχα ευυπόληπτους "μεγάλους" γύρω μου. Θέλησα να γίνω γιατρός, δικηγόρος, διευθυντής σε κάποια επιχείρηση.. Να βγάζω αρκετά χρήματα, όπως μου έλεγε -και εξακολουθεί να μου λέει- ο πατέρας μου, ώστε να ζήσω αξιοπρεπώς, μια ποιοτική, ήρεμη ζωή.

Μεγάλωσα κι εγώ, κι ακόμα δεν κατάφερα να χωνέψω όλες αυτές τις υποτιθέμενες στοιχειώδεις αξίες. Πως ακριβώς ορίζεται μια αξιοπρεπής ζωή; Ποια είναι τα εφόδια που πρέπει να συλλέξω για να καταφέρω να έχω κι εγώ μια τέτοια; Αλήθεια, διαφέρουμε όντως τόσο πολύ εμείς οι "άνθρωποι" μεταξύ μας; Αν σε χτυπήσουν, δεν θα πονέσεις όσο εγώ; Αν πονέσεις, δεν θα αναρωτηθείς για την ευθραυστότητα της ύπαρξής μας;

Για την ώρα, μου κρατούν συντροφιά τα τσιγάρα μου , ένα εκ των οποίων βιάζεται να τελειώσει στο τασάκι μου, λίγο αλκοόλ που αργεί να ξεθυμάνει από μέσα μου και μερικές φθηνές σοκολάτες. Και μπορεί να μην ξέρω ακόμα τι ή ποιος θέλω να γίνω, αλλά τουλάχιστον μπορώ να σκεφτώ μερικές χιλιάδες εκδοχές από ό,τι ΔΕΝ θέλω να γίνω ή ό,τι θα μπορούσα να γίνω. Είναι κι αυτό ένα βήμα.

Στο κάτω κάτω, ποιος τη γαμεί την υστεροφημία;

Mailed Chained #2

Ήταν απροσδόκητη η χαρά μου όταν μετά από τρία αποτυχημένα formats, κατάφερα να μπω στο διαδίκτυο. Γι' αυτό και θα παραθέσω τη δεύτερη εκδοχή του "Είμαι τελείως χεσμένος".

Το παρακάτω κείμενο βρέθηκε γραμμένο σ' ένα παραπεταμένο τετράδιο. Αυτός που το διάβασε, χαμογέλασε από ειρωνία ή ευγένεια και συνέχισε να ξεφυλλίζει το τετράδιο ακάθεκτος. Ίσως να το ανάρτησε σε ένα blogger αλλά κανείς δεν έδωσε σημασία. Το κείμενο δεν περιείχε ηθικό δίδαγμα ή την παραμικρή υποψία ελπίδας.

Είμαι τόσο χεσμένος που το μόνο που μπορώ να κάνω, είναι να κουνάω το βλέμμα μου στους ρυθμούς του "Dead Souls". Τα ακουστικά με έχουν απομονώσει από το δωμάτιο. Αγωνιωδώς αισθάνομαι τους γύρω μου να ενοχλούνται και να με παρατηρούν με αυστηρότητα. Κι ίσως να μην ενοχλούνται αλλά να συνεχίζουν απλώς την κουβέντα τους.
Σάπια φρικαλεώδη μίζερα μήλα στον τσιμεντένιο δενδρότοιχο της μηδένιας εγκεφαλικής μας πόλης. Το νερό στέρεψε από τις χωμάτινες χοάνες και με σκουριά ξεδιψάνε τα ζώα. Κι εμείς το αίμα των τιμούμε, κι από χρυσά ποτήρια τις γλώσσες μας υγραίνουμε.
Κι αν ο Ήλιος ακόμη μένει ουράνιος παντοκράτορας, και με το Φως ξεπλένει συνειδήσεις, εμείς όλο στο Σκότος βαθύτερα βαδίζουμε. Κι ο Λεβιάθαν καρτερεί υπομονετικά.-

ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΑΛΛΟ

Chainmail

Κάτι πρόχειρο:

Το παρακάτω μήνυμα βρέθηκε στον τηλεφωνητή μιας δημοσιογράφου. Σοκαρισμένη εκείνη μόλις το άκουσε, το χρησιμοποίησε ως μέσο μιας εκστρατείας ενάντια στην οδήγηση υπό την επήρρεια αλκοόλ. Σκεφτείτε για λίγο, διαδίδοντάς το μπορεί να σώσετε μια ζωή.


Μαμά είμαι τελείως χεσμένος.

Θυμάμαι αμυδρά όταν μου είπες να μην πιω στο πάρτυ του Μιχάλη, αφού μετά θα οδηγούσα. Εγώ σου υποσχέθηκα ότι δεν θα πιω αλκοόλ. Κράτησα την υπόσχεσή μου... Εν μέρει.

Στο πάρτυ έσκασε μύτη κάποια στιγμή και ο Γιάγκος, το παιδί που μας κανονίζει stuff για όλη την παρέα. Κρατούσε μαζί του μια σακούλα με χόρτο -πολύ πράμα όμως- και άρχισε να στρίβει τσιγάρα. Εγώ ουδέποτε υποσχέθηκα να μην πιω χόρτο, οπότε του έδωσα και κατάλαβε.

Περνούσαν τα joints από μπροστά μου και ρουφούσα σαν να μην υπήρχε αύριο. Κάποια στιγμή την άκουσα τόσο πολύ που άρχισα να τρώω τα σοκολατάκια της μάνας του Μιχάλη. Μετά βλέπαμε telemarketing στην τηλεόραση και γελούσαμε σα μαλάκες.

Όσοι δεν ήπιαν από τα τσιγάρα που γύριζαν, την έβγαλαν με ξύδια. Κάποια στιγμή βαρέθηκαν να μας βλέπουν να γελάμε και σηκώθηκαν να φύγουν. Θα ήθελα κι εγώ πολύ να φύγω μαζί τους μαμά, αλλά δεν ένιωθα τα πόδια μου, κι έτσι έμεινα σπίτι του Μιχάλη.

Πριν από λίγο μας πήραν τηλέφωνο και μας είπαν ότι ο Κωστάκης -ένα από τα παιδιά που έφυγαν μεθυσμένα- στούκαρε κάπου το αμάξι του και πέθανε. Εμείς ακόμα γελάμε.

Θα γυρίσω το πρωί.