Τυχαίος Θάνατος #2

Τρεις μήνες πριν, μου είχε πει ότι είναι ερωτευμένος μαζί της. Έδειξα να μην τον παίρνω στα σοβαρά, αλλά βαθιά μέσα μου τον πίστευα. Ίσως αυτός να ήταν και ο λόγος που κάνω παρέα με το Δημήτρη. Δεν αμφισβήτησα ποτέ την ειλικρίνειά του.

Παρακολουθούσα μέχρι πρόσφατα την εξέλιξη της σχέσης του με τη Αλεξάνδρα. Είχε πολλές και έντονες διακυμάνσεις.

Στις αρχές όλα ήταν εύκολα. Οι συζητήσεις τους ήταν ενδιαφέρουσες, οι αντιπαραθέσεις τους έντονες, αλλά "λειτουργικές". Η ματιές που αντάλλαζαν έκρυβαν ανείπωτες σκέψεις. Όλα έδειχναν να οδηγούν κάπου.

Ένα μεσημέρι λοιπόν, ο Δημήτρης ήρθε και με βρήκε. Μου είπε ότι το προηγούμενο βράδυ είχαν "κάνει έρωτα", ότι ξύπνησαν μαζί, ότι είναι ευτυχισμένος, ότι νιώθει ζωντανός

"Χαλάρωσε" του είπα, "Απόλαυσε την όποια διαδρομή και μην προσπαθείς να προσδιορίσεις αυτό το πράγμα με λέξεις"

Τρεις μέρες μετά μου είπε ότι χώρισαν.

"Πότε προλάβατε;" τον ρώτησα
"Είχαμε τον πρώτο μας μεγάλο καβγά"

Την επόμενη μέρα ήταν πάλι μαζί.

Λίγες μέρες μετά "ξαναχώρισαν". Μετά τα "ξαναβρήκαν". Αυτή η ιστορία επαναλαμβανόταν για πολλές εβδομάδες.

Κάποια στιγμή βαρέθηκα να ασχολούμαι. Είχα πάρει απόφαση ότι είτε θα παντρευτούν, είτε θα αλληλοσκοτωθούν.

Πριν από μια εβδομάδα χώρισαν για άλλη μια φορά. Ο Δημήτρης ήταν ράκος. Τον πήγα σ' ένα τσιπουράδικο στο Μεταξουργείο. Ήπιαμε. Λίγο πριν νυχτώσει καταλήξαμε σπίτι του.

Συνεχίσαμε να πίνουμε, προσπαθώντας ο καθένας να πνίξει το δικό του καημό.

"Πονάω ρε φίλε" ψέλλισε, "ΞΕΡΩ ότι δεν τραβάει η όλη ιστορία, αλλά ΤΗ ΘΕΛΩ. Τι σκατά να κάνω;"

"Ρωτάς λάθος άνθρωπο" του είπα, "Αν βρεις πάντως απάντηση πριν από εμένα, μοιράσου τη μαζί μου"

Κατά τις 11μιση χτύπησε το τηλέφωνό του.

Ήταν η Αλεξάνδρα. Έκλαιγε. Τον ρώτησε αν μπορούσε να περάσει από το σπίτι του για να μιλήσουν. Της είπε ότι θα ήταν καλύτερα να βρεθούν κάπου έξω. Εκείνη συμφώνησε.

"Τώρα τι κάνω;" με ρώτησε αφού έκλεισε το τηλέφωνο.

"Ό,τι σε φωτίσει ο θεός" του απάντησα.

Τον ξαναείδα την επόμενη μέρα.

"Τέλος φίλε.. Το πήρα απόφαση και το έκανα" μου είπε χαμογελώντας. Τον πίστεψα για άλλη μια φορά. Έμοιαζε πράος. Τον ζήλεψα.

Ξημερώνει Παρασκευή. Η Αλεξάνδρα αγνοείται εδώ και 6 μέρες.

Και του χρόνου

Χθες βράδυ πριν κοιμηθώ ψαχούλεψα λίγο το ιστολόγιό μου. Οφείλω να πω πως απογοητεύτηκα από τη γενική εικόνα. Αυτή η ανάρτηση λοιπόν επισημοποιεί άλλη μια διακοπή ιστολογιακής δραστηριότητας. Όχι για πολύ βέβαια, μιας και δε φημίζομαι για τη σταθερότητα των απόψεών μου.

Τέλος πάντων, σιγά το blog.

Ημερολογιακές Τρίχες #π

"Δεν είσαι εσύ για εκεί, θα πνιγείς. Έλα εδώ, να καείς σαν διάττοντας αστέρας τουλάχιστον".

Τάδε έφη Azra

Τυχαίος Θάνατος #1

Μόλις είχα καληνυχτίσει το Μάνο, που είχε την καλοσύνη να με αφήσει με το αυτοκίνητό του κοντά στο σπίτι μου. Ένα δυνατό κάψιμο στο στομάχι με έκανε να σταματήσω για μια στιγμή το βηματισμό μου. Κατηγόρησα το αμφίβολης ποιότητας Jameson που είχα πιει λίγη ώρα πριν και αναρωτήθηκα σε τι κατάσταση θα βρίσκεται το κεφάλι μου το πρωί. Τουλάχιστον δεν θα είχα καμία τύψη για την επιλογή μου να φύγω χωρίς να πληρώσω. Συνέχισα να περπατάω.

Ψάχνοντας στην τσέπη του παλτού μου για το mp3 player, άγγιξα το κινητό μου.

"Θα θυμηθεί να πάρει τηλέφωνο απόψε;"

Η συνθήκη "δεν επικοινωνεί-δεν επικοινωνώ" εξακολουθούσε να ισχύει.
Παρ' όλο το κρύο, ένιωσα τις πρώτες σταγόνες ιδρώτα να κυλάνε στο μέτωπό μου, κι έναν -για την ώρα ανεπαίσθητο- νευρόπονο στο στήθος. Πέρασα απέναντι την Ακαδημίας.

Αφού κατάφερα να ξεμπερδέψω το καλώδιο, έβαλα στ' αυτιά μου τα ακουστικά και πάτησα το play

Joy Division - The Leaders of Men
born from some mother's womb
just like any other room
made a promise for a new life
made a victim out of your life

Επιτάχυνα το βήμα μου. Μια περίεργη αίσθηση δυσφορίας άρχισε να με πνίγει. Ξεκούμπωσα νευρικά το παλτό μου πασχίζοντας να ηρεμήσω, παίρνοντας βαθιές ανάσες φρέσκου αέρα, προσπαθώντας να αγνοήσω το γεγονός ότι ήδη έτρεμαν τα χέρια μου. Δοκίμασα να με καθησυχάσω με τη σκέψη ότι ο μη αμοιβαίος έρωτας, ταιριασμένος με μπόμπα-Jameson και χειμωνιάτικο, παγωμένο αέρα ήταν πάντα δύσκολος συνδυασμός, ακόμα και για τους πιο χοντρόπετσους από 'μένα.

Και τότε με χτύπησε.

Ένας ξαφνικός, βίαιος πόνος, έμοιαζε με σιδερένια πένσα που μου τσάκιζε το στέρνο. Έφερα και τα δυο χέρια στο στήθος μου έκπληκτος, και μάλλον δάγκωσα πολύ δυνατά τα χείλια μου γιατί το στόμα μου γέμισε αίμα. Τα πόδια μου με πρόδωσαν, λύγισαν και βρέθηκα καταγής στο πεζοδρόμιο, έξω από την είσοδο ενός χρωματοπωλείου, κουλουριασμένος από μια οδύνη που δεν είχα ξανανιώσει ποτέ.

Αποπειράθηκα να αναπνεύσω, αλλά τα πνευμόνια μου έμοιαζαν να γεμίζουν κάθε επόμενη στιγμή με τσιμέντο και θραύσματα γυαλιού κι η καρδιά μου, σε κάθε χτύπο, να διαπερνάται από ηλεκτρικό ρεύμα.

Ώστε αυτή ήταν η μέρα που περίμενα από τα 16 μου.
Ίσως γι' αυτό να μην κάλεσα για βοήθεια.

Κάθε φορά που σκέφτομαι ότι θέλω να ζήσω, ο πόνος θεριεύει.
Τα μάτια μου θολώνουν από τα δάκρυα. Κλαίω για τη μάνα μου και τον πατέρα μου. Κλαίω για εκείνη, που δεν πρόλαβα να της πω "σ' αγαπώ". Κλαίω για το "σ' αγαπώ" που δεν πρόλαβα ν' ακούσω. Μα δεν έχω καμιά ψευδαίσθηση αιωνιότητας. Ό,τι έγινε, έγινε. Δεν ξέρω αν προλαβαίνω να μετανιώσω για τις επιλογές μου.
Ο πόνος. Να σταματήσει ο πόνος.

-παράξενο, έρημοι δρόμοι, λίγες ώρες πριν ξημερώσει Σάββατο.

Η ταυτότητά μου είναι στην αριστερή τσέπη του παλτού

the leaders of men

made a promise for a new life

no saviour for our sakes

to twist the inter-

Cancel my subscription to the Resurrection

"Γιατί ρε γαμώτο;"

"Επειδή ρε πούστη μου!"

Επειδή όλα τα πράγματα απλώς συμβαίνουν, χωρίς να έχουν κάποιο θεόπνευστο ή ευφυές σχέδιο από πίσω. Αν μπορούσαμε όλοι να ασπαστούμε αυτή τη συμπαντική αλήθεια -εμού συμπεριλαμβανομένου- ο κόσμος μας θα ήταν η ιδανικότερη εκδοχή του "Imagine". Μάθαμε να πονάμε για την αδυναμία απάντησης ερωτημάτων που δεν θα έπρεπε καν να υφίστανται. Λόγω αδυναμίας εκλογίκευσης μιας πραγματικότητας βασισμένης σε ανθρωποκεντρικές θεωρήσεις.

Ο χρόνος κι ο πόνος είναι ανθρώπινες επινοήσεις.

Όσο κρατάει ένα τσιγάρο

(Lucky Strike για όσους αναρωτιούνται)

Μεγάλωσα σ' έναν κόσμο που προοριζόμαστε να γίνουμε κάποιοι ή... "κάτι". Αυτό το κάτι ορίζεται από την εκπαίδευση που θα ακολουθήσουμε και -βάσει αυτής- τον επαγγελματικό προσανατολισμό στον οποίο θα καταλήξουμε. Έτσι έλεγε το πλάνο για 'μένα, όπως και για πολλά παιδιά ακόμη. Θυμάμαι να με ρωτούν από μικρό τι θα γίνω όταν μεγαλώσω. Θυμάμαι να περνάω μέρες και νύχτες, πριν ακόμα ξεφύγω από την αθωότητα της παιδικής ηλικίας, να βασανίζομαι από το ίδιο ερώτημα.

"Τι θα γίνω όταν μεγαλώσω; Τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω;"

Έπαιρνα κι εγώ παραδείγματα από τους τάχα ευυπόληπτους "μεγάλους" γύρω μου. Θέλησα να γίνω γιατρός, δικηγόρος, διευθυντής σε κάποια επιχείρηση.. Να βγάζω αρκετά χρήματα, όπως μου έλεγε -και εξακολουθεί να μου λέει- ο πατέρας μου, ώστε να ζήσω αξιοπρεπώς, μια ποιοτική, ήρεμη ζωή.

Μεγάλωσα κι εγώ, κι ακόμα δεν κατάφερα να χωνέψω όλες αυτές τις υποτιθέμενες στοιχειώδεις αξίες. Πως ακριβώς ορίζεται μια αξιοπρεπής ζωή; Ποια είναι τα εφόδια που πρέπει να συλλέξω για να καταφέρω να έχω κι εγώ μια τέτοια; Αλήθεια, διαφέρουμε όντως τόσο πολύ εμείς οι "άνθρωποι" μεταξύ μας; Αν σε χτυπήσουν, δεν θα πονέσεις όσο εγώ; Αν πονέσεις, δεν θα αναρωτηθείς για την ευθραυστότητα της ύπαρξής μας;

Για την ώρα, μου κρατούν συντροφιά τα τσιγάρα μου , ένα εκ των οποίων βιάζεται να τελειώσει στο τασάκι μου, λίγο αλκοόλ που αργεί να ξεθυμάνει από μέσα μου και μερικές φθηνές σοκολάτες. Και μπορεί να μην ξέρω ακόμα τι ή ποιος θέλω να γίνω, αλλά τουλάχιστον μπορώ να σκεφτώ μερικές χιλιάδες εκδοχές από ό,τι ΔΕΝ θέλω να γίνω ή ό,τι θα μπορούσα να γίνω. Είναι κι αυτό ένα βήμα.

Στο κάτω κάτω, ποιος τη γαμεί την υστεροφημία;

Μια νέα αρχή; Κι άλλη;

Το να προσπαθήσω να γράψω ένα νέο "μανιφέστο", ή μάλλον ένα νέο επεξηγηματικό κείμενο που να αποδίδει επαρκώς τον κεντρικό χαρακτήρα του σχεδόν ανανεωμένου ιστολογίου είναι παράτολμο εγχείρημα.

Ο πρώτος και κύριος λόγος είναι ότι είμαι άγρυπνος εδώ και αρκετές ώρες, έχοντας πίσω μου μια εξαιρετικά γεμάτη μέρα. Ο δεύτερος, ότι δεν είμαι απόλυτα σίγουρος για το κατά πόσο μια τέτοια προσπάθεια -τόσο αυτή της ανανέωσης, όσο και της επεξήγησης- αντικατοπτρίζει επαρκώς τη φρέσκια μου αντίληψη για το γύρω μας κόσμο.

Μην παρεξηγηθώ όμως, δε μπαίνω στη διαδικασία να συγκρίνω και να καταλήξω αναφορικά με το αν είναι καλύτερα ή χειρότερα τα πράγματα, αν ωρίμασα ή αν απέκτησα περισσότερα συμπλέγματα, ούτε με θεωρώ καινούριο άνθρωπο και λοιπά αστεία. Απλά, όπως λέει και το άσμα "Αλλάζουνε οι άνθρωποι, αλλάξαμε κι εμείς".

Για να συντομεύσω, επειδή όσο περνάει ο χρόνος ούτε εγώ καταλαβαίνω τι προσπαθώ να διατυπώσω, δηλώνω περίτρανα, με το θάρρος της γνώμης μου και το κλιματιστικό αναμμένο ότι δε με αντιπροσωπεύουν πια οι Γενικότητες και Μετριότητες. Γιατί με αντιπροσωπεύουν περισσότερο οι Grey Areas;

Θα επιχειρήσω να το αναπτύξω στην επόμενη ανάρτηση.