Το post που όλοι περιμέναμε

Ομολογώ πως με διαφορετική διάθεση ξεκίνησα να γράφω, σε διαφορετική κατάληξα. Αυτά σου κάνουν οι παλιοί φίλοι που αποφασίζουν να εμφανιστούν κάποια στιγμή απ'το messenger. Κανένα άγχος όμως, προχωράμε στο κυρίως θέμα.

Σκοπός της συγκεκριμένης καταχώρησης είναι να εκδηλωθεί η φύση του weblog, κάτι που, όπως αναφέρω σε προηγούμενο θέμα, θεωρώ αναγκαίο να ξεκαθαριστεί, για να μην παρεξηγούμαστε και στο μέλλον για πολύ πιθανές, αντικειμενικά ηλίθιες θεματολογίες:) Όπως λοιπόν περιγράφει και τίτλος, ο χώρος αυτός θα κατακλυστεί με Γενικότητες και Μετριότητες, αοριστολογίες που πασχίζουν να βρουν τη δική τους ταυτότητα μέσα από την ανυπαρξία απόλυτου χαρακτήρα και εξειδίκευσης. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι αντικατοπτρίζει την ευρεία εικόνα της "γενιάς μου", ενός μεγάλου ποσοστού νέων ανθρώπων που βομβαρδίζονται καθημερινά με θεωρείες, απόψεις, πληροφορίες, που κατά κανόνα μάχονται και αντιφάσκουν, αφήνοντάς μας στη μέση, να ταλαντευόμαστε σε μια σχεδόν παρανοϊκή, πολυδιάστατη τραμπάλα. Όταν μάλιστα σε υποχρεώνουν να βρεις και τον εαυτό σου, "να γίνεις άνθρωπος", η όλη διαδικασία κάθε άλλο με βόλτα σε παιδική χαρά μοιάζει.

Απ'την άλλη μεριά βέβαια, υπάρχει και η άποψη ότι ο Σωστός Δρόμος υπάρχει, απλά αυτή η μερίδα ανθρώπων (στην οποία και δε ντρέπομαι καθόλου να παραδεχτώ ότι ανήκω) φταίει που δεν έχει την ευφυία ή το κουράγιο να ακολουθήσει. Η ιστορία -που εν τέλει μάλλον αποδεικνύεται ότι όποιος θέλει γράφει, αντιγράφει και παραποιεί- θα δείξει.

Για να μην ξεφύγουμε όμως εντελώς από το θέμα με αντιδραστικές μαλακίες, συνεχίζω λέγοντας ότι αυτό το blog αφορά κυρίως φίλους και γνωστούς αλλά παρ'ότι είμαστε αντικοινωνικοί, δεχόμαστε και τρίτους που πιθανώς να μας βρουν από συνδέσμους αυτών των φίλων και γνωστών;) Η ουσία όμως είναι ότι οι "Γενικότητες και Μετριότητες" δεν υπάρχουν για να δηλώσουν πόσο ευφάνταστες και έξυπνες είναι, ούτε για τις κοινωνικές και ανθρωπιστικές τους ευαισθησίες, ούτε καν ως ένας πυρήνας ωφέλιμης και παραγωγικής σκέψης που ίσως θέσει νέες ανησυχίες στον οποιονδήποτε περαστικό. Έχουν άλλους τρόπους να επιβεβαιώσουν ότι υπάρχουν:Ρ Όπως αναφέρω και στην πρώτη-πρώτη καταχώρηση, το blog δημιουργήθηκε εξαιτίας υπερβολικής δόσης καφέ σε λάθος χρονική στιγμή, και ο λόγος που συνεχίζεται.. είπαμε, είναι τρελό σοκόλλημα το να γράφεις, όπως και να το κάνουμε:)

Μην περιμένεις λοιπόν φίλε αναγνώστη ένα weblog που να καταπιάνεται με ιδιαίτερα ζητήματα, ούτε σταθερή επικοινωνία με σχεδόν καθημερινές καταχωρήσεις. Δεν είναι μαγαζί για να έχει σταθερό ωράριο ή συγκεκριμένη διάθεση.

Γι'αυτό το λόγο κλείνω το σημερινό postάκι, ευχόμενος σε όλους Χρόνια Πολλά, και να σας μπει εύκολα και διασκεδαστικά ο Νέος Έτος, στην περίπτωση βέβαια που δε γράψω ξανά έως την Πρωτοχρονιά. Μέχρι την επόμενη φορά λοιπόν...

Μικρές καθημερινές μαλακίες

Η Αθήνα με υποδέχεται για άλλη μια φορά λοιπόν στην καριέρα της ως μεγαλούπολη. Βασικός σκοπός του ταξιδιού, να δω τη γυναίκα μου (τη γνωστή), αλλά και να περάσω μια μέρα τουλάχιστον με τον Κώστα (Kucci, o επίσης γνωστός) με τον οποίο έχουμε να βρεθούμε από τον Αύγουστο. Τη σχέση μου με τον Κώστα θα δοκιμάσω να την περιγράψω στο επόμενο μέρος του "Νικόλας και φίλοι", όμως αυτή τη στιγμή θα ήθελα να μοιραστώ τον πόνο του laptop μου με το φίλο αναγνώστη.

Όλα ξεκίνησαν προχθές, όταν αποφάσισα να ταξιδέψω για Αθήνα με άκρως απαγορευτικό καιρό. Ναι μεν επιτρεπόταν ο απόπλους απ'το λιμάνι του Ηρακλείου, αλλά γνώριζα ότι μεσοπέλαγα οι άνεμοι έφταναν τους 9 βαθμούς της κλίμακας Μποφώρ, ενώ τη στιγμή που ετοίμαζα τα πράγματα μου για να φύγω, άκουγα στις ειδήσεις ότι κάπου στη Ρόδο, ένα Τουρκικό πλοίο βυθιζόταν και εξέπεμπε S.O.S. Τελικά έκανα τη μαλακία (νομίζω η πρώτη που δικαιολογεί τον τίτλο) να ταξιδέψω. Περιττό να αναφέρω ότι το πλοίο τραμπαλιζόταν σαν συμμετέχοντα σε Gay Pride παρέλαση. Το μεγαλύτερο πρόβλημά μου όμως ήταν ότι κάθε λίγες στιγμές, κάποιο τεράστιο κύμα θα έσκαγε στο πλάι του με ένα τρομακτικό θόρυβο, κάνοντας τους επιβάτες λίιιγο πιο θρησκόληπτους απ'όσο συνηθίζουν. Και να οι σκηνές απ'τον Τιτανικό στο μυαλό μου, με το πλοίο που έσπαγε σαν καρυδότσουφλο και τον καημένο το Leonardo να βυθίζεται στα παγωμένα νερά του -κάποιου- ωκεανού. Και να οι σκηνές από μια σειρά, με έναν πράκτορα να ανακρίνει μια γκόμενα χώνοντας το κεφάλι της σε μια μπανιέρα γεμάτη νερό, λέγοντάς της "Λένε πως όταν πνίγεσαι και αφήσεις τελικά το νερό να περάσει στους πνεύμονές σου, σε κατακλύζει ένα συναίσθημα ευφορίας.. Για να δούμε αν έχουν δίκιο", και να αναρωτιέμαι εγώ αν ισχύει και με το παγωμένο θαλασσινό νερό κάτι τέτοιο.

Εν τέλει καταφέραμε να πιάσουμε Πειραιά, αφού ο άνεμος είπε να μας κάνει τη χάρη και να ταλαιπωρήσει άλλα καράβια, δύο ώρες περίπου πριν δέσουμε. Με παραλαμβάνει η Χριστίνα (η γνωστή, που ανέφερα και πριν), φτάνουμε στην παγωμένη Πεύκη, και όπως όλα τα ζευγάρια που έχουν να ειδωθούν ένα σχετικό διάστημα, επιδιδόμαστε σε μια συναρπαστική παρτίδα ύπνου, μιας και η Χριστίνα δούλευε σε δύο ώρες απ'τη στιγμή που φτάσαμε σπίτι. Ξυπνάω απότομα απ'το καταραμένο ξυπνητήρι Nokia που φωνάζει "Έχεις δουλειά μωρή", και νιώθω έναν τυπικό διαπεραστικό νευρόπονο στο στήθος απ'το ξαφνικό της αφύπνισης, αντίδραση του σώματός μου που με αυτόν τον τρόπο απαντούσε "Εγώ δε δουλεύω γαμημένο". Η μαλακία με τον αριθμό 2 ήταν που το είπα στη Χριστίνα, η οποία ανησύχησε και μου είπε ότι θα με παίρνει ανά διαστήματα για να δει αν είμαι καλά και να έχω κινητά και σταθερό τηλέφωνο δίπλα μου.

Η επόμενη σκηνή που θυμάμαι, είναι με τη Χριστίνα να μπαίνει φουριόζα, σχεδόν βουρκωμένη στο δωμάτιο, να με αγκαλιάζει και να μου λέει "Θεέ μου! Είσαι καλά;". Τα δύο κινητά μου είχαν από 20 περίπου αναπάντητες, κι ένας θεός ξέρει πόσες φορές χτύπησε το ασύρματο τηλέφωνο δίπλα στο αυτί μου. Η ώρα ήταν 11:35 και η Χριστίνα με παρακάλεσε πριν ξαναφύγει για τη δουλειά, να μην ξανακοιμηθώ, ώστε να μπορούμε να μιλάμε τακτικά κατά τη διάρκεια της ημέρας, για να μην πάθει αυτή κανά έμφραγμα ή εγκεφαλικό.

Η τρίτη μαλακία λοιπόν ήταν ότι την άκουσα, σηκώθηκα με τα χίλια ζόρια, και όπως θα έκανε κάθε άνθωπος στη νεκροζώντανη κατάστασή μου, έφτιαξα καφέ. Νομίζω ότι το τραγικό λάθος στην υπόθεση ήταν να κάτσω στον καναπέ με το laptop στα πόδια μου, και την κούπα του καφέ στο χέρι, αντί να αράξω στο γραφείο στης Χριστίνας με το κλασικό PC. Τραγικό λάθος, επειδή με κάποια μυστηριώδη κίνηση κατάφερα να χύσω τη μισή κούπα αχνιστού καφέ στην TFT οθόνη του laptop *ΜΑΛΑΚΙΑ No. 4*, με αποτέλεσμα να τραβήξει όση περισσότερη ποσότητα καφέ μπορούσε η διψασμένη οθόνη, για να μπορώ κι εγώ να έχω μια ψυχεδελική TFT οθόνη, με περίεργες στάμπες νερού στο εσωτερικό της, εναλλαγές φωτισμού στην κάτω αριστερή γωνία και μια καμμένη σειρά από pixels τέρμα κάτω.

Το παράδοξο της ιστορίας είναι η στωική μου αντιμετώπιση, παρόλο που δοκίμασα ό,τι περνούσε απ'το χέρι μου με την ελπίδα να βελτιώσω την κατάσταση. Απλά δέχτηκα από χθες ότι πλέον, μετά το κατεστραμμένο CD/DVD drive που δε μπορώ να αντικαταστήσω γιατί κάνει 400 ευρώ -λογικά τα φέρνει κάποιος με ποδήλατο απ'την Ιαπωνία και πρέπει να του πληρώνω μεταφορικά, ξενοδοχείο και διατροφή, δεν εξηγείται αλλιώς, το σηματάκι TOSHIBA που έχει ξεκολλήσει απ'το πάνω μέρος κι έχει εξαφανιστεί, το τροφοδοτικό, που παρότι έσκασα 100 ευρώ για να το διορθώσουν χάνει που και που επαφή με τη μητρική κάρτα, η οποία δυστυχώς ή ευτυχώς είναι καινούρια, αφού η προηγούμενη παρέδωσε πνεύμα πριν από ένα μήνα περίπου, και άλλες μικρογρατζουνιές ή μικροπροβλήματα, θα έχω και μια γαμημένη οθόνη, η οποία δοκίμασε να πιει για πρώτη φορά στη ζωή της γαλλικό καφέ και της πειράχτηκαν τα νεύρα για πάντα.

Πολλοί θα σκεφτούν "Γιατί γκρινιάζεις ρε μαλάκα; Ο ατζαμής της ιστορίας είσαι'συ και δε σου φταίει κανείς άλλος". Δε σας έχει τύχει να κάνετε καθημερινές πανομοιότυπες κινήσεις που έχουν να κάνουν με τη χρήση ηλεκτρικών/ηλεκτρονικών συσκευών, και κάποια μέρα εντελώς τυχαία να αποβαίνουν καταστροφικές, χωρίς κανένα προφανή λόγο; Αυτή είναι λοιπόν άλλη μια ιστορία που επιβεβαιώνει τις άκρως πιθανές θεωρείες της Κοσμικής Χλέπας, αλλά και της Κοσμικής Μούτζας που μαστίζουν καθημερινά τυχαίους ανθρώπους σαν εμένα κι εσένα.

Πριν ξαναπέσω για ύπνο, να θυμηθώ να γράψω:
α. Για τη φύση αυτό του weblog, που ναι μεν μπορεί να είναι προφανής και αντιληπτή από τον τίτλο, αλλά για να μη βγει κάποιος κακεντρεχής να πει ότι αυτό είναι άλλο ένα blog χωρίς ουσιαστικό λόγο ύπαρξης.
β. Τα επόμενα κομμάτια του "Νικόλα και φίλων", σαν ένα μικρό, επ' ουδενί αναλυτικό φόρο τιμής για όσους επέλεξαν να με ανεχτούν και να τους ανεχτώ επίσης.
γ. Κλασικές καθημερινές μαλακίες που να επιβεβαιώνουν ότι, πέρα απ'την ξεχωριστή φύση που θα περιγραφεί όπως αναφέρω στο α' κομμάτι, αυτό είναι απλώς άλλο ένα ηλίθιο, σχεδόν κακόγουστο blog, τιμωρώντας όσους επιλέγουν να του ρίξουν μια ματιά, αντί να διαβάσουν κάτι εποικοδομητικότερο.
δ. Να καταλήξω επιτέλους όσον αφορά το εμφανισιακό μέρος του καταραμένου blog..

Αυτά τα ολίγα για σήμερα, σύντομα κοντά σας με ανανεωμένο Έτος!

Εντοιχισμένα Χριστούγεννα

Τελικά, είναι μια πραγματικότητα που αρνιόμουν πεισματικά να παραδεχτώ. Το blogging είναι μεγάλο σοκόλλημα. Ανήμερα των Χριστουγέννων, μετά από υπερβολική ποσότητα φαγητού με συνοδεία ενός διαστημικού σαντορινιώτικου κρασιού -Θαλασσίτης, ποικιλια ασύρτικο, παραγωγής 2005- και το πρώτο μου μέλημα μετά το οικογενειακό τζέρτζελο, είναι να τσεκάρω τις ρυθμίσεις του template, προσπαθώντας να το σουλουπώσω.

Κάτι που αυτή τη στιγμή μου φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο και δυσνόητο. Ο κώδικας φέρνει λίγο σε γραμμική-Β και το dreamweaver που θα χρησιμοποιούσα σε ανάλογη περίπτωση δείχνει να έχει υπερβολικά πολλά κουμπάκια:Ο Το μόνο που κατάφερα manually να κάνω ήταν να αλλάξω κάπως την εικόνα της εισαγωγικής ταμπελίτσας, προσπαθώντας να δώσω ένα πιο γιορτινό υφάκι. Και πάλι όμως, περιέργως είναι μικρότερη από το περιθώριο των συνδέσμων και μου κακοφαίνεται. Ευτυχώς, η σκέψη που καθησυχάζει τη νεύρωση που μου επιβάλλει να είναι "τα πάντα τέλεια", είναι πως δε θα βγάλω λεφτά απ'το blog, ούτε απευθύνεται σε ευρύ κοινό. Ε δε νομίζω κιόλας να καταντήσω δημοφιλής μέσα απ'αυτή τη μαλακία, να βάλω διαφημιστικά banners και τα σχετικά. Ομολογουμένως, δε θα με χάλαγε κιόλας βέβαια, αλλά οφείλουμε να έχουμε και μια σχετική αυτογνωσία, σωστά;

Προς το παρόν αφήνω το διαδικτυακό μου χώρο στα χέρια του echelon, του βασικότερου λόγου που θα πρέπει να προσέχω (και να προσέχουν όλοι ουσιαστικά) τι γράφω όσον αφορά μη νόμιμες ενέργειες, γιατί είναι σχεδόν ηλίθιο να νομίζουμε ότι υπάρχει ανωνυμία και ασφάλεια στον κυβερνοχώρο. Ορίστε, και κοινωνικοπολιτικό μήνυμα για να σας πάει καλύτερα η μέρα κουφάλες.

Καλές Γιορτές!

Νικόλας και φίλοι: το πρώτο μέρος

Ξημερώνει Χριστούγεννα, ακούω Zeppelin, και μιλώντας στο messenger με τον Κώστα αυτή κιόλας τη στιγμή, σκέφτηκα να παραθέσω ένα μεγάλο κομμάτι του blog αφιερωμένο στους ανθρώπους που είναι στο κοντινό μου περιβάλλον τη δεδομένη στιγμή, μαζί με ένα σύντομο ιστορικό σε ότι έχει να κάνει τη σχέση αυτή καθ'εαυτή, όχι τόσο αναφορικά με τους ίδιους τους ανθρώπους.

Καλώς ή κακώς είμαι από τα φαεινότερα παραδείγματα που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Ένα κανόνα που λέει ότι τίποτα δεν κρατάει για πάντα, κάτι που έχω διαπιστώσει πολλάκις, αλλά κυρίως όταν στα 22 μου χρόνια δεν έχω κρατήσει σχεδόν καμία φιλία από τα παιδικά μου χρόνια (αναφέρομαι κατά βάση στις ενδοσχολικές φιλίες), για μυστηριώδεις λόγους που ακόμα προσπαθώ να διαλευκάνω. Ίσως προσπάθησα να γυρίσω την πλάτη μου στην "παιδικότητά" μου με το που ενηλικιώθηκα, και προσπάθησα να αποκόψω τους όποιους δεσμούς με αυτήν. Τότε όμως, πως εξακολουθώ να νιώθω πιτσιρίκι στο σώμα ενός μαντράχαλου; Ίσως πάλι, απλώς ακολούθησα διαφορετικό δρόμο από τους τότε φίλους μου και καταλήξαμε αρκετά χιλιόμετρα μακριά ο ένας απ'τον άλλο. Θαρρώ πως στο μέλλον, αν εξακολουθήσω να ασχολούμαι με το blog, θα τους αφιερώσω κι από ένα κομμάτι στον καθένα ξεχωριστά.

Δεν είναι μελαγχολική η φύση αυτού του post όμως, γι'αυτό και θα μπω κατευθείαν στο θέμα προσπερνώντας την εισαγωγή, ακόμη κι αν δεν είναι όσο κατατοπιστική θα ήθελε ο αναγνώστης.

Πρώτος τυχερός λοιπόν είναι ο Στέλιος (με το blog του να φιγουράρει στη λίστα των συνδέσμων), ο "κολλητός", που έχουμε φάει ο εις τη μάπα του άλλου για ένα διόλου ευκαταφρόνητο διάστημα.

*ψάχνω το φάκελο με τις φωτογραφίες*
*προσπαθώ να αλλάξω την playlist, από Zeppelin το γυρνάμε σε FF.C*



Στο περίπου, αυτός είναι ο Στέλιος που γνώρισα στις αρχές του 2003. Δούλευε τότε σ'ένα netcafe, απ'το οποίο είχα παραιτηθεί σαν εργαζόμενος λίγους μήνες πριν. Γνωριζόμασταν φατσικά αρκετό καιρό, απ'το καθυστερημμένο cyber-klein-gaming community που υποτίθεται ανήκαμε, οπότε το μόνο που έλειπε ήταν η εξοικείωση του ενός με τη φάτσα του άλλου, όσο και η ευκαιρία να πούμε μια μαλακία παραπάνω, εγώ σαν πελάτης με την εμπειρία του υπαλλήλου, κι αυτός σαν ανοιγοκλείστης PCιών και master γενικών καθαριοτήτων.

Το πρώτο που θυμάμαι από τις συζητήσεις μας ήταν να σχολιάζουμε μια πανέμορφη, μυστήρια κοπέλα που δούλευε μαζί του τότε (παρένθεση: όταν μιλάμε για netcafe, εννοούμε ολόκληρα 12ωρα λιωσίματος σε διάφορες cyberδραστηριότητες, οπότε θες δε θες εξοικειώνεσαι με τον άλλο αφού τον ανέχεσαι για αρκετές ώρες της ημέρας σου), τη Βιβή, η οποία χωρίς καμία δυσκολία κατάφερε να μας εξάψει το ενδιαφέρον. Αρχικά, αυτό το ενδιαφέρον ήταν απλά η αφορμή των συζητήσεών μας για το είδος των ανθρώπων παρόμοιας ηλικίας, νοοτροπίας και προφανώς, εμφάνισης. Μετά κατέληξε σε μικρό κόλλημα από μέρους του Στέλιου, μ'εμένα ως συνομιλητή του -ήταν πολύ νωρίς για να ήμασταν φίλοι- να προσπαθώ να τον βοηθήσω να ξεπεράσει τη φάση. Κουβέντα στην κουβέντα, καφέ στον καφέ, συνειδητοποιήσαμε ότι είχαμε περισσότερα κοινά ενδιαφέροντα απ'ότι φανταζόμασταν, μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε (όχι πάντα επιτυχώς) και να εκτιμήσουμε μικρές καθημερινές απολαύσεις σε διαφορετικά μέρη. Πόσες φορές είχαμε περάσει ώρες σε μια ταράτσα πολυόροφου κτηρίου στο κέντρο του Ηρακλείου, με εφόδια τα τσιγάρα μας και κανά κουτάκι μπύρα. Άλλες φορές στο μόλο του Ηρακλείου, στον Κούλε, το Ενετικό κάστρο της πόλης, αγναντεύοντας και συζητώντας το οτιδήποτε. Ήξερε πλέον καλά ο ένας τον άλλο, σε σημείο ώστε να αποκαλούμαστε "κολλητοί". Το αστείο της ιστορίας είναι ότι σ'αυτό το σημείο, ο Στέλιος με βοήθησε να ξεπεράσω εγώ τη φάση της Βιβής, μια φάση που αναπόφευκτα βάρεσε κι εμένα.

Στις αρχές του 2004, ο Στέλιος πέτυχε στο internet ένα ελληνικό RPG παιχνίδι, το Αίνιγμα, όπου και έψησε κάποια από τα άτομα του netcafe να σχηματίσουμε μια "Αδελφότητα" (ο ορισμός του "party" για το παιχνίδι αυτό) και να παίξουμε. Θα ήταν πολύ αχάριστο εκ μέρους μου να πω ότι αυτή η τυχαία στιγμή ΔΕΝ μου άλλαξε τη ζωή. Για την ακρίβεια, μέσω αυτού του χαζού παιχνιδιού, γνώρισα ανθρώπους που μέχρι και αυτή τη στιγμή σημαίνουν πολλά για'μένα. Αρκετά ώστε να τους αναφέρω στα επόμενα μέρη αυτής της post-ο-μυθίας. Καλώς ή κακώς λοιπόν, αυτό είναι ένα από τα κομμάτια που οφείλω στο Στέλιο.


*Ο Στέλιος με το φίλος μας το Σπέτσο*

Συνεχίζοντας, γεννάται η ουσιαστική απορία στο μυαλό μου.. Πως να περιγράψεις μια σχέση με λόγια; Πως μπορείς να χωρέσεις εικόνες και συναισθήματα τριών και πλέον χρόνων, μέσα σ'ένα απλό κειμενάκι; Για την ακρίβεια, αγχώνομαι για τα επόμενα κομμάτια και μπαίνω στον πειρασμό να σβήσω ότι έχω γράψει και να πέσω επιτέλους για ύπνο. Αξίζει όμως και να χάσω τον ύπνο μου, τόσο γι'αυτό το κομμάτι, όσο και για τα υπόλοιπα.

Με το Στελιο καταφέραμε να ξεπεράσουμε το εγωιστικό κακομαθημένο κομμάτι του εαυτού μας, και να κάνουμε και μερικές υποχωρήσεις για να μπορέσουμε να εξακολουθήσουμε να είμαστε φίλοι μέχρι τώρα. Αντιμετώπισε ο ένας δύσκολες φάσεις του άλλου, με αποτέλεσμα να ωριμάσουμε και οι δύο σε καταστάσεις που δεν έτυχαν σε προσωπικό επίπεδο, αλλά τις βιώσαμε μέσα από τον άλλο. Ακόμα και τώρα περνάμε το στάδιο "γνωρίζω τον κόσμο και τους ανθρώπους" σε έντονο βαθμό, ώστε να έχουμε συνεχώς κάτι να μοιραστούμε.

Αν παρά όλα αυτά καταφέρουμε να πλακωθούμε για μεγάλο διάστημα στο μέλλον, σπάζοντας τα μέχρι τώρα ρεκόρ μας, θα έχουμε και μια άλλη σχέση να μας δένει, αφού στο κοντινό μέλλον (σε λίγους μήνες), ο Στέλιος θα γίνει Νονός μου:)



Καλημέρα:Ρ

Κάτι παλιό

Το παρακάτω κειμενάκι το είχα γράψει πριν από δύο χρόνια, δυο μέρες και κάτι ώρες. Δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο αντικειμενικά, αλλά είναι για εμένα, οπότε θα το αφήσω εδώ να κρέμεται μέχρι νεωτέρας.

Το ξαφνικό σοκ της απότομης αφύπνισης. Τα δάκρυα που έχουν μουσκέψει το μαξιλάρι σου επιβεβαιώνουν τη συναισθηματική σου φόρτιση από τον εφιάλτη που μόλις είδες. Γιατί, όταν οι από καιρό χαμένοι αγαπημένοι μας κάνουν στάση στη σκέψη μας, τα όνειρα μετατρέπονται σε εφιάλτες.
Την είδες ξανά., σου μίλησε, σε αγκάλιασε όπως τότε. Μα μέσα σου ήξερες το διαχωρισμό ονειρατού και παραγματικότητας. Ήξερες ότι η εικόνα που τόσο αγάπησες θα σβήσει, σαν πυρωμένο ξερόκλαδο σε ανοιξιάτικη μπόρα.
Σηκώνεσαι τρεκλίζοντας, τρέχεις προς τον καθρέφτη σου. Νοιώθεις ότι αυτό το όνειρο σου σημάδεψε το πρόσωπο. Νοιώθεις ότι μια ακατανίκητη θλίψη θα σε στιγματίζει αιώνια. Κι όμως, το είδωλό σου για άλλη μια φορά φαίνεται γνώριμο, σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα. Ή μήπως έχει αλλάξει;

Ο πρώτος καφές ενεργοποιεί τις νευρικές απολήξεις της γλώσσας σου. Οι υπόλοιπες αισθήσεις σου λειτουργούν ακανόνιστα. Τα πάντα φαίνονται θολά, η κούπα που κρατάς στα δυο σου χέρια φαίνεται να έχει υφή κοφτερών ξυραφιών, η ατμόσφαιρα σου φαίνεται πιο βαριά από ποτέ ενώ ακούς ξανά και ξανά μια γνώριμη φωνή να σου λέει «Για πάντα». Ένα δάκρυ σπάει το φράγμα της απομείνουσας λογικής σου και κυλάει στο πρόσωπό σου.

Θυμάσαι...
Θυμάσαι όταν ήσουν παιδί ακόμα και βίωσες την πρώτη απώλεια. Είχες πείσει τον εαυτό σου από τότε πως τίποτα δεν είναι παντοτινό. Τα πάντα φθείρονται στο πέρασμα του χρόνου, και φεύγουν μακριά μας. Κάποια μέρα έλεγες, θα χαθούμε κι εμείς στη λήθη του Αγνώστου. Ένας κύκλος που υποδηλώνει ισορροπία, πεθαίνει κάτι παλιό και γεννιέται κάτι νέο. Τώρα αντιλαμβάνεσαι ότι δεν το πίστεψες ποτέ. Τώρα καταλαβαίνεις ότι απλά νάρκωνες τον εαυτό σου με λέξεις που δε μπορούν καν να σε παρηγορήσουν. Ίσως γιατί ποτέ πριν δεν αφέθηκες ώστε να δεθείς με οτιδήποτε. Λογικό.. Η αγαπημένη σου φράση ήταν πως δεν πρέπει να συνυπάρχουμε με ανθρώπους που δε μπορούμε να αποχωριστούμε.. Ένα θλιβερό χαμόγελο εμφανίζεται στο πρόσωπό σου.
«Δεν πρέπει να υπάρχουμε όταν αποχωριζόμαστε ανθρώπους που αγαπάμε» λες και πίνεις μια γουλιά καφέ.

Ξαφνικά όμως, η έμπευση σου καθαρίζει το μυαλό και σε βάζει σε εγρήγορση. Θέλεις να γράψεις, πρέπει να γράψεις! Αγχωμένος, ψάχνεις για ένα κομμάτι χαρτί και ένα μολύβι. Ο γραφίτης πλησιάζει το χαρτί και το χέρι σου αρχίζει να τρέχει πιο γρήγορα απ’τη σκέψη σου. Νοιώθεις ότι ολοκλήρωσες και διαβάζεις:

“Κοιμήθηκα απόψε κι ονειρεύτηκα
τη γλύκα απ’τα χείλη σου πως γεύτηκα.
Πως μέθυσα με του κορμιού σου το άρωμα
Στου έρωτα το μαγικό ξεφάντωμα

Μα πόνεσα -Θεέ μου πόσο πόνεσα-
σαν ένοιωσα πόσο μακριά μου είσαι.
Στο όνειρο να σ’έχω μόνο μπόρεσα
και ούρλιαξα «Καρδιά μου, τώρα σβήσε»”

Ασυναίσθητα, τσαλακώνεις το χαρτί και το πετάς στο πάτωμα. Ας είναι, λες...
Καιρός να αλλάξουμε νεύρωση..

Κάθε αρχή και... τέλειωσε ο καφές;

Λοιπόν, λοιπόν, λοιπόν.. Για όσους γνωρίζουν, αυτή είναι η δεύτερη προσπάθεια δημιουργίας blog. Δυστυχώς δε μπορώ να υποσχεθώ ότι η δεύτερη προσπάθεια θα είναι ουσιαστικότερη, χρηστικότερη ή θα επιβιώσει περισσότερο, αυτό όμως που μπορώ να πω με σιγουριά είναι πως είναι εντελώς ηλίθιο να πίνεις βαρύ καφέ φίλτρου μετά τα μεσάνυχτα.

Όπως είναι αντιληπτό λοιπόν, δε γράφω εγώ αυτή τη στιγμή αλλά η καφείνη, και αυτό το blog δεν είναι παρά ένα μέσο να παλέψω με την αυπνία μου (αν θυμόμουν κιόλας με ποια συντόμευση μπαίνουν τα διαλυτικά θα ήμουν ευτυχισμένος), αν και ,όπως πάντα, έχω για άλλη μια φορά μεγαλεπίβολα σχέδια γι'αυτόν εδώ τον άχρηστο διαδικτυακό τόπο.

Θα φτιάξομε ετούτον εδώ τον τόπον δια τους γνωστούς και τους φίλους του γράφων. Διά να ημπορούμε να σχολιάζομε τα κακώς και τα καλώς κείμενα της καθημερινότητος. Δια να ημπορούμε να αποδείξομε εις τους Κομμουνιστάς, ότι δυνάμεθα να καταλαμβάνομε χώρον εις το διαδίκτυον, ουχί δια να αποδείξομεν ότι είμεθα γαμηστεροί, αλλά δια να δείξομεν ότι είμεθα δια το πέος. Ναι, δια το πέος επαναλαμβάνω, το ανδρικόν μόριον ή λαικιστί, δια τον πούτσον. Να δείξομεν επιτέλους, ότι είμεθα μέτριοι, τυχαίοι και ασχολούμεθα με γενικότητες, τόσο εμείς, όσο και η πλειοψηφία της γενιάς μας, την οποίαν αγαπούμε τα μάλλα και προσπαθούμε να ακολουθήσομεν με βήμα οκνηρόν.

Ανακοινώνετε επισήμως, ότι ετούτη η ιστοσελίς θα αφιερωθεί πλήρως εις το λούσιμο και το ξύσιμο. (απ'τις γνωστές νεοελληνικές εκφράσεις: "το ξύνω", και την εξέλιξη αυτού, "το λούζω" για το οποίο θα παραθέσουμε ειδικό άρθρο).

Πέρασα τρία τέταρτα να βρω το ιδανικό template, τα ιδανικά χρώματα, τα ανάλογα links, ίσως κάποιον extra κώδικα html (ξέρω'γω, κανά γελοίο ημερολογιάκι ίσως;) αλλά δεν κατέληξα σε ικανοποιητικό αποτέλεσμα και άφησα το πρώτο ενδιαφέρον template. Είναι πολύ αποκαρδιωτικό να ξέρεις ότι έχει αλλάξει ο κόσμος από την τελευταία φορά που προσπάθησες να χρησιμοποιήσεις html (βγήκε και www2), συνεπώς, τι να κάθομαι να ψάχνω και να φτιάχνω, και να κάνω edit και άλλες περίεργες αλλαγές, που είναι του Σατανά βεβαίως και ελέγχονται από το εβραιομασωνικό lobby.

Γι'αυτό λοιπόν θα αρχίσω να τελειώνω το πρώτο post κάπου εδώ, μιας και νιώθω την επίδραση του καφέ να περνάει, αν και κατά πάσα πιθανότητα, η εξήγηση είναι ότι βαριέμαι για άλλη μια φορά να συνεχίσω, κάτι που καθιστά δυσοίωνη τη μοίρα του συγκεκριμμένου blog, για άλλη μια φορά. χαχΑ!

Τα υπόλοιπα εν γραπτώ, και για να σπάσει η γκίνια, θα κλείσω με αυτό το εξαιρετικό, ευφάνταστο quote που έκλεισε το πρώτο μου post στο άλλο blog. Είναι τόσο καλό που είναι δικό μου:

"Α-μπέμπα-blog"