Τυχαίος Θάνατος μιας Ημερολογιακής Τρίχας.

Σκάλιζα με το πιρούνι τα μακαρόνια με τον κιμά που είχαν μείνει στο πιάτο μου. Η όρεξή μου είχε κοπεί δέκα λεπτά νωρίτερα, όταν θυμήθηκα ότι εξακολουθούσα να αδυνατώ να μπω στη διαδικασία να ξεπεράσω την πρώην μου, τόσους μήνες μετά. Έβλεπα τη θάλασσα έξω από το παράθυρο του πλοίου, αλλά ούτε ο αίθριος καιρός και το απέραντο γαλάζιο θα κατάφερναν να μου φτιάξουν τη διάθεση.

Ήπια μια γουλιά από τη μπύρα μου για να ξεπλύνω την επίγευση των μπαχαρικών και το μάτι μου έπεσε τυχαία σ' έναν ψηλόλιγνο, καλοντυμένο μεσήλικα, που μόλις έμπαινε στο εστιατόριο. Στα χέρια του κρατούσε ένα δίσκο, πάνω στον οποίο διέκρινα δυο πιάτα γεμάτα με σκέτα μακαρόνια κι ένα μεγάλο ποτήρι με βαρελίσια μπύρα.

Υπό κανονικές συνθήκες, μια στιγμιαία διερευνητική ματιά θα έφτανε για να αποτραβήξω τη ματιά μου από πάνω του και να επιστρέψω στις σκέψεις μου, αλλά τα χαρακτηριστικά του προσώπου του μου κέντρισαν τόσο πολύ το ενδιαφέρον, που αναπόφευκτα το βλέμμα του συνάντησε το δικό μου.
Μου χαμογέλασε, σχεδόν συνωμοτικά, και άρχισε να έρχεται προς το μέρος μου, ενώ αμέσως συνειδητοποιούσα πόσο μου έμοιαζε. Η μύτη, το κοντότριχο μουσάκι, τα γκρίζα μάτια, το ελαφρύ καμπούριασμα, κι αμέτρητα εξωτερικά χαρακτηριστικά που θα ήταν αδύνατο να συνυπάρχουν σε άλλον άνθρωπο. Εξαιρώντας τις σκαμμένες από το χρόνο ρυτίδες στο δέρμα του και το γκρίζο μαλλί, μέχρι τη στιγμή που ο Ξένος είχε ακουμπήσει το δίσκο στο τραπέζι μου, ήμουν πεπεισμένος ότι έβλεπα μια μελλοντική εκδοχή του εαυτού μου.

"Έλα τώρα, αφού με περίμενες εδώ και χρόνια" μου είπε εξακολουθώντας να χαμογελάει, ενώ τραβούσε την καρέκλα απέναντί μου και ετοιμαζόταν να κάτσει. Δεν κατάφερα να αρθρώσω λέξη, μολονότι η προσμονή στα μάτια του έμοιαζε καλοπροαίρετη. Έμεινα σιωπηλός, μέχρι που ο Ξένος αναστέναξε, είπε "Καταλαβαίνω. Πάρε το χρόνο σου" και ξεκίνησε να τρώει από το ένα πιάτο με τα μακαρόνια, χρησιμοποιώντας πιρούνι και κουτάλι.

Προσπάθησα να μιλήσω αλλά το μόνο που κατάφερα ήταν να βγάλω μια άναρθρη βραχνάδα. Ήπια λίγη μπύρα, ξερόβηξα, πήρα μια βαθιά ανάσα και είπα το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό


-Δεν υποτίθεται ότι θα έπρεπε να έχει εκραγεί το σύμπαν τώρα που μιλάμε;

Τα μάτια του έλαμψαν.

- Σου πήρε περισσότερη ώρα απ' όσο φανταζόμουν. Αλήθεια όμως, αυτό που πραγματικά θες να μάθεις είναι φυσικοί νόμοι που μετά βίας αντιλαμβάνομαι κι εγώ ο ίδιος;

- Υποθέτω ότι έχεις δίκιο.. Οκ.. Οκ... Γιατί σήμερα;

- Α! 26η Μαρτίου του 2009! Σηματοδότης δραστικών αλλαγών. Το ότι δεν κατάφερες να τελειώσεις το φαγητό σου, δε σου λέει κάτι;

- Δηλαδή μπορώ να συζητήσω τέτοια πράγματα μαζί σου; Δεν... Αυτό με την έκρηξη που έλεγα...

- Χεχε, μην ανησυχείς. Οτιδήποτε θα μπορούσες να φανταστείς αυτή τη στιγμή για τους νόμους του ταξιδιού, είναι λάθος. Όλες αυτές οι θεωρίες περί χωροχρονικού συνεχούς που ενδεχομένως θεωρείς πιθανές, θα διαψευστούν.

- Σε φάση, προσπαθώ να καταλάβω αν θυμάσαι εσύ στη δική σου 26η Μαρτίου του 2009, να σκάει μύτη κάποια μελλοντική εκδοχή του εαυτού σου και να σου λέει "Όπα και νά 'μαι!"

-...και κατά πόσο θα φτάσεις στη θέση μου, για να συναντήσεις τον 24χρονο εαυτό σου στο παρελθόν κλπ κλπ, σωστά;

- Ακριβώς αυτό!

- Όπως σου είπα πριν, ξέχνα για λίγο ό,τι νομίζεις ότι ξέρεις. Σημασία δεν έχουν αυτές οι λεπτομέρειες, αλλά οι επιλογές που κάνεις. Για να προσπαθήσω να σου δώσω να καταλάβεις τι εννοώ, σκέψου πως στη δική μου 26η Μαρτίου βρισκόμουν ήδη στην Κρήτη. Είχα ταξιδέψει την προηγούμενη μέρα με αεροπλάνο.

- Μισό λεπτό, μισό λεπτό γιατί θα αρχίσει να πονάει το μυαλό μου... Και παρά όλα αυτά, εγώ είμαι εσύ;!

- Χμμμ.. Για την ακρίβεια δεν είμαι εσύ. Είμαι ο Σατανάς και από αυτή τη στιγμή η ψυχή σου μου ανήκει. Πληρώνεις για το βλάσφημο τρόπο ζωής σου κλπ κλπ.. Μη με παρεξηγείς απλά βαριέμαι πολύ την Άνοιξη, και κάνω κάνα καλαμπούρι μ' εσάς τους καινούριους.

- ...Ομολογώ πως βγάζει περισσότερο νόημα κάτι τέτοιο. Διάολε.. Τώρα είναι η στιγμή που λέω ότι ο Θεός δεν κατάφερε να με πείσει..

- Tell me about it! Φύγαμε;

Γίνε Auris να γουστAuris

Εδώ και λίγους μήνες έχω διαγνώσει στον εαυτό μου μια ιδιαιτέρως έντονη συναισθηματική αποσταθεροποίηση. Η αφορμή μου όμως να γράψω γι' αυτήν, μόνο τώρα βρέθηκε, λίγα λεπτά μετά το τέλος άλλης μιας ταινίας που κατάφερε να με κάνει να ρίξω καντάρια δακρύων.

Πρόσφαρα διάβασα ένα άρθρο που υποδείκνυε ως ενδεικτικό της κατάθλιψης, τις έντονες συναισθηματικές μεταβολές, προερχόμενες από τις πιο ασήμαντες λεπτομέρειες. Με λίγα λόγια, όταν ένα βιβλίο ή ένα τυχαίο χαμόγελο μπορεί να σου γαμήσει την ψυχή, μπορεί να σημαίνει ότι ΠΑΣΧΕΙΣ από κάτι. Κι όμως, θα μπορούσαν όλες αυτές οι ιδέες να είναι βασισμένες σε μια ολωσδιόλου λανθασμένη αντίληψη;

Είναι μια από τις λίγες φορές που αναγκάζομαι να παρατήσω το γράψιμο, επειδή κατακλύζομαι από πολλές διαφορετικές σκέψεις, γι' αυτό θα κλείσω με την εξής απορία που θα μου θυμίζει αυτό το βράδυ. Μήπως το κλειδί της εξέλιξής μας είναι η συναισθηματική "ωρίμανση" με την ευρύτερη έννοια; Βρισκόμαστε άραγε σ' ένα στάδιο που πασχίζουμε να καταλάβουμε τις δυνατότητές μας, και γι' αυτό τα πάμε σκατά ως ανθρωπότητα; Πού έγκειται το "κάποια μέρα δε θα χρειάζεται να μιλάμε";

Προδιαγεγραμμένο Τροχαίο

Βραδιά ανάρτησης. Κανονικά θα έπρεπε να καπνίζω και να την ονομάσω "Όσο κρατάει ένα τσιγάρο #666" αλλά δεν έχω το κουράγιο να καπνίσω.

Μετά από μια κουραστική μέρα (η οποία έχει ακολουθήσει μια ακόμα κουραστικότερη κυριακάτικη νύχτα), καταλήγω σπίτι του Βασίλη, παρέα με το Γιώργο. Λίγη ώρα πριν, ήμασταν στο σπίτι της Μαρίας, της γκόμενας που προξενεύει η Κλεοπάτρα στο Βασίλη. Είμαστε στον καναπέ του Βασίλη λοιπόν, σε οριακά κωματώδη κατάσταση, και συζητάμε για το σκηνικό που ο Βασίλης απέσπασε με έντεχνο τρόπο το κινητό της Μαρίας, στοιχείο που σηματοδοτούσε το πέρασμα στην επόμενη φάση.

Γενικεύουμε λοιπόν τη συζήτηση, και ο Γιώργος λέει ότι στο αρχικό στάδιο μπορεί εύκολα να χειριστεί την κατάσταση. Αναφέρει αυτολεξεί  "Με την πρώτη ταχύτητα τα πάω καλά (ίσως και τη δεύτερη). Ξέρεις, συζητησούλα, ανταλλαγή τηλεφώνου κλπ, αλλά το πρόβλημά μου είναι όταν πρέπει να αλλάξω ταχύτητα. Εκεί είτε τσουλάει το αμάξι κανονικά, ή ανεβάζει 10.000 στροφές και καίγεται το σασμάν".

Κι εγώ συνειδητοποιώ ότι δεν τα πάω καλά ούτε καν με την πρώτη ταχύτητα. Συνήθως πρέπει να βάλει κάποιος μπροστά το αμάξι, να το τσουλήσει σε μια μεγάλη κατηφόρα, κι εγώ να προσπαθώ να το προλάβω τρέχοντας από πίσω του, για να ανοίξω την πόρτα και να κάτσω στη θέση του οδηγού. Ποιες είναι οι πιθανότητες να πάει καλά;