Ζε Κατ ιν Ζε Χατ!

Ο γάτος μου νομίζει πως είναι άνθρωπος
Νιαουρίζει πασχίζοντας να μιλήσει
Μαθαίνει να ανοίγει πόρτες
Προσπαθεί να ανοίξει τη βρύση για να πιεί νερό
Κοιμάται στο κρεβάτι μου κι ονειρεύεται

Φοβάται τους άλλους γάτους, δεν τους αναγνωρίζει ως ομοίους
Ο γάτος μου νομίζει πως είναι άνθρωπος
Σαν κι εμένα

Είδα το Θεό

Από το "Θεοί 2" του Κώστα Παπαγιαννάκη, εκδόσεις Οξύ. Ιδιαίτερα μικρό βιβλιαράκι, αλλά αξιόλογο.

Γουάτ δε Φακ

Κι εκεί που διαβάζω ένα φιλικό ιστολόγιο, λίγες ώρες πριν αποφασίσω να πέσω για ύπνο.. ΠΤΩΣΗ ΤΑΣΗΣ!
Ξέρεις, η φάση που για μια στιγμή σβήνουν τα πάντα -εκτός από το laptop στη δική μου περίπτωση- και στα καπάκια επανέρχονται όλα στην κανονική τους λειτουργία. Που νιώθεις σαν να αποφασίζει κάποιος να σε βγάλει φωτογραφία με φλας τη στιγμή που χέζεις. Όσο κουλ και να προσπαθείς να δείξεις, σκέφτεσαι μέσα σου ότι υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να γίνει μαλακία.

Το ρεύμα επανέρχεται για λίγα δευτερόλεπτα, παίρνω μια βαθειά ανάσα, προσεύχομαι σε κάθε απίθανη εκδοχή υποσυνείδητου πατρικού προτύπου ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΝ ΓΑΜΗΘΕΙ ΟΙ ΣΚΛΗΡΟΙ ΜΟΥ ΔΙΣΚΟΙ (ΠΛΗΖ), και στα καπάκια.. Τέσσερις (4) απανωτές πτώσεις τάσης, με διακοπή ρεύματος στο τέλος. Σε κάθε μία απ' αυτές προλάβαινα να αρθρώσω από μια διαφορετική συλλαβή ("γου", "τι σ", "ρε" κ.α) οι οποίες διακόπτονταν από τον αναστεναγμό ηρεμίας που ακολουθούσε την μπλόφα-σταθεροποίηση τάσης-επαναφορά ρεύματος-και τέτοια.

Αυτό που ακούστηκε -για πρώτη φορά όσο ζω- να εκφέρεται από το στόμα μου, έμοιαζε κάπως έτσι:

ΓΟΥ!-ααχ..-ΡΕ!-πφφφφ..-ΤΙ ΣΤ!-χμμμμ--ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΔΕΗ!

Ok.. Εξακολουθώ ενδόμυχα να προσεύχομαι στο Σατανά να μην έχουν πάθει κάτι οι σκληροί μου δίσκοι, αρπάζω το κινητό για να φωτίσω λίγο τη διαδρομή μου μέχρι έξω και προσπαθώ να καταλάβω τι συμβαίνει.
Βλέπω τις ασφάλειες στον ηλεκτρικό πίνακα ανεβασμένες. Βγαίνω από την πόρτα του διαμερίσματος και διαπιστώνω ότι βρίσκομαι στη μοναδική πολυκατοικία του τετραγώνου χωρίς ρεύμα.

Τη στιγμή που ανοίγω την πόρτα όμως, βγαίνει και η γειτόνισσα από το παραδίπλα διαμέρισμα. Αξιόλογο γκομενάκι αλλά με περισσότερα ψυχολογικά από 'μένα. Οι λάμπες του δρόμου και η πανσέληνος φωτίζουν αμυδρά το διαδρομάκι που ενώνει τις εξώπορτές μας, κι εμάς τους ίδιους. Πριν προλάβω να τσεκάρω τα σχεδιάκια στην κοριτσίστικη πιτζάμα της

"Τι έγινε;" μου λέει πολύ χαμηλόφωνα, μιας και είναι περασμένη ώρα
"Δε μπορώ να καταλάβω ρε πουστ" πάω να απαντήσω
"Καλά, πάω για ύπνο" με κόβει με χαριτωμένο ύφος και πάει να κλείσει την πόρτα
"Τι ύπνο ρε.. Εγώ πίνω τσάι γαμώτο!" λέω με εκνευρισμένο παράπονο

-μικρή παύση-

Πολύ ψιθυριστά με ρωτάει
"Η Μαρία δεν έχει πρόβλημα;!" (Μαρία=Μάνα μου)
"ΤΣΑΙ ΡΕ! Αυτό που το βράζουνε!" λέω φωναχτά, ακούγοντας τον αντίλαλό μου, και μια πόρτα από τον κάτω όροφο να ανοίγει.

Πανικοβαλλόμαστε για κάποιον αιώνια αδιευκρίνιστο λόγο, καληνυχτιζόμαστε κουνώντας χέρια και χείλια και κλεινόμαστε πάλι σπίτια μας.

Ο γάτος μου έχει ακούσει το στιγμιαίο τζέρτζελο και θεωρεί ότι είναι η κατάλληλη στιγμή γισ να αρχίσει να τρίβεται στα πόδια μου νιαουρίζοντας. Κι εγώ σκέφτομαι ότι την τελευταία φορά που έγινε κάτι παρόμοιο, καταστράφηκαν τα particles του ενός φορητού σκληρού κι έχασα τα μισά δεδομένα του.

Η μπαταρία έχει φτάσει στο 56%

ΡΕ! Τι γίνεται;

Backup

Κανονικά θα έπρεπε να ονοματίσω την ανάρτηση "Όσο κρατάει ένα τσιγάρο #3" αλλά δεν το άναψα ακόμη. Αναμενόμενο; Θα μπορούσε να το πει κάποιος. Αλλά εξακολουθώ να κρατάω την προ-προτελευταία ανάρτηση, μιας και πάντα με διασκέδαζε ο παροξυσμός έλειψης νικοτίνης. Ποιος ξέρει, ίσως κάποτε να θελήσω πραγματικά να πάψω να είμαι καπνιστής. Για την ώρα χαίρομαι που κατάφερα να ελαττώσω τον αριθμό τσιγάρων ανά ημέρα. Συγγνώμη Στέλιο, ελπίζω να έχεις καλύτερη τύχη. Και συνεχίζω στο κυρίως θέμα.

Όπως γνωρίζουν λίγοι από τους γνωστούς και φίλους μου, κουβαλάω μαζί μου συχνά ένα μικρό τετράδιο. Δεν το αντιμετωπίζω ως κάτι το ξεχωριστό, θαρρώ μάλιστα πως οι υπόλοιποι που θέλησαν κατά καιρούς να σημειώσουν κάποιο σχόλιο στις σελίδες του, το θεωρούν κάτι πιο ιδιαίτερο απ' ότι θα το θεωρήσω ποτέ εγώ. Για μένα, το τετραδιάκι καλύπτει μια και μόνη ανάγκη πλέον: είναι στιγμές που θέλω να καταγράψω τυχαίες σκέψεις, να κάνω κάποιο μικρό σχεδιάκι ή οτιδήποτε μπορεί να συμπεριλάβει τη χρήση χαρτιού και στυλό.

Έχει γίνει νύξη για το τετράδιο αυτό σε παλιότερη ανάρτηση, θεώρησα όμως χρήσιμο να παραθέσω και κάποιες από τις σελίδες του εδώ, για την περίπτωση που χαθεί το τετράδιο και παραμείνει το ιστολόγιο. Σπάνια περίπτωση θα προσθέσω, αλλά θα ήταν κρίμα να αγνοήσω αυτές τις ακόμη πιο σπάνιες, εξάρσεις προνοητικότητας.




Κι όποιος έβγαλε άκρη, τα συγχαρητήριά μου.

Υ.Γ. Μια μαύρη μουτζούρα στη δεύτερη σελίδα γράφει "ΠΟΛΥ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ". Είναι σχόλιο του Κώστα, χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού που ανέφερα στη δεύτερη παράγραφο.

Cancel my subscription to the Resurrection

"Γιατί ρε γαμώτο;"

"Επειδή ρε πούστη μου!"

Επειδή όλα τα πράγματα απλώς συμβαίνουν, χωρίς να έχουν κάποιο θεόπνευστο ή ευφυές σχέδιο από πίσω. Αν μπορούσαμε όλοι να ασπαστούμε αυτή τη συμπαντική αλήθεια -εμού συμπεριλαμβανομένου- ο κόσμος μας θα ήταν η ιδανικότερη εκδοχή του "Imagine". Μάθαμε να πονάμε για την αδυναμία απάντησης ερωτημάτων που δεν θα έπρεπε καν να υφίστανται. Λόγω αδυναμίας εκλογίκευσης μιας πραγματικότητας βασισμένης σε ανθρωποκεντρικές θεωρήσεις.

Ο χρόνος κι ο πόνος είναι ανθρώπινες επινοήσεις.

True story; nicotine free

Προσπαθώντας να τακτοποιήσω το δωμάτιό μου, μιας και κάπου πρέπει να ξεσπάσω τη νευρικότητα από την απουσία νικοτίνης, έπεσα πάνω σε μια αξέχαστη εργασία που είχα κάνει με τον συσπουδαστή Αλέξανδρο, για το εργαστηριακό μάθημα της Οικολογίας.

Το αντικείμενο της εργασίας/παρουσίασης όπως περιγράφει ο τίτλος της είναι οι "Μέθοδοι Ιχνηθέτησης - Επανασύλληψης", και σκοπός αυτής ήταν να βγάλουμε τα αποτελέσματα μιας χίπικης άσκησης που είχε ως ζητούμενο να εκτιμηθεί ο πληθυσμός του Eobania Vermiculata, ενός αδιάφορου είδους σαλιγκαριού σε μια συγκεκριμένη, κι εξίσου αδιάφορη, περιοχή

Στο κομμάτι "Υλικά και Μέθοδοι" πρόσθεσα το εξής κομμάτι για να διασκεδάσουμε λίγο το χαμένο μας χρόνο.

"Είχαμε κι ένα μπλε μαρκαδόρο. Εγώ ήμουν πιο έξυπνος και είχα κόκκινο για να φαίνεται περισσότερο. Βέβαια στην αρχή, ψάχναμε τέσσερα άτομα, οι τρεις από πάνω και ένα άλλο παιδί, ο Γιάννης. Αλλά μετά ο Γιάννης παράτησε τη σχολή και αρχίδια σαλιγκάρια βρήκαμε στη δεύτερη αναζήτηση. Πιστεύω ότι ο Γιάννης την έκανε όλη τη δουλειά στην ομάδα, κι ότι εμείς είμαστε άχρηστοι και τέτοια. Βέβαια, εγώ την πρώτη φορά ήμουν ξενυχτισμένος και δεν έβλεπα μπροστά μου (είχαμε πιεί κιόλας το προηγούμενο βράδυ τα κέρατά μας), οπότε αν δεν ήμουν ξενυχτισμένος θα έκανα κι εγώ δουλειά.

Πιστεύω επίσης ότι η Μαρία ήταν άσχημη -ακόμα είναι- και μας έδιωχνε τα σαλιγκάρια και δε βρήκαμε πολλά. Μπορεί βέβαια να κάνω και λάθος, γιατί και οι άλλες ομάδες είχαν άσχημες γκόμενες αλλά βρήκαν πιο πολλά από εμάς.

Συζητούσαμε με τον Αλέξανδρο ότι το εργαστήριο είναι μια βλακεία και μισή, νομίζω ότι αν ήταν και η Μαρία μαζί μας (παρόλο που δε βλέπεται η γκόμενα) θα συμφωνούσε κι αυτή. Ευτυχώς κάνουμε την εργασία σ' ένα κεντρικό netcafe και περνάνε ωραία γκομενάκια απ' έξω και κοζάρουμε. Βέβαια, θα είχαμε τελειώσει την εργασία μια ώρα νωρίτερα αλλά δεν πειράζει.

Η εργασία μας θα είναι η καλύτερη όλων των εποχών."

Όπως είναι αναμενόμενο σε τέτοιες ιστορίες, βάσει νόμων Μέρφυ, Κοσμικής μούτζας κ.ο.κ, ο υπεύθυνος του εργαστηρίου πήρε την extended version προς διόρθωση και βαθμολόγηση.

Πήραμε 8,5.