27.2.09

Όσο κρατάει ένα τσιγάρο #14

(Δυο τσιγάρα για την ακρίβεια, Lucky Strike σκληρό)

Όποτε πίνω και μελαγχολώ γράφω μαλακίες. Το αναγνωρίζω, είναι άλλωστε εμφανές σε αρκετές από τις προηγούμενες καταχωρήσεις μου. "Μιεχ" και "αχ-βαχ" και τέσσερα τυριά. Στο κάτω κάτω τι ακριβώς είναι αυτός ο "Έρωτας"; Μην είναι η κατάσταση που αφαιρεί για λίγο από τους ώμους μας το βάρος του Χρόνου και της Ύπαρξης; Ή μήπως είναι η στιγμιαία συνειδητοποίηση της ευθραυστότητάς μας, που μας καλεί να ζήσουμε κάθε μας στιγμή, και να τη μοιραστούμε με το άτομο που πληρεί τις προδιαγραφές του "άλλου μας μισού";

Ε, να πάει να γαμηθεί, ό,τι κι αν είναι. Σου προσφέρουν ένα μήνα διακοπές στο διάστημα, αλλά σε υποχρεώνουν σε δυο χρόνια καταναγκαστικής εργασίας στο στάβλο του Σατανά. Είναι άδιανόητο, άδικο, ανήθικο, άρρωστο, και είμαι ακόμα στο Α.

Ο Έρωτας είναι σαν τα έργα του Paulo Coelho (για να μην πω "σαν του Χατζηγιάννη"). Ίσως μοιάζει ενδιαφέρων στην αρχή, ίσως έχει την ικανότητα να σου φτιάχνει περιστασιακά τη διάθεση, αλλά όπως έχω πει σε παλιότερη ανάρτηση, δεν παύει να είναι η ατυχής εξιδανίκευση μιας πλαστής πραγματικότητας.

Μπορεί λόγου χάρη κάποιος να εξιδανικεύσει έναν εμετό στο κεφαλόσκαλο της εισόδου του σπιτιού του.
"Ααχ, η χαρακτηριστική μυρωδιά των γαστρικών υγρών. Χεχε, νομίζω ότι μυρίζω και λίγο ούζο! Μάλλον πέρασε καλά όποιος αποφάσισε να ξεράσει εδώ πέρα. Χμμ, για δες, αυτό μοιάζει με κομμάτι από καρότο. Κι αυτό εκεί δεν είναι πράσινη πιπεριά; Πέσαμε σε βετζετέριαν!"


Και στο τέλος την πληρώνει κάποιος κακομοίρης με μια σφουγγαρίστρα στο χέρι.

Χημικά εγκεφαλικά τριπάκια που προκαλούνται από οξυτοκίνες (φχαριστώ τον Ηλία για την πληροφορία) και ενδορφίνες, με μόνο σκοπό την διαιώνιση του είδους δεν τα θέλουμε, όχι αυτή τη στιγμή τουλάχιστον. Μας αρκούν οι τρυπτοφάνες, αιθανόλες, νικοτίνες και δ-9 τετραϋδροκανναβινόλες.

(τρίτο τσιγάρο)

Με λένε Νικόλα, και πρόσφατα έμαθα για το Delayed Sleep-Phase Syndrome. Έχω ένα γάτο που θέλει να γαμήσει κι έχει γεμίσει τον κόσμο τρίχες. Τα βράδια αράζει στα πόδια μου και του χαϊδεύω το λαιμό ψάχνοντας για ψύλλους. Είναι σαν ninja οι μπάσταρδοι. Δεν θέλω να χρησιμοποιήσω εντομοαπωθητικές αηδίες, γιατί ο γάτος μου είναι αρκετά χαζός ώστε να τις γλύψει και να πάθει δηλητηρίαση.

Αφήνω το PC ανοιχτό όλο το 24ωρο, κατεβάζοντας πράγματα που δεν έχω όρεξη να δω την επόμενη μέρα. Μου αρέσουν τα μπισκότα.

Έχω να μαγειρέψω πάνω από δυο μήνες. Στον ελεύθερό μου χρόνο σκέφτομαι ότι πρέπει να οργανώσω καλύτερα τον ελεύθερό μου χρόνο. Αν είχα λεφτά θα ήμουν Αθήνα αυτή τη στιγμή και δε θα έγραφα ποστάκια.

Είμαι προβληματισμένος σε ό,τι αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις. Αν είσαι γυναίκα και ενδιαφέρεσαι, μάλλον δεν ενδιαφέρομαι εγώ.


Αυτό το ονόμασα "Ο κυρ Αντώνης πάει καιρός που ζούσε στην αυλή"

14.2.09

Μιεχ #2

Δεν είναι δύσκολο
να πονάς
χωρίς να νιώθεις ότι
κάθε μέρα είσαι όλο και περισσότερο
νεκρός
νευρικές απολήξεις
μουδιασμένες
μετρημένες ανάσες
στον παγωμένο αέρα

Πανσέληνος
φεγγάρι ολόγιομο και
άλλες κοινότυπες εκφράσεις
εγώ
βλέπω απλώς μια φωτεινή αηδία
πίσω από συμπυκνωμένους υδρατμούς
ευχόμενος να είχα
τρίχωμα λύκου στο λαιμό μου και
το αίμα σου
στα δόντια μου

Επάψαν τα γουργουρητά
κάτω από τα σκεπάσματα
μασώ πετρέλαιο και
ξερνώ νευρώνες που
κρατούν μνήμες
γεύσης, μυρωδιάς, αγγίγματος
αργοπεθαίνεις και
σαπίζεις τα σωθικά μου
ξεπερνώ παύλα υπερβαίνω

11.2.09

Ημερολογιακές Τρίχες #π

"Δεν είσαι εσύ για εκεί, θα πνιγείς. Έλα εδώ, να καείς σαν διάττοντας αστέρας τουλάχιστον".

Τάδε έφη Azra

9.2.09

Όσο κρατάει ένα τσιγάρο #15

Οδηγός μοτοσικλέτας, περνώντας έξω από εκκλησία έκανε το σταυρό του, έχασε τον έλεγχο της μηχανής και σκοτώθηκε. "Αν υπάρχει παράδεισος τότε είναι στα μάτια σου" που λέει και το άσμα. Μόνο που σ' αυτήν την περίπτωση το ένα μάτι ήτανε στη θέση του, και το άλλο στην άφσαλτροτ.

3.2.09

Όσο κρατάει ένα τσιγάρο #16

(Lucky Strike σκληρό, παρέα με κουλουράκια κανέλας και κρύο γάλα)

Η μικρή μου ξαδέρφη η Μαρίνα, έκλεισε το 7ο έτος της ηλικίας της τον περασμένο Οκτώβρη.
Η μικρή Μαρίνα πέρασε τα πρώτα τις τέσσερα χρόνια στο σπίτι μου. Η ιστορία είναι γνωστή, εργαζόμενοι γονείς και διαθέσιμη για baby-sitting θεία - δε χρειάζονται περαιτέρω επεξηγήσεις. Από ολόκληρο το σόι της μάνας μου είναι ίσως η αγαπημένη μου, μιας και με το συγκεκριμένο bloodline δεν έχω σχεδόν καμία γονιδιακή σχέση-δέσμευση. Ξεφύτρωσα εκεί που έφτυσε ο πατέρας μου και η Μύτη είναι το κληροδότημα της οικογένειας.

Το περασμένο Σάββατο λοιπόν, όταν μας επισκέφτηκε, έκανε τη συνηθισμένη βόλτα της από το δωμάτιό μου. Είδε το κολάζ από φωτογραφίες στον τοίχο και το μάτι της έπεσε σε μια φωτογραφία της πρόσφατης "πρώην" μου.
Ακολούθησε η εξής συζήτηση:

Μαρίνα: Αυτή είναι η γκόμενά σου;
Νικόλας: Όχι πια. Με παράτησε.
-μικρή παύση-
Μαρίνα: Και την έχεις ακόμα στον τοίχο σου; Δε ντρέπεσαι;!

Δηλώνω συγκλονισμένος από τη συναισθηματική διαύγεια της νέας γενιάς.