Νικόλας και... Νικόλας;

Σκόπευα να φτάσω σε αυτήν την καταχώρηση πολύ πολύ αργότερα, δυστυχώς όμως μετά την "παράκληση" της Μαρίνας να ασχοληθώ με το 5-tag (μα δε μπορούσαν να βρούν καλύτερο αριθμό;) σκέφτηκα να το συνδιάσω λίγο και να το διευρύνω. Η παρούσα καταχώρηση λοιπόν έχει να κάνει με το γράφων, και ίσως είναι προσπάθεια να δω λίγο τα πράγματα από αντικειμενική σκοπιά. Μην περιμένετε συγκεκριμένα πράγματα, δεν κάνω κατάθεση ψυχής, τρώω ευχάριστα την ώρα μου.

Γεννήθηκα δύο μήνες πρόωρα, έναν Οκτώβρη της δεκαετίας του '80. Νομίζω ότι εσκεμμένα επέλεξα να γεννηθώ Ζυγός, οι Τοξότες είναι λίγο αλλοπρόσαλα ζώδια -συγγνώμη RaZz, αλλά είναι αλήθεια- και άλλωστε θα ταίριαζα πολύ καλύτερα με μάνα Ζυγό, πατέρα και μεγαλύτερο αδερφό Διδύμους.

Μεγάλωσα στα πρώτα μου χρόνια ως ένα χαριτωμένο, υλιστικό κάθαρμα, που σπάνια του χάλαγαν χατήρι. Από μπόμπιρας προσπαθούσα να χειραγωγήσω τους άλλους για προσωπικά συμφέροντα, το αναφέρω επειδή θυμάμαι τις στιγμές που με ρωτούσε η μάνα μου όταν είμασταν μόνοι μας, "Ποιόν αγαπάς πιο πολύ;" να απαντάω "Εσένα μαμά!", και αντίστοιχα στον πατέρα μου "Εσένα μπαμπά!". Δυστυχώς η πρώτη μου αυτή πλεκτάνη έληξε άδοξα ένα μεσημέρι που με ρώτησαν και οι δύο μαζί, και αναγκάστηκα να απαντήσω "Πιο πολύ αγαπάω τη γιαγιά μου!".

Τα προσχολικά και τα πρώτα σχολικά χρόνια δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο. Μεγάλωσα όπως οφείλουν τα παιδιά να μεγαλώνουν, με ευτυχισμένη απερισκεψία, παιχνίδια σε αλάνες, τρομακτικές ιστορίες από μεγαλύτερους τα βράδια και καλή σχέση με τον περισσότερο κόσμο. Σημείο των καιρών ότι μεγάλωσα με χωρισμένους γονείς από τα 6 μου, αλλά δε θεωρώ ότι με επηρέασε στο ελάχιστο.


Το μόνο που με σημάδεψε ουσιαστικά από αυτήν την ευαίσθητη ηλικία μέχρι σήμερα, ήταν η μουσική του μέγιστου παιδεραστή Michael Jackson, την οποία έχω και σε μεγάλη εκτίμηση (τη μουσική, όχι τον καλλιτέχνη) ακόμα και τώρα.


Έφυγε γρήγορα το Δημοτικό, ήρθε το Γυμνάσιο με δραστικές αλλαγές στη ζωή και το χαρακτήρα μου. Τσιγάρο, αλκοόλ, ερωτικά κολλήματα, Τρύπες, Σιδηρόπουλο, "Ελληνική Ροκ Σκηνή" (που υποτίθεται ότι άνθιζε εκείνη την, όχι και τόσο μακρυνή, εποχή), "Ελληνικό Έντεχνο" (που μου φαινόταν πάντα φασιστικός και γελοίος ο χαρακτηρισμός "έντεχνο"), "τα φτιάχνουμε-τα χαλάμε", διάφορα διαπροσωπικά μπερδέματα, και κάπου προς το τέλος του Γυμνασίου μια γενικότερη τάση για πειραματισμό (από τους πειραματισμούς που καπνίζονται).


Ήρθε και το Λύκειο το οποίο μου αποπροσανατόλισε τη ζωή μέχρι αηδίας. Παρέα με τη fusion, τους Doors, τους Zeppelin και τους Pink Floyd -και όχι μόνο- ήρθαν και τα πρώτα χαστούκια, που προκάλεσαν προβληματισμούς όσον αφορά τη ζωή και τον άνθρωπο. Έφυγαν κι αυτά κι άφησαν πίσω τους έναν ενήλικο χωρίς ιδιαίτερη δίψα για ζωή, στόχους ή σταθερές βάσεις.


Κάπου μέσα στην αναζήτηση, αφού ήρθαν κι έφυγαν πολλοί φίλοι και γνωστοί και "γκόμενες", ήρθε η εποχή του Στυλιανού που έφερε μια απότομη στροφή 180°, μια σχετική ωριμότητα σε πολλά ζητήματα και επαναπροσδιορισμό στόχων. Ήταν η αρχή θέσης καινούριων ανθρώπων βάσεων, που δίχως το Στέλιο δε θα είχα γνωρίσει ποτέ. Κώστα, Μαρίνα, Χριστίνα, Βίκη και οι λοιποί, μπορείτε να τον ευχαριστήσετε που μπήκα στη ζωή σας;)

5*5 πράγματα που θέλω να θυμάμαι για'μένα:

Αγαπημένα φαγητά:

1. Mακαρόνια με κιμά απ'τα χέρια της μάνας μου
2. Texas double από πάλαι ποτέ Goodys
3. Ρολό κοτόπουλο σπέσιαλ από Ντόναλντ
4. Γεμιστά απ'τα χέρια της μάνας μου
5. Ντολμαδάκια απ'τα χέρια της γιαγιάς μου

Αγαπημένες ατάκες:

1. "Έεεελα ρε μαλάκα"
2. "Σε φάση..."
3. "Ε, ντάξ..."
4. "Ο-μι-τζί!"
5. "Το έλουσα"

Άνθρωποι -ή μη- που τους οφείλω συγγνώμη:

1. Στο Μανώλη
2. Στο Γιάννη aka Walker
3. Στην Αμαλία (ίσως)
4. Στη Τζένη
5. Στην Αναστασία

Αγαπημένες ασχολίες:

1. Να κάνω κοινωνική κριτική
2. Να βοηθάω κόσμο να βλέπει πιο χαλαρά τα πράγματα
3. Να καπνίζω (δυστυχώς)
4. Να μου την πέφτουν (σπάνιο φαινόμενο αλλά συμβαίνει)
5. Να τρώω ζυμαρικά

Δε μου αρέσει:

1. Ο υπερφίαλος εγωισμός και τα παράγωγά του
2. Το να με σχολιάζει κόσμος που δεν έχει κάνει ποτέ του αυτοκριτική
3. Η λογική "Όλα για τα φράγκα"
4. Το να επιμένει κάποιος να μου λέει ψέμματα όταν ξέρω την αλήθεια
5. Να απογοητεύω τον εαυτό μου

Ελπίζω αυτή η παπαριά με τα "tag" και τα "5 πράγματα για'σένα" να τελειώσει από ανθρώπους που δεν το συνεχίζουν, σαν κι εμένα..

Καλό Σαββατοκύριακο!

Paint it Black

Τα βάψαμε μαύρα.

Όχι αποκλειστικά μαύρα βέβαια, έβαλα και λίγο μπλε, να προδιαθέτει όσο μπορεί αυτό το blue-black feeling που με αντικατοπτρίζει αυτές τις μέρες (ναι, συνεχίζει, πάει για κορύφωση), απ'την άλλη για να επιβεβαιώσω το σκεπτικό του πατέρα μου που λέει ότι "Πρέπει να αλλάζεις την εικόνα του σπιτιού σου συχνά-πυκνά. Έτσι δεν το βαριέσαι ποτέ".

Ειλικρινά, δεν ξέρω πότε θα ασχοληθώ με το πεντάπτυχο Tag που μου έριξε ο Fingo, σίγουρα όχι τώρα μιας και δε θα ήθελα να βγει ένας καταθλιπτικός χαρακτήρας που θα περάσει σε άλλα άτομα. Βέβαια για να είμαστε ακριβέστεροι, δεν έχω υπόψιν μου πέντε άτομα στα οποία θα μπορούσα με ευκολία να πετάξω το μπαλάκι, οπότε η καθυστέρηση εξυπηρετεί και αυτό το σκοπό, μπορεί να έχω βρει στην πορεία τον αριθμό των ατόμων που λείπουν απ΄τη λίστα.

Ακόμη, αφαίρεσα για την ώρα και την (τόσο ενοχλητική πια) playlist, μιας και στην παρούσα κατάσταση είναι περισσότερο κουραστική για'μένα απ΄όσο θα έπρεπε. Φαντάζομαι ότι κάνω μερικούς ανθρώπους ευτυχισμένους επί τη ευκαιρία.

Αρνούμαι τις προτάσεις σας για δουλειά σε ραδιοφωνικό σταθμό -το έχω κάνει- ή τηλεόραση. Σίγουρα έχει πλάκα να ξέρεις ότι όλο και κάποιος σε παρακολουθεί, αλλά σε ό,τι έχει να κάνει με το συγκεκριμένο ιστότοπο, η Μαρίνα έχει δίκιο, είναι αυστηρά προσωπική υπόθεση και μ'αυτή τη λογική συνεχίζονται οι "Γενικότητες & Μετριότητες".

Βαδίζοντας στην Επιτυχία

Δε μπορώ να πω ότι παραπονιέμαι. Δεν έχει παρέλθει μεγάλο χρονικό διάστημα από τη δημιουργία του γουέμπ-λογκ (istologio ελληνιστί), και κατάφερα να φτάσω στη μέση του επιθυμητού στόχου.

Μπορεί ο συγκεκριμένος χώρος να έχει αποβεί λίαν απογοητευτικός για μια μικρή μερίδα των αναγνωστών, πάρε για παράδειγμα τον τύπο που έγραψε το παρακάτω σχόλιο στο κομμάτι για τους Led Zeppelin:

Anonymous said...

Oi wanker! Do NOT put music on your page as it's loading - it's SO annoying! Check your logs: you'll find loads of people arriving on this page and then leaving straight away because they're startled by the noise!

Υπάρχει και το "Pause" κόσμε!

ή ο κάθε (συγκεκριμένος) βλάκας που περιμένει να εναποθέσω στοιχεία της πολύ προσωπικής μου ζωής για να έχει να σχολιάσει, και μη βρίσκοντας κάτι εδώ μέσα αναγκάζεται να φαντάζεται ιδανικές πικάντικες ιστορίες για να λέει στους φίλους του.

Για την ακρίβεια, αυτήν την περίοδο θα μπορούσα να πω ότι οι "Γενικότητες & Μετριότητες" απογοητεύουν κι εμένα, μιας και είχα ελπίδες για ένα φανερά, πιο δραστήριο weblog όταν ξεκίνησα και τα χρονικά κενά ανάμεσα στις καταχωρήσεις κάνουν ολοένα και περισσότερο μη δραστήριο τον ιστότοπο.

Τουλάχιστον έχω σίγουρα θέματα στα Προσεχώς, γι'αυτό ρίχνετε καμμιά ματιά που και που, λατρεμένοι 3-4 αναγνώστες.

Κρίνοντας πάντως απ'τις επισκέψεις, έχω ακόμα halfway to Evilness and 2/3s of the way to Divinity.

Χουρέι

Τι καιροί... Τι ήθη...

"Πάντα ανοιχτά, πάντ' άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μου" έλεγε ο Μακρυγιάννης.
Και όχι μόνο της ψυχής, θα συμπληρώσω εγώ.

Είναι μια από αυτές τις μέρες, one of these days αγγλιστί. Που επιστρέφοντας σπίτι σου, η έρημη πόλη λίγες ώρες πριν τη χαραυγή είναι ολότελα μαύρη, όχι γκρίζα. Κι αυτό το διαολεμένο, τσουχτερό κρύο, που θα ήταν σίγουρα πιο υποφερτό αν δεν υπήρχε τόση υγρασία να διαπερνάει ρούχα και δέρμα, να μη σ'αφήνει να κάνεις αισιόδοξες σκέψεις. "Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης", η μόνη φράση που τριγυρνάει στο -ξαφνικά τόσο άδειο- μυαλό σου, κάνοντάς σε να νιώθεις σαν δεύτερος Εκκλησιαστής.

Δεν είναι λογοτεχνική η εισαγωγή, ίσως είναι λάθος και η χρήση του δεύτερου ενικού, μιας και αναφέρομαι ξεκάθαρα σ'εμένα. Λάθος ακόμη που θεωρώ ότι όλη αυτή η Bluesίλα, όπως μ'αρέσει να την αποκαλώ, επικεντρώνεται αποκλειστικά σε αυτή τη μέρα, μιας και δεν είναι "άλλη μια από αυτές τις μέρες", ίσως άλλη μια από αυτές τις Περιόδους. Δυστυχώς, δεν είναι κάτι ανάλογο με την εμμηνόρροια, κάτι τέτοιο θα κρατούσε το πολύ 4-5 μέρες, και στη χειρότερη περίπτωση να ένιωθα σαν να μου πριονίζουν τα σωθικά με σκουριασμένο κουζινομάχαιρο (δυσμηνόρροια, it sucks). Είναι οι περίεργες στιγμές που εμφανίζονται απρόσκλητα στο πάρτυ του εγκεφάλου σου ένα ολόκληρο group με Αναμνήσεις, Συναισθήματα, Φοβίες, Ανασφάλειες, Ελπίδες και το καθένα απ'αυτά με τη βαρύτητα του Χρόνου. Ναι, είναι ο βασικότερος λόγος που δεν έχω το κουράγιο να γράψω στο ρημάδι το ιστολόγιο εδώ και δύο περίπου εβδομάδες, είναι ο βασικότερος λόγος που με τρομάζουν, πληγώνουν, εκπλήττουν και εκνευρίζουν (πολλές φορές και ταυτόχρονα) και οι πιο αθώες λεπτομέρειες του 24ώρου μου, όπως ένα αναπάντεχο τηλεφώνημα ή η έλλειψή ενός.

Όπως είχε πει η Μαρία: "Γράφω για να αποτυπώσω αυτό το συναίσθημα, αλλά και για να το εξορκίσω". Έτσι κι εγώ λοιπόν, μ'ένα πληκτρολόγιο κι ένα μπουκαλάκι αγιασμό προσπάθώ αυτή τη στιγμή να αποβάλλω ένα μέρος απ'όλα αυτά τα μαζεμένα "Γιατί" που απ'όσο φαίνεται έσκασαν μύτη ΠΟΛΥ ΝΩΡΙΣ μέσα στο 2007. Μεγάλο μερίδιο σ'αυτόν τον συναισθηματικό αχταρμά οφείλεται στην άδικη απώλεια της γάτας του Στέλιου. Ήμουν απ'τους πρώτους ανθρώπους που την είδαν όταν ο Στέλιος τη μάζεψε απ'το δρόμο, και είναι αστείο, γιατί παρόλο που το κοπρόγατο μου κατούρησε (και κατέστρεψε βεβαίως) το δερμάτινό μου, παρόλο που είχε ορμήσει αμέτρητες φορές στο χέρι μου, ήταν αξιολάτρευτο και από μικρή ηλικία ήταν πραγματικά ο ορισμός της Γάτας. Είχα πει κάποτε στη Χριστίνα ότι είναι το αμάλγαμα όλων των γυναικών που είχα γνωρίσει μέχρι τότε -ντάξει, όχι και όλων-, και αυτό ίσχυε και για τη μικρή Amelie. Στο χαρακτήρα της έκρυβε κάθε γάτα που έχω συναντήσει, και κάθε γάτα που πρόκειται να γνωρίσω στο μέλλον. Μόνο μια λέξη αρμόζει στην κατάσταση κι αυτή είναι το "Κρίμα"...

Με φοβίζει ακόμη το γεγονός ότι Αλλάξαν οι Καιροί. Κυριολεκτικά. Με τρομάζει, για την ακρίβεια. Θεωρώ ότι δεν αφορά πια την όποια οικολογική συνείδηση αλλά είναι ζήτημα απλής αντίληψης για να καταλάβει κάποιος ότι τη γαμήσαμε. Η ανισορροπία του καιρού μου λέει ότι έχουμε φτάσει σε μη αναστρέψιμη κατάσταση, κάπως σαν την ταινία με τη Μπελούτσι, με τον Άνθρωπο στο ρόλο του βιαστή και στο ρόλο (ή καλύτερα, στον κώλο) της Μόνικα η Γη, ή Φύση όπως σας ταιριάζει καλύτερα. Κι είναι οι ώρες που καταλαβαίνεις ότι είμαστε on a highway to Hell, κατά διαόλου, και σου φαίνονται τόσο τραγικά κάποια πράγματα, όπως η ενασχόληση του μέσου κακομοίρη με το πιό κόμμα είναι καλύτερο, ποιά ομάδα είναι καλύτερη, το κατά πόσο είναι ανώτερη η ελληνική φυλή-έρθουν οι Ελ-φταίνε για όλα οι Εβραίοι, τι σκατά θα φάει, πως θα ντυθεί, ποιά γκόμενα θα προσπαθήσει να πηδήξει και ένα σωρό ανούσιες μαλακίες που δεν έχουν προηγούμενο. Δεν είναι το μανιφέστο μου αυτό, δε βγάζω τον εαυτό μου μέσα από τον ορισμό του Έλληνα Μαλάκα αλλά έχω δολοφονικές τάσεις τώρα τελευταία και θα ήθελα αυτές οι μαρτυρίες να είναι το προπύργιο της γραμμής Υπεράσπισής μου.


Θα υποχρεωθώ να κλείσω τη σημερινή καταχώρηση, όχι μόνο δεν κατάφερα να νυστάξω, αλλά και εκνευρίστηκα για ακόμα μια φορά και δε θεωρώ πρέπον να καπηλευτώ την υποτιθέμενη διαδικτυακή ελευθερία λόγου (αχαχαχαχα, you wish!) για να ξεσπάσω πάνω στο καραγκιοζιλίκι του κάθε μογκολοειδούς αποβράσματος αλλά θα μπω στον πειρασμό να ευχηθώ

ΣΚΑΤΑ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΓΕΝΝΗΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΕΘΝΙΚΙΣΤΟΦΑΣΙΣΤΑ ΡΑΤΣΙΣΤΗ

και φαντάζομαι θα δω τουλάχιστον μισή σαιζόν από "Friends" μέχρι να νυστάξω ξανά. Μέχρι τότε, να είστε εσείς οι υπόλοιποι καλά, να έχετε τόνους υπομονής για όσα έπονται..