Grey Areas

How to #8253743

2011-09-10T02:21:00.001+03:00

Quit smoking:

If everytime you light one up reminds you of her, try falling for a non-smoking girl.

Άχρηστη ανάμνηση #76638446

2011-09-09T19:18:00.002+03:00

1989, Φθινόπωρο. Ετοιμαζόμαστε οικογενειακώς να πάμε στο πάρτυ γενεθλίων του ξαδέρφου μου. Εγώ παίζω στο σαλόνι με δύο απ' τα πέντε νεογέννητα γατιά της Γκρίζως, της γάτας μας. Τα πετάω στον αέρα, τα βάζω να παλεύουν μεταξύ τους, μέχρι που ο πατέρας μου με φωνάζει απ' την εξώπορτα να φύγουμε κι εγώ τα παρατάω πάνω στον τριθέσιο, λεοπάρ, υφασμάτινο καναπέ.

Επιστρέφουμε στο σπίτι μετά από ώρες και διαπιστώνουμε ότι τα γατιά έχουν χέσει τον καναπέ. Εγώ κάνω τον αδιάφορο. Ο πατέρας μου με ρωτάει αν φταίω εγώ γι' αυτό, του λέω όχι. Με πλησιάζει, σκύβει από πάνω μου και μου λέει με αυστηρή φωνή -χαμογελώντας ωστόσο- "Για κοίτα με στα μάτια" -το περίφημο κόλπο του πατέρα μου για να καταλάβει αν λέω ψέμματα.

'Επιανε πάντα. Κάθε φορά που ερχόταν κοντά και με κοιτούσε μέσ' στα μάτια νόμιζα ότι μπορεί να δει μέσα στο μυαλό μου. Αν είχα κάτι να κρύψω πανικοβαλλόμουν, αποτραβούσα το βλέμμα μου, έπαιρνα το χαριτωμένα ένοχο ύφος μου και έλεγα την αλήθεια.
Εκτός από εκείνη τη φορά.

Ήξερα ότι δεν με είχε δει κανείς να τα παρατάω πάνω στον καναπέ. Ήξερα ακόμη ότι στην αντίστοιχη περίπτωση που θα έλεγα την αλήθεια, θα κοιτούσα τον πατέρα μου με τη βεβαιότητα εκείνου που ξέρει ότι έχει δίκιο. Ήμουν αποφασισμένος να τα παίξω όλα για όλα και το έκανα. Κορδώθηκα, τον κοίταξα μέσα στα μάτια και -σχεδόν θυμωμένα- επανέλαβα "Όχι σου είπα".

Μουρμούρισε ένα "εντάξει", μου χαΐδεψε το κεφάλι κι έφυγε. Τον άκουσα, καθώς απομακρυνόταν, να γαμωσταυρίζει τη γάτα και να λέει στη μάνα μου να καθαρίσει τα μαξιλάρια.

Πόσο κρατάει ένα κουτί Happy Hippo; #1

2011-07-29T03:56:00.003+03:00

Θέλω να είμαι ειλικρινής, τουλάχιστον για το αποψινό ποστ.

Σκόπευα να γράψω άλλο ένα "Πόσο κρατάει ένα τσιγάρο" με διαφορετικό τίτλο. Μου ήρθε αμέσως στο μυαλό ήταν το "δωσ' μου ένα τσιγάρο" κι η μελωδία απ' το τραγούδι "Συναυλία". Δεν θυμόμουν καν τον τίτλο, είχα πολλά χρόνια να το ακούσω. Το έψαξα αμέσως στο γιουτιούμπ και το ξανάκουσα.

Το άκουσα 2-3 φορές μέχρι που αποφάσισα να γράψω εδώ πέρα.

Στην αρχή έπαθα σοκ. Τελευταία φορά που άκουσα το τραγούδι ολόκληρο ήμουν, νομίζω, στο Λύκειο. Καταλαβαίνω τώρα ότι η τότε ηλικία μου δεν επέτρεπε να εκτιμήσω κάποιους στίχους.

Η εισαγωγή "Δώσ' μου ένα τσιγάρο να σταθώ να πάρω εισιτήριο, δίπλα στα ζευγάρια τα δεκαοχτάρια, τι μυστήριο", και το ρεφραινάκι "Εγώ στα νιάτα μου ξημέρωνα Ελλάδα, Ευρώπη, Αμερική" με γοήτευσαν. Με φαντάστηκα να είμαι σε συναυλία με τη γκόμενα που γουστάρω, γύρω μας άγνωστα μαλακισμένα να γαργαλάνε τις αγοραφοβικές μου τάσεις κι ένα τσιγάρο στο χέρι.

"Κοίτα να δεις" σκέφτηκα, "που βιάστηκες να απορρίψεις κάτι που έπρεπε να είσαι μεγαλύτερο για να εκτιμήσεις. Α, ρε Νικόλα! Πόσα άλλα τέτοια πράματα πρέπει να αναθεωρήσεις;"

Όμως, όπως είπα και πριν, το ξανάκουσα το τραγούδι. Και βρήκα και τους στίχους. Δεν θέλω αυτό το ποστ να καταλήξει σε απόπειρα θαψίματος, γι' αυτό θα είμαι σύντομος. Όλο το υπόλοιπο τραγούδι μου έδωσε την εικόνα ενός μεσήλικου ζευγαριού που πάει να δει τους Σκόρπιονς στο γήπεδο του Σπόρτινγκ. "Μας έμεινε η ροκιά" και τα τριγλυκερίδια.

Και μ' αυτήν τη σκέψη ξέχασα τι ήθελα να γράψω στην αρχή αρχή.

Κάτι σε σχέση με το τσιγάρο και το κάπνισμα. Ότι όντως, απ' το τελευταίο μου ποστ, είχαν περάσει πολλές μέρες χωρίς να καπνίσω. Μέχρι που ανέβηκα στην Αθήνα, βγήκα με μια φίλη μου, που μου είπε "Δε νομίζω ότι είσαι σε φάση να το κόψεις τώρα", κι εγώ σκέφτηκα αμέσως "Έχει δίκιο, ποιον κοροιδεύω", και της ζήτησα ένα τσιγάρο.

Μέχρι να τελειώσει η βραδιά τής είχα καπνίσει το μισό πακέτο. Έφυγα λίγο μετά για Θεσσαλονίκη. Δεν ένιωθα ανάγκη να καπνίσω.

Στο τρένο έγραψα αυτό:

8.7.2011

Στην αμαξοστοιχία 500, πηγαίνοντας Θεσσαλονίκη. Στο "εστιατόριο", πλησιάζουν μεσάνυχτα κι η κοπέλα δίπλα μου λέει σε κάποιον "Η ελάχιστη κατανάλωση είναι ενάμιση ευρώ"
Τι μάθαμε σήμερα;
1) Εισιτήριο για το τρένο τουλάχιστον 4 ώρες νωρίτερα. Αυτό το "μόνον όρθιοι" είναι κάπως περιοριστικό
2) Γι' αυτή τη δουλειά -το γράψιμο δηλαδής- όσο πιο μικρό, τόσο πιο καλό. Το στυλό 0.1 βολεύει τελικά.
3) Δεν υπάρχει λόγος να προβληματιζόμαστε. Αν μετά από τόσο καιρό φαίνονται περίεργα κάποια πραγματα, γάμα τα. Μαθαίνουμε μέσα απ' αυτήν την κατάσταση

Αυτό το τετράδιο δεν ευνοεί το γράψιμο ιστοριών. Σημειώσεις, αποτυπώσεις βιωμάτων, απογραφή αναμνήσεων μοιάζουν πιο ευπρόσδεκτες. Γενικολογίες όμως, άσκοπες υπεραναλύσεις δεν φαίνεται να χωράνε σ' αυτά τα τετράγωνα.
Θα δοκιμάσω την τύχη μου, όπως και νά 'χει.
Τα πάντα απόψε μοιάζουν ιδανικά. Η θέση μου, στο κέντρο του βαγονιού - κυλικείου είναι ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί τις τελευταίες εβδομάδες.
Οι άνθρωποι που με περιβάλλουν λένε ολόκληρες ιστορίες σε δυο κουβέντες. Το ζευγάρι που με φιλοξενεί στο τραπέζι του, μάλλον Αλβανοί, ηλικιωμένοι μ' αγαπημένοι.
Η γιαγιά πίσω, με την εμμονή στη βαλίτσα από πάνω μας. "Προσέξτε μην πέσει, εσύ ιδιαίτερα που είσαι και ψηλό παιδί έχε το νου σου, ρίχνε πότε πότε καμιά ματιά". Ο κύριος δίπλα μου λέει "Αν πάθει τίποτα η γυναίκα μου απ' την τσάντα σου, θέλω αποζημίωση", κι η γυναίκα του γελάει.
Ο πιτσιρικάς στο τραπέζι δεξιά που λέει "Στη ζούλα μπορείς να κάνεις κάνα τσιγαράκι, εκεί στο ενδιάμεσο των βαγονιών. Σκέφτομαι τόση ώρα να πάω αλλά φοβάμαι μη μου φάνε τη θέση". Στη μπλούζα του έχει τρία καρέ-ταμπελάκια: "a woman", "a good woman", "a great woman"-κάτι σχετικό με μπύρα. Ο κύριος δίπλα μου προσφέρεται να του προσέχει τη θέση κι ο πιτσιρικάς πάει να καπνίσει.
Ο κλασικός σφίχτης στη γωνία με τη μάνα του και τα δυο του παιδιά. Έκατσε στο "μόνο για φαγητό" τραπέζι πουλώντας τσαμπουκά, αφού τον συμβούλεψε κάποιος μπαίνοντας στο βαγόνι. "Τα εισιτήρια τα έχεις πληρώσει" του είπε. Τα τικ του είναι αξιοπρόσεχτα.
Ο κύριος δίπλα μου κατάγεται απ' το Σούλι, γεννημένος στην Κορυτσά. Πριν λίγο μιλούσε βλάχικα με τη γυναίκα του. Ήρθε το '91 στην Ελλάδα. Ξυλάς στο Γαλάτσι με τρία παιδιά. Ο μεγάλος γιος 31, η κόρη 29 κι ο μικρός γιος 21. Ήταν έξι μηνών όταν έφτασαν στην Αθήνα. Μου είπε "Καλός ηθοποιός να γίνεις, να μάθεις να μιλάς με τους ανθρώπους". Μιλήσαμε για τα νοίκια, για την αγάπη του για την Κρήτη. Μου είπε για τότε που είχε πάει στα Σφακιά κι ήπιε κρασί 25 χρονών "σαν κονιάκ, μ' ένα ποτήρι γίνεσαι ντέφι" και γέλασε.
Θεσσαλονίκη πάνε για την πεθερά. Θα έπαιρναν το αμάξι αλλά δεν αξίζει, μόνο για τα διόδια δίνεις 36 ευρώ λέει, κι οι βενζίνες φτάνουν τα 150 ευρώ να πας και νά 'ρθεις.
Στο τραπέζι απέναντί μου μια τρελή Ρωσίδα που θα ήθελε να είναι 17 χρονών αλλά έχει περάσει τα 40. Γελάει προκλητικά με το παραμικρό.
Δεξιά μου -στο ίδιο τραπέζι με τον κουλ πιτσιρικά- μια πανέμορφη μαυρούλα. Δεν μιλάει ελληνικά. Πίσω μου το χάος.
Η νύχτα μας κάνει όλους να μοιάζουμε παράνομοι. Το air condition του βαγονιού προβλέπεται να μου αφήσει για ενθύμιο μια ψύξη που θα μου κρατάει συντροφιά μέχρι να επιστρέψω στην Κρήτη.
-περαστικός παππούς με αραιό, ασημένιο μαλλί, ευγενικά γαλανά μάτια, περπατάει νωχελικά προς τα πίσω βαγόνια. Φοράει μπεζ ρούχα, παντελόνι, μπλούζα με γιακά και γιλέκο. Μάλλον για να αναγνωρίζεται πιο εύκολα αν χαθεί.
Επιστρέφω στο φλέγον ζήτημα.
Το βαγόνι κουνιέται και τα γράμματά μου θά 'ναι δυσανάγνωστα ακόμη και για 'μένα αλλά πρέπει να συνεχίσω.
Δεν ξέρω αν είμαι χαρούμενος λόγω της συνειδητοποίησής μου για [ΔΥΣΑΝΑΓΝΩΣΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ]
-τελικά ο παππούς φοράει πουκάμισο, όχι μπλούζα με γιακά-
[ΔΥΣΑΝΑΓΝΩΣΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ]
Έκλεισα τα μάτια μου για δυο στιγμές, κάνοντας διάλειμμα απ' τον Ξένο του Καμύ και σκέφτηκα ξανά τις "διακοπές μας", τον πολυφασικό ύπνο και το "green line" drinking game που έμαθα πρόσφατα.
Μου φαίνεται περίεργο που δεν μ' έχει πιάσει ακόμα το στερητικό σύνδρομο απ' την απουσία νικοτίνης στον οργανισμό μου. Η ζέστη μοιάζει καθοριστικός παράγοντας. Αν ήμουν άλλος και με παρακολουθούσα θα αναρωτιόμουν τι στο διάολο γράφω τόση ώρα. Με εκπλήττω (ή εκπλήσσω;). Σαν να πήρα μια βαθειά ανάσα και εκπνέω λέξεις. Το καλύτερο timing. Είχα καιρό να το νιώσω, σίγουρα πάνω από μήνα. Αυτό σίγουρα δεν σημαίνει ότι είμαι ερωτευμένος ή κάτι τέτοιο.
*Να φάω τώρα είναι να κρατήσω τα μετρημένα φράγκα μου γι' αργότερα;
Μετά από ένα διάλειμμα για διάβασμα του Ξένου, μια πίτσα "σπέσιαλ" των 3,50 ευρώ που μού 'κατσε βαριά και μια στάση του τρένου στο πουθενά, ακούω Στρόφαλη στο mp3 με μεγάλη ευχαρίστηση. Προσπαθώ να ακούσω όλα τα όργανα στο "parormissis" ενώ την προσοχή μου αποσπά η επιφάνεια του νερού στο μπουκαλάκι μπροστά μου. Παίρνει ξεχωριστές μορφές απ' τους κραδασμούς.

Κι άλλο σημάδι καλού timing: άνοιξα τα μάτια μου κι είδα το μωβ-ροζ-πορτοκαλί-γαλάζιο (από κάτω προς τα πάνω) του ουρανού, όταν ο Morrison έλεγε "I tell you this: No eternal reward will forgive us now for wastin' the dawn"
Ακούγοντας το "The WASP"

Δεν κάπνισα όσο ήμουν στη Θεσσαλονίκη. Κάπνισα επιστρέφοντας στην Κρήτη. Αυτή τη στιγμή δεν καπνίζω. Αυτό μπορεί να σημαίνει κάτι, μπορεί και να μη σημαίνει.

Πόσο κρατάει ένα τσιγάρο; #2

2011-06-30T07:00:00.004+03:00

Έχω μια συνήθεια

Τη μέρα ή τη νύχτα που τελειώνω κάποιο πακέτο τσιγάρα, αν θεωρώ ότι έζησα κάποιο αξιομνημόνευτο γεγονός, σημειώνω πάνω του την ημερομηνία και κάποια λέξη-κλειδί που να υπενθυμίζει το γεγονός αυτό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το παρακάτω πακέτο, τοποθετημένο στον τοίχο πάνω απ' το κρεβάτι μου. Ίσως κάποια άλλη στιγμή να περιγράψω και την ιστορία που υπενθυμίζει.

Αυτό είναι το πιο πρόσφατο

Δεν έχω αγοράσει άλλο πακέτο απ' την αναγραφόμενη ημερομηνία.
Έχουν περάσει πάνω από 24 ώρες απ' την τελευταία φορά που κάπνισα. Απόψε μάλιστα πέρασα και μια δύσκολη δοκιμασία: έκατσα στην αυλή της Guernica παρέα με τη φίλη μου την Αμαλία, πίνοντας μπύρες και κάνοντας μια εκτενή κουβέντα πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις.
Γκομενοσυζήτηση δηλαδή, με αναφορές σε πρόσφατο και μακρινό παρελθόν, αναλύσεις, θεωρίες και διλήμματα. Χωρίς τσιγάρο.

Η αλήθεια είναι ότι σε κάποιες στιγμές δυσκολεύτηκα κι έριξα μια-δυο κλεφτές ματιές στον πράσινο Golden Virginia καπνό της. "Ποιος ο λόγος" σκέφτηκα όμως αμέσως, πριν προλάβω καν να μπω στη διαδικασία να στρίψω, κάτι που συνήθως κάνω ασυναίσθητα.

Αφού δεν έχω νιώσει να μου λείπει η νικοτίνη, λέω να μην αφήσω τέτοια ευκαιρία να πάει χαμένη. Μάλλον κόβω το τσιγάρο για πολλοστή φορά. Όπως λέω συνήθως: "Αν καταφέρω να το κόψω, μπορώ να κάνω τα πάντα".

Θα δείξει. "Νo stress", που λέει κι ο παππούς που πουλάει πασατέμπο στον Κούλε.

Κι αυτήν την ανάρτηση δεν τη γράφω τόσο για να πείσω τον εαυτό μου ότι κόβω το κάπνισμα, όσο για να θυμάμαι ότι αν κάπνιζα απόψε, τελειώνοντας το πακέτο θα έπαιρνα το μαρκαδοράκι μου και θα έγραφα πάνω:

29 προς 30.6.2011

Gue με Αμαλία - Στ κ' Στ

Νύστα

2011-06-25T06:42:00.003+03:00

Το παρακάτω ερωτηματολόγιο είναι ένα κακέκτυπο του περίφημου Ερωτηματολογίου του Προυστ (τόσο αστείο όνομα). Έχει κυκλοφορήσει σε διάφορες εκδοχές, με πρόσθετες ή/και παραλλαγμένες ερωτήσεις. Στην παρακάτω του μορφή εξυπηρετεί το χτίσιμο του χαρακτήρα για μια ταινία. Εξ ου και οι ερωτήσεις σε τρίτο πρόσωπο. Τώρα εξυπηρετεί την αυτοκατανάλωση, λόγω ελεύθερου χρόνου.

Ερωτηματολόγιο ηρώων

ή αλλιώς "εγώ-εγώ-εγώ-εγώ-εγώ-εγώ" σε τρίτο πρόσωπο

1) Η απόλυτη ευτυχία είναι ;

Η άγνοια; Δεν ξέρω.

2) Τι τον κάνει να σηκώνεται το πρωί ;

Τι τον κάνει να κοιμάται το πρωί; (Δεν θα απαντήσω ξανά με ερώτηση, υπόσχομαι.)

3) Η τελευταία φορά που ξέσπασε στα γέλια ;

Ακούγοντας το κατασκευασμένο ανέκδοτο:

«Με τι λούζεται ο ντεμέκ εναλλακτικός καλλιτέχνης;

Με σαμποέμ»

4) Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα του ;

Η γκρίνια θα πουν κάποιοι. Ο χαζορομαντισμός θα πω εγώ. Και σίγουρα θα βρεθεί κάποιος να πει «Η μύτη».

5) Το βασικό ελάττωμά του ;

Η «αποστασιοποίηση» ως άμυνα. Διακρίνεται άλλοτε σαν τεμπελιά, άλλοτε σαν κατ’ επίφαση χαλαρότητα, άλλοτε σαν δειλία, άλλοτε σαν.. Επίσης ανάγει τυχαία γεγονότα σε εγωκεντρικά, «συμπαντικά» patterns και χάνει την ψυχραιμία του όταν του χαλάνε την ξεκούραση και τα "πράγματά του".

6) Σε ποια λάθη δείχνει τη μεγαλύτερη επιείκεια ;

Σ’ εκείνα που φαίνεται να μην έχουν κάποιο κόστος, ως εκ τούτου και στα δικά του. Και στα δικά σας.

7) Η τελευταία φορά που έκλαψε ;

Κάποια στιγμή μεσ’ στο περασμένο Πάσχα.
Βράδυ, περασμένες τέσσερις, φεύγει από ένα μπαρ για να πάρει τσιγάρα. Σκέφτεται «Τα κάνω όλα λάθος. Θα πεθάνω μόνος» και ξεσπάει σε λυγμούς. Επιστρέφοντας στο μπαρ, βρίσκει στο δρόμο ένα πενηντάευρω και βάζει τα γέλια.

8) Ποιοι είναι οι ήρωες του ;

O Bill Hicks, o Jeff Buckley και, πρόσφατα, ο Bruce Lee. Είναι αυτό το «Β» (μπη) που κάνει τη διαφορά. Ως εκ τούτου και οι μελισσοκόμοι (beekeepers)

9) Το αγαπημένο του ταξίδι ;

Το γνωστό. Ηράκλειο-Αθήνα με πλοίο Minoan. Ιδιαίτερα όταν προσμένει να δει κάποιον.

10) Οι αγαπημένοι του συγγραφείς ;

Τσέχωφ, Πεσσόα και Λάβκραφτ. Παρ’ όλα αυτά είναι λιγότερο διαβασμένος απ’ όσο θα έπρεπε.

11) Ποια αρετή προτιμάει σε ένα άντρα ;

Της ψυχραιμίας.

12) Ποια αρετή προτιμάει σε μία γυναίκα ;

Της θηλυκότητας

13) Αγαπημένο συγκρότημα, συνθέτης ;

The Doors. Ως προς το συνθέτη, θα απαντούσε «Ο Καρβέλας».

14) Το τραγούδι που σιγοτραγουδάει ;

Ένα που σκέφτηκε πριν λίγες μέρες. Έχει reggae επιρροές και λέει

“Ι woke up yesterday, tears in my eyes

said I woke up yesterday, tears in my eyes

You said you gonna leave me and in my sleep I cried

lord, you said you gonna leave me ‘n now my soul ran dry”

Όπως πάντα, δεν πρόκειται να αναρωτηθεί για παρακάτω στίχους.

15) Το βιβλίο που τον σημάδεψε ;

«Η ώρα του διαβόλου» του Φερνάντο Πεσσόα.

16) Η ταινία που τον σημάδεψε ;

Αυτός θα έλεγε «Ο Νονός» αλλά μάλλον «Το Κοράκι» τον σημάδεψε περισσότερο.

17) Αγαπημένος ζωγράφος ;

Πρώτη σκέψη είναι ο Gustav Klimt.

18) Αγαπημένο κόμικς ;

“The Crow” του James O’ Barr.

19) Με ποια διασημότητα θα ήθελε να κάνει έρωτα ;

Με τη Laure Sainclair. Αλλά αυτός θα έλεγε "Με τη μάνα σου".

20) Αγαπημένο χρώμα ;

Το μωβ θα απαντούσε, επειδή δεν μπορεί να επιλέξει ανάμεσα στο μπλε και το πράσινο.

21) Αγαπημένη και απεχθής μυρωδιά ;

Αγαπημένη αυτή του γιασεμιού, απεχθής της κολπίτιδας.

22) Αγαπημένη και απεχθής αφή ;

Αγαπημένη του τριχώματος της γάτας, απεχθής της πίσσας.

23) Αγαπημένη και απεχθής γεύση ;

Αγαπημένη του cornetto, απεχθής του χαλασμένου τυριού.

24) Αγαπημένα ζώα (τρία) ;

Γατιά, άλογα, σκυλιά.

25) Ποια θεωρεί ότι είναι η μεγαλύτερη επιτυχία του.

Που ζει ακόμα κι υπάρχουν κάποιες προοπτικές για το αύριο.

26) Ποια θεωρεί ότι είναι η μεγαλύτερη αποτυχία του.

Που δεν έχει εκπληρώσει τους κοινωνικά προσδοκώμενους για την ηλικία του στόχους, που δεν καταλαβαίνει τι είναι αυτοί οι στόχοι και πώς εκπληρώνονται.

27) Αγαπημένο του ποτό ;

Το Jameson, μετά από πολλές δοκιμές.

28) Ανομολόγητη ερωτική φαντασίωση ;

Ω, ας μείνει ανομολόγητη.

29) Ο μεγαλύτερος φόβος του ;

Αυτός του θανάτου.

30) Κάτι που δεν έχει πει ποτέ σε κανέναν ;

Βλ. ερ. 28.

31) Κάτι που έχει πει μόνο σ’ έναν άνθρωπο ;

«Πας να με χρησιμοποιήσεις σαν σωσίβιο. Όχι όμως για να βγεις στην επιφάνεια αλλά για να με τραβήξεις μέσα και να νιώσεις την ικανοποίηση ότι δεν είσαι μόνη».

Ναι, απ' την επόμενη μέρα που ειπώθηκε αυτό το πράμα το θεωρεί κι ο ίδιος αστείο.

32) Πώς θα ήθελε να πεθάνει ;

Παραδειγματικά.

33) Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεται αυτόν τον καιρό.

Ντάξει, καλά τον βλέπω.

Εξομολογήσεις #1

2011-06-18T06:14:00.006+03:00

Πρώτη εικόνα:

Ξημέρωμα Παρασκευής 17 Ιουνίου, σπίτι του Στέλιου. Προσπαθώ να καταλάβω γιατί ήπια τόσο άγαρμπα. Ζαλίζομαι τόσο, που χώνομαι στην τουαλέτα, παίρνω μια ζεστή αγκαλιά τη λεκάνη και ξερνάω εκούσια. Νιώθω καλύτερα. Ξεπλένω το στόμα μου με μισό σωληνάριο οδοντόκρεμα, πίνω 2 λίτρα νερό απ' τη βρύση και πάω για ύπνο.

Ξεφυλλίζοντας το σημειωματάριό μου λίγες ώρες αργότερα, συνειδητοποιώ ότι αυτή βραδιά προετοιμαζόταν από μέρες

Μεσάνυχτα Τρίτης 14 Ιουνίου στο πλοίο για Κρήτη:

Επιστρέφω στη θέση μου μετά από ένα κρουασάν κι ένα τσιγάρο στο ελικοδρόμιο του πλοίου. Πλησιάζει πανσέληνος. Ενδιαφέρον, θα με βρει στο Ηράκλειο η Πανσέληνος του Ιούνη. Κάπου πήρε το μάτι μου ν' αναφέρεται έκλειψη. Λες;

Ακούω Τρύπες: "Ο χρόνος είν' ένα θλιμμένο καρναβάλι". Σαν να προετοιμάζομαι για συνάντηση με το Γιάννη.

Τώρα παίζει Artistz

Σκιά λαμπερή

χα! Μια ανοιγμένη πληγή!

Λίγες στιγμές πριν παρακολουθούσα τη θάλασσα γαλήνια, σκοτεινή. Φωτάκια στον ορίζοντα και το καθρέφτισμα μιας μεγάλης αλλά ατελούς σελήνης. Ευχήθηκα γι' άλλη μια φορά να συνέβαινε κάτι το απόκρυφα συνταρακτικό.

Νά 'βλεπα παράξενες λάμψεις στο βυθό ή στον ουρανό, να άκουγα κάποιο κάλεσμα από οικεία ή ανοίκεια φωνή. Κάτι που να δικαιολογεί ή να κάνει ακόμη πιο ενδιαφέρουσα την ύπαρξη.

Τι είναι πιο τραγικό; Η πίστη σ' έναν θεό-φάντασμα που στηρίζεται σε λαϊκές δοξασίες ή η συνειδητοποίηση της ανυπαρξίας;

Τώρα ακούω Sleepin Pillow - Once, ό,τι έπρεπε γι' αυτή τη στιγμή.

Πρέπει να συνεχίσω να γράφω, να αφήνομαι χωρίς αυτοκριτική, σχολιασμό και

και;

Ροή, ας πούμε; Προσοχή; Νόημα;

Once I was with you, now I 've lost you λέει το τραγούδι τώρα.

στο 6.41" είμαστε.

Τι ειρωνεία, όπως πάντα.

Ταυτόχρονα η τηλεόραση παίζει "America's got talent" κι ο Ντέηβιντ Χάσελχοφ-Μητς Μπιουκάναν-Μάικλ Νάϊτ δίνει συγχαρητήρια σ' ένα πιτσιρίκι που παίζει ηλεκτρική. Γουάου.

Winter Dreams (επόμενο κομμάτι) στο κατακαλόκαιρο.

Ρε, ναι! Το αποφάσισα, θα πάω έξω να τελειώσω το κρουασάν. Έχω τίποτα να χάσω; Time is on my side, γες ιτ ιζ!

Κάποιο βράδυ θα ξαναδιαβάζω αυτή τη σελίδα και μπορεί να γελάω (το καλύτερο κομμάτι του mp3 στο 05.30"κάτι)

Πρέπει να συνεχίσω να γράφω παρόλαυτά (παρ' όλ' αυτά, παρόλ' αυτά?)

Λοιπόν, πάω έξω και επιστρέφω Δημήτριος-

τόσο χαζό αλλά τόσο ταιριαστό.

Επιστρέφοντας πίσω, μετά από κρουασάν και τσιγάρο #2, χαμήλωσα την ένταση του Eulogy που έπαιζε, σκέφτηκα ότι θα ερωτευόμουν εκείνη που είχε δίπλα της ένα Μίκυ Μάους, ένα περιοδικό για διατροφή κι ένα σταυρόλεξο, και βέβαια αναρωτήθηκα γιατί είμαι τόσο συγκεκριμένος στα γούστα μου.

Πώς στο διάολο θα ρίξω τα στάνταρ(ντς) μου;

Να μην ξεχάσω: Εσωτερική αντιπαράθεση, ο Χεσμένος κι ο Νηφάλιος:

"Θα χωθώ ρε"

"Σταμάτα-σταμάτα! Όποτε πίνεις κάνεις μαλακίες"

βασισμένη στην έξοδο που κατέληξε στα σκαλοπάτια ενός νεοκλασικού στην Πλάκα. Ωραία βραδιά

Ξύπνησα με καούρα στο στομάχι. Πρόλαβα να σκεφτώ άπειρους λόγους (όπως το ταμπάσκο στα μακαρόνια) αλλά ο νους μου έμεινε λίγο παραπάνω στη Β. Απ' το παράθυρο φαίνεται το Ηράκλειο.

"Όλοι σηκώνονται και φεύγουνε" λέει με παράπονο η κυρία πίσω μου. Ζηλεύω την υπομονή του άντρα της. Για κάποιο λόγο θυμήθηκα το μικρό ναό της Παναγίτσας. Φταίει πού 'ναι δίπλα το σπίτι μου

Πρωινό Πέμπτης 16 Ιουνίου, σπίτι του Στέλιου:

Το επόμενο πρωί:

Φωτογράφισε αυτήν την αίσθηση ζαλάδας, αδυναμίας και ανακατωσούρας.

Έτσι δεν είναι πάντα;

Αλλά πώς να την κατευθύνω αλλού την αίσθηση αυτή;

Διάσπαση του Εγώ, ταξίδι έξω απ' το σώμα, συνειδητότητα του Όλου, αναπνευστικές ασκήσεις

για να βουτήξω πάλι σ' ένα κενό που στερείται εξωτερικών ερεθισμάτων, κι η μόνη φωνή που αχνοακούγεται είναι αυτή της "συνείδησής μου" να λέει "Πάλι τα ίδια ρε μαλάκα; Τι θα γίνει με την περίπτωσή σου;"

Συνέχεια..

Έφτασε μεσημέρι. Περιμένω να ξυπνήσω εγώ και όλοι.

Μοιράζομαι με τον εαυτό μου ένα τσιγάρο σ' ένα στρώμα που μου πέφτει λίγο.

Ζηλεύω; Δεν ξέρω. Ήταν σωστή η πρόβλεψή μου για τις "διακοπές"; Η πολύωρη ανταλλαγή μηνυμάτων ήταν μια ένδειξη του αναπόφευκτου. Δεν χρειάζεται καν να ρωτήσω για να βεβαιωθώ. Εκείνη δεν πρόκειται να πει τίποτα για να μην πληγωθώ. Με πείραξε η κουβέντα; Δεν ξέρω. Το βράδυ δεν ένιωθα ότι πιέζομαι. Η τελευταία μεθυσμένη αγκαλιά όμως μού 'κοψε τα γόνατα.

Χρειάζομαι ένα μπάνιο. Η θάλασσα πάντα βοηθάει να ξεπλυθούν σκέψεις που μοιάζουν με περιττό βάρος.

"Like a bag of fuckin bricks. All you gotta do, set it down"

και ξάφνικά μια παράξενη πείνα με κυριεύει

το δέρμα να χορτάσει άγγιγμα, η γλώσσα την αλμύρα του ιδρώτα, η μύτη ψεύτικα αρώματα, τ' αυτιά αναστεναγμούς και τα μάτια ΨΑΡΙΑ

μπαρμπούνια, κουτσομούρες, ξέρεις..

Γι' άλλη μια φορά συμμετέχω σε μια συνομιλία τόσο μυστική που δεν την ακούω. Ξέρω μόνο ότι λαμβάνει χώρα στο πίσω-αριστερά μέρος του μυαλού μου.

Προσπαθώ να γίνω Νερό. Ν' αφήνω όλ' αυτά να περνούν από μέσα μου και να φεύγουν ξανά στο σύμπαν. Κι ας μην κρατώ τίποτα μέσα μου. Αρκεί η ανάμνηση του παφλασμού.

Καρδιά από νερό, μυαλό-κυψέλη από apidae, apis mellifera.

Μεσημέρι Παρασκευής 17 Ιουνίου, σπίτι του Στέλιου:

Επόμενο λοιπόν πρωί..

Με κάπως πιο εύθυμη διάθεση, για να πω την αλήθεια. Ξερνώντας κανείς τα σ'κώτια του ξεχνάει για λίγο συναισθηματικοτέτοιους προβληματισμούς. Θέλω να βγω έξω για κάποιο λόγο. Να δω ήλιο, κόσμο, χρωματιστά πράματα.

Στο repeat το Once

Δε χανγκ-όβερ #2

Ακούγοντας το Grace, περιμένοντας έναν καφέ. Αυτό είναι κάτι καινούριο, ας πούμε. Ο καφές εννοώ.

Χθες που είχα πιει επίσης πολύ έγραφα με μια κάποια ροή. Ωραία... Τώρα δεν μπορώ να γράψω δηλαδή.

Πάω να δω τι γίνεται με τον καφέ.

Τελευταία εικόνα:

Απόγευμα προς βράδυ Παρασκευής 17 Ιουνίου, ξαπλωμένος στο γρασίδι, δίπλα απ' τον τάφο του Καζαντζάκη. Ακούμε μαζί το Doo Wop, αφού το mp3 player έχει δύο υποδοχές για ακουστικά.

"Είναι σαν την εφηβεία" μου λέει

"Είναι καλύτερα απ' την εφηβεία" λέω εγώ. Δεν είμαι σίγουρος αν το εννοώ.

Και θυμάμαι άλλη μια κουβέντα απ' το σημειωματάριο:

Το πιο δύσκολο είναι να βρεις κάποιον να του πεις "σ' αγαπώ". Σ' εσένα τό 'χω πει ήδη

Υλικό για ιστορίες.

I am tired, I am weary, I could sleep for a thousand years

Δε Χανγκ-όβερ #5

2011-06-16T17:19:00.003+03:00

Δεύτερη μέρα Ηράκλειο. Καλώς σας βρήκα. Χθες βράδυ βγήκαμε βόλτα. Ένιωσα όσο περίεργα μπορούσα να αντέξω, ήπια και κατιτίς γιορτάζοντας την ολική σεληνιακή έκπληξη. Ωραία περάσαμε(;)

Κοιμήθηκα στο κρεβάτι του Στέλιου, ο Στέλιος στον καναπέ. Ξύπνησα μετά από τέσσερις ώρες ζέχνοντας μοχίτο. Έκτοτε δεν έχει σώσει να με ξαναπάρει ο ύπνος.

Απ' τις 9 π.μ. που είμαι ξύπνιος λοιπόν, έχω κάνει διάφορα πράματα. Έχω διαβάσει, έχω γράψει κάτι ασυναρτησίες στο σημειωματάριό μου -τις οποίες μπορεί να εντάξω σ' αυτήν την καταχώρηση, γιατί είμαι και πολύ αλάνι- και άλλα πολλά. Άκουσα μουσική, κάπνισα, έκανα την αυτοκριτική μου, δοκίμασα να ξανακοιμηθώ αλλά τίποτα.

Μέχρι το μεσημέρι που ξύπνησα και το Στέλιο, είχα χύσει καφέδες, είχα αναποδογυρίσει τασάκια και για αρκετή ώρα προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω αν είχα όντως εύθυμη διάθεση ή αν είχα ψυχωτικές εκλάμψεις.

Μέσα σε λίγες μόνο ώρες κατάφερα να ζήσω ένα συναισθηματικό ρόλερ-κόστερ, να μάθω πράματα, να συνειδητοποιήσω ανείπωτα πράματα.. Γενικώς, πράματα.

Μέχρι που κάποια στιγμή είπα να βάλω μουσική απ' την playlist του blog, κι άρχισα λίγο να διαβάζω τις τελευταίες ιστορίες κλπ κλπ.

Ρε, δεν με καταλαβαίνω.

Αντιλαμβάνομαι ότι στην αυτοκατανόηση παίζει μεγάλο ρόλο η νηφαλιότητα αλλά και πάλι, ακόμη κι αν ξεκουραστώ δεν νομίζω ότι θα έχει αλλάξει κάτι.

Γι' αυτό λοιπόν, είπα να κάνω το πρώτο καθοριστικό βήμα. Αλλάζω το τεμπλέητ του μπλογκ!

Όπως όταν νιώθουμε "περίεργα" και αλλάζουμε τη διαρρύθμιση των επίπλων στο σπίτι. Αυτό δεν λύνει όλα μας τα προβλήματα;

Βεβαίως και τα λύνει.

Εγώ νιώθω άλλος άνθρωπος τώρα. Δεν το συζητώ-

Sketch #5

2011-06-05T02:24:00.001+03:00

Σάββατο βράδυ, σπίτι του Δημήτρη. Έχουμε αράξει στο σαλονάκι του, στον κόκκινο καναπέ-κρεβάτι απ' το ΙΚΕΑ, κι ακούμε βινύλλια στο πικαπ απ' τη δισκοθήκη του πατέρα του.
Περνάμε απ' τα Ζεστά Ποτά των Κατσιμιχαίων στο Animals των Floyd, μετά στο Morrison Hotel, για να καταλήξουμε στο Moonmadness από Camel. Έχει περάσει αρκετή ώρα απ' την τελευταία φορά που ανταλλάξαμε κουβέντα.

Απ' τα ηχεία ακούγεται το Chord Change όταν ο Δημήτρης, αναστενάζοντας, μου λέει
"Φίλε, έχω πρόβλημα".
"Τι είναι ρε;" τον ρωτάω, "Έγινε τίποτα;"

Μένει σιωπηλός για λίγο. Μια υποψία άγχους αρχίζει να με καταβάλλει. Ο Δημήτρης δε συνηθίζει να παραπονιέται για τίποτα.

"Προσπαθώ εδώ και μέρες να γράψω ένα τραγούδι" λέει, "κι έχει κολλήσει το μυαλό μου". Η απόγνωση στο βλέμμα του δε μου επιτρέπει να τον ειρωνευτώ.

"Οκ, πώς μπορώ να βοηθήσω;" τον ρωτάω με επιτηδευμένα ψύχραιμη φωνή, "Με τι έχει να κάνει;"

"Είναι για ένα κορίτσι" μου απαντάει.
Μου ξεφεύγει ένα γέλιο.
"Σε πρόλαβαν οι Nirvana αγόρι μου!" του λέω.
"Καλά, γάμα το" λέει ξεφυσώντας.
Χαμηλώνω την ένταση της μουσικής και προσπαθώ να τον καθησυχάσω.
"Έλα πες" του λέω χαμογελώντας, και του χτυπάω απαλά το χέρι.

"Έχω γράψει αυτό" λέει και πιάνει απ' το διπλανό τραπεζάκι το μικρό, μαύρο σημειωματάριό του. Το ανοίγει και διαβάζει

I need a girl so different than me, to fill up my heart's empty space
Oh, I need a girl so different than me, to come and live in my place

Κρατιέμαι να μη σχολιάσω το "in my place", που μοιάζει σαν αναφορά στους Coldplay. "Δε γαμιέται" σκέφτομαι, "space-place, ποιητική αδεία".

"Ωραία. Και; Το πρόβλημα πού είναι;" τον ρωτάω.

"Και.. Αυτό. Δεν ξέρω τι σκατά να γράψω" απαντάει.

-Πόσο different θά 'ναι αυτό το κορίτσι;

-Όσο χρειάζεται, ξέρω 'γώ;

-Εξωτερική εμφάνιση, συνήθειες κλπ;

-Τα πάντα!

-Οκ, ξεκίνα απ' τα βασικά. Τι μαλλιά θά 'χει;

-Μαύρα. Κορακομάλλα που λένε στο χωριό μου.

-Crow-black hair. Τό 'χουνε πει και οι Cure, πιασάρικο. Dark eyes σίγουρα. Και cherry-red lips να γράψεις επίσης.

-Οκ

-Γενικά, θά 'ναι όμορφη έ;

-Διακρίνω ένα τόνο ειρωνείας στη φωνή σου;

-Ειλικρίνεια το λένε. Έχεις δει τα μούτρα σου;

-Οκ, τι άλλο;

-Dog-person;

-Καλό! She won't know how to cook επίσης.

-Εύκολα. She 'd rather have wine than beer;

-Μπα, αδιάφορο. Να της αρέσει το πιάνο όμως, περισσότερο απ' την ηλεκτρική.

-Εσύ ξέρεις.

-She'd be sweet in the morning and cranky at night..

-Too much info

-Εγώ το γράφω είπαμε. Τι άλλο;

-Non-smoker.

-Σιγά μην είναι και vegeterian..

-Ε, ξεκίνα μ' ό,τι είπαμε κι όλο και κάπου θα καταλήξεις.

-Ναι, για αρχή καλά είναι. Φχαριστώ!

-Τίποτα. Θέλω εξ ημισείας τα πνευματικά δικαιώματα όταν το τελειώσεις.

-Σύμφωνοι. Τίποτ' άλλο;

-Γράψε κι αυτό:
I need a girl so different than me, I need a girl who doesn't need me-
παίζει νά 'χεις το MTV Unplugged των Nirvana;

Όσο κρατάει ένα τσιγάρο #666

2011-04-24T02:56:00.000+03:00

Lucky Strike, μαλακό

Λένε πως όταν συνομιλούμε με τον εαυτό μας, καλό είναι να χρησιμοποιούμε φιλικό λεξιλόγιο. Να λέμε πχ "Οκ, έκανες λάθος αλλά δεν πειράζει, απλά νά 'χεις το νου σου την επόμενη φορά" κι όχι "Πάλι σκατά τά 'κανες, γελοίε, άχρηστε" κλπ. Διαφορετικά, ερεθίζουμε εμμέσως την αμυγδαλή του εγκεφάλου, το κέντρο του άγχους, του Φόβου, του Τρόμου, του ΠΑΝΙΚΟΥ. Και ρέει η κορτιζόλη απ' τα επινεφρίδια και γαμιέται το σύμπαν.

Αυτή τη στιγμή καλούμαι να συνομιλήσω με τον εαυτό μου, προσπαθώντας να καταλήξω σ' ένα πόρισμα για τη φύση αυτού του μπλογκ και δεν ξέρω πώς να με αντιμετωπίσω.

Παρατηρώ ότι οι τέσσερις τελευταίες αναρτήσεις ανήκουν στην κατηγορία που ονομάζω "γκομενοϊστορίες", ιστορίες δηλαδή που, παρουσιάζοντας αλήθειες και ψέμματα, έχουν περισσότερο έναν εξομολογητικό χαρακτήρα, παρά κάποιο λογοτεχνικό ενδιαφέρον.

Οκ, η τελευταία λεπτομέρεια είναι σχεδόν inside info, αλλά νομίζω ότι κάθε αναγνώστης-τρια μπορεί να καταλήξει σ' αυτό το πόρισμα, απλώς διαβάζοντας ό,τι έχω γράψει εδώ μέσα.

Και προβληματίζομαι εγώ τώρα. Νά 'ναι αλήθεια ότι η Τέχνη αρχίζει εκεί που σταματάει η αυτοβιογραφία;

Κι έστω ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο (για 'μένα τουλάχιστον, που δεν θα συμφωνήσω ποτέ με αυτήν τη δογματικά ηλίθια φράση), πόσο υλικό περιμένω να αντλήσω από τη "βιογραφία" μου σε ό,τι έχει να κάνει με τις ανθρώπινες σχέσεις; Νομίζω ότι μπορεί να αφορά κάποιον πέρα από εμένα; Νομίζω ότι προσφέρω κάτι;

Κι αναρωτιέμαι γιατί, όπως και να το κάνω, το μπλογκ είναι μέσο αυτοπροβολής, ναι; Κι αυτοπροβολή για αυτοκατανάλωση πάει; Δεν πάει νομίζω.

Μόλις έπαθα κρίση ταυτότητας. Τέλειωσε και το τσιγάρο.

Πένθιμο *

2011-04-23T17:51:00.004+03:00

Η παραμικρή σχέση με πρόσωπα και καταστάσεις να θεωρηθεί ολωσδιόλου συμπτωματική.

Η Όλγα είχε όλες τις προδιαγραφές να γίνει η καλύτερή μου φίλη. Όμορφη, έξυπνη και, παρά το ότι ήταν δυο χρόνια μικρότερη, πιο δραστήρια και πιο συνειδητοποιημένη σεξουαλικά.

Τη γνώρισα όταν τελείωνα το λύκειο, σαν γκόμενα του τότε συμμαθητή και φίλου μου Αντώνη. Συνηθίζαμε να βγαίνουμε οι τρεις μας, μιας και εγώ ήμουν -παραδοσιακά- μπακούρης, άσχημος και κολλημένος σε ανεκπλήρωτους έρωτες.

Όταν λοιπόν η Όλγα κι ο Αντώνης πέρασαν την "πρώτη μεγάλη κρίση" της σχέσης τους (τότε που ο Αντώνης αποφάσισε λίγο πριν τις Πανελλήνιες να δηλώσει σχολές μόνο στο Ηράκλειο, για να είναι κοντά με την Όλγα, ενώ η Όλγα προσπαθούσε να τον πείσει να δηλώσει στην Αθήνα για δικούς της λόγους) μπλέχτηκα, γιατί υποτίθεται ως φίλος του ζευγαριού έπρεπε να πάρω θέση, κι έτσι ξεκίνησε μια πιο προσωπική επαφή με την Όλγα για να βρεθεί μια μέση λύση.

Κι όταν λίγο καιρό αργότερα, κατά τη διάρκεια των εξετάσεων, η Όλγα χώρισε τον Αντώνη, επειδή ο Αντώνης έκανε το λάθος να την κερατώσει και να της το πει, εγώ δεν είχα κανένα λόγο να διακόψω την επαφή μου με την Όλγα, και τέλος πάντων, κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα.

Ο πρώτος και κύριος λόγος που τη συμπαθούσα ήταν επειδή είχε το ίδιο αρρωστημένο βιολογικό ρολόι μ' εμένα. Θυμάμαι, χαρακτηριστικά, να μιλάμε στο τηλέφωνο στις 4 το πρωί, παρακολουθώντας ταυτόχρονα στο Mega σε επανάληψη του Bar, στιγμιότυπο που ο Λορέντζο ψιθύριζε στη Γιώτα "Είσαι ένας όμορφος άνθρωπος", ενώ λίγες ώρες αργότερα έπρεπε να πάω στο σχολείο να γράψω Γεωμετρία.

Μας συνέδεαν κι άλλα στοιχεία: κοινά μουσικά ακούσματα, τάσεις προς μελαγχολία, σχετικά ταυτόσημοι πολιτικοκοινωνικοί προβληματισμοί, μια αμοιβαία -διεστραμμένη για κάποιους- αίσθηση του χιούμορ — μπορούσαμε να μιλάμε για ώρες. Παρ' όλ' αυτά, είχε καρφωθεί στο μυαλό μου η ιδέα ότι δεν θα την έβλεπα ποτέ ερωτικά. Πέρα απ' το γεγονός ότι ήταν πρώην γκόμενα του Αντώνη, κάτι που ελάχιστα μ' ένοιαζε, στα μάτια μου ήταν η βελτιωμένη, θηλυκή έκδοση του εαυτού μου. Κι αφού από τη μία, είχα ένα πλούσιο μερτικό από χυλόπιτες μέχρι εκείνη τη στιγμή, ενώ απ' την άλλη πίστευα πως αν ήμουν στη θέση της δεν θα μου καθόμουν ποτέ, κατέληξα στο ότι δεν θα επέτρεπα ποτέ στον εαυτό μου να τη "γουστάρει".

Μετά τις -σαφώς αποτυχημένες- πανελλήνιές μου, ήρθε το Καλοκαίρι και χωρίστηκαν οι δρόμοι μας. Κρατήσαμε μια υποτυπώδη επαφή, ανταλλάζαμε κάνα mail που και που αλλά τίποτα παραπάνω. Με τον Αντώνη, παρεμπιπτόντως, είχα ήδη χαθεί, αφού είχε φύγει απ' τον Ιούλιο για προετοιμασία σπουδών στην Αγγλία, και η απουσία του τον κατέστησε αδιάφορο ως παράγοντα για ό,τι έμελλε να συμβεί, γι' αυτό και το όνομά του θα αναφερθεί μόνο μια φορά ακόμη σ' αυτήν την ιστορία.

Με την Όλγα βρέθηκα το Σεπτέμβρη, όπου εγώ, πλησιάζοντας επίσημα την ενηλικίωσή μου, βρισκόμουν στα πρώτα στάδια του παρουσιαστικού που έχω τώρα, αφού δηλαδή έβγαλα τα σιδεράκια που μέχρι τότε φορούσα, η άγρια ακμή μου άρχισε να υποχωρεί, και άρχισε να εμφανίζεται δειλά ένα γενάκι στο πηγούνι μου. Φαίνεται πως αυτές οι αλλαγές την εξέπληξαν τόσο, που άρχισε να με φλερτάρει σαν διάολος από την πρώτη φορά που ανταμώσαμε ξανά.

Τα σημάδια ήταν ξεκάθαρα, ακόμη και για κάποιον ερωτικά ανήμπορο σαν κι εμένα. Απ' την πρώτη μας συνάντηση στην καφετέρια που συχνάζαμε, η συμπεριφορά της ήταν διαφορετική. Διεκδικούσε σωματική επαφή με κάθε ευκαιρία, καθόταν κοντά μου, με περιεργαζόταν με τα χέρια της, έγερνε προς το μέρος μου. Η προσοχή της ακόμη, φαινόταν πιο συγκεντρωμένη πάνω μου. Ήταν λίγες οι στιγμές που έπαιρνε τα μάτια της απ' τα δικά μου, ενώ φαινόταν να διασκεδάζει πολύ περισσότερο με τα αστεία μου.

Όλα αυτά τα στοιχεία μου φαίνονταν προσποιητά, κι όπως είναι λογικό με πανικόβαλαν. Είχα όμως και την περιέργεια να δω που θα κατέληγε όλη αυτή η ιστορία, οπότε πάσχιζα να κρύψω τον πανικό μου και να ανταποκριθώ, έστω με τον τρόπο μου. Έπρεπε, άλλωστε, να μάθω να διαχειρίζομαι τέτοιες καταστάσεις. Είχα μόλις τελειώσει το σχολείο, είχα καταφέρει να αποκτήσω τη φοιτητική ιδιότητα με μηδενικό διάβασμα και, κυρίως, θα έκλεινα τα 18 σε λιγότερο από ένα μήνα. Όφειλα να αποδεχτώ ότι γινόμουν άντρας!

Δυστυχώς ή ευτυχώς, όλη αυτή η κρυμμένη αντρίλα θα παρέμενε καλά κρυμμένη για πολλά χρόνια ακόμα.

Απόδειξη ήταν η στιγμή που, τέσσερις συναντήσεις (ή ραντεβού, για να μην κοροϊδευόμαστε) αργότερα, πήρα τη γενναία απόφαση να τη φιλήσω, δίπλα σε μια πιάτσα ταξί, λίγο πριν πάρει τον επόμενο ταρίφα για να πάει σπίτι της. Έσκυψα, της χάιδεψα τα μαλλιά και πλησίασα το πρόσωπό μου στο δικό της, μέχρι που κόλλησα τα χείλη μου στα δικά της. Δεν θυμάμαι τι έφταιγε περισσότερο, η αίσθηση της καρδιάς μου να πάει να σπάσει απ' την έντονη ταχυπαλμία ή η έμπνευσή της να χώσει απότομα τη γλώσσα της στο στόμα μου, αλλά το αποτέλεσμα ήταν να με πιάσει ένα μανιασμένο, νευρικό γέλιο, στα όρια του απαξιωτικού καγχασμού.

Εκείνη τραβήχτηκε πίσω αμέσως, και παρ' όλο που τα μάτια μου είχαν ήδη αρχίσει να θολώνουν, νομίζω για μια στιγμή είδα να σχηματίζεται ένα χαμόγελο στο πρόσωπό της. Την αμέσως επόμενη στιγμή όμως, φαντάζομαι όταν συνειδητοποίησε την ψυχοσωματικότητα της κατάστασής μου, πάγωσε, έκανε δυο βήματα πίσω, είπε κάτι που ακούστηκε σαν "Δεν σε πιστεύω" κι άρχισε να πηγαίνει με γρήγορα βήματα προς το πρώτο διαθέσιμο ταξί.

Εγώ παρακολουθούσα τον εαυτό μου να τρέχει από πίσω της γελώντας, ενώ μέσα στα χαχανητά σχηματίζονταν σκόρπιες φράσεις όπως "ΧΑΧΑΧΑ-ΟΛΓΑ-ΧΑΧΑ-ΜΗ-ΦΕΥΓΕΙΣ-ΧΑΧΑ", μέχρι που η Όλγα μπήκε στον ταρίφα, ο ταρίφας έβαλε μπροστά κι εξαφανίστηκε σε λίγα δευτερόλεπτα.

Θυμάμαι, λίγο πριν καταφέρω να σταματήσω να γελάω, ότι πρώτη μου σκέψη ήταν να απομακρυνθώ απ' την πιάτσα, μιας και αρκετό τσάμπα θέαμα είχα προσφέρει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Κι έπειτα το περπάτημα προς το σπίτι, με μια και μοναδική ερώτηση να επαναλαμβάνεται στα μεγάφωνα του εγκεφάλου μου

"Τι στο μπούτσο συνέβη μόλις;"

Ούτε που διανοήθηκα να την πάρω τηλέφωνο τις επόμενες μέρες, και βέβαια ούτε κι εκείνη έδειξε σημεία ζωής. Οι μήνες περνούσαν, κι ολοένα και περισσότερο έχανα και την παραμικρή ελπίδα ότι θα μιλούσαμε ξανά. Πέρασαν δυο χρόνια, τελείωσε κι εκείνη το σχολείο και -όπως έμαθα από μια συμμαθήτριά της- πήγε για σπουδές στη Σκωτία.

Εγώ, απ' την άλλη μεριά, με το πέρας δύο χρόνων ήμουν άλλος άνθρωπος. Είχα σταματήσει να παρακολουθώ μαθήματα στη σχολή, έκανα τα πρώτα μου βήματα στη λαμπρή καριέρα μου ως σερβιτόρος, είχα ένα αρκετά γεμάτο βιογραφικό από περιστασιακές σχέσεις κι αποτυχημένες απόπειρες κατανόησης του γυναικείου φύλου. Η ανάμνηση της Όλγας ήταν πλέον τόσο θολή στο μυαλό μου, που έμοιαζε ευχάριστη. Γι' αυτό και ήταν τέτοια η έκπληξή μου, όταν συνάντησα την Όλγα ανήμερα των Χριστουγέννων του 2004 να κόβει βόλτες στο κέντρο της πόλης.

Πιάσαμε την κουβέντα, αμοιβαία καλοδιάθετοι και χαμογελαστοί, τόσο που της πρότεινα να πάμε για ένα ποτό το ίδιο βράδυ "να πούμε τα νέα μας". Δέχτηκε αβίαστα, μ' αγκάλιασε πριν μ' αποχαιρετήσει, όλα έμοιαζαν σωστά για πρώτη φορά μετά από καιρό.

Βρεθήκαμε, όπως είχαμε κανονίσει, ήπιαμε το ένα ποτό, ήπιαμε και δεύτερο και τρίτο. Της έλεγα τα δικά μου, μου έλεγε τα δικά της. Έμαθα για τις δικές τις σχέσεις μέσα σ' αυτά τα δυο χρόνια, μού 'πε ότι είχε ξαναβρεθεί για λίγο με τον Αντώνη το περασμένο Καλοκαίρι αλλά ότι "ο μαλάκας ο άνθρωπος δεν αλλάζει ποτέ", ομολόγησε ότι ήταν κι αυτή στην ίδια φάση με τη δικιά μου, μόνη για αρκετούς μήνες, παντελώς απογοητευμένη απ' τις ανθρώπινες σχέσεις γενικότερα. Μου είπε ακόμη ότι εξακολουθούσε να έχει στο πίσω μέρος του μυαλού της εμάς τους δύο, σχεδόν απολογήθηκε για τη συμπεριφορά της, αναφέρθηκε στην "τότε ανωριμότητά της". Εγώ της είπα ότι ένιωθα νά 'χω μεγαλύτερο βάρος της ευθύνης για ό,τι έγινε, πως όφειλα να διαχειριστώ καλύτερα την κατάσταση "ως μεγαλύτερος". Γελάσαμε, αλλάξαμε θέμα, αρχίσαμε να θάβουμε κοινούς μας γνωστούς, κάτι που αγαπούσαμε εξίσου να κάνουμε. Ήπιαμε κι άλλο ποτό, μέχρι που αποφασίσαμε πως ήταν ώρα να φύγουμε. Είπαμε να περπατήσουμε μέχρι την ίδια πιάτσα ταξί που χωριστήκαμε δυο χρόνια πριν και να πάμε σπίτια μας.

Περάσαμε έξω απ' το παρκάκι των face 2 face*². Κοντοστάθηκα. Τη ρώτησα αν ψήνεται να αράξουμε για ένα τσιγάρο. Η επίδραση του αλκοόλ δεν μου επέτρεψε ούτε καν να διανοηθώ να κρύψω το χαζό, υπαινικτικό μου χαμόγελο. Θυμάμαι αυτό το άμεσο "Ναι, αμέ!" που είπε, για να ξεκινήσει να προχωράει μέσα στο πάρκο, οδηγώντας με στην πιο σκοτεινή γωνία του. Αράξαμε σ' ένα παγκάκι και αρχίσαμε να φιλιόμαστε χωρίς να πούμε δεύτερη κουβέντα.

Ανταλλάζαμε αγγίγματα, δαγκωματιές, φιλιά, γρατζουνιές, αναστεναγμούς που άχνιζαν στον παγωμένο αέρα, μέχρι την καθοριστική στιγμή που η Όλγα ξεκούμπωσε το τζην μου, έσκυψε αργά πάνω μου για να ξεκινήσει αυτό που έχει χαραχτεί ανεξίτηλα στη μνήμη μου ως "Η καλύτερη πίπα της ζωής μου".

Τα υπολείμματα διακριτικότητας δεν μου επιτρέπουν να μπω σε περαιτέρω λεπτομέρειες, αρκεί να αναφέρω ότι η Όλγα με τέλειωσε με τέτοια χειρουργική ακρίβεια, που δεν χύθηκε ούτε μια σταγόνα έξω απ' το στόμα της. Εγώ εκείνη τη στιγμή ένιωθα να με κυριεύει το πνεύμα των Χριστουγέννων, και να εξαφανίζεται κάθε δυστυχία από προσώπου γης. Βρισκόμουν σε μια πρωτόγνωρη νιρβάνα, με το μυαλό μου τόσο μουδιασμένο που ασυναίσθητα είπα

"Όλγα.. Αν είχα πάνω μου χίλια ευρώ θα στά 'δινα"

Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί το πήρε τόσο στραβά. Σηκώθηκε κι έφυγε πριν προλάβω καν να κουμπωθώ. Νομίζω μ' έβρισε κιόλας, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ με σιγουριά. Αυτό που σίγουρα θυμάμαι είναι το τσιγάρο που κάπνισα στο παγκάκι, μόνος μου.

Δεν έχουμε ξαναμιλήσει από τότε.

* Jim Morrison - Lament
*² Ιδομενέως και Μεραμβέλλου, Ηράκλειο Κρήτης. Για κάποιους είναι γνωστό ως "το πάρκο των f2f" λόγω των γκράφιτι του αείμνηστου χιπ χοπ crew, face 2 face. Για αρκετά χρόνια ήταν το κατ' εξοχήν πάρκο για εφηβικά χαμουρέματα, λιωσίματα κλπ. Τα τελευταία χρόνια φιλοξενεί τα τραπεζάκια μιας διπλανής ταβέρνας και είναι φωτισμένο, σε σημείο να μην υποστηρίζονται σχετικές δραστηριότητες. Αλλά όπως έχει αποδειχτεί εμπράκτως "το καλύτερο ξεκάρφωμα είναι το κάρφωμα".

Bits n Pieces #20806

2011-03-12T19:28:00.003+02:00

Έχουμε κλείσει, λοιπόν, ήδη πέντε μέρες εκεί. Οι μισοί έχουν καεί απ' τον ήλιο, οι άλλοι μισοί απ' τα ξύδια.

Το μεσημεράκι της έκτης μέρας εμφανίζεται και η Δανάη. Έχει πάρει πρωινό καραβάκι, μετά λεωφορείο, και μας έχει βρει στην παραλία.

Ήταν τότε που δεν της είχαν δώσει άδεια απ' τη δουλειά και θα έμενε μόνο για το σου/κού.

Είμαι, που λες, αραχτός στην αιώρα και την ακούω να φωνάζει από μακριά "Έφτασα! Ου-ου" κι άλλα τέτοια χαζά, γκομενίστικα επιφωνήματα. Γυρίζω και τη βλέπω να πλησιάζει. Φοράει -αξέχαστα- ένα σαλβάρι μπορντώ με μαύρες ρίγες, κι ένα πορτοκαλί μπλουζάκι με τιραντάκι, χωρίς σουτιέν, μαγιώ κλπ. Μιλάμε για τη φάση, πριν χάσει τα κιλά που δεν έπρεπε. Μιλάμε για τη φάση που τα βυζιά της θα μπορούσαν να κάνουν την Aria Giovanni να κλάψει από ζήλια και πόθο. Αλλά μιλάμε γενικότερα και για μια καλή φάση της Δανάης.

Ήταν τότε που είχε κοντό, κόκκινο μαλλί, που περίμενε να ξεκινήσει το μάστερ της, που κουβαλούσε παντού μαζί της αυτά τα "πόι" - ή όπως διάολο λένε αυτά τα ζογκλερικά μπαλάκια. Τότε που ήταν διαολεμένα ερωτεύσιμη και είχε κάτσει σε αρκετούς απ' την παρέα, εκτός βεβαίως από 'μένα.

Κι ακριβώς επειδή ήρθε για δυο μέρες κι είχε μαζί της μόνο μια αλλαξιά ρούχα κι ένα υπνόσακο, κάποιος έπρεπε να τη φιλοξενήσει.
"Ποιος έχει χώρο στη σκηνή του;"
"Ο Δημήτρης"
Θα τη φιλοξενούσα εγώ.

Εν τω μεταξύ, το απόγευμα εκείνης της μέρας άρχισε να με γρατζουνάει λίγο ο λαιμός μου. Δεν είναι τίποτα, λέω, απλό κρυολόγημα που θα κάψω με αλκοόλ. Αρχίζω λοιπόν να πλακώνω τα τσίπουρα από νωρίς, παίζουνε και κάτι τσιγάρα, μέχρι το βράδυ που είμαστε σε φάση για ύπνο έχω γίνει χάλια, κι ο λαιμός ακόμη πιο χάλια. Αρχίζουν και πονάνε τα κόκαλά μου, νιώθω να ανεβάζω πυρετό, είμαι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.

Καταλήγω με τη Δανάη στη σκηνή μου λίγο πριν το ξημέρωμα, εγώ να ψοφάω κι αυτή νά 'χει ορεξούλες.

Να μου λέει να την πάρω αγκαλίτσα, να μου τρίβεται, μέχρι που φτάνει να μου ψιθυρίσει την αξέχαστη κουβέντα
"Δημήτρη σε θέλω"
"Γενικότερα ή ειδικότερα;" ρωτάω εγώ, που ακόμα κι ετοιμοθάνατος θα την πω τη μαλακία μου.
"Εδώ και τώρα" μου λέει.
"Δεν έχω προφυλακτικά μαζί μου" της λέω.
"Δεν με νοιάζει" μου λέει "αρκεί να μην τελειώσεις μέσα μου".

Πλησιάζω να τη φιλήσω και καταπίνω λίγο σάλιο, που νιώθω να ξεσκίζει τις πρησμένες μου αμυγδαλές. Αρχίζω να ιδρώνω. Συνειδητοποιώ ότι κοντεύω να εκπνεύσω μια για πάντα. Σταματάω και της λέω "Δεν τό 'χω, άσ' το καλύτερα. Αρρωσταίνω άσχημα και υποφέρω. Δεν ψήνομαι να σε κολλήσω και τίποτα".
"Οκ" μου λέει, αλλάζει πλευρό και κοιμάται, σαν να μην έγινε τίποτα.

Να μη στα πολυλογώ, την επόμενη μέρα έφυγα για Αθήνα τρέχοντας, με σαράντα πυρετό και τη χειρότερη αμυγδαλίτιδα που έχω περάσει ποτέ. Ευτυχώς που ήρθε μαζί μου ο Παναγιώτης, αλλιώς θα είχα αφήσει τα κόκαλά μου στο καράβι.

Το ζουμί της ιστορίας είναι αλλού όμως. Λίγες βδομάδες μετά, μόλις μπήκε Σεπτέμβρης και ετοιμαζόμασταν οι περισσότεροι να φύγουμε από Αθήνα για σπουδές, δουλειές κλπ, κανονίσαμε με την αντροπαρέα να βρεθούμε για έναν τελευταίο καφέ στο poquito.

Δώσαμε ραντεβού στις δώδεκα και μαζεύτηκαμε όλοι, εκτός απ' το Λάμπρο που εμφανίστηκε κατά τη μιάμιση, φανερά άκεφος κι ανήσυχος.

"Που ήσουνα ρε μαλάκα;" τον ρωτάει ο Παναγιώτης.
"Γάμησέ τα.. Στο Συγγρό ήμουνα" να λέει ο Λάμπρος.
Κλασικά, ο Αντώνης να ρωτάει "Ποιος είναι ο Συγγρός", εμείς να την έχουμε ψυλλιαστεί τη φάση, να ρωτάμε πώς και τι, μέχρι που ο Λάμπρος λέει "Ε, τι έκανα στο Συγγρό ρε μαλάκες; Πήγα να μου σπάσουνε κάτι κονδυλώματα".
Και μετά σιωπή.

Μέχρι που ρώτησα "Καλά ρε φίλε, με ποια πήγες;", για να μου απαντήσει διστακτικά "Με τη Δανάη, αδερφέ"

Bits n Pieces #468311

2011-03-08T04:51:00.004+02:00

Εκείνος περπατάει βιαστικά σε κεντρικό δρόμο, η ώρα είναι 14.52, αίθριος καιρός.

Τη διακρίνει μέσα από σκόρπιους περαστικούς να πλησιάζει από μακριά. Εκείνη φοράει ακουστικά, κρατάει μια πλαστική τσάντα γνωστού βιβλιοπωλείου και δείχνει να προχωράει αμέριμνη.

Τα βλέμματά τους συναντιούνται.

Εκείνη βγάζει τα ακουστικά, στέκεται μπρος του και του χαμογελάει με τα μάτια ανοιγμένα διάπλατα.

"Τι κάνεις;" τη ρωτάει
"Καλά είμαι, εσύ;" του απαντάει, δίνοντας στη χροιά της μια κοριτσίστικη μουσικότητα.

Λέει εκείνος "Βιάζομαι γαμώτο, πρέπει να είμαι σε 10 λεπτά στη σχολή. Πόσο καιρό έχω να σε δω; Πότε θα τα πούμε;"

"Φεύγω για διακοπές την άλλη Δευτέρα. Να κανονίσεις μέχρι τότε να έχουμε βγει, να μου πεις νέα, ξέρω 'γώ" λέει εκείνη, εξακολουθώντας να χαμογελάει.

"Άσε να επικεντρωθούμε σ' εσένα, παραδοσιακά, γιατί εγώ περνάω μεταβατική φάση και μπορεί να σου γκρινιάξω λίγο" της λέει, χαμογελώντας συνωμοτικά.

Εκείνη γελάει "Να μου γκρινιάξεις, ναι!" του λέει "Περιμένω τηλέφωνο". Δείχνει να το εννοεί.

Εκείνος, ξεκινώντας με γρήγορα βήματα να την προσπερνάει, λέει "Τρέχω, έχω αργήσει. Θα σε πάρω το βράδυ - φιλιά!" και απομακρύνεται, μέχρι που χάνεται απ' το οπτικό της πεδίο.

Εκείνη θα θυμηθεί κάθε φορά που χρειαζόταν να τον απομακρύνει, όποτε εκείνος ήθελε κάτι διαφορετικό από μια "φιλική σχέση". Θα θυμηθεί ακόμη ότι σταμάτησαν να μιλάνε μόλις εκείνος βαρέθηκε να την κυνηγάει. Θα αναρωτηθεί αν έστω τα μισά κομπλιμέντα που της είχε κάνει ήταν ειλικρινή.

Εκείνος θα θυμηθεί ότι στην προσπάθειά του να την ξεπεράσει, υποσχέθηκε στον εαυτό του να μην της ξανατηλεφωνήσει ποτέ. Θα κρατήσει την υπόσχεσή του. Εκτός κι αν

Τυχαίος Θάνατος #3

2011-01-03T06:36:00.002+02:00

Τετάρτη βράδυ, κοντεύει 12 παρά 20 και καπνίζω στο μπαλκονάκι του σπιτιού μου.
Ξημερώνει 15 Αυγούστου και επικρατεί νεκρική ησυχία. Η πόλη έχει αδειάσει. Με κάθε νευρική μου τζούρα ακούω το σκάσιμο του χαρτιού που καίγεται, και το μόνο πράγμα που σκέφτομαι είναι
"Θα έρθει απόψε;"

Εδώ και έξι εβδομάδες, κάθε Τετάρτη βράδυ λίγο πριν τα μεσάνυχτα, ένας "κρυφός θαυμαστής" αφήνει ένα δωράκι έξω απ' την πόρτα της πολυκατοικίας μου, χτυπάει το κουδούνι του θυροτηλεφώνου και φεύγει. Στο μυαλό μου ανάκατες σκέψεις κι ερωτήσεις: "ποιος είναι αυτός;", "πως ξεκίνησε αυτή η ιστορία;". Προσπαθώ να ανατρέξω στις προηγούμενες εβδομάδες και να θυμηθώ τα διάφορα περίεργα δωράκια. Ο προβληματισμός όμως παραμένει. Θα έρθει απόψε;

Ποιος είναι αυτός που φαίνεται να ξέρει ότι κάθε Τετάρτη βράδυ είμαι μόνη στο σπίτι; Τι είναι; Πώς μοιάζει; Ξέρω τόσες μέρες ότι δεν είναι κανείς γνωστός μου, τους έχω ρωτήσει όλους.

Κι αν δεν έρθει;

Είναι δεκαπενταύγουστος, μπορεί να έχει φύγει για διακοπές, μπορεί να έπαθε κάτι. Εγώ γιατί ασχολούμαι; Δεν είμαι 16 ρε γαμώτο. Μήπως φταίει το ότι είμαι μόνη στο σπίτι τέτοια μέρα, τέτοια ώρα; Κι αυτός τι ρόλο βαρ-

Χτυπάει το θυροτηλέφωνο!

Αυτός είναι. Με αντανακλαστικά γάτας πετάγομαι απ' το ξύλινο καρεκλάκι, αρπάζω τα κλειδιά που έχω πάνω στο τραπεζάκι, τα τσιγάρα, και τρέχω να πάω κάτω στην εξώπορτα. Κατεβαίνω σκάλες δύο ορόφων και σκέφτομαι ότι είμαι απόλυτα προετοιμασμένη γι' αυτή τη στιγμή. Θέλω να τον προλάβω. Ίσως ήταν κακή η ιδέα να φορέσω παντόφλες, δεν βοηθάνε στο κατέβασμα, αλλά δεν πρέπει να νομίσει ότι τον περίμενα κιόλας.

Με ένα σάλτο κατεβαίνω τα τρία τελευταία σκαλοπάτια, στρίβω δεξιά απ' το ασανσέρ και βρίσκομαι πίσω απ' τη τζαμαρία της εξώπορτας.

Δε βλέπω κανέναν.

Πάω να ανοίξω την πόρτα-ΚΛΕΙΔΩΜΕΝΗ! Γαμώ τους ξενοφοβικούς μου γείτονες. Ξεκλειδώνω γρήγορα, βγαίνω έξω, φτάνω στο πεζοδρόμιο, κοιτάω αριστερά και δεξιά.

Κανείς.

Και η νεκρική σιωπή παραμένει. Δεν ακούω βήματα από μακριά, ούτε καν κάποιο όχημα σε ακτίνα 100 μέτρων τουλάχιστον. Να τρέξω προς τα δεξιά, μήπως δω κάποιον να απομακρύνεται; Κι αν έφυγε από αριστερά;

Γυρίζω το βλέμα μου στην αντιαισθητική γλάστρα με το φίκο που υπάρχει στην είσοδο της πολυκατοικίας. Ένας μικρός, καφέ ταχυδρομικός φάκελος φαίνεται μπλεγμένος στα φύλλα του φίκου. Ένας μικρός, καφέ φάκελος, όπως κάθε φορά. Εκτός από εκείνη τη φορά που-

Πάνω του γράφει με κόκκινο χοντρό μαρκαδόρο

ΣΤΗΝ Κ.

Χαμογελάω, όπως κάθε φορά.

Μου ξεφεύγει ένας βαθύς αναστεναγμός που ανακατεύεται με το λαχάνιασμά μου.
"Ας είναι" σκέφτομαι κι ανοίγω την πόρτα. Μπαίνω στο ασανσέρ. Δεν υπάρχει λόγος να ανεβαίνω τόσα σκαλιά μετά απ' αυτό. Πατάω το "2" και σκίζω το φάκελο με γρήγορες κινήσεις.

Πριν φτάσει το ασανσέρ στον όροφό μου, βγάζω απ' το φάκελο μια κασέτα. "Ω, θεοι" σκέφτομαι "κασέτα". Τη στιγμή που βγαίνω απ' το ασανσέρ και ετοιμάζομαι να ανοίξω την πόρτα του σπιτιού μου, προσπαθώ να θυμηθώ αν δουλεύει το κασετόφωνο στο χιλιοταλαιπωρημένο AIWA που έχω στο δωμάτιό μου. Προσπαθώ να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που άκουσα κασέτα. Δεν θυμάμαι, για κανένα λόγο.

Μπαίνω στο δωμάτιό μου, βάζω την κασέτα στο στερεοφωνικό και γυρίζω τη λειτουργία στο tape.

"Θεούλη μου, κάνε να παίξει!" εύχομαι και πατάω το play.

PLAY

Μια καλή αρχή

2011-01-02T08:02:00.003+02:00

Απόπειρα μή νηφάλιας καταχώρησης.

Ξέρω ότι είναι παράτολμο επιχείρημα, συνηθίζω να παρατάω κάτι πριν το τελειώσω, αλλά η προσπάθεια αξίζει.

Απόψε επιβεβαίωσα το λόγο ύπαρξης της προηγούμενης ανάρτησης. Έχω όντως αλλάξει, έχω μάθει πράγματα, και σαφώς έχω πολύ δρόμο ακόμα μπροστά μου. Είναι κι αυτό κάτι όμορφο, η επιθυμία να να μάθεις τι στο μπούτσο θα σου ξημερώσει η επόμενη μέρα. Με τη μαγική αυτή ιδιότητα των ανθρώπων να ξεχνούν για λίγο ότι οι πιθανότητες είναι εναντίον τους, να αδιαφορούν για τις αντίξοες συνθήκες και να ελπίζουν για ένα καλύτερο αύριο. Στη δική μου περίπτωση μάλιστα, αγνοώ παντελώς την επιπλέον ψευδαίσθηση οποιασδήποτε "ανιδιοτέλειας". Εγώ θέλω να ζήσω το αύριο, αδιαφορώ για τις επόμενες γενιές. Άλλωστε, όπως με βοήθησε ο φίλος και συγκάτοικος να καταλάβω, η ανθρωπότητα θα επιβιώσει με κάποιο τρόπο.

Αφορμή για όλη αυτήν την αισιόδοξη διάθεση είναι για άλλη μια φορά το Diamonds and Pearls. Πήγαμε κι απόψε με το Στέλιο, για να τιμήσουμε την περσινή Πρωτοχρονιά.

ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ

Τη στιγμή αυτή που γράφω ακούω το Dark Side of the Moon. Μόλις μπήκε το Brain Damage. Τι ειρωνεία! Ταυτόχρονα, έχω και στο έμέσέν μια πολύ αξιόλογη συνομιλία.
Στο πίσω πίσω μέρος, υπάρχει και μια φωνή επιπλέον που λέει:

"Τι είν' αυτά που γράφεις ρε; Ποιος χέστηκε;
Πέσε για ύπνο να 'ουμ"

Για το λόγο αυτό, κλείνοντας την παρένθεση, θα προσπαθήσω να καταγράψω τη βραδιά με highlights:

Μπύρα στη Γκουέρνικα. Στη γωνία, μπροστά απ' το ντιτζέι ένα αξιοπρόσεχτο milf. Bonus ο κορσές, μειονέκτημα ότι στο φως του ήλιου δεν θα κρύβεται τίποτα.
Μικρό διάλειμμα στα σκαλιά έξω απ' το μαγαζί, με το Στέλιο (τον κολλητό), το Στέλιο (τον άλλο) και την Τσβέτα.
Στο δρόμο για D.P απόπειρα να πείσω το Στέλιο (τον άλλο) να έρθει μαζί μας. Η Τσβέτα (που φοράει τέλειες μπότες) θα πήγαινε για ύπνο ούτως ή άλλως. Του περιγράφω λεπτομέρειες απ' την προηγούμενη ανάρτηση. Είναι σε φάση άρνησης. Attempt failed.
Φτάνουμε στο μαγαζί. Η Τάνυα είναι εκεί, μας θυμάται (ένα χρόνο μετά, γουάου), την κερνάμε ποτό, τα λέμε για λίγο και φεύγει. Υπερβολικά επαγγελματική συμπεριφορά. Χαίρομαι όμως. Δεν την χρειάζομαι πλέον.
Ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού μας κερνάει δεύτερο γύρο Jameson. Ωραία κίνηση.

και τώρα πάμε στο Νικόλας' point of view:

Οι γκόμενες που (μου προτείνω να) θυμάμαι:

(κατά πάσα πιθανότητα ακολουθούν αναληθείς πληροφορίες)

Alexia, Ρουμάνα, 24. Nice. Σπουδάζει κάτι που δε θυμάμαι στη Ρουμανία. Καταπιεστική. Χειρότερα αγγλικά από 'μένα αλλά συνεννοηθήκαμε. Με κατάφερε. Να θυμηθώ ότι έτσι συμπεριφέρομαι συνήθως. Όσο εύκολα φεύγω, τόσο εύκολα πέφτω. Στο περίπου και αντιστρόφως.
Βικτώρια, Λιθουανή. ΑΧ! Θεά στο stage. Μέχρι κι ο ιδιοκτήτης τη χάζευε. Μιλήσαμε λίγο για τον κομμουνισμό και κατά πόσο ελέγχουν οι Εβραίοι τον κόσμο. Μου έκατσε για μασάζ (σιγά το δύσκολο) και με παρακάλεσε έντονα να την κεράσω ποτό να τα πούμε για να δικαιολογήσει το χρόνο της. Της είπα να με κεράσει για να ξεχρεώσει το μασάζ. Έφυγε μ' ένα χαμόγελο. Να θυμηθώ να αντιλαμβάνομαι πότε πρέπει να θέλω.
Χριστάβ. Λευκό μακρύ φόρεμα. Γεννημένη πέντε μέρες μετά από 'μένα στη Βουλγαρία. 7 χρόνια στην Ελλάδα, διαβάζει και μιλάει πολύ καλά ελληνικά, εκτιμάει την ελληνική γλώσσα. Φανερά προσγειωμένη. Η μυρωδιά της θα μείνει στο χρονοντούλαπο των ανεκπλήρωτων ερώτων μου. Με παράτησε τη στιγμή που άρχισε να παίζει το Lullaby των Cure. Να θυμηθώ ότι ίσως ερωτεύομαι με κάποιο pattern.

Συνολικό κόστος: 80κάτι ευρώ

Με κάθε ειλικρίνεια, εύχομαι και του χρόνου.

Another night in

2010-12-29T05:22:00.002+02:00

(Ο τίτλος, εμπνευσμένος από αυτό το τραγούδι)

Ένας χρόνος μετά απ' αυτήν την ανάρτηση.

Κάποια πράγματα παραμένουν ίδια.

Ο γάτος μου για άλλη μια φορά δυσανασχετεί λίγες ώρες μετά τα μεσάνυχτα, νιαουρίζει ακατάπαυστα, προσπαθώντας να επικοινωνήσει με μια παράλληλη, λαβκραφτική διάσταση. Σμήνη κουνουπιών περιτριγυρίζουν το κεφάλι μου έτοιμα να επιτεθούν, μιας και -όπως και πριν ένα χρόνο- οι τελευταίες μέρες του Δεκέμβρη είναι υπερβολικά ζεστές, προσφέροντας τις κατάλληλες συνθήκες για την αναπαραγωγή των φτερωτών αυτών σατανάδων.

Ανεξάρτητα από τις εξωτερικές συνθήκες, νιώθω μια γνώριμη, διεστραμμένη σύγκρουση μέσα μου. Απ' τη μία, μια ανάγκη έκφρασης προσπαθεί να μου τρυπήσει το κρανίο και να ξεχυθεί σαν πράσινο υγρό στο πάτωμα, απ' την άλλη, μια ανάμικτη αίσθηση παράξενης πείνας και μοναξιάς κατακάθεται στο ηλιακό μου πλέγμα, δημιουργώντας μια μαύρη τρύπα που μοιάζει να εξαφανίζει καθετί μέσα μου, ακόμη κι αυτό το περισσευούμενο πράσινο υγρό.

Θέλω να γράψω και δεν θέλω να πω τίποτα. Θέλω να βγω έξω και δεν θέλω να δω κανέναν.

Συνεπάγεται χριστουγεννιάτικο κοκομπλόκο. Ούτ' ο ίδιος δεν καταλαβαίνω τι προσπαθώ να πω.

Γι' αυτό σκαρφίστηκα μια παραδοσιακή λύση, μια μικρή αναδρομή στο 2010.

Ήταν καλή η χρονιά Νικόλα;

Μόνο καλή; Η καλύτερη, φίλε.

Θες να μας πεις κάποια highlights του 2010;

Δώσ' μου 2 λεπτά να βρω κάπου ένα τσιγάρο και θα σου πω ό,τι θυμάμαι.

Δεν το έκοψες τελικά;

(γελάει) Έκανα μια τίμια προσπάθεια, τον Αύγουστο που μας πέρασε, να το κόψω. Η έβδομη ή όγδοη απόπειρα, έχω χάσει το μέτρημα. Δεν θεωρώ ότι κοροίδεψα τον εαυτό μου, το έχω ελαττώσει άλλωστε πάρα πολύ. Ξέρεις όμως ότι κάποιες στιγμές το σηκώνουν το τσιγαράκι τους, ιδιαίτερα αν είσαι άτομο που ρέπει στη μελαγχολία-

Θα κάνω σε όλους μας μια μεγάλη χάρη να επιστρέψω στο θέμα μας. Τι άλλαξε αυτήν τη χρονιά λοιπόν;

Φχαριστώ για την προσγείωση. Λοιπόν, είμαι βαθιά πεπεισμένος ότι οι βάσεις της "αλλαγής" τέθηκαν εκείνο το βράδυ που πήγα στο στριπτητζάδικο με το Στέλιο. Η κουβέντα της Τάνιας φώτισε κάποια σκοτεινά σημεία της συμπεριφοράς μου και η ζωή άρχισε να μοιάζει -έστω και ανεπαίσθητα- λιγότερο μπερδεμένη.

Μιλάς για τη συμπεριφορά σου και μοιάζεις να αναγνωρίζεις ότι ήταν λάθος..

Εξακολουθεί να είναι "λάθος"! Απλώς αρχίζω να αντιλαμβάνομαι το πώς η συμπεριφορά μου επηρεάζει τους γύρω μου, πόσο επηρεάζει τη διάθεσή μου..

Μα η περίφημη αυτή ατάκα της στριπτητζούς μιλάει μονάχα για ανασφάλεια. Είναι, συνεπώς, οι ανασφάλειές σου η πηγή του κακού;

Οκ, αρχίζω να μπερδεύομαι ως προς το "κυρίως θέμα", αλλά θα σου απαντήσω. Σε ένα μεγάλο βαθμό, οι διάφορες ανασφάλειές μου γίνονται πηγή γκρίνιας και πικρόχολων σχολίων, τροφοδοτούν μια συνεχή απαισιοδοξία.. Γενικά, απομακρύνουν ανθρώπους από δίπλα μου, και στρεβλώνουν την εικόνα που έχω για τον εαυτό μου. Με λίγα λόγια, μου γαμάνε λίγο λίγο την καθημερινότητα. Κι η καθημερινότητα είναι το υλικό των αναμνήσεών μου-

Μου γαμάς τη συνέντευξη..

Σόρρυ, δεν είχα διάθεση να πάει προς τα εκεί η κουβέντα. Και πρόσεχε τη συμπεριφορά σου!

(γέλια)

Καταλαβαίνω τι εννοείς! Ας το πάμε πιο χαλαρά.

Καλή ιδέα..

Καλές στιγμές απ' το 2010; Επιτυχίες, αναμνήσεις που σού 'ρχονται στο μυαλό;

Καταρχάς, κατάφερα να φτιάξω μια κόκκινη σάλτσα-βάση για μακαρόνια που να μου αρέσει. Μεγάλο πράμα. Συνειδητοποίησα κάποιους ψυχαναγκασμούς μου. Εξετάζοντας τη δική μου συμπεριφορά, έμαθα ότι κάποιες φορές πρέπει να γινόμαστε ο καθρέφτης του άλλου για να αντιλαμβάνεται το αντίκτυπο της συμπεριφοράς του. Εκτίμησα τη θάλασσα περισσότερο, κολύμπησα χωρίς ιδιαίτερες κρίσεις πανικού. Αγάπησα ακόμα πιο πολύ τη σοκολάτα. Έμαθα να ντύνομαι περισσότερο σαν άνθρωπος. Έμαθα να είμαι περισσότερο άνθρωπος. Έμαθα ότι στη δημιουργική διαδικασία το "πώς" έχει πολύ μεγαλύτερη αξία απ' το "γιατί". Έκανα μια νορμάλ σχέση, παράδειγμα προς μίμηση για το μέλλον. Φύλαξα στο χρονοντούλαπο κάποιες γκομενοεμμονές μου. Υπήρχαν στιγμές που έπαψα να αυτολογοκρίνομαι. Άρχισα να εξοικειώνομαι με τη συγκατοίκηση-

Συγγνώμη που σε διακόπτω- Ξέρεις κάτι; Βαρέθηκα..

Κι εγώ ρε μαλάκα, γιατί δεν το λες τόση ώρα;

Το γαμάμε;

Τό 'χουμε γαμήσει προ πολλού.

Καλές γιορτές!

(φιλιούνται, αγκαλιάζονται)

Κάθε φορά #1

2010-12-27T02:37:00.000+02:00

Κάθε φορά που σου χτυπώ απαλά τα χέρια
και με πειραχτικό τόνο σου λέω
"Μην τρως τα νύχια σου"
βρίσκω απλώς μιαν αφορμή να σου ζητήσω
να με προσέξεις.
Τα μάτια σου θέλω να βλέπω
αδιαφορώ για τα δάχτυλά σου

Sketch #1489423

2010-12-25T22:12:00.002+02:00

Λογιστής σε αυτοκινητοβιομηχανία επιστρέφει στο σπίτι του μετά από 14 ώρες δουλειάς. Είναι η έκτη συνεχόμενη μέρα που βαράει υπερωρίες προσπαθώντας να κλείσει τα βιβλία του έτους.
Έχει προσπαθήσει να επιστρατεύσει κάθε μαλαγανιά απ' το λογιστικό του οπλοστάσιο, να εξαφανίσει έγγραφα, να χρησιμοποιήσει κάθε διαθέσιμο παραθυράκι για να βγάλει πεντακάθαρο το πρόσωπο της εταιρίας.
Καθώς ξεκλειδώνει την εξώπορτα του σπιτιού του όμως, το μόνο που σκέφτεται είναι το πιάτο με το αχνιστό χταποδοπίλαφο, που τον περιμένει στο τραπέζι της κουζίνας.
Σήμερα, Πέμπτη 28 Νοεμβρίου, γιορτάζει τα γενέθλιά του και -όπως κάθε χρόνο αυτή τη μέρα- το μόνο που θέλει είναι να υπάρχει στο τραπέζι το αγαπημένο του φαγητό.
Ακούγοντας την πόρτα πίσω του να κλείνει, κάνοντας τα πρώτα βήματα στο χωλ του σπιτιού, περνούν αστραπιαία στο πίσω μέρος του μυαλού του εικόνες από προηγούμενά του γενέθλια: ομηρικοί καυγάδες με τη γυναίκα του με αφορμή ότι η δική της συνταγή για χταποδοπίλαφο δεν πλησίαζε ούτε κατά διάνοια τη συνταγή της μάνας του, ο καυγάς με τον κολλητό του, που οργάνωσε πέρσι ένα πάρτυ έκπληξη με φίλους και γνωστούς, με ένα σωρό φαγητά εκτός από χταποδοπίλαφο-
Παίρνει μια κοφτή εισπνοή απ' τη μύτη προσπαθώντας να επανέλθει στην πραγματικότητα, βγάζει το μπλέηζέρ του και το κρεμάει στον καλόγερο.

Επιλογές για συνέχεια της ιστορίας:

α. Βρίσκει τη γυναίκα του να γαμιέται.

β. Βλέπει στην κουζίνα ένα πιάτο με χταποδοπίλαφο, ξεκινάει να τρώει μόνος και κάτω απ' το ρύζι ξεθάβει με το πηρούνι του ένα ανθρώπινο μάτι.

γ. Τρώει μαζί με τη γυναίκα του, βάζει τα κλάματα συγκινημένος απ' τη νοστιμιά του χταποδοπίλαφου, στραβοκαταπίνει ένα πλοκάμι και πεθαίνει.

Μου έλειψες :*

2010-12-25T02:08:00.000+02:00

Γιορτές.

Επιστροφή στο σπίτι μου στην Κρήτη, επιστροφή στο γραφείο μου, στο πισί μου.

Ω, οθόνη με τις εικοσιδυό σου ίντσες, πόσες φορές δεν χάιδεψα τις γρατζουνιές πάνω σου, ευχόμενος να είχα μια τριαντάρα LED οθόνη από αχάρακτο κρύσταλλο.
Ω τάουερ, πόσες φορές δεν σε κοπάνησα για να φύγουν οι σκόνες απ' τα ανεμιστηράκια, για να σταματήσει αυτό το επαναλαμβανόμενο "χράκα-χράκα-χράκα".
Ω, πληκτρολόγιο ασύρματο, που τα δάχτυλά μου σ' άγγιξαν με πιότερο πάθος απ' όσο κάθε γυναίκ-
οκ, σταματάω..

Μου έλειψε το πισί μου. Μετράω τέσσερις μήνες χώρια του, τέσσερις δύσκολους μήνες μέσα στους οποίους μετακόμισα, ταξίδεψα Βερολίνο, εξερεύνησα καλλιτεχνικά βάθη, γοήτευσα-γοητεύτηκα-απογοήτευσα-απογοητεύτηκα ερωτικά, έφαγα, ήπια, είπα ένα τραγούδι, ήπια κι άλλο, έστιψα 200 κιλά ρούχα πλυμμένα στο χέρι, ΕΖΗΣΑ ΤΟΣΑ ΠΟΛΛΑ και το πισί ήταν μακριά μου.

Θέλω να γράψω για όλα αυτά, μα είμαι σίγουρος πως δεν θα μου φτάσει ο χρόνος. Επίσης, ανάθεμα κι αν θυμάμαι τα μισά απ' αυτά.

Σ' αυτήν την ανάρτηση θα αρκεστώ σ' αυτήν την ατάκα:

"Δεν είναι της μοίρας μας γραφτό να σμίξουμε αυτό το βράδυ. Μέσα παίζει Michael Jackson. Συγγνώμη, αλλά δεν σε βάζω πάνω απ' το Michael Jackson. Φεύγω".

Πάω να βρω το Στέλιο. Ίσως πιω λίγο ακόμα.

Movie Review #1

2010-09-04T00:48:00.002+03:00

Με την πρώτη μου χειρουργική επέμβαση κλείνει το φετινό καλοκαίρι. Μια γλυκύτατη και πανέμορφη οφθαλμίατρος έσφαξε σήμερα το πρωί και τα δυο βλέφαρα του δεξιού μου ματιού. Ο λόγος, δυο τυπικές φλεγμονές, κριθαράκι και χαλάζιο, που δεν ξέρω κατά πόσο συνηθίζεται να εμφανίζονται μαζί αλλά άξιζε τον κόπο η όλη ιστορία.

Τα δεκαεφτά κολλύρια, οι ενέσεις ξυλοκαΐνης (στο μάτι ρε φίλε), οι λαβίδες, τα ψαλίδια, τα νυστέρια κι ό,τι άλλο δεν έβλεπα αλλά ένιωθα να χρησιμοποιείται τη στιγμη που προσπαθούσα να διαχειριστώ τις τάσεις πανικού λόγω επιβεβλημένης ακινησίας, ενώ το ραδιοφωνάκι παραδίπλα έπαιζε όλα τα σκυλοκαλοκαιρινά χιτ (όπως αυτό) συνέθεσαν μια εμπειρία ζωής!

Η μαγεία συνεχίζεται, αρχικά για ένα 24ωρο, όσο δηλαδή το μάτι μου θα είναι σφραγισμένο με μια υπέροχη και υπέρογκη οφθαλμική γάζα, αλλά και για μια εβδομάδα επιπλέον, που αναμένεται να είναι πρησμένο και μελανιασμένο. Νιώθω πιο άντρας από τώρα.

Στο θέμα μας όμως

Χθες βράδυ, όταν ήταν λειτουργικοί και διαθέσιμοι και οι δύο μου οφθαλμοί, είδα το Inception του Κρίστοφερ Νόλαν, που πολύ τον συμπαθώ.

Αφού ξεπέρασα το σοκ του πανάκριβου εισιτηρίου στα γαμημένα Odeon (9 ευρώ;), αφού γέλασα με τις διαφημίσεις και τα τρέηλερς των προσεχώς ταινιών, αφού τίναξα στα ύψη την αρτηριακή μου πίεση με την κατανάλωση μεγάλης ποσότητας αλατιού και ζάχαρης (βλ. ποπκορν και αναψυκτικό, 5 ευρώ επιπλέον), ήμουν έτοιμος να παρακολουθήσω μπλοκμπάστερ.

Και το έκανα, για 148 λεπτά άνευ διαλείμματος.

Δηλώνω ικανοποιημένος και αυτό φτάνει. Δεν το παίζω κριτικός ταινιών, δε γουστάρω τα σπόϊλζ. Το μόνο που θέλω είναι να προτείνω να τη δείτε, είναι αξιόλογη κινηματογραφική εμπειρία. Χα!

Κάποιος ρώτησε: "Ήταν καλύτερο από το Matrix;"

Γιατί να ρωτήσει κάποιος κάτι τέτοιο; Καταλαβαίνω ότι και οι δυο ταινίες θέτουν προβληματισμούς σε ζητήματα που αφορούν το πώς αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα (μπλα-μπλα-μπλα), αλλά αυτό το πλαίσιο από μόνο του είναι τόσο γενικό, που με την ίδια λογική μπορούμε να συγκρίνουμε το Inception με το Rashomon ή το Neverending Story.

Παρ' όλα αυτά μπαίνω στον πειρασμό να απαντήσω σε μια τέτοια ερώτηση σε περίπου ένα λεπτό:

1. Μέσα σε δυο ώρες και κάτι, το Inception δικαιολογεί καλύτερα τον κόσμο του απ' ότι ολόκληρη η τριλογία Matrix.

2. To Inception πουλάει έρωτα με μέτρο, και όχι μέχρι εμετού. Θυμάστε όλοι φαντάζομαι εκείνη την ενοχλητική σκηνή "Αχ μην πεθάνεις-Πεθαίνω-Όχι δε θα σ'αφήσω-Πεθαίνω σου λέω" προς το τέλος της τρίτης ταινίας του Matrix.

3. Μουσική από Hans Zimmer. Nice.

4. ΝτιΚάπριο vs Κηάνου Ρηβς; Case fuckin closed.

Και για να κλείσω καλύτερα αυτή την υπέροχη ανάρτηση που αποχαιρετά το ΓΑΜΗΜΕΝΟ Καλοκαίρι, και καλωσορίζει το γλυκό Φθινόπωρο, θα αναφέρω μερικά από τα πράγματα που έμαθα στις φετινές μου διακοπές:

1. Ευφυΐα και Ευαισθησία, ποιότητες (;) που καθορίζουν έναν ηθοποιό. Ανάλογα με το πόσο μεγάλη την έχει την ευαισθησία ή την ευφυΐα ο (ζ)ηθοποιός λοιπόν -απ' όσο καταλαβαίνω εγώ τουλάχιστον- βολεύεται με κάποια συγκεκριμένη αντίληψη ή μέθοδο περί υποκριτικής.

Στόχος επίσης για τον ηθοποιό είναι να αποκτήσει τη χαμένη του παιδική διαθεσιμότητα. Να ξαναγίνει παιδί εν ολίγοις. Κι απ' όσο ξέρουμε, υπάρχουν καλά παιδάκια εκεί έξω, αλλά τα περισσότερα είναι κακομαθημένα, μαλακισμένα και σου ζαλίζουν τα παπάρια.

Τέλος, ενδιαφέρον είναι ο συσχετισμός της υποκριτικής με μια ερωτική σχέση, αλλά σ' αυτό θα αναφερθούμε αργότερα.

2. Την ύπαρξη αυτού του άσματος (πού ζούσα τόσα χρόνια;)

3. Την ύπαρξη αυτής της μπάντας

4. Την απόδειξη ότι μια "νορμάλ σχέση" είναι εφικτή. Ποιος βάζει μυαλό όμως;

5. Την άσκηση αυτοσχεδιασμού "Ασανσέρ".

Γειά σας Καλενότσες!

Γιατί μισώ τον Paulo Coelho #2

2010-06-18T04:14:00.004+03:00

Απόψε είχα τη χαρά να ανακαλύψω τα εξής σχόλια σε παλιότερή μου ανάρτηση:

Ανώνυμος είπε...
xalarwse ligo... gia poio logo toso misos? akomh kai an exeis dikio me ton tropo pou ekfrazese to xaneis. den nomizw oti exeis katalabei to nohma apo kanena biblio tou Paulo Coelho. pouthena den anaferei h uponoei oti einai teleios. milaei kurios gia anthrwpous me adinamies kai pathoi pou katalabenontas ta lathoi tous prospathoun na ginoun kaluteroi, opws oloi mas pistevw. den kserw gia poio logo ekfrazese etsi alla esu fainetai na exeis perisotera provlhmata apo auton. kai kati teleutaio... exeis to dikaioma na ekfrazeis eleuthera thn gnwmh sou, alla auto den shmainei oti prepei na upotimas tous anthrwpous pou exoun diaforetikh apopsh apo sena. osoi diabazoun ton Paulo den shmainei oti einai aparethta eukolopistei isws apla exoun anakalupsei kati pou esu den mporeis h den thes

Ανώνυμος είπε...
για τον πούτσο καβάλα είσαι φίλε.

Στην αρχή γέλασα. Ιδιαίτερα με το δεύτερο σχόλιο, στο οποίο δεν θα αναφερθώ ξανά στην υπόλοιπη ανάρτηση. Μου φαίνεται ιδιαίτερα διασκεδαστική η πιθανότητα να υπάρχει έστω κι ένας άνθρωπος που παίρνει στα σοβαρά -ακόμη και για μια στιγμή- αυτά που γράφω εδώ μέσα. Για λίγο μάλιστα ένιωσα και καλύτερα με τον εαυτό μου. "Με διαβάζει κόσμος" σκέφτηκα, "Γουάου!".

Εκνευρίστηκα κιόλας, αλλά μετά θυμήθηκα ότι έχω κάνει κι εγώ ηλίθια, ανώνυμα σχόλια στο παρελθόν, μάλλον για παρεμφερείς σκοπούς. Στο κάτω κάτω, δεν είναι να παίρνει κανείς στα σοβαρά το Διαδίκτυο απ' τη στιγμή που υπάρχει η ελευθερία να λέει ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του.

Ψυχραιμία, κριτική σκέψη και τέτοια, αυτή είναι η καλύτερη συμβουλή που μπορεί να δώσει κάποιος σε ό,τι σχετίζεται με διαδικτυακές δραστηριότητες.

Δεν κρύβω όμως το γεγονός ότι προβληματίστηκα. Αυτός είναι και ο λόγος που κάθομαι και ασχολούμαι ξανά με την περίπτωση Coelho. Επειδή νιώθω ότι επιβεβαιώνομαι. Επειδή για 'μένα, το άτομο που έκατσε κι έγραψε ένα τέτοιο λογύδριο ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΓΚΡΗΚΛΙΣ, είναι ο χαρακτηριστικός αναγνώστης (ή αναγνώστρια, ποιος ξέρει;) της βιογραφίας του Coelho που -απ' ότι είδα σε βιτρίνες- κυκλοφόρησε πρόσφατα.

Σαφώς σέβομαι την άποψή του. Κι εγώ άλλωστε έχω υποστηρίξει με πάθος στο παρελθόν ιδέες και απόψεις, οι οποίες μου φαίνονται ολωσδιόλου άχρηστες πλέον. Δεν αφαίρεσα από κανέναν το δικαίωμα να λέει και να πιστεύει ό,τι στο διάολο θέλει. Απλώς η δική μου άποψη λέει αυτή τη στιγμή ότι τέτοια άτομα σαν τον Ανώνυμο είναι ο καρκίνος της ανθρωπότητας.

Είναι γνωστό τοις πάσι ότι εδώ και χιλιάδες χρόνια ζούμε με ψευδαισθήσεις. Δεν είναι κακό να το παραδεχτούμε, άλλωστε αυτός είναι ο μόνος τρόπος να ξεχνάμε πόσο εύθραυστο και αδύναμο είδος είμαστε κι ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να ψοφήσουμε. Ο φόβος του αναπόφευκτου θανάτου, ριζωμένος σε κάθε φιλοσοφία, θρησκεία, πολιτικό σύστημα κλπ κλπ, μας γαμάει καθημερινά είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε είτε όχι.

Μια από τις ψευδαισθήσεις που επικρατεί στο σύγχρονο τρόπο σκέψης είναι η ιδέα ότι η υψηλή αυτοπεποίθηση είναι το μυστικό της επιτυχίας και της καλής ζωής. Για να πετύχουν αυτό το στόχο οι υποστηρικτές της ιδέας αυτής χρησιμοποιούν την εξής καθιερωμένη τακτική: χαϊδεύει ο ένας τ' αυτιά του άλλου. Χαϊδεύονται και μόνοι τους άμα λάχει. Αυνανισμός χωρίς όρια. Έχουν εφεύρει μάλιστα και ένα σωρό κόλπα για να μπορούν να αυνανίζονται πιο εύκολα. Ανακυκλώνουν, υποστηρίζουν φιλοζωικές οργανώσεις, κάνουν δωρεές, κάνουν κομπλιμέντα χωρίς να τα εννοούν, the sky is the limit που λένε και οι Εγγλέζοι.

Σε τι μας βοηθάνε όλα αυτά; Ουσιαστικά σε τίποτα λέω εγώ. Δεν είναι αποδεδειγμένο ότι η υψηλή αυτοπεποίθηση σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που σπάνε το αμάξι του καθηγητή που τους έκοψε, που δέρνουν τις γυναίκες τους και ό,τι άλλο μπορώ να φανταστώ αλλά βαριέμαι να γράψω, λόγω της υψηλής τους αυτοπεποίθησης.

Με λίγα λόγια, ο μαλάκας που ανακυκλώνει εξακολουθεί να είναι μαλάκας.

Κάπου εδώ έρχεται και κολλάει ο Coelho λοιπόν που λέει "Δεν είσαι μαλάκας. Είσαι ένας άνθρωπος με αδυναμίες, που παλεύει να τις ξεπεράσει όπως όλοι μας. Είσαι ξεχωριστός και τρυφερός σαν χιονονιφάδα. Θα σου πω ένα μυστικό. Κρύβεις μια πολύ μεγάλη δύναμη μέσα σου, μπορείς να αλλάξεις τον εαυτό σου, τον κόσμο. Και ξέρεις κάτι γλυκούλη; Όταν θες κάτι πάρα πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να-"

Ε, άντε και γαμήσου ρε φίλε.

Δεν γράφεις κάτι καινούριο, πώς να το κάνουμε; Το να χαϊδεύεις αυτιά δεν είναι η εφεύρεση του τροχού. Το να αγγίζεις με χαριτωμενιές τον κάθε καημένο, που γράφει με γκρήκλις για να κρύψει τις αδυναμίες του στην ορθογραφία, δεν είναι δα και μεγάλο κατόρθωμα. Τα παλιά χρόνια οι γιαγιάδες κοιμόντουσαν αγκαλιά με το προσευχητάρι, τώρα υπάρχει η γενιά που κοιμάται αγκαλιά με τον Πολεμιστή του Φωτός.

Εμένα προσωπικά στ' αρχίδια μου, κι ο πραγματικός λόγος που τα γράφω όλα αυτά είναι επειδή έχω ελεύθερο χρόνο.

Αυτό που θέλω να πω, πέρα απ' όλα αυτά, είναι ότι καταλαβαίνω την ανάγκη να νιώθουμε καλά με την πάρτη μας. Ξέρω ότι η έλλειψη αυτοπεποίθησης είναι καταστροφική για έναν άνθρωπο. Ακόμη πιο καταστροφική όμως είναι η στοιχειώδης έλλειψη αυτογνωσίας.

Δεν είναι κακό να νιώθεις μαλάκας, ούτε να συνειδητοποιείς ότι έχεις περιορισμένες δυνατότητες. Ίσως αυτή η συνειδητοποίηση να σε κάνει να θέλεις να αξιοποιήσεις της δυνατότητες αυτές με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ίσως το να συνειδητοποιήσεις ότι είσαι μαλάκας, να σε κάνει να θέλεις να πάψεις να είσαι.

Κι όταν πάψεις να είσαι μαλάκας, μπορεί να σταματήσεις να κάνεις και ανώνυμα σχόλια.

Αληθινή Ιστορία #297708

2010-06-13T06:12:00.008+03:00

Απόγευμα Πέμπτης, ζέστη και υγρασία. Έχω διασχίσει τη μισή Αθήνα με το μετρό για να φτάσω στον τερματικό σταθμό του Αγίου Δημητρίου. Βγαίνω έξω κι αρχίζω να περπατάω τη Βουλιαγμένης προς τη μεριά της Γλυφάδας.

Στ' αυτιά μου έχω ακουστικά. Δεν ακούω μουσική γιατί έχω μαζί μου για τη διαδρομή ένα βιβλίο και διαβάζω. Όταν ακούω μουσική ενώ διαβάζω αποσυγκεντρώνομαι τελείως, διαβάζω την ίδια πρόταση δεκαπέντε φορές για να καταλάβω τι γίνεται. Απ' την άλλη μεριά, όταν έχεις ακουστικά στ' αυτιά σου ο κόσμος νομίζει ότι ακούς μουσική και σε αγνοεί, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Περπατάω λοιπόν τη Βουλιαγμένης και σταματάω στην πρώτη στάση λεωφορείου που βρίσκω. Ο μόνος που κάθεται εκεί είναι ένας γέρος. Τον λέω "γέρο" και όχι "παππού" όπως θα συνήθιζα σε ανάλογη περίπτωση, επειδή μυρίζει γεροντίλα -αυτό το περίεργο οσφρητικό αποτύπωμα αποσύνθεσης και πράσινου σαπουνιού, το οποίο αντιλαμβάνομαι με το που κάθομαι δίπλα του.

Βγάζω έξω το βιβλίο. "The Catcher in the Rye". Από τα πρώτα κεφάλαια κιόλας έχω καταλάβει το λόγο που θεωρείται κλασικό. Ελπίζω απλώς να μην επιθυμήσω κι εγώ να σκοτώσω κάποιον τελειώνοντάς το, βλέπε την υπόθεση του Mark David Chapman.

Στη Βουλιαγμένης τα αυτοκίνητα πηγαίνουν σαν τον επιτάφιο. Ρίχνω κλεφτές ματιές μπας και φανεί στον ορίζοντα το 247, το λεωφορείο που περιμένω. Πού και πού το βλέμμα μου πέφτει σε όμορφες γυναίκες οδηγούς, μόνες μέσα στα καλοδιατηρημένα τους γκομενοαυτοκινητάκια.
Φαντάζομαι μια απ' αυτές, σταματημένη έτσι κι αλλιώς λόγω κίνησης μπροστά μου, να κατεβάζει το τζάμι και να μου λέει "Θες να σε πετάξω κάπου;". Έπειτα εμένα να εκσφενδονίζω με πάθος το βιβλίο, μιας και παύω πλέον να το χρειάζομαι, να της χαμογελάω με ειλικρίνεια, να σηκώνομαι από τη γαμημένη στάση λεωφορείου, να ανοίγω την πόρτα και να μπαίνω μέσα, μέσα στον παράδεισο του γκομενοαυτοκινήτου, να ακούω τη μουσική της επιλογής μου απ' το ραδιόφωνο, με το aircondition να δροσίζει τα μούτρα μου.

Και ξαφνικά σκάνε από το πουθενά τρία ανήλικα τσόκαρα στη στάση και πιάνουν την κουβέντα, και μου γαμάνε τη φαντασίωση.

Ο ορισμός του τσόκαρου.

Δήθεν μέηνστρημ-τρέντυ, αλλά ταυτόχρονα αλτέρνατιβ γκομενάκια, που μετά βίας τέλειωσαν φέτος την πρώτη λυκείου, με το αντιαισθητικό καλοκαιρινό τους ντύσιμο, φορώντας σορτσάκια που αποκαλύπτουν χοντρά μπούτια, σανδάλια που αποκαλύπτουν παρδαλά βαμμένα νύχια ποδιών, μιλώντας με τις πιο εκνευριστικές φωνές του κόσμου, με το πιο δήθεν ύφος, για τις πιο ρηχές μαλακίες που θα μπορούσε να πει κάποιος ένα ζεστό απόγευμα Πέμπτης, του μήνα Ιουνίου.

Παρά ταύτα, θέλοντας και μη συνεχίζω να διαβάζω το βιβλίο μου, να μυρίζω το γέρο δίπλα μου και να ρίχνω κλεφτές ματιές μπας και φανεί το γαμήδι το λεωφορείο και να φύγω.

Αδυνατώ να αγνοήσω την κουβέντα της ξανθιάς πατσαβούρας να λέει:

"Τον έσβησα για δεύτερη φορά. Αν μου ξανακάνει request σημαίνει ότι είναι και πολύ μεγάλος μαλάκας το άτομο"

Φτάνω στα όρια της υπομονής μου. Αρχίζω τώρα να φαντασιώνομαι ότι βγάζω ένα στυλό από την τσάντα μου και τις καρφώνω στο λαιμό, τη μια μετά την άλλη, το αίμα τους να πιτσιλίζει τα μούτρα μου, τις κραυγές των περαστικών, το γέρο να παθαίνει έμφραγμα από το σοκ.

Για καλή μου τύχη σταματάνε να μιλάνε για μια στιγμή.

Μέχρι που η ξανθιά πατσαβούρα αρχίζει να λέει στην καστανομάλλα πατσαβούρα με το piercing στο χείλι τα εξής λόγια, με τη χειρότερη γκρήκλις προφορά:

"Γιου αρ.. δε Σαν.. εντ Μουν.. εντ Σταρς αρ γιου"

Οι πρώτοι στίχοι ενός απ' τα πολύ αγαπημένα μου τραγούδια, των Radiohead.
Ήταν εκείνη η στιγμή που ένιωσα το Σύμπαν να καταρρέει γύρω μου.

Ευτυχώς, πριν προλάβω να βγάλω όντως ένα στυλό από την τσάντα μου, ήρθε ένα λεωφορείο (δεν πρόσεξα ποτέ ποιο ήταν, σίγουρα δεν ήταν αυτό που περίμενα) και τις μάζεψε κι αυτές και το γέρο.

Δεν θα καταλάβω ποτέ το ηθικό δίδαγμα του Κοσμικού αυτού Αστείου που παίχτηκε εις βάρος μου, ένα ζεστό απόγευμα Πέμπτης, του μήνα Ιούνη.

Τυχαίος Θάνατος #2

2010-03-12T04:19:00.000+02:00

Τρεις μήνες πριν, μου είχε πει ότι είναι ερωτευμένος μαζί της. Έδειξα να μην τον παίρνω στα σοβαρά, αλλά βαθιά μέσα μου τον πίστευα. Ίσως αυτός να ήταν και ο λόγος που κάνω παρέα με το Δημήτρη. Δεν αμφισβήτησα ποτέ την ειλικρίνειά του.

Παρακολουθούσα μέχρι πρόσφατα την εξέλιξη της σχέσης του με τη Αλεξάνδρα. Είχε πολλές και έντονες διακυμάνσεις.

Στις αρχές όλα ήταν εύκολα. Οι συζητήσεις τους ήταν ενδιαφέρουσες, οι αντιπαραθέσεις τους έντονες, αλλά "λειτουργικές". Η ματιές που αντάλλαζαν έκρυβαν ανείπωτες σκέψεις. Όλα έδειχναν να οδηγούν κάπου.

Ένα μεσημέρι λοιπόν, ο Δημήτρης ήρθε και με βρήκε. Μου είπε ότι το προηγούμενο βράδυ είχαν "κάνει έρωτα", ότι ξύπνησαν μαζί, ότι είναι ευτυχισμένος, ότι νιώθει ζωντανός

"Χαλάρωσε" του είπα, "Απόλαυσε την όποια διαδρομή και μην προσπαθείς να προσδιορίσεις αυτό το πράγμα με λέξεις"

Τρεις μέρες μετά μου είπε ότι χώρισαν.

"Πότε προλάβατε;" τον ρώτησα
"Είχαμε τον πρώτο μας μεγάλο καβγά"

Την επόμενη μέρα ήταν πάλι μαζί.

Λίγες μέρες μετά "ξαναχώρισαν". Μετά τα "ξαναβρήκαν". Αυτή η ιστορία επαναλαμβανόταν για πολλές εβδομάδες.

Κάποια στιγμή βαρέθηκα να ασχολούμαι. Είχα πάρει απόφαση ότι είτε θα παντρευτούν, είτε θα αλληλοσκοτωθούν.

Πριν από μια εβδομάδα χώρισαν για άλλη μια φορά. Ο Δημήτρης ήταν ράκος. Τον πήγα σ' ένα τσιπουράδικο στο Μεταξουργείο. Ήπιαμε. Λίγο πριν νυχτώσει καταλήξαμε σπίτι του.

Συνεχίσαμε να πίνουμε, προσπαθώντας ο καθένας να πνίξει το δικό του καημό.

"Πονάω ρε φίλε" ψέλλισε, "ΞΕΡΩ ότι δεν τραβάει η όλη ιστορία, αλλά ΤΗ ΘΕΛΩ. Τι σκατά να κάνω;"

"Ρωτάς λάθος άνθρωπο" του είπα, "Αν βρεις πάντως απάντηση πριν από εμένα, μοιράσου τη μαζί μου"

Κατά τις 11μιση χτύπησε το τηλέφωνό του.

Ήταν η Αλεξάνδρα. Έκλαιγε. Τον ρώτησε αν μπορούσε να περάσει από το σπίτι του για να μιλήσουν. Της είπε ότι θα ήταν καλύτερα να βρεθούν κάπου έξω. Εκείνη συμφώνησε.

"Τώρα τι κάνω;" με ρώτησε αφού έκλεισε το τηλέφωνο.

"Ό,τι σε φωτίσει ο θεός" του απάντησα.

Τον ξαναείδα την επόμενη μέρα.

"Τέλος φίλε.. Το πήρα απόφαση και το έκανα" μου είπε χαμογελώντας. Τον πίστεψα για άλλη μια φορά. Έμοιαζε πράος. Τον ζήλεψα.

Ξημερώνει Παρασκευή. Η Αλεξάνδρα αγνοείται εδώ και 6 μέρες. Ο Δημήτρης εξακολουθεί να φαίνεται γαλήνιος. Φοβάμαι να ρωτήσω αν βρήκε την απάντηση που έψαχνε.

Όσο κρατάει ένα τσιγάρο #13

2010-03-04T02:33:00.001+02:00

(Golden Virginia κίτρινος, με γαλάζια rizla και φιλτράκια rizla-ultra slim)

Καλοκαίρι του 2000.
Ήμουνα απ' τους τύπους που συχνάζουν σε καφετέριες. Το στέκι της "κυριλέ" παρέας ήταν η καφετέρια "Χαμάμ".

Στο "Χαμάμ" δούλευε η Φωφώ. Ήταν 26, ήμουν 15 στα 16. Ήταν πανέμορφη. Βέβαια, όταν είσαι αγοράκι στα 15 του, όλες οι σερβιτόρες μοιάζουν ημίθεες. Η Φωφώ όμως ήταν όντως όμορφη. Τόσο όμορφη, που έδωσε νόημα σ' ένα τόσο αδιάφορο όνομα όπως το "Φωφώ".

Την πρώτη φορά που μου πήρε παραγγελία ήταν βράδυ, κι εγώ της ζήτησα να μου φέρει ένα τζιν με κόκα κόλα. Γέλασε χαριτωμένα.

"Φαίνεσαι σίγουρος" μου λέει
"Ε, μάλλον είμαι" της απαντάω, αφού έσκασα ένα χαμογελάκι και άλλαξα τέσσερα χρώματα.

Τελειώνω το ποτό, παραγγέλνω και δεύτερο. Το φέρνει και λίγο πριν το ακουμπήσει στο τραπέζι με ρωτάει "Μπορώ να σου πιω λίγο; Από περιέργεια.."
"Ναι, αμέ.." της απαντάω ευγενέστατα, αλλά όντας φανερά προβληματισμένος.

"Μμμ.. Οκ, πίνεται.." μου κάνει, χαμογελάει, αφήνει το ποτήρι μπροστά μου και φεύγει.

Λίγο πολύ, αυτή ήταν η αρχή της γνωριμίας μας, που κράτησε το πολύ δυο μήνες.

Δε χρειάζεται να μπαίνω σε λεπτομέρειες. Σημασία έχει ότι τη θυμάμαι ακόμα.

Απόψε λοιπόν μάθαμε δύο πράγματα: ότι έχω θέμα με τις σερβιτόρες, κάτι το οποίο είναι ήδη γνωστό, κι ότι το τζιν με κόκα κόλα είναι μια αηδία που πίνεται από 15χρονα και γεροντοκόρες.

Jameson, σ' ευχαριστώ.

Άχρηστη ανάμνηση #2482009

2010-01-17T03:16:00.003+02:00

Τέλη Αυγούστου του 2009, αρκετές ώρες μετά τα μεσάνυχτα, είμαι μόνος στο δωμάτιό μου και παλεύω να διαβάσω έναν από τους θεατρικούς μονολόγους που σκοπεύω να δώσω στις επερχόμενες Εξετάσεις.

Από κάπου έξω στο δρόμο, αρχίζει να ακούγεται ένα γελοίο, μακρόσυρτο κλάμα. Κάπου δίπλα στο σπίτι μου, έχει σκάσει ένας τυχαίος τύπος που κάνει "Όοοοοο-ουυυυυυ, όοοοο-οοουυυ", κι ακούγεται σαν καταθλιπτικός Άγγλος που του σκότωσαν το κατοικίδιο. Oh! ΟΗ!
Ανά διαστήματα ακούγεται και η φωνή μιας γκόμενας.

Αράζω στο μπαλκόνι με ένα τσιγάρο στο χέρι και προσπαθώ να καταλάβω τι συμβαίνει.

Επεξηγηματικό διάλειμμα: Πίσω από την πολυκατοικία στην οποία μένω υπάρχει ένας κενός χώρος που χρησιμοποιείται σαν parking. Πρεζάκια, γάτες σε οίστρο, ζευγαράκια (επίσης σε οίστρο) και λοιποί περίεργοι έχουν βρει καταφύγιο στο σιχαμένο, μεταλλικό υπόστεγο που έχουν στήσει εκεί πέρα. Είχα ακούσει διάφορα πράγματα κατά καιρούς, αλλά τέτοιο πράγμα ποτέ.

Λίγη ώρα μετά, ακούω τον τύπο να ξερνάει, ενώ τα ελάχιστα κομμάτια της "συνομιλίας" μού επιτρέπουν να καταλήξω στα εξής συμπεράσματα:
Η γκόμενα μένει στη διπλανή πολυκατοικία, έχει χωρίσει τον τύπο πρόσφατα κι αυτός, όπως κάθε νορμάλ άνθρωπος, έχει πιει ό,τι μπορεί και κι έχει πάει έξω απ' την πόρτα της να ξεράσει τον πόνο του.

Το τελευταίο πράμα που ακούω είναι αυτόν να της φωνάζει "Παράτα με!" (αστείο δεν είναι;), ένα μηχανάκι να παίρνει μπροστά, να φεύγει, κι έπειτα νεκρική σιωπή.

Κι εγώ, αν είχα μηχανάκι, τα ίδια θα έκανα.

...και Χρώνια Πωλά!

2010-01-04T20:36:00.000+02:00

Έχοντας κλείσει τρία χρόνια ζωής, αυτό το μπλογκ θα έπρεπε να έχει ήδη μάθει να μιλάει. Δεν παρατηρούμε όμως κάποια ουσιαστική εξέλιξη στις επικοινωνιακές του ικανότητες, κι έτσι μπορούμε εύκολα να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι πάσχει από κάποιου είδους τετραπληγία.

ΣΤΑ ΠΑΠΑΡΙΑ ΜΑΣ!

Δε λέω, καλό είναι στη ζωή μας να αναζητούμε βαθύτερες έννοιες και κρυμμένα νοήματα, αυτό όμως δε σημαίνει ότι υπάρχουν. Κι όσοι από εσάς διακρίνετε μια μηδενιστική φιλοσοφία σ' αυτήν την άποψη, να πα' να γαμηθείτε. Άλλωστε, αυτή ακριβώς η ικανότητά μας, να δίνουμε υπόσταση και αξία σε κάτι που δεν προϋπήρχε, είναι ο πυρήνας της ανθρώπινης Ιδιαιτερότητας. Είναι η βάση της δημιουργίας των Θρησκειών, των Τεχνών, των Επιστημών και του Μάϊκλ Τζάκσον. Είναι η λεπτομέρεια που μας διαχωρίζει από τα φυτικό και το ζωικό βασίλειο.

Και για να μην παρεξηγηθώ από τους νεοεποχίτες, οικολογοτέτοιους φίλους μας, που δεν θα διαβάσουν ποτέ αυτό το μπλογκ, ξεκαθαρίζω ότι θαυμάζω τον πλανήτη Γη και τη μέχρι τώρα πορεία του στο ηλιακό σύστημα, παρότι είναι πολύ πιθανό να μην έχει ΚΑΝΕΝΑ λόγο ύπαρξης. Συμπαθώ επίσης όλη την υπάρχουσα χλωρίδα και πανίδα, αλλά δεν δηλώνω εντυπωσιασμένος. Τη μέρα που κάποιος χιμπατζής αποφασίσει από μόνος του να φτιάξει το ομοίωμα ενός μικρού ζώου χρησιμοποιώντας μικρά κλαδιά και κουράδες, υπόσχομαι να μείνω άφωνος και να χειροκροτήσω με πάθος.

Κάπως έτσι, αναγγέλω τη συνέχεια της διαδικτυακής παρουσίας αυτού του ιστολογίου και παρουσιάζω το καινούριο τεμπλεϊτ.

Ενδέχεται να αλλάξω και τον τίτλο του μπλογκ.

A night to be remembered

2010-01-02T06:19:00.005+02:00

Ξεκινάω να γράφω με το που μπαίνω σπίτι. Καταβάλω προσπάθειες να αγνοήσω τις παραμέτρους που με προκαλούν να σταματήσω να γράφω. Είναι πολλές. Ο γάτος μου, η ημινηφάλεια κατάστασή μου, η συσσωρευμένη κούραση, ΤΑ ΚΟΥΝΟΥΠΙΑ και διάφορες σκέψεις που μου αποσπούν την προσοχή.

Συνεχίζω ακάθεκτος.

Ο Χρόνος μπήκε περίεργα ΚΑΙ φέτος. Δε χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση, τέτοιες στιγμές, είτε μας αρέσει είτε όχι, είναι προσωπικές.

Θα αφήσω την παρακάτω φωτογραφία να δώσει απλώς μια γεύση από το ξημέρωμα της δικής μου Πρωτοχρονιάς και, ως εκ τούτου, μια μικρή ιδέα από τις συνέπειες της αλκοόλης στην εξέλιξη της υπόλοιπης ημέρας.

Μπύρες (πολλές) - κακός ύπνος με άσχημα όνειρα - ξύπνημα μετά από 4 ώρες - παραδοσιακό χανγκόβερ - παραδοσιακό οικογενειακό τραπέζι - απόπειρα να βγάλω ελάχιστη από τη δουλειά που έχω για τη σχολή και τέλος:

πρόταση από τον κολλητό για νυχτερινή έξοδο, υπό τη μορφή γραπτού μηνύματος που έλεγε:

"...ΜΟΥ ΕΠΑΚΑΣΕ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ xxx € ΚΑΛΗ ΧΕΡΑ. ΜΑΝΤΕΨΕ ΤΙ ΚΕΡΝΑΩ"

Για τους μη Κρητικούς φίλους, το μήνυμα σημαίνει "Μού 'σκασε φράγκα ο πατέρας μου (xxx χρηματικό ποσό σε ευρώ), τιμώντας το κρητικό πρωτοχρονιάτικο έθιμο."

Μάντεψε τι κερνάω..

Κάθε φορά που έχουμε λεφτά για πέταμα, ένας από τους προορισμούς μας είναι το αείμνηστο D.P. (προφέρεται Ντι.Πι), γνωστό και ως Diamonds and Pearls. Ένα από τα στριπτητζάδικα που έχει γαλουχήσει γενιές και γενιές Ηρακλειωτώνε, και όχι μόνο.

Τρομάζω στην ιδέα ότι θα πρέπει να εξηγήσω τι σημαίνει για 'μας το συγκεκριμένο μαγαζί. Βαριέμαι ακόμη και να μπω στη διαδικασία να αναφέρω τι ρόλο βαράνε τα στριπτητζάδικα, σε όλους αυτούς που δεν έχουν ιδέα.

Μια πολύ καλή αρχή, μπορεί να κάνει κάποιος ρίχνοντας μια ματιά στο http://striptizadiko.blogspot.com/ ή να γίνει θαμώνας σε κάποιο μαγαζί του είδους. Προσωπικά, αδιαφορώ, μιας και το συγκεκριμένο ποστάκι λειτουργεί ως προσωπικό αναμνησιακό δεκανίκι, και δεν έχει ούτε αφοριστικό, ούτε υπερασπιστικό χαρακτήρα.

Προσπερνάω όλα αυτά τα δήθεν βαθύτερα νοήματα και προχωράω παρακάτω.

Η απάντησή μου στο μήνυμα του κολλητού ήταν η εξής:

"Ντύνομαι και κατεβαίνω σιγά σιγά. Πουτάνας γιε, θα με καταστρέψεις"

Μαζεύω τα κομμάτια μου και ξεκινάω να βαδίζω προς το κέντρο της πόλης. Στον έρημο δρόμο συναντάω έναν ανεκπλήρωτο εφηβικό μου έρωτα, τη Γ., μιλάμε για ένα τέταρτο, δίνουμε μια ημιειλικρινή υπόσχεση ότι "θα τα πούμε" και συνεχίζω.

Βρίσκω τον κολλητό. Παρόλο που είμαστε και οι δυο ράκη από τη χθεσινή κραιπάλη, αποφασίζουμε να πιούμε πριν πάμε. Μια ελαφριά ζαλάδα προσθέτει πολλά συν στην εκτίμηση μιας στριπτητζοφάσης. Το στομάχι μας όμως δεν σηκώνει παραπάνω αλκοόλ, και αποφασίζουμε, με το που μπαίνουμε στο μαγαζί, να τη βγάλουμε με ανθρακούχο νερό.

Ανθρακούχο νερό, 10 ευρώ έκαστος. Η έκφραση "Μας πιάσανε τον κώλο" αποκτάει άλλη διάσταση.

Τυπική διαδικασία: με το που καθόμαστε αρχίζουν να μας προσεγγίζουν οι εργαζόμενες. "Θα με κεράσεις ένα ποτό;", "Θέλεις να πάρεις χορό;", κι άλλες ΣΤΑΝΤΑΡ ερωτήσεις σε σπαστά ελληνικά. Ακόμη κι αυτή όμως η διαδικασία έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Αρχικά, μου έκανε εντύπωση η Γαλλίδα Σόνια και η ολιγόλεπτη συζήτηση που είχαμε. Δε νομίζω να τη θυμάμαι όμως αύριο.

Η βραδιά ξεκίνησε όταν η Τάνια (τη γνώρισα απόψε, ανάθεμα κι αν είναι το πραγματικό της όνομα), προσπάθησε να με προσεγγίσει αιφνιδιάζοντάς με. Ήρθε μουλωχτά από πίσω μου και προσπάθησε να με "αγκαλιάσει" με το πόδι της. Γλύστρισε την ίδια στιγμή. Λίγο πριν με πνίξει, αφού κατάφερα να ισορροπήσω την καρέκλα μου και να μη βρεθούμε στο πάτωμα, κατάφερε να βρει κι αυτή την ισορροπία της και ήρθε κι έκατσε στα πόδια μου γελώντας.

Η ξανθιά τριαντάρα (και βάλε) Ρωσίδα, με το κουρασμένο πρόσωπο και το σώμα εικοσάρας έκανε μια δυνατή πρώτη κίνηση.

Η συζήτηση που ακολούθησε μεταξύ εκείνης, εμένα και του κολλητού έχει ήδη περάσει στα πρακτικά. Αξίζει να τονίσω ότι είναι ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΟ να κάνεις χαβαλέ με αλλοδαπή στριπτητζού. Οι περισσότερες είναι αμείλικτες επαγγελματίες. Αρκούνται στο περιορισμένο λεξιλόγιο, στα κάλλη τους και την ψευτοερωτική τους συμπεριφορά.

Κι εμείς με τη σειρά μας όμως, είμαστε αμείλικτοι πελάτες. Το ότι έχουμε λεφτά για χάσιμο δε σημαίνει ότι θα τα χαραμίσουμε στην τυχαία γκόμενα. Επιζητούμε την Ψευδαίσθηση, αυτός είναι ο λόγος που βρισκόμαστε εκεί. Το κατά πόσο έχουμε λιγότερο ή περισσότερο αισιόδοξη ματιά από κάποιους άλλους στην αναζήτηση της Ψευδαίσθησης αυτής, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι έχουμε -σχεδόν σαφή- κριτήρια αξιολόγησης.

Η Τάνια μας κέρδισε και τους δύο. Περισσότερο εμένα βέβαια, αφού βρήκε το ζώδιό μου με την πρώτη, και μου ανέλυσε τη σχέση των ζωδίων μας (Ζυγός με Τοξότη) όπως ακριβώς την έχω βιώσει. Χτύπησε φλέβα η πουτάνα. Χρησιμοποίησα αυτές ακριβώς τις λέξεις για να την κάνω να καταλάβει την κατάστασή μου.

Κάπου εδώ, θα παραλληλίσω το "κέρασμα ποτού" και τον "πριβέ χορό" με την Πρωτοχρονιά. Προσωπικές στιγμές που ο καθένας βιώνει διαφορετικά, συνεπώς δεν έχει νόημα να μπαίνει κανείς σε λεπτομέρειες.

Με το θράσος της οικειότητας με ημερομηνία λήξης λοιπόν, ενώ ήμασταν στη μέση του δεύτερου συνεχόμενου "χορού", κι αφού είχαμε μιλήσει ακόμα και για τη μηλόπιτα που έφτιαξε το μεσημέρι, τη ρώτησα "..και δε μου λες, εσύ καυλώνεις καθόλου ή είμαι μόνος μου στη φάση;"

Σταμάτησε να τρίβεται.

Έδειξε ξενερωμένη και μου είπε με τον πιο σωστό τρόπο "Δε χρειάζεται να ρωτάς. Μερικά πράγματα απλώς τα νιώθεις. Δε χρειάζεσαι καμία ανασφάλεια. Είσαι τέλειος σε αυτό που κάνεις και αυτό να σκέφτεσαι"

Όλα τα υπόλοιπα είναι περιττά. Ειπώθηκαν κι άλλα πράγματα, έγιναν επίσης κι άλλα πράγματα ανείπωτα. Το πώς εξελίχθηκε η βραδιά μέχρι να φύγουμε το ξέρω εγώ και ο κολλητός.

"Μου έφτιαξες τη χρονιά" της είπα, και το εννοούσα.

"Σας ευχαριστώ" μας είπε όταν φεύγαμε, "είναι ωραίο που υπάρχουν άνθρωποι σαν εσάς".

Μπορεί και να το εννοούσε.

Failed #87634

2009-12-31T03:59:00.010+02:00

Η παρούσα κατηγορία αναρτήσεων θα τολμήσει να αποτυπώσει τις στιγμές που νιώθουμε ότι αποτύχαμε στον συναισθηματικό τομέα. Λέγοντας "συναισθηματικό τομέα" βεβαίως, καταλαβαίνουμε ότι εννοούνται οι ερωτικο-σχεσο-σεξο-πεφτο-γούτσου καταστάσεις. Στιγμές αποτυχίας που θίγουν τη γονιδιακή μας αξιοπρέπεια. Catchy!

ΔΕΝ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ.

Η νύχτα μοιάζει να έχει την ιδανική εξέλιξη. Βρίσκεστε στο ιδανικό τραπέζι, του ιδανικού μπαρ. Ιδανικός φωτισμός, ιδανική ένταση μουσικής. Εκείνη -η ιδανική γκόμενα-, εσύ και ο φίλος σου, που ήταν διαθέσιμος να σε υποστηρίξει στο φαινομενικά "είμαι-τόσο-κουλ-που-έφερα-παρέα" ραντεβού.

Τελειώνεις το δεύτερο ποτό συνειδητοποιώντας πόσο εύκολα μπορείς να την κάνεις να γελάσει, νιώθεις χαλαρός, κι εκείνη στραμμένη προς τα εσένα, δηλώνει με τη γλώσσα του σώματός της ότι έχεις την απόλυτη προσοχή της. Κάπου πίσω ο φίλος σου χορεύει σαν επιληπτικός.

"Θα πάρουμε άλλο;" ρωτάς, προσπαθώντας να δείξεις μια καλοπροαίρετη όρεξη στην έκφραση του προσώπου σου και τη φωνή σου.

"Ρεεεε.. έχει πάει ήδη αργά! Και δε σηκώνω οικονομικά και τρίτο γύρο.." σου απαντάει, με ένα ενοχικό χαμόγελο.

"Οκ" λες, και αυτόματα κάνεις σήμα στη λεσβία-σερβιτόρα-συνιδιοκτήτρια, η οποία σαν γνήσια φραγκοφόνισσα τρέχει να σε εξυπηρετήσει.

"Ένα Jameson με ένα πάγο, μια τεκίλα με στημένο λεμόνι και... -Μαλάκα, θα πιεις τίποτα;- .., Αυτά!"

Η σερβιτόρα-σοβιετικό μπουλντόγκ, φεύγει για να εκπληρώσει την καταναλωτική σου επιθυμία.

Εκείνη, με το ίδιο ντροπαλό χαμόγελο λέει "Ε.. αφού επιμένεις!"

Τα ποτά έρχονται, τσουγκρίζετε, συνεχίζετε τη συζήτηση περί του κοινού σας ενδιαφέροντος, και καθώς σβήνεις το τσιγάρο με νωχελικές κινήσεις- ΩΠ! Το Κατούρημα χτυπάει την πόρτα της κύστης σου.

Δεν μασάς.

Περιμένεις να φτάσει η συζήτηση στην επόμενη παύση άνω των 5 δευτερολέπτων, βρίσκεις την ευκαιρία να πεις "Μισό", και σηκώνεσαι βαδίζοντας προς την τουαλέτα με αυτοπεποίθηση.

Οκ, είπαμε, όλα ιδανικά, αλλά μην κοροιδευόμαστε κιόλας, έτσι;
Είναι η τέταρτη φορά που σηκώνεσαι για κατούρημα. Εξακολουθείς να είσαι νευρικός από την αρχή της βραδιάς, και η συχνοουρία σε προδίδει στον εαυτό σου.

Περιμένεις μαζί με άλλα δυο άτομα στον "χώρο αναμονής" που είναι σχεδιασμένος για ένα άτομο. Αναλογίζεσαι την κατάστασή σου.

Τέταρτη φορά για κατούρημα. Καρφώνεσαι.

Την έχεις ακούσει από το αλκοόλ, αφού δεν έχεις φάει τίποτα όλη μέρα και πίνεις σαν μαλάκας.

Γάμησέ τα.

Δεν πειράζει όμως, ακόμα και τώρα που λείπω, εμένα σκέφτεται.

Έχει περάσει και η ώρα και εσύ έχεις κολλήσει στο μπλα-μπλα.

Πότε περιμένεις να κάνεις κίνηση ρε; Αφού τα λέμε και τα ξαναλέμε, "the element of surprise", η καλύτερη μέθοδος.

Τελειώνεις με κατούρημα, πλύσιμο χεριών και τα ρέστα, ρίχνεις μια προτελευταία ματιά στον καθρέφτη, ξεκουμπώνεις τα μανίκια του πουκαμίσου. Ρίχνεις μια τελευταία λάγνα ματιά, και λες μέσα απ'τα δόντια σου "Δε γαμιέται; Ή τώρα ή ποτέ"

ενώ ξέρεις ότι οι χειρότερες σκέψεις θα περάσουν απ' το μυαλό σου λίγες στιγμές πριν ακουμπήσεις τα χέρια σου στο στρογγυλό πόμολο της πόρτας που χωρίζει εσένα από εκείνη.

Σε κατακλύζει ένας συρφετός φριχτών σκέψεων διάρκειας nanosecond, με ήχους και εικόνες από αποτυχημένες σχέσεις, χυλόπιτες, χάλια σεξ, ενώ κάπου στο ενδιάμεσο αναρωτιέσαι αν έχεις ξεπεράσει όλες τις πρώην σου.

Ανοίγεις γρήγορα τη γαμημένη πόρτα έτοιμος για όλα

ΚΑΙ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΗ ΓΚΟΜΕΝΑ ΝΑ ΦΙΛΙΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΜΑΛΑΚΑ ΤΟ ΦΙΛΟ ΣΟΥ.

Προτελευταίο (;) ποστ για το 2009

2009-12-31T03:54:00.003+02:00

(θα ήθελα μια ωραία φωτογραφία σ' αυτό το σημείο, αλλά βαριέμαι τόσο πολύ)

Περασμένα μεσάνυχτα. Ξημερώνει παραμονή Πρωτοχρονιάς. Ζήτω.

Μόλις σκότωσα ένα κουνούπι με τη μυστική καράτε κίνηση Πετάω-Βιβλίο-στο-Ταβάνι-ΚΛΑΤΣ! και αισθάνομαι ότι θα μπορούσα να κερδίσω τους Ολυμπιακούς με ένα τέτοιο κόλπο. Κοιτάζω πάνω τα ευδιάκριτα αποτυπώματα νεκρών κουνουπιών στο ταβάνι. Το προσωπικό μου ταμπλώ με επιτυχίες και μετάλλια.

Που βρέθηκε το κουνούπι τέτοιες μέρες, αναρωτιέστε.

Τις τελευταίες μέρες ο καιρός έχει γαμηθεί. Ζέστη. Προχθές έφτασε 26 βαθμούς έξω. Απογευματάκι στο σπίτι, με ανοιχτή πόρτα και κοντομάνικο. Λος Άντζελες γίναμε. Αποτέλεσμα της ζέστης: Επώαση αυγώνε κουνουπιώνε. Γίνεται χαμός.

Τα μαλακισμένα ξέρουνε ότι θα ξαναπέσει η θερμοκρασία και τρέχουν λυσσασμένα για να πιούν αίμα, να θρέψουνε την επόμενη σούπερ-γενιά κουνουπιών. "Βζζζιίουν-The race must continue!" κραυγάζουν κάθε φορά που επιτίθενται. ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ. Δε μπορώ να κάτσω στο πι-σι, μου την πέφτουν από παντού! Έχει διαταραχθεί η ψυχική μου υγεία. Ο θάνατος λοιπόν ενός τέτοιου κουνουπιού νίντζα, σηκώνει μουσική υπόκρουση από το soundtrack του Ρόκυ.

Τώρα που το κλείσαμε αυτό το θέμα, παμ' παρακάτ'

Αυτή είναι ίσως η προτελευταία ανάρτηση του χρόνου. Σιγά το πράγμα. Το πρόβλημά μου είναι ότι έχω σταματήσει να γράφω -στο τετράδιό μου κυρίως, χεστήκαμε για το μπλογκ- εδώ και μήνες. Θέλω να ξεβουλώσω από άχρηστες αναμνήσεις (#36398), κατεστραμμένες ιδέες κλπ, αλλά έχω μπλοκάρει.

Αυτή τη στιγμή λοιπόν, όσο το επιτρέπει ο διαθέσιμος χώρος και χρόνος, θα προσπαθήσω να ξεφορτώσω ένα πολύ μικρό βάρος.

Άχρηστη ανάμνηση #582244

2009-11-09T03:49:00.005+02:00

ναι έχω πολύ καιρό να γράψω έχω πολύ καιρό να γράψω ακόμη και στο σημειωματάριο που υποτίθεται δεν αποχωρίζομαι ποτέ ελλείψει χρόνου ενδεχομένως αλλά δεν είναι απαραίτητη περαιτέρω ανάλυση εγκαινιάζω λοιπόν νέα κατηγορία αναρτήσεων ποστς που πιθανώς να έχει την ίδια άδοξη κατάληξη με τις υπόλοιπες φτάνοντας στο τέλος της ιστορίας ακόμα κι ο πιο αφηρημένος αναγνώστης θα καταλάβει ότι άχρηστη ανάμνηση σημαίνει ανάθεμα κι αν καταλαβαίνω το λόγο που θυμάμαι τέτοιες μαλακίες παρακαλώ να μην εκληφθεί αυτή η γραφή ως ένα φτηνό μέσο εντυπωσιασμού

Πίσω στο 2003, έχω μόλις σχολάσει από πρωινή βάρδια στο Χακ (ιντερνετς-κλαμπ-καφέ), κι ο Στάυρος a.k.a Μόβας (ο πρώην της Γιαννίνας) προτίθεται να με πετάξει κοντά στο σπίτι μου με το μηχανάκι (μέναμε στην ίδια γειτονιά τότε).

Φτάνουμε, λέμε δυο τρεις κουβέντες έξω από το σπίτι του και αποφασίζω να καπνίσω (κάπνιζα Craven). Ξεκινάω να στρίβω ένα τσιγάρο και τοποθετώ το φιλτράκι στη δεξιά μεριά, όπως πάντα.

Με βλέπει και μου λέει:

"Θεσσαλονικιός σ' έμαθε να στρίβεις; Εμείς συνηθίζουμε να βάζουμε τη τζιβάνα αριστερά"

A tale from urban bohemia

2009-07-21T04:52:00.005+03:00

Αφόρητη ζέστη και υγρασία. Βγήκα με το ζόρι από το σπίτι απόψε.

Μετά από μια μεγάλη βραδιά που με έχει ήδη αποζημιώσει, αποχαιρετώ την Ισμήνη στα Λιοντάρια κι ετοιμάζομαι να περπατήσω προς την πλατεία Κορνάρου, μέσα απ' την αγορά.

"Πολύς δρόμος" σκέφτομαι, "δε βγαίνει χωρίς μουσική, σ' αυτήν την κατάσταση". Περπατώντας λοιπόν αφήνω πίσω μου την πιάτσα ταξί στο Μεϊντάνι και παλεύω να ξεμπλέξω τα ακουστικά, που έχουν γίνει κόμπος, ως συνήθως, μέσα στην τσέπη μου.

Με το που τα βάζω στ' αυτιά μου και πάω να πατήσω το play συνειδητοποιώ ότι έχει τελειώσει η μπαταρία. Μαλακία. Κοντοστέκομαι λίγο και αποφασίζω να κάνω αναστροφή και να βαδίσω προς την πιάτσα ταξί.

Μπαίνω στο πρώτο που είχε σειρά, με βαριά καρδιά.

-Κάπου εδώ με διακόπτει ο γάτος μου, ο οποίος έχει πάθει παροξυσμό αγάπης και δε μ' αφήνει να πληκτρολογήσω, το συνηθίζει σε τέτοιες φάσεις-

Μπαίνω με βαριά καρδιά λοιπόν, έχω πιει ΠΑΡΑ πολύ, έχω πει και ακούσει επίσης πολλά και δεν είμαι σε κατάσταση να υποστώ την ελάχιστη εξάσκηση διαπροσωπικής επικοινωνίας.

Το αμάξι είναι mercedes δεκαετίας '90, ο ταρίφας είναι πενηντάρης, γκριζομάλης με γαλάζιο κοντομάνικο πουκάμισο και γυαλιά. Ραδιο-ταξί Ικαρος. ΚΑΛΤ.

Αφού του λέω τον προορισμό μου και βάζει μπροστά, μετά από ένα αντιληπτό διάστημα νεκρικής σιγής, μιας και έχει κλειστό ραδιόφωνο και ασύρματο στο αμάξι, λέει "Αναποφάσιστος ε; Πώς και δεν το πήρες με τα πόδια;"

Σ' αυτή τη φάση θέλω πολύ να του εξηγήσω την κατάστασή μου με τρόπο κατανοητό. "Έμεινε από μπαταρία το μαραφέτι που παίζει μουσική και δεν παλεύεται αλλιώς το περπάτημα" του λέω.

Γελάει χαλαρά, ευδιάθετα.

"Φίλε μου" λέει, "πού νομίζεις ότι βρίσκεσαι; Πες 'mp3 player', μην προβληματίζεσαι!"

Χαμογελάω αμήχανα και μου ξεφεύγει ένα ευγενικό γελάκι. "Άτσα ο θείος!" λέω από μέσα μου.

Πριν προλάβω να χτίσω στο μυαλό μου την πιθανή εικόνα του πενηντάρη ταρίφα που ξέρει από mp3 player, μου λέει την εξής ατάκα:

"Τώρα θα σε φτιάξω"

και κουμπώνει ένα usb stick στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου -το οποίο δεν πρόλαβα να δω από πού ξετρύπωσε- αρχίζοντας να πατάει κουμπάκια.

"Αυτός είναι ο καλύτερος δίσκος για τέτοιες φάσεις, θα με θυμηθείς" μου λέει.

Δυναμώνει την ένταση και ακούω την εισαγωγή του Godless.

"13 Tales of urban bohemia" λέει.

"Dandy Warhols" του λέω.

"Έτσι!" απαντάει, χαμογελάει και δεν ξαναβγάζει μιλιά μέχρι το τέλος της διαδρομής.

Ίσα που πρόλαβα να ακούσω ολόκληρο το τραγούδι μέχρι να φτάσω έξω από την πόρτα μου.

Τον καλημέρισα, πλήρωσα κι έφυγα. Δεν χρειάστηκε καν να ρωτήσω το όνομά του. Αυτό είναι ρε! Δε χρειάστηκε καν να ρωτήσω!

Κλεμμένες Εμπειρίες #1

2009-04-15T05:06:00.004+03:00

Αφήγηση τρίτου:

Τη μάνα μου τη λένε Τσώκου. Ο αδερφός της λέγεται Τσώκος. Με την οικογένειά του συνηθίζει να μας επισκέπτεται στο σπίτι μας στην Αθήνα. Ένα βράδυ λοιπόν ετοιμαζόμουν να πέσω από νωρίς για ύπνο, και κατά τις δεκάμιση (22:30) χτυπάει το θυροτηλέφωνο.

Αγχώνομαι εγώ, βγαίνω στο σαλόνι, βλέπω τη μάνα μου που ετοιμάζεται να ανοίξει την πόρτα και της λέω "Καλά, ποιος είναι τέτοια ώρα;"

και γυρίζει και μου λέει με καθησυχαστικό ύφος "Οι Τσωκαίοι"

ΟΙ ΤΣΩΚΑΙΟΙ!

Και του χρόνου

2009-04-11T20:43:00.003+03:00

Χθες βράδυ πριν κοιμηθώ ψαχούλεψα λίγο το ιστολόγιό μου. Οφείλω να πω πως απογοητεύτηκα από τη γενική εικόνα. Αυτή η ανάρτηση λοιπόν επισημοποιεί άλλη μια διακοπή ιστολογιακής δραστηριότητας. Όχι για πολύ βέβαια, μιας και δε φημίζομαι για τη σταθερότητα των απόψεών μου.

Τέλος πάντων, σιγά το blog.

Τυχαίος Θάνατος μιας Ημερολογιακής Τρίχας.

2009-03-31T14:23:00.004+03:00

Σκάλιζα με το πιρούνι τα μακαρόνια με τον κιμά που είχαν μείνει στο πιάτο μου. Η όρεξή μου είχε κοπεί δέκα λεπτά νωρίτερα, όταν θυμήθηκα ότι εξακολουθούσα να αδυνατώ να μπω στη διαδικασία να ξεπεράσω την πρώην μου, τόσους μήνες μετά. Έβλεπα τη θάλασσα έξω από το παράθυρο του πλοίου, αλλά ούτε ο αίθριος καιρός και το απέραντο γαλάζιο θα κατάφερναν να μου φτιάξουν τη διάθεση.

Ήπια μια γουλιά από τη μπύρα μου για να ξεπλύνω την επίγευση των μπαχαρικών και το μάτι μου έπεσε τυχαία σ' έναν ψηλόλιγνο, καλοντυμένο μεσήλικα, που μόλις έμπαινε στο εστιατόριο. Στα χέρια του κρατούσε ένα δίσκο, πάνω στον οποίο διέκρινα δυο πιάτα γεμάτα με σκέτα μακαρόνια κι ένα μεγάλο ποτήρι με βαρελίσια μπύρα.

Υπό κανονικές συνθήκες, μια στιγμιαία διερευνητική ματιά θα έφτανε για να αποτραβήξω τη ματιά μου από πάνω του και να επιστρέψω στις σκέψεις μου, αλλά τα χαρακτηριστικά του προσώπου του μου κέντρισαν τόσο πολύ το ενδιαφέρον, που αναπόφευκτα το βλέμμα του συνάντησε το δικό μου.
Μου χαμογέλασε, σχεδόν συνωμοτικά, και άρχισε να έρχεται προς το μέρος μου, ενώ αμέσως συνειδητοποιούσα πόσο μου έμοιαζε. Η μύτη, το κοντότριχο μουσάκι, τα γκρίζα μάτια, το ελαφρύ καμπούριασμα, κι αμέτρητα εξωτερικά χαρακτηριστικά που θα ήταν αδύνατο να συνυπάρχουν σε άλλον άνθρωπο. Εξαιρώντας τις σκαμμένες από το χρόνο ρυτίδες στο δέρμα του και το γκρίζο μαλλί, μέχρι τη στιγμή που ο Ξένος είχε ακουμπήσει το δίσκο στο τραπέζι μου, ήμουν πεπεισμένος ότι έβλεπα μια μελλοντική εκδοχή του εαυτού μου.

"Έλα τώρα, αφού με περίμενες εδώ και χρόνια" μου είπε εξακολουθώντας να χαμογελάει, ενώ τραβούσε την καρέκλα απέναντί μου και ετοιμαζόταν να κάτσει. Δεν κατάφερα να αρθρώσω λέξη, μολονότι η προσμονή στα μάτια του έμοιαζε καλοπροαίρετη. Έμεινα σιωπηλός, μέχρι που ο Ξένος αναστέναξε, είπε "Καταλαβαίνω. Πάρε το χρόνο σου" και ξεκίνησε να τρώει από το ένα πιάτο με τα μακαρόνια, χρησιμοποιώντας πιρούνι και κουτάλι.

Προσπάθησα να μιλήσω αλλά το μόνο που κατάφερα ήταν να βγάλω μια άναρθρη βραχνάδα. Ήπια λίγη μπύρα, ξερόβηξα, πήρα μια βαθιά ανάσα και είπα το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό

-Δεν υποτίθεται ότι θα έπρεπε να έχει εκραγεί το σύμπαν τώρα που μιλάμε;

Τα μάτια του έλαμψαν.

- Σου πήρε περισσότερη ώρα απ' όσο φανταζόμουν. Αλήθεια όμως, αυτό που πραγματικά θες να μάθεις είναι φυσικοί νόμοι που μετά βίας αντιλαμβάνομαι κι εγώ ο ίδιος;

- Υποθέτω ότι έχεις δίκιο.. Οκ.. Οκ... Γιατί σήμερα;

- Α! 26η Μαρτίου του 2009! Σηματοδότης δραστικών αλλαγών. Το ότι δεν κατάφερες να τελειώσεις το φαγητό σου, δε σου λέει κάτι;

- Δηλαδή μπορώ να συζητήσω τέτοια πράγματα μαζί σου; Δεν... Αυτό με την έκρηξη που έλεγα...

- Χεχε, μην ανησυχείς. Οτιδήποτε θα μπορούσες να φανταστείς αυτή τη στιγμή για τους νόμους του ταξιδιού, είναι λάθος. Όλες αυτές οι θεωρίες περί χωροχρονικού συνεχούς που ενδεχομένως θεωρείς πιθανές, θα διαψευστούν.

- Σε φάση, προσπαθώ να καταλάβω αν θυμάσαι εσύ στη δική σου 26η Μαρτίου του 2009, να σκάει μύτη κάποια μελλοντική εκδοχή του εαυτού σου και να σου λέει "Όπα και νά 'μαι!"

-...και κατά πόσο θα φτάσεις στη θέση μου, για να συναντήσεις τον 24χρονο εαυτό σου στο παρελθόν κλπ κλπ, σωστά;

- Ακριβώς αυτό!

- Όπως σου είπα πριν, ξέχνα για λίγο ό,τι νομίζεις ότι ξέρεις. Σημασία δεν έχουν αυτές οι λεπτομέρειες, αλλά οι επιλογές που κάνεις. Για να προσπαθήσω να σου δώσω να καταλάβεις τι εννοώ, σκέψου πως στη δική μου 26η Μαρτίου βρισκόμουν ήδη στην Κρήτη. Είχα ταξιδέψει την προηγούμενη μέρα με αεροπλάνο.

- Μισό λεπτό, μισό λεπτό γιατί θα αρχίσει να πονάει το μυαλό μου... Και παρά όλα αυτά, εγώ είμαι εσύ;!

- Χμμμ.. Για την ακρίβεια δεν είμαι εσύ. Είμαι ο Σατανάς και από αυτή τη στιγμή η ψυχή σου μου ανήκει. Πληρώνεις για το βλάσφημο τρόπο ζωής σου κλπ κλπ.. Μη με παρεξηγείς απλά βαριέμαι πολύ την Άνοιξη, και κάνω κάνα καλαμπούρι μ' εσάς τους καινούριους.

- ...Ομολογώ πως βγάζει περισσότερο νόημα κάτι τέτοιο. Διάολε.. Τώρα είναι η στιγμή που λέω ότι ο Θεός δεν κατάφερε να με πείσει..

- Tell me about it! Φύγαμε;

Γίνε Auris να γουστAuris

2009-03-06T06:21:00.002+02:00

Εδώ και λίγους μήνες έχω διαγνώσει στον εαυτό μου μια ιδιαιτέρως έντονη συναισθηματική αποσταθεροποίηση. Η αφορμή μου όμως να γράψω γι' αυτήν, μόνο τώρα βρέθηκε, λίγα λεπτά μετά το τέλος άλλης μιας ταινίας που κατάφερε να με κάνει να ρίξω καντάρια δακρύων.

Πρόσφαρα διάβασα ένα άρθρο που υποδείκνυε ως ενδεικτικό της κατάθλιψης, τις έντονες συναισθηματικές μεταβολές, προερχόμενες από τις πιο ασήμαντες λεπτομέρειες. Με λίγα λόγια, όταν ένα βιβλίο ή ένα τυχαίο χαμόγελο μπορεί να σου γαμήσει την ψυχή, μπορεί να σημαίνει ότι ΠΑΣΧΕΙΣ από κάτι. Κι όμως, θα μπορούσαν όλες αυτές οι ιδέες να είναι βασισμένες σε μια ολωσδιόλου λανθασμένη αντίληψη;

Είναι μια από τις λίγες φορές που αναγκάζομαι να παρατήσω το γράψιμο, επειδή κατακλύζομαι από πολλές διαφορετικές σκέψεις, γι' αυτό θα κλείσω με την εξής απορία που θα μου θυμίζει αυτό το βράδυ. Μήπως το κλειδί της εξέλιξής μας είναι η συναισθηματική "ωρίμανση" με την ευρύτερη έννοια; Βρισκόμαστε άραγε σ' ένα στάδιο που πασχίζουμε να καταλάβουμε τις δυνατότητές μας, και γι' αυτό τα πάμε σκατά ως ανθρωπότητα; Πού έγκειται το "κάποια μέρα δε θα χρειάζεται να μιλάμε";

Προδιαγεγραμμένο Τροχαίο

2009-03-03T05:01:00.004+02:00

Βραδιά ανάρτησης. Κανονικά θα έπρεπε να καπνίζω και να την ονομάσω "Όσο κρατάει ένα τσιγάρο #666" αλλά δεν έχω το κουράγιο να καπνίσω.

Μετά από μια κουραστική μέρα (η οποία έχει ακολουθήσει μια ακόμα κουραστικότερη κυριακάτικη νύχτα), καταλήγω σπίτι του Βασίλη, παρέα με το Γιώργο. Λίγη ώρα πριν, ήμασταν στο σπίτι της Μαρίας, της γκόμενας που προξενεύει η Κλεοπάτρα στο Βασίλη. Είμαστε στον καναπέ του Βασίλη λοιπόν, σε οριακά κωματώδη κατάσταση, και συζητάμε για το σκηνικό που ο Βασίλης απέσπασε με έντεχνο τρόπο το κινητό της Μαρίας, στοιχείο που σηματοδοτούσε το πέρασμα στην επόμενη φάση.

Γενικεύουμε λοιπόν τη συζήτηση, και ο Γιώργος λέει ότι στο αρχικό στάδιο μπορεί εύκολα να χειριστεί την κατάσταση. Αναφέρει αυτολεξεί "Με την πρώτη ταχύτητα τα πάω καλά (ίσως και τη δεύτερη). Ξέρεις, συζητησούλα, ανταλλαγή τηλεφώνου κλπ, αλλά το πρόβλημά μου είναι όταν πρέπει να αλλάξω ταχύτητα. Εκεί είτε τσουλάει το αμάξι κανονικά, ή ανεβάζει 10.000 στροφές και καίγεται το σασμάν".

Κι εγώ συνειδητοποιώ ότι δεν τα πάω καλά ούτε καν με την πρώτη ταχύτητα. Συνήθως πρέπει να βάλει κάποιος μπροστά το αμάξι, να το τσουλήσει σε μια μεγάλη κατηφόρα, κι εγώ να προσπαθώ να το προλάβω τρέχοντας από πίσω του, για να ανοίξω την πόρτα και να κάτσω στη θέση του οδηγού. Ποιες είναι οι πιθανότητες να πάει καλά;

Όσο κρατάει ένα τσιγάρο #14

2009-02-27T05:21:00.007+02:00

(Δυο τσιγάρα για την ακρίβεια, Lucky Strike σκληρό)

Όποτε πίνω και μελαγχολώ γράφω μαλακίες. Το αναγνωρίζω, είναι άλλωστε εμφανές σε αρκετές από τις προηγούμενες καταχωρήσεις μου. "Μιεχ" και "αχ-βαχ" και τέσσερα τυριά. Στο κάτω κάτω τι ακριβώς είναι αυτός ο "Έρωτας"; Μην είναι η κατάσταση που αφαιρεί για λίγο από τους ώμους μας το βάρος του Χρόνου και της Ύπαρξης; Ή μήπως είναι η στιγμιαία συνειδητοποίηση της ευθραυστότητάς μας, που μας καλεί να ζήσουμε κάθε μας στιγμή, και να τη μοιραστούμε με το άτομο που πληρεί τις προδιαγραφές του "άλλου μας μισού";

Ε, να πάει να γαμηθεί, ό,τι κι αν είναι. Σου προσφέρουν ένα μήνα διακοπές στο διάστημα, αλλά σε υποχρεώνουν σε δυο χρόνια καταναγκαστικής εργασίας στο στάβλο του Σατανά. Είναι άδιανόητο, άδικο, ανήθικο, άρρωστο, και είμαι ακόμα στο Α.

Ο Έρωτας είναι σαν τα έργα του Paulo Coelho (για να μην πω "σαν του Χατζηγιάννη"). Ίσως μοιάζει ενδιαφέρων στην αρχή, ίσως έχει την ικανότητα να σου φτιάχνει περιστασιακά τη διάθεση, αλλά όπως έχω πει σε παλιότερη ανάρτηση, δεν παύει να είναι η ατυχής εξιδανίκευση μιας πλαστής πραγματικότητας.

Μπορεί λόγου χάρη κάποιος να εξιδανικεύσει έναν εμετό στο κεφαλόσκαλο της εισόδου του σπιτιού του.
"Ααχ, η χαρακτηριστική μυρωδιά των γαστρικών υγρών. Χεχε, νομίζω ότι μυρίζω και λίγο ούζο! Μάλλον πέρασε καλά όποιος αποφάσισε να ξεράσει εδώ πέρα. Χμμ, για δες, αυτό μοιάζει με κομμάτι από καρότο. Κι αυτό εκεί δεν είναι πράσινη πιπεριά; Πέσαμε σε βετζετέριαν!"

Και στο τέλος την πληρώνει κάποιος κακομοίρης με μια σφουγγαρίστρα στο χέρι.

Χημικά εγκεφαλικά τριπάκια που προκαλούνται από οξυτοκίνες (φχαριστώ τον Ηλία για την πληροφορία) και ενδορφίνες, με μόνο σκοπό την διαιώνιση του είδους δεν τα θέλουμε, όχι αυτή τη στιγμή τουλάχιστον. Μας αρκούν οι τρυπτοφάνες, αιθανόλες, νικοτίνες και δ-9 τετραϋδροκανναβινόλες.

(τρίτο τσιγάρο)

Με λένε Νικόλα, και πρόσφατα έμαθα για το Delayed Sleep-Phase Syndrome. Έχω ένα γάτο που θέλει να γαμήσει κι έχει γεμίσει τον κόσμο τρίχες. Τα βράδια αράζει στα πόδια μου και του χαϊδεύω το λαιμό ψάχνοντας για ψύλλους. Είναι σαν ninja οι μπάσταρδοι. Δεν θέλω να χρησιμοποιήσω εντομοαπωθητικές αηδίες, γιατί ο γάτος μου είναι αρκετά χαζός ώστε να τις γλύψει και να πάθει δηλητηρίαση.

Αφήνω το PC ανοιχτό όλο το 24ωρο, κατεβάζοντας πράγματα που δεν έχω όρεξη να δω την επόμενη μέρα. Μου αρέσουν τα μπισκότα.

Έχω να μαγειρέψω πάνω από δυο μήνες. Στον ελεύθερό μου χρόνο σκέφτομαι ότι πρέπει να οργανώσω καλύτερα τον ελεύθερό μου χρόνο. Αν είχα λεφτά θα ήμουν Αθήνα αυτή τη στιγμή και δε θα έγραφα ποστάκια.

Είμαι προβληματισμένος σε ό,τι αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις. Αν είσαι γυναίκα και ενδιαφέρεσαι, μάλλον δεν ενδιαφέρομαι εγώ.

Αυτό το ονόμασα "Ο κυρ Αντώνης πάει καιρός που ζούσε στην αυλή"

Μιεχ #2

2009-02-14T06:28:00.001+02:00

Δεν είναι δύσκολο
να πονάς
χωρίς να νιώθεις ότι
κάθε μέρα είσαι όλο και περισσότερο
νεκρός
νευρικές απολήξεις
μουδιασμένες
μετρημένες ανάσες
στον παγωμένο αέρα

Πανσέληνος
φεγγάρι ολόγιομο και
άλλες κοινότυπες εκφράσεις
εγώ
βλέπω απλώς μια φωτεινή αηδία
πίσω από συμπυκνωμένους υδρατμούς
ευχόμενος να είχα
τρίχωμα λύκου στο λαιμό μου και
το αίμα σου
στα δόντια μου

Επάψαν τα γουργουρητά
κάτω από τα σκεπάσματα
μασώ πετρέλαιο και
ξερνώ νευρώνες που
κρατούν μνήμες
γεύσης, μυρωδιάς, αγγίγματος
αργοπεθαίνεις και
σαπίζεις τα σωθικά μου
ξεπερνώ παύλα υπερβαίνω

Ημερολογιακές Τρίχες #π

2009-02-11T05:32:00.002+02:00

"Δεν είσαι εσύ για εκεί, θα πνιγείς. Έλα εδώ, να καείς σαν διάττοντας αστέρας τουλάχιστον".

Τάδε έφη Azra

Όσο κρατάει ένα τσιγάρο #15

2009-02-09T05:13:00.003+02:00

Οδηγός μοτοσικλέτας, περνώντας έξω από εκκλησία έκανε το σταυρό του, έχασε τον έλεγχο της μηχανής και σκοτώθηκε. "Αν υπάρχει παράδεισος τότε είναι στα μάτια σου" που λέει και το άσμα. Μόνο που σ' αυτήν την περίπτωση το ένα μάτι ήτανε στη θέση του, και το άλλο στην άφσαλτροτ.

Όσο κρατάει ένα τσιγάρο #16

2009-02-03T01:58:00.005+02:00

(Lucky Strike σκληρό, παρέα με κουλουράκια κανέλας και κρύο γάλα)

Η μικρή μου ξαδέρφη η Μαρίνα, έκλεισε το 7ο έτος της ηλικίας της τον περασμένο Οκτώβρη.
Η μικρή Μαρίνα πέρασε τα πρώτα τις τέσσερα χρόνια στο σπίτι μου. Η ιστορία είναι γνωστή, εργαζόμενοι γονείς και διαθέσιμη για baby-sitting θεία - δε χρειάζονται περαιτέρω επεξηγήσεις. Από ολόκληρο το σόι της μάνας μου είναι ίσως η αγαπημένη μου, μιας και με το συγκεκριμένο bloodline δεν έχω σχεδόν καμία γονιδιακή σχέση-δέσμευση. Ξεφύτρωσα εκεί που έφτυσε ο πατέρας μου και η Μύτη είναι το κληροδότημα της οικογένειας.

Το περασμένο Σάββατο λοιπόν, όταν μας επισκέφτηκε, έκανε τη συνηθισμένη βόλτα της από το δωμάτιό μου. Είδε το κολάζ από φωτογραφίες στον τοίχο και το μάτι της έπεσε σε μια φωτογραφία της πρόσφατης "πρώην" μου.
Ακολούθησε η εξής συζήτηση:

Μαρίνα: Αυτή είναι η γκόμενά σου;
Νικόλας: Όχι πια. Με παράτησε.
-μικρή παύση-
Μαρίνα: Και την έχεις ακόμα στον τοίχο σου; Δε ντρέπεσαι;!

Δηλώνω συγκλονισμένος από τη συναισθηματική διαύγεια της νέας γενιάς.

Μιεχ

2009-01-26T06:05:00.003+02:00

"Ποτέ ξανά" πρόσθεσες
Κι ό,τι ξεκίνησε πάνω σε σκαλοπάτια
ένα ξημέρωμα που είχα τα χέρια μου στους ώμους σου
τελειώνει τώρα
Ενώ καθόμαστε ξανά σε ξένα σκαλοπάτια
κοντεύοντας μεσάνυχτα

Κι ακούγοντας τη βροχή να πέφτει μαζί με τα λόγια σου
σκέφτομαι "Τι ειρωνεία"
Σαν να 'ναι αλήθεια πως ένα μαύρο σύννεφο
ήταν πάντα από πάνω μου
Κι εγώ πενθώ τα κάποτε μακριά μαλλιά μου
που δε θα ξεδιψάσουν αρκετά

Who needs photoshop?

2009-01-20T07:24:00.004+02:00

Σκέφτηκα ότι αφού μπορούν να το κάνουν οι γκόμενες, μπορώ κι εγώ. Ποιος χρειάζεται το photoshop άλλωστε. Ζήτω οι στημένες φωτογραφίες-απάτη!

Καταπληκτικός τρόπος για να σταυρώσει κανείς γκόμενα από το ίντερνετς, με την επιφύλαξη πάντα να μην τύχει σε:

1. Πιο άσχημη γκόμενα από αυτόν, με ταλέντο στη φωτογραφία
2. Διεστραμμένη γκοθού που της αρέσει να πίνει αίμα κατά τη διάρκεια του σεξ
3. Ανερχόμενη ποιήτρια που κλαίει κάθε φορά που κάνει ντους, επειδή κάποια παιδιά πεθαίνουν από λειψυδρία την ίδια στιγμή σε τυχαία χώρα της Αφρικής
4. Άλλη μία με bipolar disorder. Ω θεέ μου, αυτή η ιστορία έχει κουράσει ακόμα και τους ίδιους τους πάσχοντες. Έχει γίνει γαμημένη μόδα
5. Γιαπωνεζόφιλη που ονειρεύεται τον ιδανικό εραστή της με 13 μακριά πλοκάμια αντί για koni-τσουτσου-wa
6. Τυπική τσούλα γυναίκα, που θα του ξεριζώσει την καρδιά και θα την πετάξει στα σκυλιά.

Όσο κρατάει ένα τσιγάρο #17

2009-01-19T03:18:00.004+02:00

Είναι νύχτες που δε μπορείς να κοιμηθείς.
Ακόμα και όλη η κούραση του κόσμου να έχει πέσει πάνω σου, το σώμα σου αρνείται πεισματικά τον Ύπνο. Επειδή κρυώνει. Όσα σκεπάσματα και να τυλίξεις πάνω σου εξακολουθείς να παγώνεις ολοένα και περισσότερο. Τρέμεις. Κι όχι επειδή χρειάζεσαι περισσότερη ζέστη, αλλά επειδή χρειάζεσαι μια αγκαλιά. Μια συγκεκριμένη αγκαλιά.

Μια τέτοια κρύα, χειμωνιάτικη νύχτα λοιπόν, σηκώθηκα από το κρεβάτι, πήρα ένα τσιγάρο κι έναν αναπτήρα, τα κλειδιά μου, και βγήκα στην ταράτσα της πολυκατοικίας, φορώντας ένα κοντομάνικο μπλουζάκι, ένα ελαφρύ παντελόνι..
Άναψα το τσιγάρο και άρχισα να παρακολουθώ τα φώτα του δρόμου, τις ταράτσες και το αχνό, φωτεινό περίγραμμα του φεγγαριού πίσω από βαριά σύννεφα. Παίρνοντας βαθιές ρουφηξιές καπνού μού ήρθε μια συγκλονιστική αποκάλυψη.

Πίσω στο 2002, ένα βράδυ πού έβρεχε καταρρακτωδώς, έπινα ζεστή σοκολάτα στην Ουτοπία μαζί με την Αμαλία και τον Ηλία κι είχαμε πιάσει κουβέντα για το κάπνισμα.
Η Αμαλία είπε: "Πρέπει να το κόψω.. Είναι αντιαισθητικό και για τη σχέση σου αυτό. Θα είναι σαν να φιλάει τασάκι το πιθανό αγόρι μου"
Και εγώ, για πρώτη φορά απόψε, σκέφτηκα ότι δεν φιλάς τασάκι, αλλά φιλάς το τσιγάρο του-της.
Ποτέ πριν δεν είχα σκεφτεί τόσο έντονα, πόσο μεγάλη επιρροή έχει αυτό για τις σχέσεις μεταξύ δύο καπνιστών.

Θυμάμαι όλες τις μάρκες τσιγάρων που έχω "φιλήσει" κατά καιρούς: Μarlboro μαλακό, Winston, Marlboro lights, Old Holborn κίτρινο, Golden Virginia κίτρινο, Craven... Μπορώ να ανακαλέσω τις αναμνήσεις αυτών των φιλιών γιατί είναι άμεσα συνδεδεμένες με τη γεύση τσιγάρου της εκάστοτε μάρκας. Πολλώ δε μάλλον όταν οι γεύσεις αυτές είναι αγαπητές λόγω της προτίμησής μου σε κάποιες συγκεκριμένες μάρκες. Η πιο έντονη μέχρι τώρα ανάμνηση ήταν το φιλί με γεύση του Craven, του αγαπημένου μου καπνού.

Αλλά το τσιγάρο που κάπνιζα εκείνη την ώρα στην ταράτσα, παγώνοντας κυριολεκτικά μέσα στο ψωλόκρυο, ήταν Lucky Strike σκληρό.

Τα αγαπημένα τσιγάρα.
Τα λάτρεψα στο Λύκειο. Ήταν οι δίκαιοι αντικαταστάτες του παλιού μου τσιγάρου-Έρωτα, του σκληρού Camel, που είχε τότε αποσυρθεί από την αγορά. Με συνόδεψαν για πολλά χρόνια στις καλύτερες και στις χειρότερες φάσεις μου. Τρίτη λυκείου-Lucky Strike, Πρώιμη φοιτητική ζωή-Lucky, Χακ-Lucky, Αίνιγμα-Lucky.

Και ο λόγος που τα ξανακαπνίζω τώρα, είναι γιατί μου θυμίζουν τη γεύση της.
Γιατί τα Lucky είναι και δικά της αγαπημένα τσιγάρα. Λίγο πριν γονατίσω από το κρύο, κατεβαίνω ξανά σπίτι μου, βάζω μια ζακέτα, κάθομαι στον υπολογιστή κι αρχίζω να γράφω με τα μουδιασμένα απ' το κρύο δάχτυλά μου.

Τώρα νιώθω πολύ καλύτερα.

Συμβουλές #1

2009-01-14T05:48:00.000+02:00

Μυστικό ξόρκι περιλαμβάνον τις λέξεις:

Σαλάμια, σαλέπι, σαλοσπείρη
σαλτιμπάγκος, σάλεμα, σαλούφα
σάλσα, σαλάτα, σάλτσα
σαλιάρης, σάλπιγγα, σαλός

είναι καταδικασμένο να αποτύχει.
Η μόνη ελπίδα είναι η Salvia.

ο Μάγος Κοκομπλόκος
τώρα και σε όλα τα περίπτερα

Επισκέψεις

2009-01-13T20:16:00.002+02:00

Περίμενα εδώ και μέρες το σεισμό. Κάθε φορά που ο γάτος μου ξυνόταν στο πάνω κρεβάτι κι άκουγα το τρίξιμο απ' τα ξύλα, ένιωθα ένα ρίγος στη ραχοκοκαλιά μου. Κάθε φορά που οι ταχυκαρδίες μου έκαναν την καρέκλα μου να τραντάζεται, έστρεφα το κεφάλι μου ψηλά και κοιτούσα τη λάμπα.

Κι όπως ακριβώς τον περίμενα, ήρθε σήμερα κατά τις 8 παρά. Το πρώτο πράγμα που τον πρόδωσε ήταν ο ήχος από τα μεταλλικά φλασκιά στο πάνω ράφι της βιβλιοθήκης.

Ξύπνησα τη μάνα μου και την έβαλα κάτω απ' την κάσα της πόρτας της κουζίνας.

"Γι' αυτό δεν κοιμάμαι τα βράδια" της είπα, κι εκείνη γέλασε.

Ημερολογιακές Τρίχες #38.17

2008-12-28T06:21:00.009+02:00

Ο γάτος μου

Η τρίτη -νομίζω- ανάρτηση στην οποία γίνεται αναφορά σ' αυτόν. Δεν προσπαθώ να περάσω κάποια εικόνα έντονης ζωολατρείας, αλλά όποιος έχει ή είχε ποτέ κατοικίδιο μπορεί να καταλάβει ότι η συνύπαρξη με ένα ζώο μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί σχέση πρώτου βαθμού.

Αυτή τη στιγμή που γράφω ο γάτος μου με εκνευρίζει αφόρητα. Νιαουρίζει ακατάπαυστα στην κλειστή πόρτα του δωματίου μου, όχι επειδή έχει κάποια πραγματοποιήσιμη φυσική ανάγκη, αλλά επειδή θεωρεί ότι αυτή η πόρτα τον χωρίζει από ένα χαρέμι καυλωμένων, θηλυκών γατιών κάθε ράτσας. Ό,τι συμβαίνει δηλαδή τις τελευταίες μέρες, από τότε που έπεσε αισθητά η θερμοκρασία.
Όπως λέει και ο λαός "...και γάτος το Γενάρη".

Χθες όμως συνέβη κάτι εξαιρετικό.

Αργά το βράδυ, όταν ήμουν σε μια κατάσταση παρόμοια με αυτή που περιγράφεται στην προηγούμενη ανάρτηση, ο γάτος μου σταμάτησε το συνεχές κι ενοχλητικό νιαούρισμα, ανέβηκε στα πόδια μου και, αφού μύρισε τη μπλούζα μου για λίγες στιγμές, κοκάλωσε -κυριολεκτικά- μπροστά μου και με κοίταζε στα μάτια.

Όντας κι εγώ κόκαλο, τον παρατηρούσα με μέγιστη περιέργεια. Άπλωσα το χέρι μου να τον χαϊδέψω, κι αντί να ξαπλώσει στα πόδια μου όπως συνηθίζει, ζητώντας χάδια σε συγκεκριμένα σημεία, έγειρε το κεφάλι του πάνω στο χέρι μου με περισσή στοργή, και συνέχισε να παραμένει ακίνητος. Μείναμε έτσι και οι δύο για αρκετές στιγμές.

Κι ύστερα ήρθε η συνειδητοποίηση
Σχεδόν κάθε φορά που βρίσκομαι σε ακραία συναισθηματική κατάσταση, ο γάτος μου είναι εκεί. Είτε όταν νιώθω άσχημα, που θα μου κάνει παιχνίδια φτιάχνοντάς μου τη διάθεση, είτε όταν πέσω για ύπνο ήρεμος, που θα έρθει και θα κοιμηθεί στα πόδια μου ή θα κουλουριαστεί δίπλα μου, κάτω από τα σκεπάσματα.

Πως διάολο καταφέρνει να "διαβάσει" την κατάστασή μου και να συμπεριφερθεί ανάλογα; Συμπάσχει ή είναι άλλο ένα φαινόμενο μιμητισμού; Θεωρώ ότι σε πολλά σημεία δεν είμαστε λιγότερο ζώα, και παρά τις ανθρωποκεντρικές ψευδαισθήσεις, όσο έχω εγώ ψυχή άλλο τόσο έχει κι ο γάτος μου, αλλά υπάρχει άραγε τέτοια ταύτιση και στις συμπεριφορές των ανθρωπίνων σχέσεων; Τι σημαίνει "διαίσθηση", "gut-feeling", "ένστικτο" και τα τοιαύτα;

Κι όλες αυτές οι σκέψεις, ενώ έχω πιει αρκετά λίτρα οινοπνευματωδών, έχοντας συνυπάρξει στον ίδιο χώρο με ΟΛΟΥΣ τους εφηβικούς μου έρωτες (γαμημένες γιορτές μας έχετε καταστρέψει με τα reunion), έχοντας συζητήσει λίγες ώρες πριν για το ενδεχόμενο επερχόμενου πραξικοπήματος, και αφού στο τέλος της βραδιάς μια φίλη(;) με την οποία έχω περάσει εργατοώρες συζητήσεων, με αποκάλεσε Δημήτρη και το πίστευε.
Που είσαι ρε μαλάκα Στέλιο σ' αυτά τα σκηνικά;

Αισθάνομαι σαν τις πρώτες μέρες δημιουργίας του blog. Κι ο Yoda ακόμα νιαουρίζει.

Ακόμη, θέλω πολύ να συνεχίσω τους Τυχαίους Θανάτους, αλλά με καθυστερεί το ηλίθιο εορταστικό κλίμα. Υπομονή όμως.
Και την επόμενη φορά, μην αφήσεις ανώνυμο σχόλιο ρε παιδί. Είστε που είστε τέσσερις-πέντε που διαβάζετε. Μη με κάνετε να νιώθω σαν τσοντομάγαζο, που είστε αναγκασμένοι να μπαίνετε μεταμφιεσμένοι για να πάρετε τα "Κανόνια του Βυζαρόνε Νο. 2".

Φχα'στώ

Ημερολογιακές Τρίχες #42α

2008-12-22T20:38:00.004+02:00

Ήμουν κάποτε τελείως χεσμένος, μόνος στο σπίτι. Δε θα πω "καλή ώρα", γιατί δυστυχώς θα ήταν ψέμα. Μην παρεξηγηθώ κιόλας.

Ήταν ένα κρύο βράδυ, δεν ήταν πολλή ώρα που είχα γυρίσει σπίτι και έλεγξα το μεσημεριανό φαγητό. Μακαρόνια με μανιτάρια. Είχαν κρυώσει όμως, και δε θα μπορούσα να τα απολαύσω όπως τους άξιζε. Έτσι, επειδή είχα αρκετό χρόνο στη διάθεσή μου, έβαλα το μάτι στη χαμηλότερη σκάλα και άφησα τη σάλτσα να ζεσταίνεται αργά και σταθερά, μέχρι να αποκτούσε την ιδανική θερμοκρασία.

Όσο λοιπόν ήμουν απασχολημένος με τον υπολογιστή μου, σκέφτηκα κάτι ενδιαφέρον. Να κάνω ένα τσιγάρο πριν ετοιμαστεί η σάλτσα, ούτως ώστε να εκτιμήσω ΔΕΟΝΤΩΣ τη μακαρονάδα. Όπως και έκανα, κάτω από τον απορροφητήρα, παρακολουθώντας κάθε στάδιο προετοιμασίας της σάλτσας. Όταν λοιπόν αντιλήφθηκα ότι η ιδανική θερμοκρασία επιτεύχθηκε, πήρα μια άδεια πιατέλα, με σκοπό να τη γεμίσω μακαρόνια.

Έλα όμως που δεν είχα υπολογίσει ότι τα μακαρόνια απ'το κρύο θα είχαν κολλήσει. Είχαν κολλήσει τόσο μάλιστα, που ακόμα και στην κατάστασή μου δεν τα θεωρούσα αρκούντως φαγώσιμα. Έτσι, έβαλα την κατσαρόλα με τα μακαρόνια στο ήδη αναμμένο μάτι και περίμενα να ακούσω το χαρακτηριστικό τσιτσίρισμα του βουτύρου.

Είχα όμως στο νου μου και τη σάλτσα, η οποία ταυτόχρονα, έχανε την ιδανική της θερμοκρασία, που με τόσο κόπο είχε αποκτήσει. Έτσι, ενώ επέβλεπα τα μακαρόνια, αναμένοντας το "Τςςςςς", έτρωγα που και που μικρές πηρουνιές από τη ζεστή σάλτσα. Κι επειδή πήγαινε κρίμα να τσιμπάω ξεροσφύρι τη σάλτσα, άρχισα να τσιμπολογάω μακαρόνια μέσα από την κατσαρόλα που προσπαθούσα να τα ζεστάνω, με τη δικαιολογία ότι ήθελα να βρω την κατάλληλη θερμοκρασία. Τρίχες! Ήθελα απλώς να τα φάω!

Δεν ξέρω πόση ώρα έτρωγα με αυτόν τον τρόπο, αλλά σίγουρα κατέληξα να φάω μεγαλύτερη ποσότητα απ' όσο θα χωρούσε η πιατέλα. Τελειώνοντας όμως, άρχισε να τσιτσιρίζει το βούτυρο, απόδειξη ότι τα μακαρόνια θα έπαιρναν την αξιοπρεπή τους μορφή επιτέλους. Ανέβασα λοιπόν λίγο τη φωτιά, έριξα λίγο νερό, και περίμενα το βούτυρο σε συνεργασία με τους υδρατμούς, να κάνουν τη δουλειά τους.

Και τότε μου ήρθε μια ακόμα καλύτερη ιδέα. Γιατί να μην γράψω κάτι σχετικό, όσο τα μακαρόνια θα ζεσταίνονται;

Πρέπει να κλείσω όμως, γιατί θα μου καεί το φαΐ.

edit:

Τυχαίος Θάνατος #1

2008-12-13T03:46:00.015+02:00

Μόλις είχα καληνυχτίσει το Μάνο, που είχε την καλοσύνη να με αφήσει με το αυτοκίνητό του κοντά στο σπίτι μου. Ένα δυνατό κάψιμο στο στομάχι με έκανε να σταματήσω για μια στιγμή το βηματισμό μου. Κατηγόρησα το αμφίβολης ποιότητας Jameson που είχα πιει λίγη ώρα πριν και αναρωτήθηκα σε τι κατάσταση θα βρίσκεται το κεφάλι μου το πρωί. Τουλάχιστον δεν θα είχα καμία τύψη για την επιλογή μου να φύγω χωρίς να πληρώσω. Συνέχισα να περπατάω.

Ψάχνοντας στην τσέπη του παλτού μου για το mp3 player, άγγιξα το κινητό μου.

"Θα θυμηθεί να πάρει τηλέφωνο απόψε;"

Η συνθήκη "δεν επικοινωνεί-δεν επικοινωνώ" εξακολουθούσε να ισχύει.
Παρ' όλο το κρύο, ένιωσα τις πρώτες σταγόνες ιδρώτα να κυλάνε στο μέτωπό μου, κι έναν -για την ώρα ανεπαίσθητο- νευρόπονο στο στήθος. Πέρασα απέναντι την Ακαδημίας.

Αφού κατάφερα να ξεμπερδέψω το καλώδιο, έβαλα στ' αυτιά μου τα ακουστικά και πάτησα το play

Joy Division - The Leaders of Men
born from some mother's womb
just like any other room
made a promise for a new life
made a victim out of your life

Επιτάχυνα το βήμα μου. Μια περίεργη αίσθηση δυσφορίας άρχισε να με πνίγει. Ξεκούμπωσα νευρικά το παλτό μου πασχίζοντας να ηρεμήσω, παίρνοντας βαθιές ανάσες φρέσκου αέρα, προσπαθώντας να αγνοήσω το γεγονός ότι ήδη έτρεμαν τα χέρια μου. Δοκίμασα να με καθησυχάσω με τη σκέψη ότι ο μη αμοιβαίος έρωτας, ταιριασμένος με μπόμπα-Jameson και χειμωνιάτικο, παγωμένο αέρα ήταν πάντα δύσκολος συνδυασμός, ακόμα και για τους πιο χοντρόπετσους από 'μένα.

Και τότε με χτύπησε.

Ένας ξαφνικός, βίαιος πόνος, έμοιαζε με σιδερένια πένσα που μου τσάκιζε το στέρνο. Έφερα και τα δυο χέρια στο στήθος μου έκπληκτος, και μάλλον δάγκωσα πολύ δυνατά τα χείλια μου γιατί το στόμα μου γέμισε αίμα. Τα πόδια μου με πρόδωσαν, λύγισαν και βρέθηκα καταγής στο πεζοδρόμιο, έξω από την είσοδο ενός χρωματοπωλείου, κουλουριασμένος από μια οδύνη που δεν είχα ξανανιώσει ποτέ.

Αποπειράθηκα να αναπνεύσω, αλλά τα πνευμόνια μου έμοιαζαν να γεμίζουν κάθε επόμενη στιγμή με τσιμέντο και θραύσματα γυαλιού κι η καρδιά μου, σε κάθε χτύπο, να διαπερνάται από ηλεκτρικό ρεύμα.

Ώστε αυτή ήταν η μέρα που περίμενα από τα 16 μου.
Ίσως γι' αυτό να μην κάλεσα για βοήθεια.

Κάθε φορά που σκέφτομαι ότι θέλω να ζήσω, ο πόνος θεριεύει.
Τα μάτια μου θολώνουν από τα δάκρυα. Κλαίω για τη μάνα μου και τον πατέρα μου. Κλαίω για εκείνη, που δεν πρόλαβα να της πω "σ' αγαπώ". Κλαίω για το "σ' αγαπώ" που δεν πρόλαβα ν' ακούσω. Μα δεν έχω καμιά ψευδαίσθηση αιωνιότητας. Ό,τι έγινε, έγινε. Δεν ξέρω αν προλαβαίνω να μετανιώσω για τις επιλογές μου.
Ο πόνος. Να σταματήσει ο πόνος.

-παράξενο, έρημοι δρόμοι, λίγες ώρες πριν ξημερώσει Σάββατο.

Η ταυτότητά μου είναι στην αριστερή τσέπη του παλτού

the leaders of men

made a promise for a new life

no saviour for our sakes

to twist the inter-

Γιατί μισώ τον Paulo Coelho

2008-11-26T11:34:00.004+02:00

(Όπως στο διάολο κι αν προφέρεται το όνομά του)

Έχει ξημερώσει για τα καλά Τετάρτη, κι εγώ για άλλη μια φορά άγρυπνος, παλεύω να τακτοποιήσω αμέτρητες, σκόρπιες σκέψεις μέσα στο κεφάλι μου. Διαβάζω Lovecraft, κάτι που ξεκίνησα να κάνω λίγες εβδομάδες πριν στο σπίτι του Κώστα (ναι λοιπόν, δεν είχα διαβάσει ποτέ Lovecraft μέχρι τώρα, και δε ντρέπομαι να το πω), και για κάποια απροσδιόριστη αιτία θυμάμαι τα συγγράμματα του Coelho και αηδιάζω. Όπως ήταν αναμενόμενο, μου έρχονται στο μυαλό όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που προσπάθησαν να με πείσουν ότι ανακαλύπτοντας τον Coelho είδαν τον κόσμο με άλλο μάτι. Αποφθέγματα από τον Πολεμιστή του Φωτός και "Όταν θες κάτι πραγματικά, όλο το Σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις" και ΔΕ ΜΑΣ ΧΕΖΕΙΣ ΡΕ ΝΤΑΛΑΡΑ; Δες λίγη τηλεόραση κι άσε με, που να πάρει ο διάολος!

Άνοιξη του 2003, σπίτι του Φίλιππου Ζ. Άλλο ένα βράδυ που ο ύπνος έπαιρνε όλο τον κόσμο εκτός από 'μένα, είχα τη φαεινή ιδέα να διαβάσω κάτι τυχαίο από τη βιβλιοθήκη του, μπας και νυστάξω. Ήμουν ανάμεσα στο Κοινωνικό Συμβόλαιο του Ρουσσώ και τον Αλχημιστή του ακατανόμαστου. Επέλεξα το δεύτερο. Κατάφερα να το τελειώσω το ίδιο βράδυ και λίγες στιγμές μετά κοιμήθηκα.

Μου άρεσε αρκετά."Τι ωραία ιστορία" σκέφτηκα αφελέστατα τότε, "και με αισιόδοξο μήνυμα!". Διάβασα και τον Πολεμιστή του Φωτός, και το Ημερολόγιο ενός Μάγου. Όσο μεγάλωνα καταλάβαινα ολοένα και περισσότερο πόσο μαλάκας είναι ο κύριος Πάουλος και η συνομοταξία του.

Λοιπόν, παρότι δεν ήμουν ποτέ βιβλιόφιλος και εραστής της διανόησης, θεωρώ ότι έχω διαβάσει περισσότερα βιβλία από το μέσο φανατικό αναγνώστη του Coelho κι έχω κάνει έναν πρόχειρο διαχωρισμό στο μυαλό μου μεταξύ συγγραφέων.
Για αρχή, θεωρώ δεδομένο ότι όλοι αυτοί που μπαίνουν στη διαδικασία να γράψουν ένα βιβλίο έχουν πρόβλημα. Το αρχέγονο Πρόβλημα, που παίρνει υπόσταση και κάθεται στους ώμους μας με τη μορφή αμέτρητων υποπροβλημάτων και -κατ' εμέ πάντα- έχει την αρχή του στη συνειδητοποίηση ότι είναι πολύ ζόρικο να είναι κανείς άνθρωπος. Δε θα το αναλύσω άλλο, απλά θα ρωτήσω τους διαφωνούντες το εξής: Ποιος ο λόγος να κάτσει να γράψει κάποιος ένα βιβλίο αν δεν έχει πρόβλημα; Το βιοποριστικό ζήτημα; Μα δε θα ήταν πιο εύκολο να γίνει συντάκτης περιοδικού; Να γράφει άρθρα σε τυχαία εφημερίδα; Να φτιάξει ένα εύπεπτο blog με πολλές διαφημίσεις;

Βάσει αυτής της λογικής, η συγγραφή είναι η λύτρωση, η εναπόθεση βάρους, ο εξορκισμός, η ξεκούραση, και άλλες πολλές λέξεις που περιγράφουν την ίδια κατάσταση.

Υπάρχουν λοιπόν οι συγγραφείς που δε χρειάζεται να μπουν στη διαδικασία να περιαυτολογήσουν, που δείχνουν ότι σέβονται την ίδια τη διαδικασία της συγγραφής αλλά και τον πιθανό αναγνώστη, ο οποίος, είτε το ξέρει είτε όχι, βαραίνεται από το ίδιο Πρόβλημα, και ΙΣΩΣ το βιβλίο αυτό που θα πέσει στα χέρια του να τον ανακουφίσει λίγο, όπως ανακούφισε και τον ίδιο το δημιουργό του. Αυτούς τους συγγραφείς τους αγαπάμε, ο καθένας μας έχει τουλάχιστον έναν από δαύτους υπόψιν του, και μπορεί πότε-πότε να γράφουν μαλακίες χάριν εκπόρνευσης της δημιουργικότητάς τους, αλλά δεν θα τους κρίνουμε εμείς.

Αυτούς που μπορούμε να κρίνουμε ελεύθερα όμως, είναι οι καραγκιόζηδες τύπου Coelho. Όλοι εκείνοι που διατυμπανίζουν στα βιβλία τους ότι ΔΕΝ έχουν πρόβλημα, ότι είναι τόσο εύκολο να απαλλαγούμε κι εμείς από το Προβλήμά μας (αρκεί να πειστούμε ότι δεν υπάρχει Πρόβλημα) και να γίνουμε γαμάτοι -ξέροντας βέβαια ότι δε θα γίνουμε ποτέ τόσο καλοί- όσο εκείνοι. Αυτοί οι παπαρολόγοι που έχουν πλάσει, δικαιωματικά μεν, έναν φανταστικό κόσμο, οι οποίοι όμως προσηλυτίζουν τον ανύποπτο αναγνώστη, χρησιμοποιώντας εύκολη γλώσσα, αισιόδοξα μηνύματα και απουσία κάθε ρεαλιστικού στοιχείου στις αηδίες που γράφουν. Χριστιανικά Άρλεκιν για κάθε ηλικία. Γαμήστε μας.

Ο Coelho δηλητηριάζει τον κόσμο ακολουθώντας την παράδοση Καλού και Κακού της θρησκευτικής ηθικής, πείθοντας τον κάθε δύσμοιρο ότι μπορεί ο ίδιος να ορίσει τη ζωή του αν στηριχτεί σε ολωσδιόλου τυχαίους παράγοντες.
Στη ρεαλιστική version του Αλχημιστή, πιθανώς θα γαμούσαν το βοσκό και θα του έκλεβαν τα πρόβατα πριν προλάβει να ονειρευτεί θησαυρούς και το βιβλίο θα είχε αίσιο τέλος με τη συμμετοχή του βοσκού σε Gay Pride παρέλαση. Κι όχι επειδή "όλα πάνε στραβά στον κόσμο" κλπ κλπ, αλλά γιατί απλώς συμβαίνουν αυτά τα πράγματα, και οι "κακές στιγμές" δεν έχουν μικρότερη αξία από τις καλές.

Αλλά οι χαρακτήρες του Coelho δε χέζουν ποτέ, δεν καυλώνουν, κι αν καυλώσουν θα είναι για να τεκνοποιήσουν τον προφήτη Ηλία. Τα γνωστά ηλίθια στερεότυπα που αναιρούν τη δημιουργική ελευθερία και κάνουν μεγαλύτερη ζημιά από τα περιοδικά μόδας και τις εκπομπές της Δρούζα. Και όχι μόνο πουλάει ο άνθρωπος αλλά θεωρείται και ποιοτικός για κάποιο λόγο.

Να πα' να γαμηθεί. Εγώ πάω για ύπνο.

Μικρές αλήθειες

2008-11-19T22:09:00.004+02:00

Όταν ερωτεύομαι χάνω κάθε έμπνευση.

Ζε Κατ ιν Ζε Χατ!

2008-10-17T01:28:00.002+03:00

Ο γάτος μου νομίζει πως είναι άνθρωπος
Νιαουρίζει πασχίζοντας να μιλήσει
Μαθαίνει να ανοίγει πόρτες
Προσπαθεί να ανοίξει τη βρύση για να πιεί νερό
Κοιμάται στο κρεβάτι μου κι ονειρεύεται

Φοβάται τους άλλους γάτους, δεν τους αναγνωρίζει ως ομοίους
Ο γάτος μου νομίζει πως είναι άνθρωπος
Σαν κι εμένα

Είδα το Θεό

2008-10-17T00:13:00.004+03:00

Από το "Θεοί 2" του Κώστα Παπαγιαννάκη, εκδόσεις Οξύ. Ιδιαίτερα μικρό βιβλιαράκι, αλλά αξιόλογο.

Γουάτ δε Φακ

2008-10-14T02:42:00.005+03:00

Κι εκεί που διαβάζω ένα φιλικό ιστολόγιο, λίγες ώρες πριν αποφασίσω να πέσω για ύπνο.. ΠΤΩΣΗ ΤΑΣΗΣ!
Ξέρεις, η φάση που για μια στιγμή σβήνουν τα πάντα -εκτός από το laptop στη δική μου περίπτωση- και στα καπάκια επανέρχονται όλα στην κανονική τους λειτουργία. Που νιώθεις σαν να αποφασίζει κάποιος να σε βγάλει φωτογραφία με φλας τη στιγμή που χέζεις. Όσο κουλ και να προσπαθείς να δείξεις, σκέφτεσαι μέσα σου ότι υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να γίνει μαλακία.

Το ρεύμα επανέρχεται για λίγα δευτερόλεπτα, παίρνω μια βαθειά ανάσα, προσεύχομαι σε κάθε απίθανη εκδοχή υποσυνείδητου πατρικού προτύπου ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΝ ΓΑΜΗΘΕΙ ΟΙ ΣΚΛΗΡΟΙ ΜΟΥ ΔΙΣΚΟΙ (ΠΛΗΖ), και στα καπάκια.. Τέσσερις (4) απανωτές πτώσεις τάσης, με διακοπή ρεύματος στο τέλος. Σε κάθε μία απ' αυτές προλάβαινα να αρθρώσω από μια διαφορετική συλλαβή ("γου", "τι σ", "ρε" κ.α) οι οποίες διακόπτονταν από τον αναστεναγμό ηρεμίας που ακολουθούσε την μπλόφα-σταθεροποίηση τάσης-επαναφορά ρεύματος-και τέτοια.

Αυτό που ακούστηκε -για πρώτη φορά όσο ζω- να εκφέρεται από το στόμα μου, έμοιαζε κάπως έτσι:

ΓΟΥ!-ααχ..-ΡΕ!-πφφφφ..-ΤΙ ΣΤ!-χμμμμ--ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΔΕΗ!

Ok.. Εξακολουθώ ενδόμυχα να προσεύχομαι στο Σατανά να μην έχουν πάθει κάτι οι σκληροί μου δίσκοι, αρπάζω το κινητό για να φωτίσω λίγο τη διαδρομή μου μέχρι έξω και προσπαθώ να καταλάβω τι συμβαίνει.
Βλέπω τις ασφάλειες στον ηλεκτρικό πίνακα ανεβασμένες. Βγαίνω από την πόρτα του διαμερίσματος και διαπιστώνω ότι βρίσκομαι στη μοναδική πολυκατοικία του τετραγώνου χωρίς ρεύμα.

Τη στιγμή που ανοίγω την πόρτα όμως, βγαίνει και η γειτόνισσα από το παραδίπλα διαμέρισμα. Αξιόλογο γκομενάκι αλλά με περισσότερα ψυχολογικά από 'μένα. Οι λάμπες του δρόμου και η πανσέληνος φωτίζουν αμυδρά το διαδρομάκι που ενώνει τις εξώπορτές μας, κι εμάς τους ίδιους. Πριν προλάβω να τσεκάρω τα σχεδιάκια στην κοριτσίστικη πιτζάμα της

"Τι έγινε;" μου λέει πολύ χαμηλόφωνα, μιας και είναι περασμένη ώρα
"Δε μπορώ να καταλάβω ρε πουστ" πάω να απαντήσω
"Καλά, πάω για ύπνο" με κόβει με χαριτωμένο ύφος και πάει να κλείσει την πόρτα
"Τι ύπνο ρε.. Εγώ πίνω τσάι γαμώτο!" λέω με εκνευρισμένο παράπονο

-μικρή παύση-

Πολύ ψιθυριστά με ρωτάει
"Η Μαρία δεν έχει πρόβλημα;!" (Μαρία=Μάνα μου)
"ΤΣΑΙ ΡΕ! Αυτό που το βράζουνε!" λέω φωναχτά, ακούγοντας τον αντίλαλό μου, και μια πόρτα από τον κάτω όροφο να ανοίγει.

Πανικοβαλλόμαστε για κάποιον αιώνια αδιευκρίνιστο λόγο, καληνυχτιζόμαστε κουνώντας χέρια και χείλια και κλεινόμαστε πάλι σπίτια μας.

Ο γάτος μου έχει ακούσει το στιγμιαίο τζέρτζελο και θεωρεί ότι είναι η κατάλληλη στιγμή γισ να αρχίσει να τρίβεται στα πόδια μου νιαουρίζοντας. Κι εγώ σκέφτομαι ότι την τελευταία φορά που έγινε κάτι παρόμοιο, καταστράφηκαν τα particles του ενός φορητού σκληρού κι έχασα τα μισά δεδομένα του.

Η μπαταρία έχει φτάσει στο 56%

ΡΕ! Τι γίνεται;

Backup

2008-10-11T05:39:00.005+03:00

Κανονικά θα έπρεπε να ονοματίσω την ανάρτηση "Όσο κρατάει ένα τσιγάρο #3" αλλά δεν το άναψα ακόμη. Αναμενόμενο; Θα μπορούσε να το πει κάποιος. Αλλά εξακολουθώ να κρατάω την προ-προτελευταία ανάρτηση, μιας και πάντα με διασκέδαζε ο παροξυσμός έλειψης νικοτίνης. Ποιος ξέρει, ίσως κάποτε να θελήσω πραγματικά να πάψω να είμαι καπνιστής. Για την ώρα χαίρομαι που κατάφερα να ελαττώσω τον αριθμό τσιγάρων ανά ημέρα. Συγγνώμη Στέλιο, ελπίζω να έχεις καλύτερη τύχη. Και συνεχίζω στο κυρίως θέμα.

Όπως γνωρίζουν λίγοι από τους γνωστούς και φίλους μου, κουβαλάω μαζί μου συχνά ένα μικρό τετράδιο. Δεν το αντιμετωπίζω ως κάτι το ξεχωριστό, θαρρώ μάλιστα πως οι υπόλοιποι που θέλησαν κατά καιρούς να σημειώσουν κάποιο σχόλιο στις σελίδες του, το θεωρούν κάτι πιο ιδιαίτερο απ' ότι θα το θεωρήσω ποτέ εγώ. Για μένα, το τετραδιάκι καλύπτει μια και μόνη ανάγκη πλέον: είναι στιγμές που θέλω να καταγράψω τυχαίες σκέψεις, να κάνω κάποιο μικρό σχεδιάκι ή οτιδήποτε μπορεί να συμπεριλάβει τη χρήση χαρτιού και στυλό.

Έχει γίνει νύξη για το τετράδιο αυτό σε παλιότερη ανάρτηση, θεώρησα όμως χρήσιμο να παραθέσω και κάποιες από τις σελίδες του εδώ, για την περίπτωση που χαθεί το τετράδιο και παραμείνει το ιστολόγιο. Σπάνια περίπτωση θα προσθέσω, αλλά θα ήταν κρίμα να αγνοήσω αυτές τις ακόμη πιο σπάνιες, εξάρσεις προνοητικότητας.

Κι όποιος έβγαλε άκρη, τα συγχαρητήριά μου.

Υ.Γ. Μια μαύρη μουτζούρα στη δεύτερη σελίδα γράφει "ΠΟΛΥ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ". Είναι σχόλιο του Κώστα, χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού που ανέφερα στη δεύτερη παράγραφο.

Cancel my subscription to the Resurrection

2008-10-08T18:40:00.003+03:00

"Γιατί ρε γαμώτο;"

"Επειδή ρε πούστη μου!"

Επειδή όλα τα πράγματα απλώς συμβαίνουν, χωρίς να έχουν κάποιο θεόπνευστο ή ευφυές σχέδιο από πίσω. Αν μπορούσαμε όλοι να ασπαστούμε αυτή τη συμπαντική αλήθεια -εμού συμπεριλαμβανομένου- ο κόσμος μας θα ήταν η ιδανικότερη εκδοχή του "Imagine". Μάθαμε να πονάμε για την αδυναμία απάντησης ερωτημάτων που δεν θα έπρεπε καν να υφίστανται. Λόγω αδυναμίας εκλογίκευσης μιας πραγματικότητας βασισμένης σε ανθρωποκεντρικές θεωρήσεις.

Ο χρόνος κι ο πόνος είναι ανθρώπινες επινοήσεις.

True story; nicotine free

2008-10-03T00:23:00.005+03:00

Προσπαθώντας να τακτοποιήσω το δωμάτιό μου, μιας και κάπου πρέπει να ξεσπάσω τη νευρικότητα από την απουσία νικοτίνης, έπεσα πάνω σε μια αξέχαστη εργασία που είχα κάνει με τον συσπουδαστή Αλέξανδρο, για το εργαστηριακό μάθημα της Οικολογίας.

Το αντικείμενο της εργασίας/παρουσίασης όπως περιγράφει ο τίτλος της είναι οι "Μέθοδοι Ιχνηθέτησης - Επανασύλληψης", και σκοπός αυτής ήταν να βγάλουμε τα αποτελέσματα μιας χίπικης άσκησης που είχε ως ζητούμενο να εκτιμηθεί ο πληθυσμός του Eobania Vermiculata, ενός αδιάφορου είδους σαλιγκαριού σε μια συγκεκριμένη, κι εξίσου αδιάφορη, περιοχή

Στο κομμάτι "Υλικά και Μέθοδοι" πρόσθεσα το εξής κομμάτι για να διασκεδάσουμε λίγο το χαμένο μας χρόνο.

"Είχαμε κι ένα μπλε μαρκαδόρο. Εγώ ήμουν πιο έξυπνος και είχα κόκκινο για να φαίνεται περισσότερο. Βέβαια στην αρχή, ψάχναμε τέσσερα άτομα, οι τρεις από πάνω και ένα άλλο παιδί, ο Γιάννης. Αλλά μετά ο Γιάννης παράτησε τη σχολή και αρχίδια σαλιγκάρια βρήκαμε στη δεύτερη αναζήτηση. Πιστεύω ότι ο Γιάννης την έκανε όλη τη δουλειά στην ομάδα, κι ότι εμείς είμαστε άχρηστοι και τέτοια. Βέβαια, εγώ την πρώτη φορά ήμουν ξενυχτισμένος και δεν έβλεπα μπροστά μου (είχαμε πιεί κιόλας το προηγούμενο βράδυ τα κέρατά μας), οπότε αν δεν ήμουν ξενυχτισμένος θα έκανα κι εγώ δουλειά.

Πιστεύω επίσης ότι η Μαρία ήταν άσχημη -ακόμα είναι- και μας έδιωχνε τα σαλιγκάρια και δε βρήκαμε πολλά. Μπορεί βέβαια να κάνω και λάθος, γιατί και οι άλλες ομάδες είχαν άσχημες γκόμενες αλλά βρήκαν πιο πολλά από εμάς.

Συζητούσαμε με τον Αλέξανδρο ότι το εργαστήριο είναι μια βλακεία και μισή, νομίζω ότι αν ήταν και η Μαρία μαζί μας (παρόλο που δε βλέπεται η γκόμενα) θα συμφωνούσε κι αυτή. Ευτυχώς κάνουμε την εργασία σ' ένα κεντρικό netcafe και περνάνε ωραία γκομενάκια απ' έξω και κοζάρουμε. Βέβαια, θα είχαμε τελειώσει την εργασία μια ώρα νωρίτερα αλλά δεν πειράζει.

Η εργασία μας θα είναι η καλύτερη όλων των εποχών."

Όπως είναι αναμενόμενο σε τέτοιες ιστορίες, βάσει νόμων Μέρφυ, Κοσμικής μούτζας κ.ο.κ, ο υπεύθυνος του εργαστηρίου πήρε την extended version προς διόρθωση και βαθμολόγηση.

Πήραμε 8,5.

Πόσο κρατάει ένα τσιγάρο;

2008-09-28T00:22:00.005+03:00

(V6 Πράσινο τσάι γιασεμί)

Αυτή τη στιγμή έχω μια έντονη επιθυμία να καπνίσω το χέρι μου. Πριν από λίγα δευτερόλεπτα σκέφτηκα να ανάψω την τσίχλα που μασάω, τη στιγμή που την έβγαζα από το κουτί της.
Όπως είπε και ο Bill Hicks "Every one of them looks real good to me right about now. Every cigarette looks like it was made by God, rolled by Jesus and moistened shut with Claudia Schiffer's pussy".

Ναι λοιπόν, είναι η πρώτη μέρα της 17ης (;) απόπειράς μου -έχω χάσει το μέτρημα- να κόψω το τσιγάρο. Κάθε φορά που σταματούσα το κάπνισμα ήταν εξίσου μοναδική εμπειρία με κάθε φορά που το ξανάρχιζα.
Όπως εκείνη τη φορά που δοκίμασα να ξαναρχίσω το κάπνισμα έπειτα από διάλειμμα δύο μηνών, με τα ίδια τσιγάρα που είχα καπνίσει για τελευταία φορά. Χρυσή κασετίνα Καρέλια άφιλτρα. Η πρασινομπλέ απόχρωση του προσώπου μου μετά την πρώτη τζούρα, σε συνδιασμό με τα γουρλωμένα μάτια και τα ηχητικά εφέ "επιθανάτιος βήχας καρκίνου, ver. Tom Waits", θα ήταν σίγουρα πολύ διασκεδαστικό θέαμα.

Ή εκείνη τη φορά που είπα "Hey man, δεν πειράζει που το έχεις κόψει εδώ και τρείς μήνες! Είσαι σε διακοπές (Μυτιλήνη 2005), απόλαυσέ τες"! Ή τότε στα Γιάννενα, όταν ο Γιώργος ξέχασε τα τσιγάρα του στο ουζερί (R1 ήταν άραγε ή Άσος;) και σκέφτηκα "Διάολε, μόλις χώρισα και ο πόνος είναι αβάσταχτος. Το ξέρω ότι το έχω κόψει, αλλά όταν οι άντρες πονάνε, ΚΑΠΝΙΖΟΥΝ! Το έχω δει σε τόσες ταινίες".

Ε λοιπόν, να πάει να γαμηθεί! Αρνούμαι να συνεχίσω να ικανοποιώ το σωματικό μου εθισμό, θεωρώντας την όλη διαδικασία "Απόλαυση". Αυτό παρεμπιπτόντως δεν το είχα πει ποτέ μέχρι τώρα. Νιώθω ότι σαπίζω. Κατάφερα να είμαι ο τυπικός "μακροχρόνιος καπνιστής" που θα κοροΐδευα ευθέως λίγα χρόνια πριν.

"Φίλε, είσαι αισχρός. Βήχεις ακόμα και στον ύπνο σου, φτύνεις κομμάτια από το συκώτι σου και το μυελό των οστών σου κάθε πρωί και καπνίζεις ένα καπνό την ημέρα για να μπορέσεις να έχεις αρκετά αποθέματα νικοτίνης για τις στιγμές που κοιμάσαι και τρώς! Ενώ εγώ, είμαι κουλ τύπος, καπνίζω μόνο όσα τσιγάρα χρειάζονται για να το απολαύσω και μπλα μπλα μπλα-"

ΦΙΛΕ! ΑΡΑΞΕ, ΕΙΣΑΙ Ο ΤΥΠΟΣ ΠΟΥ ΚΟΡΟΪΔΕΥΕΙΣ!

Επιτρέψτε μου να μασουλήσω λίγα Kellogg's Chocos, μπας και ηρεμήσω λίγο.

Όπως είπα και λίγες παραγράφους πιο πάνω, κάθε φορά που έκοβα το κάπνισμα ήταν μια μοναδική εμπειρία. Οι λόγοι βάσει τον οποίων κατέληγα σ' αυτήν την απόφαση, αναρίθμητοι και πασίγνωστοι. Τσάμπα έξοδα, εθισμός, έλλειψη αντοχών, προβλήματα με όσφρηση και γεύση, προβλήματα στο αναπνευστικό, ΚΑΡΚΙΝΟΣ, ΚΑΡΚΙΝΟΣ, ΚΑΡΚΙΝΟΣ, ΚΑΡΚΙΝΟΣ κλπ..

ΚΑΡΚΙΝΟ!

Οι πρώτες μέρες χωρίς τσιγάρο, επίσης μοναδικές εμπειρίες. Άλλες φορές ήταν ανώδυνες, άλλες φορές ήθελα να ρουφήξω τα μάτια κάθε ανθρωπόμορφου πλάσματος που ανέπνεε κοντά μου, άλλες φορές πάλι προσπαθούσα να καλύψω αυτό το κενό που δημιουργείται ανάμεσα στο στήθος και το στομάχι με κάθε λογής φαγώσιμο πράμα σε ακτίνα 50 μέτρων. Υπήρξε και φορά που προσπάθησα να αντικαταστήσω το τσιγάρο με αργιλέδες, bong και κατοστάρια rizla στο σπίτι της Μελίνας, βλέποντας το Saw και-

Αυτή τη φορά δεν ξέρω πώς ακριβώς θα είναι η όλη διαδικασία. Το πρώτο 24ωρο χωρίς τσιγάρο δε μου δίνει καμία αφορμή να ελπίζω πως θα είναι απλή, εύκολη και ροδοστολισμένη.
Είμαι αρκετά νευρικός, θέλω να φάω το πληκτρολόγιο, να στρίψω και να καπνίσω τα μαλλιά μου, και κάθε φορά που κλείνω τα μάτια μου βλέπω χρωματιστούς καπνούς και τσιγάρα σε σχήμα βυζιών να με παρακαλάνε να τα καπνίσω.

Θα πω και κάτι κουλτουριάρικο. Οι Στωικοί θεωρούσαν την ηδονή ως αταραξία ψυχής και απονία σώματος. Το τσιγάρο δεν προσφέρει κανένα από τα προαπαιτούμενα για να θεωρηθεί ηδονή. Η αταραξία ψυχής αποτρέπεται από το "ΚΑΡΚΙΝΟΣ, ΚΑΡΚΙΝΟΣ, ΚΑΡΚΙΝΟΣ", και η απονία σώματος είναι απλώς ένα κρύο αστείο, όταν σε καθημερινή βάση φτύνεις χελωνονιντζάκια στο νιπτήρα, και δυσκολεύεσαι να ανέβεις τέσσερα σκαλοπάτια σε λιγότερο από 10 λεπτά.

Ως διαδικασία ωρίμανσης θεωρώ την αποφυγή κάθε είδους ψευδαίσθησης η οποία δεν είναι οικειοθελής και δεν οφείλεται σε ελαφριές ψυχοτρόπες ουσίες. Συνεπώς, μπορεί ο καπνός του τσιγάρου να έμοιαζε με εκατομμύρια μικροσκοπικές γυμνές γιαπωνεζούλες, που έκαναν μασάζ σε όλο μου το σώμα -συμπεριλαμβανομένης της τσουτσούς-, αλλά δεν παύει να παρομοιάζεται απείρως πιο αξιόπιστα με εκατομμύρια μικροσκοπικούς αλβανούς, οι οποίοι ρίχνουν μπετά στις κυψελίδες των πνευμόνων και τις αρτηρίες.

Και επαναλαμβάνω: Να πάει να γαμηθεί! Έχουν περάσει 11 χρόνια από τότε που άρχισα να καπνίζω. Καλά ήταν...

Οι υπόλοιποι μη μασάτε, συνεχίστε άφοβα. Καπνίστε και για 'μένα!

Η παρούσα ανάρτηση θεωρείται ακυρωθείσα στην περίπτωση προσβολής του γράφοντος από κάποια ανίατη ασθένεια. Αν δεν καπνίσω τότε, πότε θα καπνίσω;!

Όσο κρατάει ένα τσιγάρο #2

2008-09-26T08:51:00.003+03:00

(Golden virginia με γαλάζια Rizla. Κρατάει πολλή ώρα)

Λίγη ώρα πριν τις 8 π.μ. Σε μερικές στιγμές το βιολογικό μου ρολόι θα μου υπενθυμίσει ότι είναι ώρα για ύπνο. "Το ρολόι σου χρειάζεται κούρδισμα" θα έλεγε κάποιος, και δε γνωρίζω αν μπορώ να διαφωνήσω. Ίσως η κατάσταση που βιώνω εδώ και πολλούς μήνες αναφορικά με τον ύπνο μου να μπορεί να οριστεί ως πρόβλημα. Κάπου διάβασα μάλιστα ότι μόνο κατά τη διάρκεια του νυχτερινού ύπνου μπορεί ο ανθρώπινος οργανισμός να παράγει μια ουσία, η οποία είναι άκρως απαραίτητη για την ισορροπημένη λειτουργία του εγκεφάλου, και τις γενικότερες σωματικές διεργασίες. Το όνομα της ουσίας αυτής μου διαφεύγει για την ώρα.

Επιχειρώντας να προσδιορίσω την δεδομένη "κατάσταση", προσπαθώ να θυμηθώ πότε ξεκίνησαν όλα. Νομίζω ότι η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε ένα χρόνο πριν, όταν λίγο καιρό μετά τη βάφτισή μου τα αναπάντητα ερωτήματά μου απαντήθηκαν με τον αναμενόμενο τρόπο, με τη γέννηση πολλαπλάσιων και "βαθύτερων" ερωτημάτων, τα οποία απαιτούσαν μια καθολική, "αντικειμενική" θεώρηση πραγμάτων σε συνάρτηση με μια άκρως προσωπική ενδοσκόπηση.

Ακούγεται ίσως πνευματώδες και εύκολο, αλλά είναι ο καλύτερος τρόπος που μπορώ να σκεφτώ για να περιγράψω μια διαδικασία αρκετά δύσκολη ώστε να μπερδευτώ ακόμα περισσότερο, να μην αναγνωρίζω τον εαυτό μου μετά από λίγο -κάτι που συνέβαινε από πάντα, αλλά πιο έντονα αυτή τη φορά- και να καταλήξω να προσπαθώ να ξεκουράσω το μυαλό μου περνώντας μερόνυχτα στο λάπτοπ, παρακολουθώντας όλες τις σαιζόν του South Park, περιμένοντας να ξημερώσει για να πάω στο λουκουματζίδικο τις γειτονιάς για λουκουμάδες ή κανταΐφι με παγωτό.

Σ' αυτήν την ψυχοσωματική κατάσταση, η οποία δεν ήταν πρωτόγνωρη, αλλά δε θα την έλεγε κανείς και ευχάριστη, κατάφερα να αντιμετωπίσω τις παλιότερές μου φοβίες και να συμμετάσχω στη Θεατρική Ομάδα ΤΕΙ Ηρακλείου. Η συμμετοχή σε μια ομάδα ισούται με την προσπάθεια ένταξης στο σύνολο, με τις πατροπαράδοτες μεθόδους κοινωνικοποίησης. Κι αυτό στις μέρες μας σχετίζεται άμεσα με κατανάλωση οινοπνεύματος. Δύο φορές την εβδομάδα βρισκόμασταν με την ομάδα, άρα τουλάχιστον δύο μέρες της εβδομάδας κατέληγα να βρίσκομαι με μεγάλη παρέα "για ξύδια" (το βάζω σε εισαγωγικά επειδή έχω την εντύπωση πως το υπόλοιπο κείμενο έχει μια δόση τυπικότητας).

Όσο περνούσε ο καιρός και πλήθαιναν οι διαπροσωπικές μου δραστηριότητες, αυξάνονταν οι μέρες τις εβδομάδας που σχετίζονταν με αλκοολικές δραστηριότητες. Κατάφερα λοιπόν για πρώτη φορά να καταλήξω σε ασφαλή συμπεράσματα περί της κοινωνικής επίδρασης και επιρροής του οινοπνεύματος, του συσχετισμού του με την "καλλιτεχνική πληθυσμιακή μερίδα", την απόλαυση που δίνει και κυρίως, το πόσο εύκολα μπορεί κάποιος να γίνει αλκοολικός. Παραδόξως, έχω καταφέρει να το αποφύγω μέχρι τώρα. Ή ζω με αυτήν την ψευδαίσθηση τέλος πάντων.

Οι παραπάνω λεπτομέρειες γνωρίζω ότι συντελούν στην, πλέον, παράξενη λειτουργία του βιολογικού μου ρολογιού, δεν είναι όμως παρά ελάχιστα κομμάτια που δεν είναι ικανά από μόνα τους να συμπληρώσουν την εικόνα της ανάγκης μου να κοιμάμαι αφού ξημερώσει.
Αν προσπαθούσα να το εξηγήσω "συναισθηματικά", θα έλεγα ότι στην παρούσα φάση νιώθω συνδεδεμένος με τους ρυθμούς της πόλης. Μου φαίνεται ιδιαίτερα κουραστικό να είμαι ξύπνιος όταν είναι ξύπνιοι και όλοι οι υπόλοιποι. Η αίσθηση ότι μια δεδομένη στιγμή της ημέρας συνυπάρχω με όλους εκείνους που προγραμματισμένα ορίζουν τις υποχρεώσεις τους είναι σχεδόν αβάσταχτη. Μεγαλύτερη ασφάλεια και ηρεμία νιώθω όταν η πόλη ξεκουράζεται. Προτιμώ να είμαι ξύπνιος όταν η κίνηση στους δρόμους έχει μετριαστεί, όταν έχω τη δυνατότητα να περπατήσω σ' ένα δρόμο ακούγοντας τα δικά μου βήματα, και όχι φασαρία από φωνές, κόρνες και εξατμίσεις. Θέλω να μπορώ να ορίσω εγώ τη διαδρομή που θα διανύσω, χωρίς να θέτω περιορισμούς από αναγκαστική αποφυγή "ζωντανών εμποδίων", περαστικών και κινούμενων οχημάτων δηλαδή.

Μια εν δυνάμει ψυχολόγος φίλη -θα αργήσει να πάρει πτυχίο- συμπέρανε ότι έχω αγοραφοβικές τάσεις. Ίσως ισχύει. Έχω μάλιστα την υποψία ότι αυτές οι τάσεις με βοηθούν να γράψω, κάτι που μου άρεσε να κάνω -ανεξάρτητα με το αποτέλεσμα- αλλά για αδιευκρίνιστο λόγο σταμάτησα. Μπορεί όλες αυτές οι ενδείξεις να σχετίζονται μεταξύ τους. Όπως και να 'χει, έχω την πεποίθηση πως βρίσκομαι σε καλό δρόμο.

Klein Ερωτηματολόγιο

2008-09-24T15:35:00.002+03:00

Βρήκα την καλύτερη λύση για τον προβληματισμό της προηγούμενης ανάρτησης. Ένα ερωτηματολόγιο για να μάθω ποιος είμαι! Η αλήθεια είναι πως δεν έψαξα πολύ, αλλά έγραφε "Ερωτηματολόγιο Προυστ" και ακούγεται τόσο πιασάρικο που πείθει -σίγουρα όμως-. Δυστυχώς έχει περάσει εδώ και ώρες η επίδραση του αλκοόλ, αλλά είμαι άγρυπνος και οι ερωτήσεις μού φαίνονται τόσο ηλίθιες που δε βλέπω την ώρα να τις απαντήσω:

Πότε υπήρξατε πιο ευτυχισμένος;

Όταν ανακάλυψα τον αυνανισμό.

Πώς φαντάζεστε την τέλεια ευτυxία;

Ως ένα γεμάτο πιστόλι. Κλεμένη ατάκα, αλλά δεν παύει να ισχύει.

Τι ή ποιος είναι η μεγαλύτερη αγάπη της ζωής σας;

Το ποδόσφαιρο. χαχΆ!

Ποιο ταλέντο θα θέλατε να είχατε;

Του πέφτουλα.

Αν μπορούσατε ν' αλλάξετε ένα πράγμα στον εαυτό σας, ποιο θα ήταν αυτό;

Η αρρυθμία.

Αν μπορούσατε ν' αλλάξετε ένα πράγμα στην οικογένεια σας, ποιο θα ήταν;

Η κληρονομιά.

Ποιο θεωρείτε το μεγαλύτερο επίτευγμά σας;

Δε ροχαλίζω τόσο συχνά όσο παλιότερα.

Ποιο είναι το πιο πολύτιμο απόκτημά σας;

Οι τιράντες μου.

Που θα θέλατε να ζείτε;

Κάπου με κλιματισμό.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Να αποδειχθεί ότι είχα δίκιο

Τι αντιπαθείτε περισσότερο;

Τους επινοητές τέτοιων ερωτήσεων που εκθέτουν τις μικρόψυχες πλευρές μου.

Ποιο χαρακτηριστικό σας αντιπαθείτε περισσότερο;

Διανοητική αναπηρία κοινωνικής αντίληψης.

Τι αντιπαθείτε περισσότερο στους άλλους;

Τον υπερφίαλο εγωισμό τους, μόνο όταν αυτός έρχεται σε σύγκρουση με το δικό μου.

Ποια θεωρείτε ως μεγαλύτερή σας σπατάλη ;

Λεφτά σε τσιγάρα.

Ποιο είναι το αγαπημένο σας ταξίδι;

Οποιοδήποτε περιλαμβάνει βολική μετακίνηση και οδήγηση από τρίτους.

Ποια θεωρείτε την πιο υπερτιμημένη αρετή;

Τη χορτοφαγία (;)

Σε ποιες περιπτώσεις ψεύδεστε;

Στις περιπτώσεις που η ψευδής απάντηση είναι μακράν πιο διασκεδαστική από την πραγματική.

Ποιον άνθρωπο απεχθάνεστε;

Το Χατζηγιάννη.

Ποια λέξη ή φράση χρησιμοποιείτε κατά κόρον;

"Φάση" με όλα τα παρελκόμενα

Ποιο πράγμα θεωρείτε ότι σας χαρακτηρίζει;

Η ανισορροπία

Για ποιο πράγμα έχετε μετανιώσει;

"μετανιώσει";

Ποια είναι η αγαnημένη σας ασχολία;

Το χάσιμο χρόνου. Κι αυτό το γαμημένο ερωτηματολόγιο είναι τεράστιο.

Τι εκτιμάτε σε ένα φίλο;

Το να μπορεί να διαχωρίσει το ρόλο του φίλου από το ρόλο της γκόμενας.

Ποιοι είναι οι ήρωές σας στην πραγματική ζωή;

Οι συνταξιούχοι.

Πώς θα θέλατε να πεθάνετε;

Απότομα και αβίαστα.

Αν πεθαίνατε και επιστρέφατε στη ζωή, ποιον άνθρωπο ή πράγμα θα θέλατε να ενσαρκώσετε;

Τη μάνα σου... Κοίτα κάτι ερωτήσεις.

Ποιο είναι το αγαπημένο σας απόφθεγμα;

"Χεστήκαμε πατόκορφα"

Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;

Τίποτα, γι' αυτό κοιμάμαι το πρωί και ξυπνάω λίγο πριν βραδιάσει.

Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

Φο, Πεσσόα, Μπουκόφσκι

Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;

Να μην αισθάνεται άσχημα για το πέος του.

...; και σε μια γυναίκα;

Να μην αισθάνεται άσχημα για τα βυζιά της.

Το τραγούδι που τραγουδάτε κάνοντας ντους;

Δεν τραγουδάω στο ντους.

Το βιβλίο που σας σημάδεψε;

Ακόμα να φάω βιβλίο στο κεφάλι.

Η ταινία που σας σημάδεψε;

Usual Suspects

Το αγαπημένο σας χρώμα;

Μπλεμωβ

Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεσται αυτόν τον καιρό;

Ευτυχία που τελείωσα το ερωτηματολόγιο και περίεργο ωράριο ύπνου.

Πoιος διάολος τα σκέφτεται αυτά τα πράγματα; Πέφτω να κοιμηθώ.

Όσο κρατάει ένα τσιγάρο

2008-09-24T05:25:00.007+03:00

(Lucky Strike για όσους αναρωτιούνται)

Μεγάλωσα σ' έναν κόσμο που προοριζόμαστε να γίνουμε κάποιοι ή... "κάτι". Αυτό το κάτι ορίζεται από την εκπαίδευση που θα ακολουθήσουμε και -βάσει αυτής- τον επαγγελματικό προσανατολισμό στον οποίο θα καταλήξουμε. Έτσι έλεγε το πλάνο για 'μένα, όπως και για πολλά παιδιά ακόμη. Θυμάμαι να με ρωτούν από μικρό τι θα γίνω όταν μεγαλώσω. Θυμάμαι να περνάω μέρες και νύχτες, πριν ακόμα ξεφύγω από την αθωότητα της παιδικής ηλικίας, να βασανίζομαι από το ίδιο ερώτημα.

"Τι θα γίνω όταν μεγαλώσω; Τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω;"

Έπαιρνα κι εγώ παραδείγματα από τους τάχα ευυπόληπτους "μεγάλους" γύρω μου. Θέλησα να γίνω γιατρός, δικηγόρος, διευθυντής σε κάποια επιχείρηση.. Να βγάζω αρκετά χρήματα, όπως μου έλεγε -και εξακολουθεί να μου λέει- ο πατέρας μου, ώστε να ζήσω αξιοπρεπώς, μια ποιοτική, ήρεμη ζωή.

Μεγάλωσα κι εγώ, κι ακόμα δεν κατάφερα να χωνέψω όλες αυτές τις υποτιθέμενες στοιχειώδεις αξίες. Πως ακριβώς ορίζεται μια αξιοπρεπής ζωή; Ποια είναι τα εφόδια που πρέπει να συλλέξω για να καταφέρω να έχω κι εγώ μια τέτοια; Αλήθεια, διαφέρουμε όντως τόσο πολύ εμείς οι "άνθρωποι" μεταξύ μας; Αν σε χτυπήσουν, δεν θα πονέσεις όσο εγώ; Αν πονέσεις, δεν θα αναρωτηθείς για την ευθραυστότητα της ύπαρξής μας;

Για την ώρα, μου κρατούν συντροφιά τα τσιγάρα μου , ένα εκ των οποίων βιάζεται να τελειώσει στο τασάκι μου, λίγο αλκοόλ που αργεί να ξεθυμάνει από μέσα μου και μερικές φθηνές σοκολάτες. Και μπορεί να μην ξέρω ακόμα τι ή ποιος θέλω να γίνω, αλλά τουλάχιστον μπορώ να σκεφτώ μερικές χιλιάδες εκδοχές από ό,τι ΔΕΝ θέλω να γίνω ή ό,τι θα μπορούσα να γίνω. Είναι κι αυτό ένα βήμα.

Στο κάτω κάτω, ποιος τη γαμεί την υστεροφημία;

Mailed Chained #2

2008-09-20T02:30:00.005+03:00

Ήταν απροσδόκητη η χαρά μου όταν μετά από τρία αποτυχημένα formats, κατάφερα να μπω στο διαδίκτυο. Γι' αυτό και θα παραθέσω τη δεύτερη εκδοχή του "Είμαι τελείως χεσμένος".

Το παρακάτω κείμενο βρέθηκε γραμμένο σ' ένα παραπεταμένο τετράδιο. Αυτός που το διάβασε, χαμογέλασε από ειρωνία ή ευγένεια και συνέχισε να ξεφυλλίζει το τετράδιο ακάθεκτος. Ίσως να το ανάρτησε σε ένα blogger αλλά κανείς δεν έδωσε σημασία. Το κείμενο δεν περιείχε ηθικό δίδαγμα ή την παραμικρή υποψία ελπίδας.

Είμαι τόσο χεσμένος που το μόνο που μπορώ να κάνω, είναι να κουνάω το βλέμμα μου στους ρυθμούς του "Dead Souls". Τα ακουστικά με έχουν απομονώσει από το δωμάτιο. Αγωνιωδώς αισθάνομαι τους γύρω μου να ενοχλούνται και να με παρατηρούν με αυστηρότητα. Κι ίσως να μην ενοχλούνται αλλά να συνεχίζουν απλώς την κουβέντα τους.
Σάπια φρικαλεώδη μίζερα μήλα στον τσιμεντένιο δενδρότοιχο της μηδένιας εγκεφαλικής μας πόλης. Το νερό στέρεψε από τις χωμάτινες χοάνες και με σκουριά ξεδιψάνε τα ζώα. Κι εμείς το αίμα των τιμούμε, κι από χρυσά ποτήρια τις γλώσσες μας υγραίνουμε.
Κι αν ο Ήλιος ακόμη μένει ουράνιος παντοκράτορας, και με το Φως ξεπλένει συνειδήσεις, εμείς όλο στο Σκότος βαθύτερα βαδίζουμε. Κι ο Λεβιάθαν καρτερεί υπομονετικά.-

ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΑΛΛΟ

Chainmail

2008-09-16T02:46:00.003+03:00

Κάτι πρόχειρο:

Το παρακάτω μήνυμα βρέθηκε στον τηλεφωνητή μιας δημοσιογράφου. Σοκαρισμένη εκείνη μόλις το άκουσε, το χρησιμοποίησε ως μέσο μιας εκστρατείας ενάντια στην οδήγηση υπό την επήρρεια αλκοόλ. Σκεφτείτε για λίγο, διαδίδοντάς το μπορεί να σώσετε μια ζωή.

Μαμά είμαι τελείως χεσμένος.

Θυμάμαι αμυδρά όταν μου είπες να μην πιω στο πάρτυ του Μιχάλη, αφού μετά θα οδηγούσα. Εγώ σου υποσχέθηκα ότι δεν θα πιω αλκοόλ. Κράτησα την υπόσχεσή μου... Εν μέρει.

Στο πάρτυ έσκασε μύτη κάποια στιγμή και ο Γιάγκος, το παιδί που μας κανονίζει stuff για όλη την παρέα. Κρατούσε μαζί του μια σακούλα με χόρτο -πολύ πράμα όμως- και άρχισε να στρίβει τσιγάρα. Εγώ ουδέποτε υποσχέθηκα να μην πιω χόρτο, οπότε του έδωσα και κατάλαβε.

Περνούσαν τα joints από μπροστά μου και ρουφούσα σαν να μην υπήρχε αύριο. Κάποια στιγμή την άκουσα τόσο πολύ που άρχισα να τρώω τα σοκολατάκια της μάνας του Μιχάλη. Μετά βλέπαμε telemarketing στην τηλεόραση και γελούσαμε σα μαλάκες.

Όσοι δεν ήπιαν από τα τσιγάρα που γύριζαν, την έβγαλαν με ξύδια. Κάποια στιγμή βαρέθηκαν να μας βλέπουν να γελάμε και σηκώθηκαν να φύγουν. Θα ήθελα κι εγώ πολύ να φύγω μαζί τους μαμά, αλλά δεν ένιωθα τα πόδια μου, κι έτσι έμεινα σπίτι του Μιχάλη.

Πριν από λίγο μας πήραν τηλέφωνο και μας είπαν ότι ο Κωστάκης -ένα από τα παιδιά που έφυγαν μεθυσμένα- στούκαρε κάπου το αμάξι του και πέθανε. Εμείς ακόμα γελάμε.

Θα γυρίσω το πρωί.

Σαρδάμ

2008-08-22T07:12:00.002+03:00

Ήταν κάποτε μια λάμπα που ήθελε να πάψει να αναβοσβήνει. Κι έσκασε από τη στενοχώρια της.

Αγαπητό ημερολόγιο,

Σήμερα έχω γενέθλια και... Ναι, βεβαίως και γνωρίζω ότι δεν έχω γενέθλια, παρότι ο Οκτώβρης δεν είναι τόσο μακρυά όσο φαίνεται. Σήμερα λοιπόν, ΝΙΩΘΩ σαν να έχω γενέθλια.

Ξύπνησα το πρωί από έναν βαθύ λήθαργο, δίχως όνειρα, από αυτούς που μόνο με Θάνατο μοιάζουν. Πήρα μια μεγάλη ανάσα ανοίγοντας τα μάτια μου, και αισθάνθηκα ότι μεγάλωσα. Σαν να έκλεινα ένα χρόνο από την τελευταία φορά που ένιωσα ότι έκλεινα ένα χρόνο -όχι απαραίτητα εκείνο των 365 ημερών- κι έπειτα σκέφτηκα ότι η φαντασία μου τρέχει ανόητα, έκλεισα τα μάτια μου και ξανακοιμήθηκα, ελπίζοντας να ξυπνήσω ξανά, επιστρέφοντας στο πετσί του ανθρώπου που έπεσε για ύπνο την προηγούμενη νύχτα.

Ξύπνησα λοιπόν ξανά, αλλά η αίσθηση των γενεθλίων παρέμενε. Έβλεπα τους ανθρώπους γύρω μου να μου μοιράζουν απλόχερα τα δώρα τους. Γνωστοί και άγνωστοι μου χάρισαν ματιές, κουβέντες επιθετικές ή καλωσυνάτες, ερωτήσεις, ειρωνικά σχόλια, αγγίγματα λιγότερο ή περισσότερο έντονα.

Παλιοί φίλοι που δεν κατάφεραν να παραβρεθούν στα σημερινά μου γενέθλια, έστειλαν ταχυδρομικώς την αδιαφορία τους προς την ύπαρξή μου.

Και χάρηκα πολύ αγαπημένο μου ημερολόγιο, γιατί όλα τους τα δώρα ήταν υπέροχα, και θα τα κλειδώσω σ' ένα ντουλάπι το οποίο θα ανοίγω τις "φυσιολογικές" μέρες, για να νιώθω καθημερινά ότι έχω γενέθλια.

Πολύ φοβάμαι όμως, ότι μ' αυτόν τον ρυθμό σε λίγες εβδομάδες θα συνταξιοδοτηθώ, και λίγες μέρες αργότερα θα πεθάνω από γηρατειά. Δε με πειράζει και τόσο όμως, γιατί ακόμα κι έτσι έχω αρκετό χρόνο στη διάθεσή μου.

Σήμερα έκλεισα τα 7.

Νικόλας και φίλοι: Μέρος τρίτο

2008-08-15T19:32:00.003+03:00

Επίπονη διαδικασία αλλά υποσχέθηκα στον εαυτό μου να το κάνω κι αυτό. Πρώτα όμως μια μικρή, "γυμνή" εισαγωγή:

Ξημέρωμα Τετάρτης 13 Αυγούστου. Βρίσκομαι στο Αγιοφάραγγο, ένα σπάνιο ησυχαστήριο στη νότια Κρήτη, παρέα με τον Νίκο και το Βασίλη. Λίγες ώρες πριν βουτούσαμε στα ήρεμα και ασημένια υπό το σεληνόφως νερά της θάλασσας, πίναμε άφθονη μαυροδάφνη και παρακολουθούσαμε τη "Βροχή των Περσίδων". Γεμίζαμε μπαταρίες και αδειάζαμε το μυαλό μας από κακές σκέψεις. Ο Νίκος όμως μας είχε προειδοποιήσει εξ αρχής ότι η ενέργεια του Αγιοφάραγγου προκαλεί πότε-πότε αβάσταχτες συνειδητοποιήσεις. Να 'μαι λοιπόν ξύπνιος από τις πρώτες ακτίνες του ήλιου και το έντονο ροχαλητό του Βασίλη που κοιμάται δίπλα μου, να σκέφτομαι ότι αυτό που λείπει από το ιστολόγιο είναι το τρίτο μέρος του "Νικόλας και Φίλοι". True story.

(Δεν τράβηξα ούτε μία φωτογραφία από το Αγιοφάραγγο, εξ ου και η "γυμνή εισαγωγή". Τον τελευταίο καιρό αντιπαθώ τις αναμνηστικές φωτογραφίες, τις θεωρώ αναμνηστικές πατερίτσες μιας εγκεφαλικής αναπηρίας που όπως και μια φωτογραφία, αδυνατεί να συγκρατήσει ήχους, μυρωδιές, γεύσεις και αγγίγματα)

Και χωρίς περαιτέρω εισαγωγές:

Με τη Μαρίνα "γνωρίστηκα" ένα ξημέρωμα του Μάη του 2004, στο διαδικτυακό κανάλι του Αινίγματος. Χρησιμοποιώ εισαγωγικά στη "γνωριμία", επειδή οι cyberγνωριμίες είναι επίσης ανάπηρες κατά μία έννοια, κάτι που θα προσπαθήσω να εξηγήσω παρακάτω.

Ήταν μια τυπική κουβέντα περί ανέμων και υδάτων, ζωδίων και Αινιγματικών τεκτενομένων. Ανώδυνες μπούρδες που βοηθούσαν το χρόνο να κυλήσει ευκολότερα.

Οι διαδικτυακές μας τυχαίες συναντήσεις συνεχίστηκαν για λίγους μήνες, μέχρι που αποκτήσαμε την ψευδαίσθηση της οικειότητας σε τέτοιο σημείο, ώστε να μπορεί μια απλή συζήτηση μέσω irc να μοιάζει με ψυχοθεραπευτικό session σε ψυχαναλυτή.

Αυτή ήταν η πρώτη φωτογραφία που είδα, η οποία μου έδωσε μια ιδέα της υλικής υπόστασης της Μαρίνας.

Η πρώτη μας συνάντηση έγινε στην Αθήνα, στο παλιό "Πανδοχείο του Δρακοφοίνικα" τέλη Δεκέμβρη του 2004. Αποδείχθηκε παταγώδης αποτυχία.

Μετά βίας ανταλλάξαμε δέκα κουβέντες, αφού συνειδητοποιήσαμε και οι δύο ότι ήμασταν παντελώς άγνωστοι. Εκεί ακριβώς έγγυται η προαναφερθείσα αναπηρία των διαδικτυακών γνωριμιών. Αμηχανία, πανικός, υψοφοβία με μια δόση αβεβαιότητας, στη συνειδητοποίηση ότι ο καθένας μας είχε πλάσει μια πιο ιδανική εικόνα για τον άλλον, η οποία εικόνα απείχε σημαντικά από την πραγματική. Κι όμως, ακόμη και μετά από αυτό οι διαδικτυακές συνευρέσεις μας συνεχίστηκαν κανονικά, σαν να μην είχε αλλάξει σχεδόν τίποτα. Και ο παραλογισμός συνεχίζεται.

Βρεθήκαμε ξανά το Μάρτη του 2005 σο Fair των Μαγικών Πυλών που φιλοξενούσε το ξενοδοχείο Stanley, κι άλλη μια το Μάη χωρίς καμία ουσιαστική εξέλιξη στην επικοινωνία μας, πέρα από το τράβηγμα τις παρακάτω φωτογραφίας:

(to be continued...)

Γυμνή εισαγωγή #2:

Ξημέρωμα Σαββάτου 30 Αυγούστου. Βρίσκομαι στο Bass, πίνοντας μαύρο Pampero με πάγο στου Άγγελου. Λίγες στιγμές πριν έχει γίνει ένα ωραιότατο black out στο κέντρο του Ηρακλείου, που μας επιτρέπει να γαρνίρουμε το αλκοόλ με αμυδρό φως από σκόρπια ρεσώ και την απουσία μουσικής υπόκρουσης. Άλλη μια κατάσταση που έτυχε να μου θυμίσει ότι πρέπει να ξεμπερδεύω επιτέλους με αυτήν την καταχώρηση.

Part 2.

Τολμώ να επισημάνω πως δε μου αρέσει καθόλου το ύφος με το οποίο ξεκίνησα να γράφω. Είναι όντως πιο εύκολη απ' όσο μου φαίνεται αυτή η καταγραφή του χρονικού της γνωριμίας μου με τη Μαρίνα, αλλά πώς διάολο θα μπορέσω να χωρέσω μια τέτοια "σχέση" σε μια απλή απαρίθμηση μεμονομένων γεγονότων;

Μόλις άρχισα να αμφισβητώ τη μοναδική ιδέα του ιστολογίου που μου φαινόταν αξιόλογη, το "Νικόλας και Φίλοι". Όμορφα.

Εν κατακλείδι, αυτό που μου μένει από την ολιγόχρονη επαφή μου με τη Μαρίνα είναι οι συζητήσεις και οι διαφωνίες μας, και το γεγονός ότι ανεξάρτητα από το παράδοξο της γνωριμίας μας και της μετέπειτα επικοινωνίας μας, κατάφερα να νιώσω ότι έμαθε ο ένας τον άλλον σε τέτοιο βαθμό, που να θεωρώ ότι αξίζει να αναφερθεί το όνομά της σε αυτή τη σειρά καταχωρήσεων (η οποία πιθανώς να μη συνεχιστεί).

Γνωρίζω ότι το αλκοόλ κάθε άλλο παρά βοηθάει στο να γίνω κατανοητός, αλλά έχω την πεποίθηση ότι υπάρχουν τρία τουλάχιστον άτομα στο περιβάλλον μου που αντιλαμβάνονται πλήρως αυτό που προσπαθώ να πω.

The End

p.s. Chasing Amy

Ο ΟΤΕ...

2007-11-09T01:35:00.000+02:00

Μας στεγνώνει!

Starring: Kucci & Jello

Οι τελευταίες μέρες του Νικόλα

2007-10-30T00:35:00.000+02:00

Το blog, όπως κι ο ιδιοκτήτης του, έπαθε κρίση ταυτότητας, εξ ου και το προσωρινό κλείσιμο. Η αλήθεια είναι ότι συνέβησαν πολλά το φετινό καλοκαίρι, μερικά από αυτά σκοπεύω να τα αναπτύξω στο ιστολόγιο. Για την ώρα, ανοίξαμε ξανά και σας περιμένουμε, μια απόφαση που πάρθηκε παρέα μ' ένα μπουκάλι Χατζημιχάλη Καπνίας του 2003, κι ένα γενναιόδωρο κομμάτι σιμιγδαλένιου χαλβά "της Μαμάς".

Παρατίθεται μια ημερολογιακή μπούρδα απ' τις τελευταίες μέρες του Νικόλα. Δεν είναι απαραίτητο να βγάλετε άκρη, χρόνου δοθέντος θα τα εξηγήσω όλα σε επόμενες καταχωρήσεις.

Edit:

Μετά από σχόλιο του κολλητού, συνειδητοποίησα ότι το video παρουσιάζει πρόβλημα στον iExplorer. Για καλό και για κακό λοιπόν, παραθέτω και το link: Ημερολογιακές Τρίχες.

Αν δε λυθεί το πρόβλημα, GET FIREFOX! από τη λίστα συνδέσμων ή αγνοείστε το video.

Μια νέα αρχή; Κι άλλη;

2007-08-24T07:36:00.000+03:00

Το να προσπαθήσω να γράψω ένα νέο "μανιφέστο", ή μάλλον ένα νέο επεξηγηματικό κείμενο που να αποδίδει επαρκώς τον κεντρικό χαρακτήρα του σχεδόν ανανεωμένου ιστολογίου είναι παράτολμο εγχείρημα.

Ο πρώτος και κύριος λόγος είναι ότι είμαι άγρυπνος εδώ και αρκετές ώρες, έχοντας πίσω μου μια εξαιρετικά γεμάτη μέρα. Ο δεύτερος, ότι δεν είμαι απόλυτα σίγουρος για το κατά πόσο μια τέτοια προσπάθεια -τόσο αυτή της ανανέωσης, όσο και της επεξήγησης- αντικατοπτρίζει επαρκώς τη φρέσκια μου αντίληψη για το γύρω μας κόσμο.

Μην παρεξηγηθώ όμως, δε μπαίνω στη διαδικασία να συγκρίνω και να καταλήξω αναφορικά με το αν είναι καλύτερα ή χειρότερα τα πράγματα, αν ωρίμασα ή αν απέκτησα περισσότερα συμπλέγματα, ούτε με θεωρώ καινούριο άνθρωπο και λοιπά αστεία. Απλά, όπως λέει και το άσμα "Αλλάζουνε οι άνθρωποι, αλλάξαμε κι εμείς".

Για να συντομεύσω, επειδή όσο περνάει ο χρόνος ούτε εγώ καταλαβαίνω τι προσπαθώ να διατυπώσω, δηλώνω περίτρανα, με το θάρρος της γνώμης μου και το κλιματιστικό αναμμένο ότι δε με αντιπροσωπεύουν πια οι Γενικότητες και Μετριότητες. Γιατί με αντιπροσωπεύουν περισσότερο οι Grey Areas;

Θα επιχειρήσω να το αναπτύξω στην επόμενη ανάρτηση.

Άργησα λίγο...

2007-08-24T06:25:00.000+03:00

Αλλά πως σας φαίνεται ο τίτλος:

Controlled Demolitions of September 11, 2001

Για όσους δεν όσους δεν έχουν ακούσει κάτι παρόμοιο μέχρι σήμερα ή δεν το έχουν σκεφτεί ως πιθανότητα.

Για περισσότερες πληροφορίες:
9/11 Documentaries@TV Links.com

Είμαστε ακόμα λίγο μαλάκες... Ε;

2007-06-06T11:40:00.001+03:00

Αφορμή γι'αυτήν την ανάρτηση είναι ο πρόσφατος θάνατος μιας Αμαλίας, ενός ανθρώπου σαν εμένα κι εσένα που είχε την ατυχία να πεθάνει σε μικρή ηλικία, λυγίζοντας από τον καρκίνο. Για να ακριβολογήσω, αφορμή δεν ήταν τόσο ο θάνατός της, ούτε η γενναία της κίνηση να περιγράψει τις κακουχίες που υπέστει από την αγνωμοσύνη και τον αιώνιο ραγιαδισμό ανθρώπων του Συστήματος.

Αφορμή ήταν η μαζική κίνηση για τον τελευταίο διαδικτυακό ασπασμό αυτής της Αμαλίας, από ανθρώπους που βάλθηκαν να ειδωλοποιήσουν μια κοπελίτσα που απλώς έκανε αυτό που ένιωθε. Από ανθρώπους που ένιωσαν μια κοπέλα "δικό τους άνθρωπο" περισσότερο από κάποιον τυχαίο περαστικό στο δρόμο που δε θα έριχναν δεύτερη ματιά, πόσο μάλλον όταν αυτός ο περαστικός δείχνει σημάδια αδυναμίας, αρρώστιας, πνευματικής ή σωματικής ανικανότητας.

Εξοργίστηκα που για άλλη μια φορά αποδεικνύουμε ως σύνολο το πόσο πίσω είμαστε σε ζητήματα ανθρωπιάς και κοινωνικής αντίληψης. Και είναι εύκολο να καταλάβει κανείς αυτό το σύνολο στο οποίο ανήκουμε, γιατί κακά τα ψέμματα, μια χούφτα άνθρωποι είμαστε μονάχα, μια Ελλαδίτσα.
Μια χούφτα από ανθρώπους που αδιαφορούμε και περιφρονούμε καθημερινά τον άνθρωπο δίπλα μας, φτάνοντας στα όρια των κοινωνικών διακρίσεων σε ό,τι αφορά φυλετικές διαφορές, κατάσταση υγείας, οικονομική κατάσταση, θρησκευτικές και σεξουαλικές επιλογές και όλο αυτό το συνάφι από διαφορετικά χαρακτηριστικά που μας τρομάζουν τόσο πολύ πάνω στους γύρω μας, και που ο αυτοέλεγχός μας και μόνο μας επιτρέπει να ξυνίσουμε τα μούτρα μας και να κοιτάξουμε αλλού, όταν στην πραγματικότητα θέλουμε να βάλουμε τα κλάμματα και να τρέξουμε μακριά, τρεμάμενοι μήπως μολυνθούμε κι εμείς απ' την αρρώστια της διαφορετικότητας.

Πόσο διαολεμένα υποκριτικό είναι λοιπόν όταν δραττόμαστε κάθε ευκαιρίας που θα μας χαρίσει το ταμπελάκι "Κοινωνικά Ευαίσθητος"; Πόσο ηλίθιος είμαι εγώ, όταν θεωρώ δικό μου άνθρωπο κάποιον που δεν γνώρισα ποτέ, όταν τόσος κόσμος που περνάει καθημερινά δίπλα μου έχει ανάγκη από μια κουβέντα μόνο, ένα χαμόγελο και αρνούμαι να του το δώσω λες και θα μου τα κλέψουν και θα περάσω την υπόλοιπη ζωή μουγγός και μίζερος.

Πόσο υποκριτικό είναι να κατηγορώ το Σύστημα, όταν εγώ έχω το εκλογικό δικαίωμα και την επιλογή ψήφου, και είτε ψηφίζω τους ίδιους σάπιους καρεκλοκένταυρους, είτε δεν ψηφίζω και αφήνω τους υπόλοιπους να κρίνουν τη μοίρα μου ή ακόμα χειρότερα, πάω κι εγώ με τη μάζα. Δίνουν όλοι φακελάκι στο γιατρό; Ε, δίνω κι εγώ γιατί είναι ξηγημένος ο γιατρός και θα μου κάνει και καλύτερη δουλειά. Η αιώνια καθημερινότητα, να πληρώνουμε ότι δικαιούμαστε τσάμπα.

Τέλος, πόσο εύκολο είναι να προφέρουμε τη λέξη "καρκίνος", "θάνατος", φράσεις όπως "ανίατη ασθένεια" και "επάρατη νόσος", σαν ένα μακρινό κοινωνικό γεγονός που συμβαίνει κάπου στο Αζερμπαϊτζάν, και περισσότερο θλιβόμαστε όταν πεθαίνει ο Jack στον Τιτανικό, παρά όταν μαθαίνουμε ότι πέθανε ή πεθαίνει κάποιος δίπλα μας, αν το μάθουμε ποτέ κιόλας. Και όλα αυτά όταν οι πιθανότητες να μας χτυπήσει την πόρτα ο καρκίνος συγκεκριμένα, αυξάνονται ολοένα και περισσότερο με τις μαλακίες που πληρώνουμε για να αναπνεύσουμε, να πιούμε και να φάμε.

Ποιος ασχολήθηκε ποτέ με τις χιλιάδες Αμαλίες που πάνε αδικοχαμμένες καθημερινά, για να έχει το δικαίωμα να πει ότι ασχολήθηκε και με την Καλυβίνου;

Ο Michael Douglas και η κινητή τηλεφωνία

2007-05-20T03:29:00.000+03:00

Όλοι ξέρουμε (ή τουλάχιστον, θα έπρεπε να ξέρουμε), ότι στις μέρες μας παρακολουθούνται άπαντες. Όχι για κανένα άλλο λόγο βέβαια, αλλά για να μένουμε εμείς οι νομοταγείς πολίτες ασφαλείς.

Για το λόγο αυτό, δύο παλικάρια που κανόνιζαν συχνά μέσω τηλεφώνου συνδιαλλαγές με βάση την κάνναβη, αποφάσισαν σε μελλοντικές τους τηλεφωνικές επικοινωνίες, αντί να χρησιμοποιούν λέξεις που παραπέμπουν σε παράνομες δραστηριότητες, όπως "χόρτο, κάνναβη, stuff, χασίς" κ.α. (λέξεις που είμαι σίγουρος ότι θα ανεβάσουν τις επισκέψεις από τις μηχανές αναζήτησης), να χρησιμοποιήσουν τη φανταστική φράση κλειδί "Ταινία με το Michael Douglas".

Η πρώτη τους λοιπόν, και τελευταία, χρήση της φράσης κλειδί ήταν στην εξής φοβερή τηλεφωνική συνομιλία:

Θα χρησιμοποιηθούν τα κωδικά ονόματα Μάκης και Τάκης

ΝΤΡΙΝ! το κινητό είχε αναγνώριση
ΜΑΚΗΣ: Έλα ρε, καλά;
ΤΑΚΗΣ: Μια χαρά ρε φίλε. Δε μου λες, έχεις καμιά ταινία με το Michael Douglas;
ΜΑΚΗΣ: Ναι, αρκετές! Πόσες θέλεις;
ΤΑΚΗΣ: Ε, κανά τάλιρο!
ΜΑΚΗΣ: ...

Όποτε ακούω Depeche θυμάμαι...

2007-05-15T06:46:00.000+03:00

...κάτι ανάλογο (ή ακόμα καλύτερο) από το live στο TerraVibe

Τιμή στον Άγνωστο Μετριώτη

2007-04-08T15:57:00.000+03:00

Ήταν ήδη περασμένα μεσάνυχτα όταν έλαβα αυτό το email. Η διεύθυνση μου ήταν άγνωστη και δεν δώθηκαν περεταίρω στοιχεία αναγνωρισιμότητας από τον αποστολέα. Θα προσπαθήσω να επικοινωνήσω με τον άγνωστο-η και θα σας πω τα αποτελέσματα σύντομα. Προς τιμήν του, εγκαινιάζω ένα καινούριο label για τέτοιου είδους posts, το "V.I.P" label (Very Important Post).

Παραθέτω το κείμενο όπως ακριβώς το έλαβα, ένα κείμενο που αντιπροσωπεύει τις "Γενικότητες και Μετριότητες".

Σ'ευχαριστώ

Friday, April 6, 2007
Ένα πρόσωπο αναζητεί συγγραφείς.

Τι ακριβώς είναι αυτό που μας σπρώχνει να γράφουμε ηλίθιες αράδες σε
μια άψυχη οθόνη;
Τι ακριβώς διαφοροποιεί τις τάχα προσωπικές και ενδότερες αυτές
σκέψεις από την ανόητη κρυφή ικανοποίηση ότι κάποιος τις βλέπει;
Η ψευδαίσθηση ότι δεν είμαστε μόνοι και κάποιος μας ακούει;
Η ψευδαίσθηση αυτού που αυνανίζεται ότι τον βλέπουν ή ότι αγγίζει σάρκα;

-"Παίρνω φόρα και πηδάω στη σκηνή, ξεκουμπώνω το πουκάμισο και γραπώνω
το μικρόφωνο - μεικ-απ με ιδρώτα παπάρα έχει γίνει στη μούρη μου έτσι
ώστε τα προσωπεία να έχουν γίνει πια ένα με τη φάτσα μου και να μην
ξέρω πλέον ποια είναι η αλήθεια μου.
"Είμαι εδώ" προσπαθώ να ψελλίσω - μιας και η ηλίθια λογική μου φωνάζει
μέσα μου ότι είμαι ένας ακόμη μαλάκας."

Και μετά; Ηλίθιε συγκεντρώσου...δε θα τραβήξεις τα χέρια σου από το
πληκτρολόγιο μέχρι να βρεις κάτι εντυπωσιακό ή έστω συγκινητικό ή
κυνικό ή απλά διαφορετικό για εναρκτήριο κείμενο.. Βρες μωρέ κάτι να
σε αντιπροσωπεύει..

-Καλά δουλευόμαστε; αφου δεν έχω τελειώσει ποτέ τίποτα στη ζωή μου. Το
μόνο που ξέρω να κάνω καλά, είναι να κάθομαι και να βλέπω Friends, σε ημιπαρακμιακή κατάσταση, αποφέυγοντας φίλους και γνωστούς, ομό-φιλους και αμφί-φιλους και ελάχιστους κοινούς πολλαπλάσιους.

οκ.. Κάνε αυτό τότε. Να μια ιδέα.. Πάλεψε για τη διαφορετικότητά σου.
Μπορείς να ξεχωρίσεις. Μπορείς να κάνεις κάτι καλό. Ξέρεις τι; Βάζω
στοίχημα ότι θα γράψεις εξαιρετικά στο τέλος.... Άντε σπρώξε λίγο, και
θα τα καταφέρουμε!

-Σκάσε, σκάσε, ΣΚΑΣΕ! Βούλωστο!! Το ξέρω ότι σε σένα οφείλω ό,τι καλό
μου 'χει κατά λάθος συμβεί όλα αυτά τα χρόνια, αλλά δεν αντέχω άλλο..
Όχι άλλη πάλη, όχι άλλο άγχος, όχι άλλη κοινωνικοποίηση του κώλου, όχι
άλλη προσπάθεια, όχι ψευδαισθήσεις, όχι άλλη εναλλακτική κουλτούρα,
όχι άλλη ψευτοκουλτούρα, όχι άλλη σκέψη, όχι άλλες φοβίες, όχι άλλες
ανησυχίες. ..Ίσως αν προσπαθήσω πολύ.. να καταφέρω να κρατήσω την
αναπνοή μου μέχρι να σκάσω..

Θα αποτύχεις ηλίθιε.. Έχω βαρεθεί να μετράω αποτυχημένες απόπειρες
αυτοκτονίες σου.. Στο τέλος θα κάθομαι απλά και θα γελώ μαζί σου.
Τύφλα να χουν τα ανέκδοτα της μικρής Αννούλας μαζί σου.

-Wowowowowow wait..you do not wanna go there. Μη μου το γυρνάς στο
χιούμορ εμένα. Εδώ τα πράγματα είναι σοβαρά.

Όλα σοβαρά είναι για σένα, ευθυνοφοβικό γουρούνι.. Δεν καταλαβαίνεις
ότι η προσφορά σου είναι μηδενική; Ότι δε μπορείς να είσαι υπεύθυνος
για τίποτα καλό και όμορφο; Το ξέρεις ότι θα πεθάνεις πριν το
καταλάβεις - θα πεθάνεις μέσα σου - και τότε, ναι, η αυτοκτονία, ίσως
θα 'ναι το τελευταίο καταφύγιο μπας και δώσεις ένα ελάχιστο νόημα στην
άχρηστη ζωή σου. Αλλα θα 'ναι αργά.

-Καλά, σκάσε τώρα.. Τώρα μιλάω εγώ. Μπορεί να μην αντέχει ο ένας τον
άλλο, αλλά είπαμε ότι θα συνεργαστούμε. Θα το κάνουμε, ναι ή όχι; Αν
και δε βλέπω και πολύ νόημα σε όλο αυτό..

Σιγά μην έβλεπες. Εννοείται πως θα συνεργαστούμε - νομίζω ότι αυτό θα
'ναι το αριστούργημά μας. Αυτός ο χαρακτήρας θα 'ναι μεγαλειώδης,
μοναδικός, πολυσύνθετος, θα αφήσει ιστορία - νομίζω ότι θα γίνει
βιβλίο ..Ίσως και ταινία.

-Καλά, τραγούδα. Μεγάλες προσδοκίες έχεις.. Δεν πιστεύω ότι μπορούμε
να κάνουμε τίποτα. Στο κάτω κάτω, και να κάνουμε κάτι - ποιο θα είναι
το αποτέλεσμα; Στο κατω κατω, μην ξεχνάς, εγώ δεν έχω καταφέρει να
ολοκληρώσω τίποτα στη ζωή μου. Δεν ξέρω τίποτα να κάνω καλά ή
εξαιρετικά. Λίγο από διάφορα - άρπα κόλλα και μπλαμπλά και σκατούλες.
Τίποτα δε μπορεί να με σηκώσει. Μελαγχόλησα πάλι. Θα κάνω το χαρακτήρα
ναρκομανή, θαρρώ..

Καλά εσύ δεν πας καλά. Φάση περνάς, σίγουρα. Έχεις σκεφτεί μήπως ότι
σε επηρεάζει ο υπερκαταναλωτισμός που μας τριγυρίζει; Η αδυναμία να
αγοράσεις όλες εκείνες τις χαζομαλακίες που προσπαθούν να σε πείσουν
ότι χρειάζεσαι για να είσαι ευτυχισμένος; Λίγα χρειάζεσαι. Και τα
περισσότερα είναι μέσα σου. Ο χαρακτήρας μας πρέπει να είναι ένας
αυτοδημιούργητος τύπος - πετυχημένος, ευτυχισμένος και πάνω απ' όλα
ισορροπημένος. Αυτό θα 'ναι η πρωτοτυπία μας.

-Μα δε γίνεται - μην επιμένεις. Δε θα μπορούσε να ισχύει αυτό. Δε θα
'ταν ρεαλιστικό. Ο χαρακτήρας πρέπει να ταλανίζεται από εσωτερικές
συγκρούσεις και υπαρξιακές ανησυχίες, αγωνίές καθημερινές αλλά
ταυτόχρονα αιώνιες. Να ψάχνει να βρει την ταυτότητά του και τη θέση
του στον κόσμο.

Άρχισε τις αμπελοφιλοσοφίες..

-Καλά..εγώ φταίω μετά; Είσαι απλά ρηχός. Έχεις σκεφτεί πως η ζωή μας
ίσως να μην είναι αυτή που φαίνεται; Φαντάζεσαι να μην υπάρχουμε και
να είμαστε απλά χαρακτήρες στο μυαλό κάποιου?

Προσπαθώ εδώ και πόση ώρα να σε τραβήξω να γράψουμε κάτι, αλλά εσύ με
έχεις ταράξει στις ανησυχίες, στις ψυχαναλυτικές μαλακίες και στα
εντός εκτός και επί τ' αυτά. Εμπρός. Γράψε - αλλιώς θα σαπίσεις. Το
μυαλό σου απλά θα σταματήσει να υπάρχει, ή θα πιάσει το πλέξιμο από
την απραξία. όλα θα γίνουν σιγά σιγά. Θα τα καταφέρεις.

-"Είμαι εδώ" σκέφτομαι για μια στιγμή να ψελλίσω, αλλά γρήγορα κάνω πίσω.
"Κυρίες και κύριοι, το show θα πρέπει να ακυρωθεί.Στην είσοδο μπορείτε
να λάβετε το αντίτιμο του εισιτηρίου σας. Καλή σας νύχτα."
Κάνει ένα βήμα πίσω από τον προβολέα, και αναπνέει γρήγορα. Τρέχει στο
καμαρίνι, και αρχίζει ξανά την παντομίμα της ζωής του. Μόνος, μπροστά
σε έναν τετράγωνο καθρέφτη, στον οποίο πληκτρολογεί τις μικρές του
ανάσες με κραγιόνια και μπογιές.
Τον παίρνει το ξημέρωμα - σβήνει και γράφει - κοιμάται τώρα. Ανήσυχα
πάλι. (τον περιμένει άλλη μια ίδια ανούσια "καινούρια" μερα) ο
καθρέφτης λέει μόνο αυτά.
"Το μυαλό μου είναι ένα χάος. Νιώθω ότι θα εκραγεί. Ζητώ βοήθεια. Πεθαίνω αργά"

Σκατά τα 'κανες πάλι. Άσε, θα αναλάβω εγώ.
Αρχίζουμε από το όνομα. Το χαρακτήρα μας, θα τονε πούμε Alvaro και θα
έχει οίκο μόδας στη Ισπανία.

-Alvaro ; Ωραίο όνομα. Άσε με να το σκεφτώ λίγο καλύτερα.. Νομίζω μπορώ
να σκαρώσω μια ιστορία για αυτό το όνομα.

Θα τη γράψουμε όμως μαζί ε;

-Στο υπόσχομαι.

Αυτός ο χαρακτήρας. Θα 'χει κάτι και απ'τους δυο μας. Α, και να τον
κάνουμε να είναι λίγο καλύτερος στην πρόζα, γιατί οι δικοί μας οι
διάλογοι, είναι χειρότεροι και από το script της Μαρίας της Άσχημης

-Προς το παρόν καληνύχτα.

Καληνύχτα.

Ημερολογιακές τρίχες

2007-03-23T17:32:00.000+02:00

Ομολογουμένως, εδώ και αρκετές μέρες με διακατέχει μια γενικότερη ψυχοσωματική αποδιοργάνωση. Πριν λίγες μέρες όμως συνέβει κάτι παράδοξα όμορφο. Μετά από ένα ήπιο ξενύχτι με την καλύτερή μου φίλη, περπάτησα προς το σπίτι. Φύσαγε έντονος αέρας, κι έτσι έλυσα τα μαλλιά μου όπως συνηθίζω σε παρόμοιες περιπτώσεις, συνεχίζοντας να βαδίζω. Κάποια στιγμή, είδα την αντανάκλασή μου στο τζάμι ενός αυτοκινήτου.

Πίσω στο 2004, ένα απόγευμα του Σεπτέμβρη, μετά από ένα -όχι και τόσο ήπιο- μεθύσι με τον κολλητό Στέλιο, βαδίζοντας από το ενετικό κάστρο εν ονόματι "Κούλες" προς το κέντρο του Ηρακλείου, σταματήσαμε για λίγο σ'ένα internet cafe να χαιρετήσουμε γνωστούς και σχεδόν αγνώστους. Να αναφέρω κιόλας ότι ήταν το ίδιο internet cafe που είχαμε γνωριστεί ουσιαστικότερα με το Στέλιο. Φεύγοντας λοιπόν από εκεί, μέσα στη θολούρα μου, παρατήρησα λίγο το πρόσωπό μου στο τζάμι ενός αυτοκινήτου πάλι και με είδα (μάλλον φαντάστηκα) με μακρύ μαλλί. Ήταν τότε που μου καρφώθηκε για τέταρτη φορά η ιδέα να μακρύνω τα μαλλιά μου, παρά το γεγονός ότι είχα ήδη τρεις αποτυχημένες προσπάθειες πίσω μου.

Σε γενικές γραμμές, γνωστοί και φίλοι που με γνωρίζουν τουλάχιστον από τότε, ξέρουν ότι το διάστημα μεταξύ Σεπτέμβρη-Οκτώβρη του 2004 έως και σήμερα σηματοδότησε πάρα πολλές αλλαγές στον τρόπο ζωής μου, το χαρακτήρα λίγο, και την τριχοφυία επίσης (για να δένει περισσότερο και ο τίτλος).

Το βασικό θέμα της ιστορίας αυτής δεν είναι δύσκολα κατανοητό. Η αντανάκλαση που είδα πριν από λίγες μέρες, έμοιαζε πάρα πολύ με την εικόνα που είχα φανταστεί παλιότερα. Όσο αστείο κι αν ακούγεται, ήταν αρκετά σοκαριστική η συνειδητοποίηση αυτή, ιδιαίτερα σε μια περίοδο που καλούμαι να πάρω κάποιες σημαντικές ή μη αποφάσεις. Ακόμα κι αν ήταν παιχνίδι του μυαλού μου λοιπόν, μπόρεσα να θεωρήσω ότι ένας κύκλος έκλεισε. Ότι κατάφερα να φτάσω σ'ένα νοητό σημείο επιτέλους με ό,τι συνεπήγετο αυτό, όσο αφελής κι αν μπορεί να θεωρηθεί ο στόχος. Και τώρα απλά προχωράμε:)

Σε σκότωσα

2007-03-16T04:20:00.000+02:00

Δεν άντεξα άλλο την πίεση
Σ'έβλεπα αραγμένη στη δερμάτινη πολυθρόνα μου
με τα πόδια σου να λερώνουν όπως πάντα το τραπέζι
(Πόσες φορές σου έχω πει ότι μ'ένοχλεί αυτό;)
Με βλέμμα επίκρισης
λόγια απαξίωσης
μειδίαμα σαρκασμού για όπλα σου
και σάπια πανοπλία τον εγωισμό σου
με πολέμησες

Δε βάσταξε η αλήθεια μου γι'ασπίδα
μα δε μάτωσα
Σφάδαζα απ'τον πόνο
μα ήξερα πως θα ζήσω.
Αλλά δεν άντεξα άλλο την πίεση
Συγχώρα με

Σαν νά'χε θέληση το χέρι μου
βρήκε το δρόμο του κι έπιασε
το παλιό μου περίστροφο
(Ξέρεις, αυτό που έστρεψα εναντίον μου κάποτε)
Σαν νά'χε θέληση το περίστροφο
υψώθηκε μπροστά σου
και πριν παγώσει το χαμόγελό σου
Πυροβόλησα

Και χάθηκαν τα πάντα

Ένα καθρέφτισμα ήταν όλα
πως δεν τό'βλεπα;
Η σφαίρα έκανε θρύψαλα κι εσένα
και το τραπέζι
και την πολυθρόνα
το γραφείο με τη φωτογραφία σου
τα κάδρα στους τοίχους

Η Ζωή μου ολόκληρη ένας Καθρέφτης
Σπασμένο γυαλί τώρα
Κοφτερή σκόνη που με τρυπάει
και πονάει πιο πολύ απ'τα λόγια σου

Σε σκότωσα
μα είμαι τώρα πιο κενός από ποτέ
κι εύχομαι να'χα μαζί μου
μια σφαίρα ακόμα

Επίτηδες

2007-03-11T05:20:00.000+02:00

Σκυμμένος πάνω απ'τις εικόνες του μυαλού μου
ανακατεύω απρόσεκτα, ενθύμια σκόρπια απ΄τις μέρες που φύγανε.
Τώρα πια, μοιάζουν ανάξια να διακοσμήσουν και την πιο φτωχική καλύβα
κι εύχομαι να μπορούσα να ξεχάσω τον τρόπο που έφτασαν στα χέρια μου

Βλέπω
Μικρά αγαλματίδια μ'ανθρώπινη μορφή
Σπασμένα τα χέρια στο ένα, χωρίς πόδι κάποιο άλλο,
κι ο Χρόνος τά'χει σκάψει τόσο βαθειά στα πρόσωπα και τα κορμιά τους
που δε διακρίνεις φύλο
Βλέπω και πίνακες με ειδυλλιακές εικόνες
Τι κρίμα όμως που είναι σε τέτοιο χάλι. Τρύπιες απ'το σαράκι οι κορνίζες τους
σκισμένοι οι καμβάδες και χρώματα ξεβαμμένα
Για λίγο, πιάνω κι ένα παχύ βιβλίο, γλιστράω τις σελίδες του στα δάχτυλά μου
Μα πως να διαβάσει κανείς με τόσες μουτζούρες από μελάνι
κι αυτή η σκόνη την Ψυχή μου γαργαλάει όχι μόνο τη μύτη μου

Που να σας πάρει ο διάολος σκουπίδια του μυαλού μου
Να'χετε χάρη που το κεφάλι μου ν'ανοίξω να σας βγάλω δε μπορώ
ακόμη κι αν το θέλω
Άλλωστε, ίσως μια μέρα αποκτήσετε συλλεκτική αξία
και τότε θα σας πουλήσω σε κάποια πολυεθνική ή κάποιο βλάκα
που θα σας εκτιμήσει περισσότερο απ΄τη μάνα μου

Κουράστηκα να'μαι σκυμμένος, πόσες μέρες να πέρασαν;
Ας φύγω
...
Κι αυτά τα δάκρυα, μάλλον απ'τη σκόνη είναι
Πάντα μου πείραζε τα μάτια η σκόνη.

Κυκλοθυμικό update

2007-03-04T23:41:00.000+02:00

Επιτέλους, μετά από αρκετά χρόνια αξιώθηκα να αποκτήσω adsl σύνδεση. Πολύ το χάρηκα! Για όσους τώρα προβοκάρουν την κατάσταση στην Ελλάδα περί γραφειοκρατίας, υποδομών ή οτιδήποτε σχετικό με το θέμα, έχω να δηλώσω ότι από τη στιγμή που έκανα αίτηση μέχρι τη στιγμή που συνδέθηκα, πέρασαν ΜΟΝΟ 32 ημέρες. Άλλος ένας μύθος καταρρίπτεται λοιπόν. Καλή μου καταστροφή εγκεφαλικών κυττάρων, καλώς μας ήρθες μυωπία και άλλες σχετικές ευχές.

Η αιτία της καταχώρησης ήταν το φρέσκο -μόλις πριν δύο λεπτάκια τελείωσα- update της εμφάνισης του weblog, και όχι μόνο. Καταρχάς, αποφάσισα να λήξει το ζήτημα του "πειραματισμού" από άποψης χρωμάτων γιατί, πολύ χαρήκαμε και πρέπει να διατηρούμε και λίγη σοβαροφάνεια στη ζωή μας. Αποφάσισα όμως να παραθέσω ένα δείγμα από την προηγούμενη εικόνα του blog, κάτι που θα κάνω μάλλον σε κάθε επόμενο update, κυρίως για να θυμάμαι τι έχω κάνει έως τώρα.

Ακόμη, πρόσθεσα κάποιους επιπλέον συνδέσμους στην κατηγορία "Ίσως χρήσιμοι σύνδεσμοι", που παραπέμπουν σε σχετικά ενδιαφέρουσες ιστοσελίδες (που λέει ο λόγος).

Να είστε καλά, να νιώθετε καλά και του χρόνου πακοτίνια που έλεγε κι ο Φάνης.